Psyche
alle pijlers
Ben ik te gevoelig?
vrijdag 22 juli 2011 om 22:23
Ik merk al een langere tijd aan mezelf dat ik niet meer vrolijk en onbezorg en optimistisch door het leven ga. Vroeger was ik dat altijd wel. Nu voel ik me niet vrolijk (ik ben ook niet altijd somber) ik maak me veel zorgen om van alles en nog wat en ben ontzettend pessimistisch.
Ik voel me soms zo nietig en deze grote boze wereld. Overal waar ik kijk zie ik ellende om me heen, van ziekte en dood in mijn omgeving tot honger en aanslagen en natuurgeweld. En ja, het hoort bij het leven, maar het raakt me zo. Ik raak zo van slag van al die berichten, ik word er zo verdrietig van en het laat me maar moeilijk los. Ik heb dan het gevoel dat ik wat moet doen, maar wat? Ik ga gewoon door met mijn leven maar ik voel me haast afgestompt en ik wacht op de volgende ramp.
Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik denk ook niet dat het echt een depressie is, maar misschien een mildere versie of een voorloper van? Is er iemand die dit herkent?
Ik ben zo gevoelig voor verdriet en angst en zorgen, van mezelf, van mensen dicht bij mij maar ook van de rest van de wereld. Ik lees geen kranten meer en kijk geen nieuws want dan ben ik helemaal van slag. Wat zou ik hiermee kunnen doen?
Ik voel me soms zo nietig en deze grote boze wereld. Overal waar ik kijk zie ik ellende om me heen, van ziekte en dood in mijn omgeving tot honger en aanslagen en natuurgeweld. En ja, het hoort bij het leven, maar het raakt me zo. Ik raak zo van slag van al die berichten, ik word er zo verdrietig van en het laat me maar moeilijk los. Ik heb dan het gevoel dat ik wat moet doen, maar wat? Ik ga gewoon door met mijn leven maar ik voel me haast afgestompt en ik wacht op de volgende ramp.
Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik denk ook niet dat het echt een depressie is, maar misschien een mildere versie of een voorloper van? Is er iemand die dit herkent?
Ik ben zo gevoelig voor verdriet en angst en zorgen, van mezelf, van mensen dicht bij mij maar ook van de rest van de wereld. Ik lees geen kranten meer en kijk geen nieuws want dan ben ik helemaal van slag. Wat zou ik hiermee kunnen doen?
vrijdag 22 juli 2011 om 22:48
Ik herken jouw probleem, want ik kamp(te) met hetzelfde. Als ik mijzelf hier op reflecteer, dan heeft het te maken met de fase van volwassen worden. Naarmate je ouder wordt, wordt je geconfronteerd met de harde realiteit. Voor sommigen helaas al eerder. Leven, dood, geweld, ellende, etc.. Geen leuke dingen. De media speelt hier ook aardig op in door deze thema's uit te vergroten. Dat creëert ook angst onder de mensen. Maar gelukkig zijn dit slechts aspecten van het leven. Er zijn ook dingen die wel goed gaan in het leven, je moet alleen goed opletten en ze niet voor lief nemen.
Ik heb geen psychologische achtergrond, dus ik kan geen gegronde diagnose stellen. Wel proef ik bij jou eerder angst dan dat er sprake is van depressie. De angst misschien dat deze ellende ook jou en jouw dierbaren kan treffen.
Zelf probeer ik te focussen op de dingen die wel goed gaan. Count your blessings is hier wel op zijn plaats. De kleine mooie alledaagse dingen die vanzelfsprekend lijken te zijn, maar wel bijdragen aan de kwaliteit van het leven. Ik hoop dat je hier iets mee kunt.
Ik heb geen psychologische achtergrond, dus ik kan geen gegronde diagnose stellen. Wel proef ik bij jou eerder angst dan dat er sprake is van depressie. De angst misschien dat deze ellende ook jou en jouw dierbaren kan treffen.
Zelf probeer ik te focussen op de dingen die wel goed gaan. Count your blessings is hier wel op zijn plaats. De kleine mooie alledaagse dingen die vanzelfsprekend lijken te zijn, maar wel bijdragen aan de kwaliteit van het leven. Ik hoop dat je hier iets mee kunt.
vrijdag 22 juli 2011 om 22:51
Bedankt voor de reacties. Ik heb er zelf ook al aan gedacht om naar de huisarts te gaan, maar ik weet niet of het daar ernstig genoeg voor is.
Ik probeer ook blij te zijn met kleine dingen, en genieten van mooie momenten, toch valt dat gevoel dan weer in het niet bij de rest. Ik ga binnenkort op vakantie naar een prachtig land, maar ik ben er helemaal niet mee bezig, kan er niet van genieten.
Is het bij jou vanzelf over gegaan of minder geworden, rory?
Ik probeer ook blij te zijn met kleine dingen, en genieten van mooie momenten, toch valt dat gevoel dan weer in het niet bij de rest. Ik ga binnenkort op vakantie naar een prachtig land, maar ik ben er helemaal niet mee bezig, kan er niet van genieten.
Is het bij jou vanzelf over gegaan of minder geworden, rory?
vrijdag 22 juli 2011 om 23:15
Baat het niet schaadt het niet. De huisarts is vakkundig genoeg om in te schatten of je baat hebt bij de psycholoog. Misschien is het juist beter om in deze 'vroege' stadium werk van te maken, voordat het probleem uitmondt in eventuele fobieën. Dat zou jammer zijn.
Bij mij komen deze gevoelens bij vlagen. Ik merk dat deze pessimistische gedachten/gevoelens opkomen wanneer ik zelf niet lekker in mijn vel zit. Misschien kun je opletten wanneer het opspeelt. Ik krijg momenteel cognitieve therapie (voor andere zaken), waar ik leer te kijken naar de oorzaken van mijn eigen gedrag. Ik ben nog niet zo ver om te zeggen dat ik al vooruit kom, maar ik krijg al inzicht in de oorzaken.
Schroom dus niet om hulp in te schakelen, wanneer je denkt dat je niet uit je vicieuze cirkel komt. Tot voor kort had ik altijd gedacht dat ik het op eigen kracht vooruit moest komen. Maar soms het duwtje vanuit de professionele hoek net genoeg om je los te maken van die negatieve gedachten.
Bij mij komen deze gevoelens bij vlagen. Ik merk dat deze pessimistische gedachten/gevoelens opkomen wanneer ik zelf niet lekker in mijn vel zit. Misschien kun je opletten wanneer het opspeelt. Ik krijg momenteel cognitieve therapie (voor andere zaken), waar ik leer te kijken naar de oorzaken van mijn eigen gedrag. Ik ben nog niet zo ver om te zeggen dat ik al vooruit kom, maar ik krijg al inzicht in de oorzaken.
Schroom dus niet om hulp in te schakelen, wanneer je denkt dat je niet uit je vicieuze cirkel komt. Tot voor kort had ik altijd gedacht dat ik het op eigen kracht vooruit moest komen. Maar soms het duwtje vanuit de professionele hoek net genoeg om je los te maken van die negatieve gedachten.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:44
Denk dat je moet leren om dingen 'buiten je te houden' waar je toch niks aan kunt doen.
Bij het journaal kun je heel hard gaan huilen... je kunt je schouders er over ophalen... je kunt van alles, maar je verandert er niks aan. Dan kun je beter zorgen dat je het je niet teveel aantrekt. Natuurlijk zijn sommige dingen heel erg, maar probeer ook te zien dat jouw leven er niet door op zijn kop hoeft te staan.
Dan is er nog het leed om je heen, bij familie e.d.
Ben zelf opgegroeid in een milieu waar het gebruikelijk is om erg betrokken te zijn bij het ziek en zeer van anderen. In de familie, in het dorp, bij de kerk.... een groot deel van de gesprekken in die omgeving gaat over andere mensen en wat ze al dan niet mankeren.
Een vriendin van mij (heel ergens anders opgegroeid) wees mij er op dat ik daar zo mee bezig was. Ik had het idee dat als iemand in de familie ziek is bijv, je daar wel een rotperiode door 'moet' hebben en dat je heel betrokken hoort te zijn.
Nu begin ik in te zien dat soms niemand er bij gebaat is als je je het leed van anderen erg aantrekt.
Natuurlijk moet je realistisch kijken of je iets voor die ander kunt doen, en dat dan doen. Maar zelf blijven sippen omdat iemand anders ziek is, is niet altijd nodig.
(Heb het nu over mensen die wat verder van me af staan. Heel dichtbij heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt. Noem bijv een oom die je wel dierbaar is maar waar je niet zo veel contact mee hebt)
Bij het journaal kun je heel hard gaan huilen... je kunt je schouders er over ophalen... je kunt van alles, maar je verandert er niks aan. Dan kun je beter zorgen dat je het je niet teveel aantrekt. Natuurlijk zijn sommige dingen heel erg, maar probeer ook te zien dat jouw leven er niet door op zijn kop hoeft te staan.
Dan is er nog het leed om je heen, bij familie e.d.
Ben zelf opgegroeid in een milieu waar het gebruikelijk is om erg betrokken te zijn bij het ziek en zeer van anderen. In de familie, in het dorp, bij de kerk.... een groot deel van de gesprekken in die omgeving gaat over andere mensen en wat ze al dan niet mankeren.
Een vriendin van mij (heel ergens anders opgegroeid) wees mij er op dat ik daar zo mee bezig was. Ik had het idee dat als iemand in de familie ziek is bijv, je daar wel een rotperiode door 'moet' hebben en dat je heel betrokken hoort te zijn.
Nu begin ik in te zien dat soms niemand er bij gebaat is als je je het leed van anderen erg aantrekt.
Natuurlijk moet je realistisch kijken of je iets voor die ander kunt doen, en dat dan doen. Maar zelf blijven sippen omdat iemand anders ziek is, is niet altijd nodig.
(Heb het nu over mensen die wat verder van me af staan. Heel dichtbij heb ik het gelukkig nog nooit meegemaakt. Noem bijv een oom die je wel dierbaar is maar waar je niet zo veel contact mee hebt)
zaterdag 23 juli 2011 om 00:59
Ik herken wel wat in je verhaal. Ik heb ook tijden het nieuws niet kunnen kijken. Ik schijn al bij het jeugdjournaal dit te hebben ontwikkeld. Ik vond het te naar om die dingen te zien. Jaren later heb ik er nog een jaar last van gehad, maar uiteindelijk onbewust een soort beschermlaag gecreeerd. Als ik nu het nieuws kijk, kan ik het prima kijken, maar nu raakt het me niet meer. Maar dit gaat zover dat als je me vraagt waar het over ging, dat ik waarschijnlijk alleen maar kan navertellen wat het weerbericht voor morgen is. Ik kan hier prima mee leven, De belangrijke zaken krijg ik wel mee via mijn vriend. De rest gaat lekker langs me heen...het is net als een voetbalwedstrijd op tv:) (dan zie ik alleen maar de reclameborden en misschien welke kleur shirts ze dragen)
Oja, ik zie mezelf als een heel gevoelig iemand. Te gevoelig? Nee, maar dat is omdat ik blij ben met wie ik ben..Door er *te* voor te zetten wordt het gevoelig zijn iets negatiefs, en zo zie ik het niet.
Oja, ik zie mezelf als een heel gevoelig iemand. Te gevoelig? Nee, maar dat is omdat ik blij ben met wie ik ben..Door er *te* voor te zetten wordt het gevoelig zijn iets negatiefs, en zo zie ik het niet.
zondag 24 juli 2011 om 13:18
quote:rory schreef op 22 juli 2011 @ 23:15:
Baat het niet schaadt het niet.
Dat is niet helemaal waar. Wanneer je een goede therapeut krijgt die jouw gevoelens begrijpt, dan is het zeker de moeite waard. Maar mijn ervaring (met iets soortgelijks) is dat wanneer je een therapeut krijgt die dat niet begrijpt, het alleen maar erger kan worden. Ik heb echt de volgende dingen naar mijn hoofd gekregen:
"Die overgevoeligheid is gewoon een of ander trauma."
"Die overgevoeligheid is een teken van Borderline."
"Volgens mij ben jij nog nooit in de Grote Mensen Wereld geweest, get used to it."
"Misschien moet je yoga of mindfullness gaan doen."
Daardoor heb ik een tijdje gedacht dat ik "gek" was en dat die gevoelens iets slechts waren (en nee, ik heb geen trauma en ook geen Borderline ). Met yoga en mindfullness (en meditatie) werd het alleen maar erger trouwens.
Hoe je er mee om moet gaan, weet ik ook niet. Ik heb mijn leven zo ingericht dat de mensen om mij heen weten dat ik zo in elkaar zit, en dat als ik een keer (het gebeurt niet meer zo vaak) zo'n "bui" heb, ze mij daarin steunen en mijn gevoelens serieus nemen.
Baat het niet schaadt het niet.
Dat is niet helemaal waar. Wanneer je een goede therapeut krijgt die jouw gevoelens begrijpt, dan is het zeker de moeite waard. Maar mijn ervaring (met iets soortgelijks) is dat wanneer je een therapeut krijgt die dat niet begrijpt, het alleen maar erger kan worden. Ik heb echt de volgende dingen naar mijn hoofd gekregen:
"Die overgevoeligheid is gewoon een of ander trauma."
"Die overgevoeligheid is een teken van Borderline."
"Volgens mij ben jij nog nooit in de Grote Mensen Wereld geweest, get used to it."
"Misschien moet je yoga of mindfullness gaan doen."
Daardoor heb ik een tijdje gedacht dat ik "gek" was en dat die gevoelens iets slechts waren (en nee, ik heb geen trauma en ook geen Borderline ). Met yoga en mindfullness (en meditatie) werd het alleen maar erger trouwens.
Hoe je er mee om moet gaan, weet ik ook niet. Ik heb mijn leven zo ingericht dat de mensen om mij heen weten dat ik zo in elkaar zit, en dat als ik een keer (het gebeurt niet meer zo vaak) zo'n "bui" heb, ze mij daarin steunen en mijn gevoelens serieus nemen.
zondag 24 juli 2011 om 23:45
Wat vervelend zeg, Guineapigsinspace (aparte nick, haha!)! Die therapeut heeft jou gewoon niet serieus genomen en dat is tegen zijn/haar ethiek als professional. Onder de therapeuten heb je natuurlijk ook de rotte appels. Mijn huisarts heeft mij ook geadviseerd om even te kijken of er een klik is met de therapeut. Dat hoeft namelijk niet altijd het geval te zijn.
maandag 25 juli 2011 om 01:09
quote:rory schreef op 24 juli 2011 @ 23:45:
Die therapeut heeft jou gewoon niet serieus genomen en dat is tegen zijn/haar ethiek als professional.
Dit zijn vier verschillende therapeuten door de jaren heen Inmiddels weet ik dat ik ADHD heb (verbaast me soms dat nooit iemand daar eerder aan gedacht heeft), maar het heeft heel wat tijd (en tranen, en twijfel) gekost om daar achter te komen.
Maar wat je zegt over het vinden van een klik: dat is zeker waar! Als het niet klikt met een therapeut of als je niet verder wil met diegene, doe dat dan ook niet en voel je daar niet schuldig over (en denk ook niet dat je gek bent). Dat zou ik echt iedereen aanraden die overweegt om hulp te zoeken. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad, soms te snel de "authoriteit" van een therapeut aangenomen en heb daardoor (te) lang aan mezelf getwijfeld.
Het positieve is dat je zodra je mensen in je leven tegenkomt die ook "zo" zijn of het in elk geval respecteren, je je niet langer de "rare" voelt. Ik snap het merendeel van de mensen ook nog steeds niet, maar in elk geval heb ik mensen om me heen verzameld met wie ik dat kan delen [en nee, dat is niet een of ander freakshow / emo groepje
]
Die therapeut heeft jou gewoon niet serieus genomen en dat is tegen zijn/haar ethiek als professional.
Dit zijn vier verschillende therapeuten door de jaren heen Inmiddels weet ik dat ik ADHD heb (verbaast me soms dat nooit iemand daar eerder aan gedacht heeft), maar het heeft heel wat tijd (en tranen, en twijfel) gekost om daar achter te komen.
Maar wat je zegt over het vinden van een klik: dat is zeker waar! Als het niet klikt met een therapeut of als je niet verder wil met diegene, doe dat dan ook niet en voel je daar niet schuldig over (en denk ook niet dat je gek bent). Dat zou ik echt iedereen aanraden die overweegt om hulp te zoeken. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad, soms te snel de "authoriteit" van een therapeut aangenomen en heb daardoor (te) lang aan mezelf getwijfeld.
Het positieve is dat je zodra je mensen in je leven tegenkomt die ook "zo" zijn of het in elk geval respecteren, je je niet langer de "rare" voelt. Ik snap het merendeel van de mensen ook nog steeds niet, maar in elk geval heb ik mensen om me heen verzameld met wie ik dat kan delen [en nee, dat is niet een of ander freakshow / emo groepje
]
donderdag 28 juli 2011 om 18:17
Hi TO,
Ik herken het soort van. Niet dat ik ga huilen bij het journaal, maar bij mij doet het me juist niet zo veel. Ik ben juist een soort van vervlakt ofzo, hoewel de negatieve dingen de overhand hebben.
Maar dat zijn bij mij dan alleen de dingrn in de directe omgeving die mij direct raken.
Alles krijg ik negatief. Raar is dat he? Heb je al bedacht of je langs je huisarts gaat?
Ik herken het soort van. Niet dat ik ga huilen bij het journaal, maar bij mij doet het me juist niet zo veel. Ik ben juist een soort van vervlakt ofzo, hoewel de negatieve dingen de overhand hebben.
Maar dat zijn bij mij dan alleen de dingrn in de directe omgeving die mij direct raken.
Alles krijg ik negatief. Raar is dat he? Heb je al bedacht of je langs je huisarts gaat?
donderdag 28 juli 2011 om 21:01
Ik denk dat je wel heel gevoelig bent, net als ik trouwens, maar dat je het wel kunt omzetten in iets positiefs. Ik ben ook snel aangedaan door geweld, wereldproblematiek, maar ook onmacht van mezelf, dingen die ik lastig op te lossen vind, erger me aan chagrijnige mensen etc.
Maar ik ben me ook al een tijdje bewust dat er geen dag voorbij gaat zonder dat ik van iets kleins heb genoten. Ik heb me sinds vandaag ook voorgenomen die momentjes op te gaan schrijven. Geen uitgebreide verhalen, gewoon een notitie. Misschien is dit ook wat voor jou en helpt het om het terug te lezen op momenten dat je je weer van alles aantrekt en je onmachtig en gefrustreerd voelt.
Maar ik ben me ook al een tijdje bewust dat er geen dag voorbij gaat zonder dat ik van iets kleins heb genoten. Ik heb me sinds vandaag ook voorgenomen die momentjes op te gaan schrijven. Geen uitgebreide verhalen, gewoon een notitie. Misschien is dit ook wat voor jou en helpt het om het terug te lezen op momenten dat je je weer van alles aantrekt en je onmachtig en gefrustreerd voelt.
