Psyche
alle pijlers
bang voor kanker
vrijdag 11 februari 2011 om 19:47
Ik ben benieuwd of meer mensen dit herkennnen. Ik ben sowieso nogal snel angstig als het om mijn gezondheid gaat, maar nu ik op dit moment echt ziek ben word ik helemaal gek van mezelf.
Ik lig veel in bed, want ik ben echt uitgeput en heb geen puf meer. Dit ligt waarschijnlijk aan mijn darmziekte en daarbij dus dat ik me er ook nog eens zo druk om maak dat mijn lichaam zo verzwakt is.
Maar....ik lig maar te malen en te malen. Want hoe kun je je nou zo ziek voelen, vraag ik dan af? Dus is het in mijn hoofd kanker geworden. Komt nog bij dat ik vorige maand voor het eerst zomaar tussendoor 2 dagen ongesteld werd, heel raar, nog nooit gehad, dus jullie raden het al... Valt diezelfde week de oproep voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker in de bus, zit ik me nu dus helemaal gek te maken van angst. En dan die allesverterende vermoeidheid, moet maandag weer bloed prikken, maar de vorige keer in januari was vrijwel alles normaal, behalve de ontstekingswaarden vanwege mijn darmziekte.
Ben zo uitgeput en denk ook al aan Non-hodgkin of iets dergelijks.
Ik weet dat dit niet goed is. Durf al bijna niet voor mijn uitstrijkje (kan nu ook even niet, want op dit moment te ziek). Het lijkt bovendien wel alsof er overal ineens mensen zijn die kanker hebben. Maken jullie je daar nooit zorgen om?
Ik lig veel in bed, want ik ben echt uitgeput en heb geen puf meer. Dit ligt waarschijnlijk aan mijn darmziekte en daarbij dus dat ik me er ook nog eens zo druk om maak dat mijn lichaam zo verzwakt is.
Maar....ik lig maar te malen en te malen. Want hoe kun je je nou zo ziek voelen, vraag ik dan af? Dus is het in mijn hoofd kanker geworden. Komt nog bij dat ik vorige maand voor het eerst zomaar tussendoor 2 dagen ongesteld werd, heel raar, nog nooit gehad, dus jullie raden het al... Valt diezelfde week de oproep voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker in de bus, zit ik me nu dus helemaal gek te maken van angst. En dan die allesverterende vermoeidheid, moet maandag weer bloed prikken, maar de vorige keer in januari was vrijwel alles normaal, behalve de ontstekingswaarden vanwege mijn darmziekte.
Ben zo uitgeput en denk ook al aan Non-hodgkin of iets dergelijks.
Ik weet dat dit niet goed is. Durf al bijna niet voor mijn uitstrijkje (kan nu ook even niet, want op dit moment te ziek). Het lijkt bovendien wel alsof er overal ineens mensen zijn die kanker hebben. Maken jullie je daar nooit zorgen om?
vrijdag 11 februari 2011 om 20:23
Ik herken je angst, Lila. Los van hoe ik me voel ben ik sowieso ook angstig om ziek te worden. Maar vooral als ik me ziekjes voel, ergens een plekje heb o.i.d. Ik weet dus ook hoe vervelend het is als je je veel zorgen maakt. Ik ben inmiddels zelf op een punt dat ik hiervoor hulp krijg. Misschien is dat voor jou ook een optie?
vrijdag 11 februari 2011 om 20:29
Weet je, ik heb me nog nooit beter gevoeld dan vlak voor ik kanker bleek te hebben. Superconditie door veel sporten, gezond eetpatroon, blij met nieuw werk. Dus die vermoeidheid hoeft helemaal niet op kanker te wijzen.
Kun je niet iets doen met RET? Een soort van tegenstem ontwikkelen, die je in de realiteit houdt?
Kun je niet iets doen met RET? Een soort van tegenstem ontwikkelen, die je in de realiteit houdt?
vrijdag 11 februari 2011 om 20:48
quote:Cici25 schreef op 11 februari 2011 @ 20:26:
Oh en ook nog even een voor jou! Het is gewoon ronduit kl*te om je zo te moeten voelen. Weet je trouwens ook waar jouw angst om ziek te worden/zijn vandaan komt? En dan bedoel ik los van de bestaande lichamelijke klachten.
Het is bij mij begonnen omdat ik zomaar vanuit het niets een darmziekte bleek te hebben. nooit last gehad van mijn darmen, ineens bloed en andere ellende. Het was toen nog heel mild, totdat in oktober vorig jaar bleek dat het erger was geworden (terwijl ik me eigenlijk best goed voelde). Nu ik me er ook ineens zieker door voel ben ik ineens de hele dag bang. Het liefst zou ik de hele dag de dokter zijn handje vasthouden .
Komt nog bij dat 2 jaar geleden mijn zwager is overleden door de chemotherapie en we toen veel tijd hebben doorgebracht op het IC en die artsten deden er alles aan en konden hem niet redden. Dat staat nog steeds op mijn netvlies. En ik hoor steeds meer mensen die het hebben...
Maar goed, het komt ook omdat ik de laatste tijd veel in het ziekenhuis en bij de huisarts kom door mijn ziekte en daar word je ook nogal depri van. Ik heb in het verleden al genoeg therapie gehad (voor andere zaken) en wil daar eigenlijk niet weer aan. Bovendien wil ik mijn eigen kracht graag hervinden...
Oh en ook nog even een voor jou! Het is gewoon ronduit kl*te om je zo te moeten voelen. Weet je trouwens ook waar jouw angst om ziek te worden/zijn vandaan komt? En dan bedoel ik los van de bestaande lichamelijke klachten.
Het is bij mij begonnen omdat ik zomaar vanuit het niets een darmziekte bleek te hebben. nooit last gehad van mijn darmen, ineens bloed en andere ellende. Het was toen nog heel mild, totdat in oktober vorig jaar bleek dat het erger was geworden (terwijl ik me eigenlijk best goed voelde). Nu ik me er ook ineens zieker door voel ben ik ineens de hele dag bang. Het liefst zou ik de hele dag de dokter zijn handje vasthouden .
Komt nog bij dat 2 jaar geleden mijn zwager is overleden door de chemotherapie en we toen veel tijd hebben doorgebracht op het IC en die artsten deden er alles aan en konden hem niet redden. Dat staat nog steeds op mijn netvlies. En ik hoor steeds meer mensen die het hebben...
Maar goed, het komt ook omdat ik de laatste tijd veel in het ziekenhuis en bij de huisarts kom door mijn ziekte en daar word je ook nogal depri van. Ik heb in het verleden al genoeg therapie gehad (voor andere zaken) en wil daar eigenlijk niet weer aan. Bovendien wil ik mijn eigen kracht graag hervinden...
vrijdag 11 februari 2011 om 20:53
quote:bergamot schreef op 11 februari 2011 @ 20:29:
Weet je, ik heb me nog nooit beter gevoeld dan vlak voor ik kanker bleek te hebben. Superconditie door veel sporten, gezond eetpatroon, blij met nieuw werk.
Hoe doe je dat? Weer genieten van het leven bedoel ik? Is je vertrouwen niet helemaal weg?Dus die vermoeidheid hoeft helemaal niet op kanker te wijzen.
Dat weet ik, het maakt alleen dat ik me nu zo kwetsbaar voel.... en in een angstspiraal zit.
Kun je niet iets doen met RET? Een soort van tegenstem ontwikkelen, die je in de realiteit houdt?Het enige wat helpt is dat ik wat beter in mijn vel kom te zitten en weer meer buitenshuis kan doen. Nu lig ik veel in bed en op de bank en dat is niet echt behulpzaam.
Weet je, ik heb me nog nooit beter gevoeld dan vlak voor ik kanker bleek te hebben. Superconditie door veel sporten, gezond eetpatroon, blij met nieuw werk.
Hoe doe je dat? Weer genieten van het leven bedoel ik? Is je vertrouwen niet helemaal weg?Dus die vermoeidheid hoeft helemaal niet op kanker te wijzen.
Dat weet ik, het maakt alleen dat ik me nu zo kwetsbaar voel.... en in een angstspiraal zit.
Kun je niet iets doen met RET? Een soort van tegenstem ontwikkelen, die je in de realiteit houdt?Het enige wat helpt is dat ik wat beter in mijn vel kom te zitten en weer meer buitenshuis kan doen. Nu lig ik veel in bed en op de bank en dat is niet echt behulpzaam.
vrijdag 11 februari 2011 om 21:14
quote:lila01 schreef op 11 februari 2011 @ 20:48:
[...]
Het is bij mij begonnen omdat ik zomaar vanuit het niets een darmziekte bleek te hebben. nooit last gehad van mijn darmen, ineens bloed en andere ellende. Het was toen nog heel mild, totdat in oktober vorig jaar bleek dat het erger was geworden (terwijl ik me eigenlijk best goed voelde). Nu ik me er ook ineens zieker door voel ben ik ineens de hele dag bang. Het liefst zou ik de hele dag de dokter zijn handje vasthouden .
Komt nog bij dat 2 jaar geleden mijn zwager is overleden door de chemotherapie en we toen veel tijd hebben doorgebracht op het IC en die artsten deden er alles aan en konden hem niet redden. Dat staat nog steeds op mijn netvlies. En ik hoor steeds meer mensen die het hebben...
Maar goed, het komt ook omdat ik de laatste tijd veel in het ziekenhuis en bij de huisarts kom door mijn ziekte en daar word je ook nogal depri van. Ik heb in het verleden al genoeg therapie gehad (voor andere zaken) en wil daar eigenlijk niet weer aan. Bovendien wil ik mijn eigen kracht graag hervinden...
Ja dat snap ik wel heel erg goed. Mijn vader heeft kanker gehad voordat hij overleed. En doordat ik dat van heel dichtbij heb meegemaakt, is bij mij de angst ontstaan om zelf ziek te worden.
En ik vind niet dat je hysterisch doet hoor. Ik kan me heel goed voorstellen dat die angst allesoverheersend kan zijn. En daar word je gewoon ook heel erg bang van. Ik zou willen dat ik tips voor je had, maar die heb ik niet. Wel denk ik dat het goed is dat je hier nu post en het niet voor jezelf houdt. Kun je er met mensen uit je omgeving over praten?
[...]
Het is bij mij begonnen omdat ik zomaar vanuit het niets een darmziekte bleek te hebben. nooit last gehad van mijn darmen, ineens bloed en andere ellende. Het was toen nog heel mild, totdat in oktober vorig jaar bleek dat het erger was geworden (terwijl ik me eigenlijk best goed voelde). Nu ik me er ook ineens zieker door voel ben ik ineens de hele dag bang. Het liefst zou ik de hele dag de dokter zijn handje vasthouden .
Komt nog bij dat 2 jaar geleden mijn zwager is overleden door de chemotherapie en we toen veel tijd hebben doorgebracht op het IC en die artsten deden er alles aan en konden hem niet redden. Dat staat nog steeds op mijn netvlies. En ik hoor steeds meer mensen die het hebben...
Maar goed, het komt ook omdat ik de laatste tijd veel in het ziekenhuis en bij de huisarts kom door mijn ziekte en daar word je ook nogal depri van. Ik heb in het verleden al genoeg therapie gehad (voor andere zaken) en wil daar eigenlijk niet weer aan. Bovendien wil ik mijn eigen kracht graag hervinden...
Ja dat snap ik wel heel erg goed. Mijn vader heeft kanker gehad voordat hij overleed. En doordat ik dat van heel dichtbij heb meegemaakt, is bij mij de angst ontstaan om zelf ziek te worden.
En ik vind niet dat je hysterisch doet hoor. Ik kan me heel goed voorstellen dat die angst allesoverheersend kan zijn. En daar word je gewoon ook heel erg bang van. Ik zou willen dat ik tips voor je had, maar die heb ik niet. Wel denk ik dat het goed is dat je hier nu post en het niet voor jezelf houdt. Kun je er met mensen uit je omgeving over praten?
vrijdag 11 februari 2011 om 21:32
Denk dat je je hier erg in zult herkennen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypochondrie
Maar wat jij hebt is niet onbekend (zie link) en ook niet onbehandelbaar. Je kunt hier best een vorm van gedragstherapie voor nemen. Overleg eens met je huisarts
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypochondrie
Maar wat jij hebt is niet onbekend (zie link) en ook niet onbehandelbaar. Je kunt hier best een vorm van gedragstherapie voor nemen. Overleg eens met je huisarts
vrijdag 11 februari 2011 om 21:52
ik heb het de laatste tijd ook een beetje.
niet dat ik bang ben dat ik nu wat mankeer.
maar kanker hoor je overal om je heen, is er iemand ziek of overleden en je vraagt waaraan dan is het 9 van de 10 keer kanker.
ook vrienden en famillie( waarvan 1 iemand 24 was toen hij overleed)
ik ben er echt heel huiverig voor geworden en vaak denk ik dat de kans dat ik vroeger of later ook kanker krijg heel groot is.
maar ik lig er niet wakker van, wel krijg ik een heel naar gevoel als ik daar bij stil sta
niet dat ik bang ben dat ik nu wat mankeer.
maar kanker hoor je overal om je heen, is er iemand ziek of overleden en je vraagt waaraan dan is het 9 van de 10 keer kanker.
ook vrienden en famillie( waarvan 1 iemand 24 was toen hij overleed)
ik ben er echt heel huiverig voor geworden en vaak denk ik dat de kans dat ik vroeger of later ook kanker krijg heel groot is.
maar ik lig er niet wakker van, wel krijg ik een heel naar gevoel als ik daar bij stil sta
vrijdag 11 februari 2011 om 23:00
Lila, schreef jij niet ook even mee in het topic "Depressief van angst"?
Ik heb je even geloept, en zie dat je heel onzeker bent door die darmziekte. Krijg je hier hulp voor? Dat je die ziekte hebt is vervelend, maar ik weet zeker dat er voor jou een manier te vinden is hiermee om te gaan. Je leeft nu steeds in angst, en dat is echt enorm vermoeiend. Angst vreet energie, dus eigenlijk is het misschien niet vreemd dat je zo moe bent. Probeer jezelf aan te pakken, praat er met iemand over en zoek goede psychologische hulp. En ondanks dat je zo moe bent, zorg dat je wat doet op een dag al is het maar een klein ommetje.
Kop op meid! Laat je leven niet verzieken door angst!
Ik heb je even geloept, en zie dat je heel onzeker bent door die darmziekte. Krijg je hier hulp voor? Dat je die ziekte hebt is vervelend, maar ik weet zeker dat er voor jou een manier te vinden is hiermee om te gaan. Je leeft nu steeds in angst, en dat is echt enorm vermoeiend. Angst vreet energie, dus eigenlijk is het misschien niet vreemd dat je zo moe bent. Probeer jezelf aan te pakken, praat er met iemand over en zoek goede psychologische hulp. En ondanks dat je zo moe bent, zorg dat je wat doet op een dag al is het maar een klein ommetje.
Kop op meid! Laat je leven niet verzieken door angst!
