Psyche
alle pijlers
borderline??
woensdag 11 augustus 2010 om 22:01
Had al een ander topic geplaatst bij relaties, maar denk misschien dat een van mijn problemen wel is dat ik in zekere mate last heb van borderline. Ben er al een tijdje bang voor. Heb namelijk last van een negatief zelfbeeld, verlatingsangst, slecht eten, drang om mezelf pijn te doen, impulsief, sterk wisselende emoties. Maar weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Heb al eerder bij een psycholoog gelopen voor paniekstoornis en depressie, maar dat is niet heel goed bevallen. Weet iemand een goede psycholoog in Amsterdam of andere tips?
woensdag 11 augustus 2010 om 23:45
woensdag 11 augustus 2010 om 23:46
quote:suuz1981 schreef op 11 augustus 2010 @ 23:45:
Je hebt een persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven, met trekken van borderline, high level bps en low level bps. Met eerste 2 kunnen veel mensen prima functioneren met af en toe een dip. De laatste variant levert vaak beduidend meer problemen op. GrEn díe termen bedoelde ik
Je hebt een persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven, met trekken van borderline, high level bps en low level bps. Met eerste 2 kunnen veel mensen prima functioneren met af en toe een dip. De laatste variant levert vaak beduidend meer problemen op. GrEn díe termen bedoelde ik
woensdag 11 augustus 2010 om 23:48
quote:shahla schreef op 11 augustus 2010 @ 23:35:
[...]
De mildste vorm van borderline?
Dan lijkt het mij ook mogelijk dat je best nog mee kunt draaien zonder hulpmiddelen. Je schrijft echter alleen 'zonder medicatie'. Bedoel je dan dat therapie wel moet/nodig is?
Borderline hebben is pas een probleem als het je belemert in je leven. (anders zoek je geen hulp en kom je ook niet op een diagnose)
Je hebt high en low level, waarbij de een wat extra aanpassings vermogen vereist op dat je een normaal leven kan lijden, de ander is een vorm waarbij je zodanig belemert word/bent in je doen en laten dat er vele vormen van teraphie (medicatie hangt af van de soort belemering) nodig zijn om je in de maatschappij mee te kunnen laten doen.
Heel veel mensen 'weten' wel wat van borderline, en ja er zijn mensen die het afschuwelijk, misbruiken om maar dat te kunnen doen en laten waar ze zin in hebben (maar die zijn ook te vinden bij andere dingen) en heel toevallig is er altijd wel iemand die iemand kende die iemand kon die....
Borderline is daarbij ook nog eens iets wat nogal aan verandering is onderworpen in de loop van de jaren. In je jaren 70 werd je hysterisch genoemd en kreeg je orgasme op recept, later moest je gewoon worden opgesloten en werd er shock teraphie of lobotomie uitgevoerd en nu is alleen tijdens mijn 'behandeling' al diverse veranderingen geweest (zoals gewoon een complete naamsverandering die overigens niet echt van de grond komt; ERS oftewel; emotie regulatie stoornis)
[...]
De mildste vorm van borderline?
Dan lijkt het mij ook mogelijk dat je best nog mee kunt draaien zonder hulpmiddelen. Je schrijft echter alleen 'zonder medicatie'. Bedoel je dan dat therapie wel moet/nodig is?
Borderline hebben is pas een probleem als het je belemert in je leven. (anders zoek je geen hulp en kom je ook niet op een diagnose)
Je hebt high en low level, waarbij de een wat extra aanpassings vermogen vereist op dat je een normaal leven kan lijden, de ander is een vorm waarbij je zodanig belemert word/bent in je doen en laten dat er vele vormen van teraphie (medicatie hangt af van de soort belemering) nodig zijn om je in de maatschappij mee te kunnen laten doen.
Heel veel mensen 'weten' wel wat van borderline, en ja er zijn mensen die het afschuwelijk, misbruiken om maar dat te kunnen doen en laten waar ze zin in hebben (maar die zijn ook te vinden bij andere dingen) en heel toevallig is er altijd wel iemand die iemand kende die iemand kon die....
Borderline is daarbij ook nog eens iets wat nogal aan verandering is onderworpen in de loop van de jaren. In je jaren 70 werd je hysterisch genoemd en kreeg je orgasme op recept, later moest je gewoon worden opgesloten en werd er shock teraphie of lobotomie uitgevoerd en nu is alleen tijdens mijn 'behandeling' al diverse veranderingen geweest (zoals gewoon een complete naamsverandering die overigens niet echt van de grond komt; ERS oftewel; emotie regulatie stoornis)
donderdag 12 augustus 2010 om 00:56
oei wat n negatieve benadering om meteen de term 'verschuilen achter etiketje' te schrijven...
Ik had het liever nooit willen weten wat er allemaal aan termen in mn dossier stonden. Borderline als 'etiket' heeft n bijzonder slecht imago. Men weet er weinig van, zelfs de instituten in NL pretenderen erin gespecialiseerd te zijn.
Er is zoveel overlap (comorbiditeit voor de liefhebber) en de onderlinge verschillen, de mate van zelfinzicht, de rest van je karakter (jaja naast 'borderliner' ben je nog n hoop meer dan alleen dat, ik vergeet het soms zelf ook)
Hoog functionerend, totaal niet functionerend, het kan allemaal.
Er is geen 1 mal die alle mensen bij wie dat b-woord ooit gevallen is past.
Na jaren behoorlijk problematisch door het leven te zijn gegaan, het b-woord (van meer dan 1 Echte Psychiater) keihard ontkennend want dat is nou exact wat ik niet wou zijn, een 'bordie', en het overviel me, kwas aan het zappen, zag n EO programma Man/Vrouw met Erwin van Meekeren (psychiater gespecialiseerd in borderline) en een tafel vol patienten met b.
Ik raakte in een nogal hysterische huilbui want de herkenning was zo groot, alles wat die vrouwen aan tafel vertelden hadden exact mijn woorden kunnen zijn.
Hm wat wil ik hier mee zeggen...
Mijn advies aan TO en anderen die denken aan een bepaald iets te lijden, laat je onderzoeken, maar kom niet zelf al met termen aan, wie weet zit je er helemaal naast en stuur je de intaker zo toch al n bepaalde kant op.
Nogmaals, er is heel veel overlap, mensen met exact alle 9 symptomen en verder nix op AS II, ze zullen vast bestaan maar de grote onderlinge verschillen vond ik erg opvallend, en ik heb in het verleden een hele hoop lotgenoten ontmoet in diverse groepstherapieen.
Ik had het liever nooit willen weten wat er allemaal aan termen in mn dossier stonden. Borderline als 'etiket' heeft n bijzonder slecht imago. Men weet er weinig van, zelfs de instituten in NL pretenderen erin gespecialiseerd te zijn.
Er is zoveel overlap (comorbiditeit voor de liefhebber) en de onderlinge verschillen, de mate van zelfinzicht, de rest van je karakter (jaja naast 'borderliner' ben je nog n hoop meer dan alleen dat, ik vergeet het soms zelf ook)
Hoog functionerend, totaal niet functionerend, het kan allemaal.
Er is geen 1 mal die alle mensen bij wie dat b-woord ooit gevallen is past.
Na jaren behoorlijk problematisch door het leven te zijn gegaan, het b-woord (van meer dan 1 Echte Psychiater) keihard ontkennend want dat is nou exact wat ik niet wou zijn, een 'bordie', en het overviel me, kwas aan het zappen, zag n EO programma Man/Vrouw met Erwin van Meekeren (psychiater gespecialiseerd in borderline) en een tafel vol patienten met b.
Ik raakte in een nogal hysterische huilbui want de herkenning was zo groot, alles wat die vrouwen aan tafel vertelden hadden exact mijn woorden kunnen zijn.
Hm wat wil ik hier mee zeggen...
Mijn advies aan TO en anderen die denken aan een bepaald iets te lijden, laat je onderzoeken, maar kom niet zelf al met termen aan, wie weet zit je er helemaal naast en stuur je de intaker zo toch al n bepaalde kant op.
Nogmaals, er is heel veel overlap, mensen met exact alle 9 symptomen en verder nix op AS II, ze zullen vast bestaan maar de grote onderlinge verschillen vond ik erg opvallend, en ik heb in het verleden een hele hoop lotgenoten ontmoet in diverse groepstherapieen.
donderdag 12 augustus 2010 om 07:27
Ik ga met fleurtje akkoord. Heb al jaren BPS en in de periode waarin ik het niet wist heb ik 5 jaar stabiel geweest, dus vaste baan en vaste relatie. Tijdens de zwangerschap en na de geboorte kwamen de kenmerken weer heftiger naar voren en is het vastgesteld dat ik BPS heb en toen ben ik ook medicijnen beginnen nemen. En soms lijkt het wel dat ze niet helpen. En blijf ik rare hersenkronkels hebben, die ik zelf met mijn psyche probeer stop te zetten. Soms lukt dat wel, soms dan weer niet.
donderdag 12 augustus 2010 om 11:08
Ik heb zelf ook borderline en heb zelf er een tijdje geleden een topic over geopend. Ik ben blij met deze discussies zodat er hopelijk een wat genuanceerder beeld ontstaat over de mensen die ook daadwerkelijk borderline hebben.
Het gaat nu redelijk goed met me. Heb jarenlang prima gefunctioneerd zonder medicijnen. Klachten begonnen toen ik op mijn werk door een persoon werd gepest en door een ander persoon werd uitgescholden (in publiek). Waren nogal populaire personen en er werd niet ingegrepen door de werkgever. Mijn grootste probleem was en is dat ik niet assertief durf te zijn in situaties waarin ik afhankelijk ben van anderen (bijvoorbeeld werk) omdat ik de gevolgen niet overzie. Ik klap dan dicht en blijf aardig doen. Deze kwetsbaarheid wordt weer door anderen gevoeld en gebruik van gemaakt. Ik ben als gevolg daarvan als de dood voor nieuwe werksituaties (mn voor de mensen) en ben bang dat ik niet op een normale manier reageer (lees niet voor mij zelf opkom) waardoor ik weer kwetsbaar ben. Ik probeer hier iets in therapie aan te doen.
Wat ik ook nog wil meegeven: een koe is een dier, maar een dier hoeft geen koe te zijn. Met andere woorden: een asociaal persoon kan borderline hebben, maar iemand met borderline hoeft geen asociaal mens te zijn (hmm de vergelijking gaat niet helemaal op, maar waarschijnlijk begrijpen jullie mijn bedoeling wel .
Ik vraag mij wel eens af wat al die personen die andere mensen als stront behandelen hebben voor een stoornis? Het zou mij helemaal niets verbazen als het antwoord daarop zou zijn: geen enkele.
Het gaat nu redelijk goed met me. Heb jarenlang prima gefunctioneerd zonder medicijnen. Klachten begonnen toen ik op mijn werk door een persoon werd gepest en door een ander persoon werd uitgescholden (in publiek). Waren nogal populaire personen en er werd niet ingegrepen door de werkgever. Mijn grootste probleem was en is dat ik niet assertief durf te zijn in situaties waarin ik afhankelijk ben van anderen (bijvoorbeeld werk) omdat ik de gevolgen niet overzie. Ik klap dan dicht en blijf aardig doen. Deze kwetsbaarheid wordt weer door anderen gevoeld en gebruik van gemaakt. Ik ben als gevolg daarvan als de dood voor nieuwe werksituaties (mn voor de mensen) en ben bang dat ik niet op een normale manier reageer (lees niet voor mij zelf opkom) waardoor ik weer kwetsbaar ben. Ik probeer hier iets in therapie aan te doen.
Wat ik ook nog wil meegeven: een koe is een dier, maar een dier hoeft geen koe te zijn. Met andere woorden: een asociaal persoon kan borderline hebben, maar iemand met borderline hoeft geen asociaal mens te zijn (hmm de vergelijking gaat niet helemaal op, maar waarschijnlijk begrijpen jullie mijn bedoeling wel .
Ik vraag mij wel eens af wat al die personen die andere mensen als stront behandelen hebben voor een stoornis? Het zou mij helemaal niets verbazen als het antwoord daarop zou zijn: geen enkele.
donderdag 12 augustus 2010 om 11:31
daarbij komt ook nog dat therapueten en psychiaters dol zijn op het etiketje bps,als je vrouw bent en lijdt aan depressies krijg je het etiket bps,terwijl als je een man hebt die hetzelfde heeft krijgt ie het etiket dysthym...
Bij mij is het etiket door een spv er gegeven(sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dusse het hoeft niet perse door een psycholooog of een psychiater gegeven te worden.
Bij mij is het etiket door een spv er gegeven(sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dusse het hoeft niet perse door een psycholooog of een psychiater gegeven te worden.
donderdag 12 augustus 2010 om 12:12
quote:supershiva schreef op 12 augustus 2010 @ 11:31:
daarbij komt ook nog dat therapueten en psychiaters dol zijn op het etiketje bps,als je vrouw bent en lijdt aan depressies krijg je het etiket bps,terwijl als je een man hebt die hetzelfde heeft krijgt ie het etiket dysthym...
Bij mij is het etiket door een spv er gegeven(sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dusse het hoeft niet perse door een psycholooog of een psychiater gegeven te worden.Naar mijn weten is een SPV'er niet bevoegd om diagnoses te stellen en als je een psycholoog of psychiater treft zoals hierboven geschetst dan zou ik snel wegwezen. Ik werk zelf in een dergelijke setting en ik ben het niet eens met het feit dat iedere psycholoog of psychiater smijt met de diagnose borderline.
daarbij komt ook nog dat therapueten en psychiaters dol zijn op het etiketje bps,als je vrouw bent en lijdt aan depressies krijg je het etiket bps,terwijl als je een man hebt die hetzelfde heeft krijgt ie het etiket dysthym...
Bij mij is het etiket door een spv er gegeven(sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dusse het hoeft niet perse door een psycholooog of een psychiater gegeven te worden.Naar mijn weten is een SPV'er niet bevoegd om diagnoses te stellen en als je een psycholoog of psychiater treft zoals hierboven geschetst dan zou ik snel wegwezen. Ik werk zelf in een dergelijke setting en ik ben het niet eens met het feit dat iedere psycholoog of psychiater smijt met de diagnose borderline.
donderdag 12 augustus 2010 om 14:49
Ik wilde nevernooit naar een Riagg/Mentrum, maar toen ik te maken kreeg met crisisopvang, kwam ik daar toch terecht. En man, wat ben ik daar blij mee. Zij waren de eersten die eindelijk eens goed gingen kijken wat er aan de hand was, geen oeverloos gezwets van een vrijgevestigde die met niemand ruggespraak hield, eindelijk een diagnose, eindelijk de goede medicatie. En leuk bijkomend iets: het koste me niets.
donderdag 12 augustus 2010 om 15:18
quote:betty73 schreef op 11 augustus 2010 @ 23:16:
Wanneer je echt bps hebt ben je niet in staat om normaal deel te nemen aan de maatschappij......heb je therapie en medicijnen nodig......
Dat is inderdaad wat kort door de bocht, zoals al eerder gezegd, maar geen onbegrijpelijke opmerking. Psychiatrisch diagnoses (wat borderline is) worden gesteld aan de hand van de DSM IV (of V inmiddels, geloof ik?), daar staan bepaalde criteria in waar je aan moet voldoen om een bepaalde diagnose te hebben. Borderline valt onder de persoonlijkeheidsstoornissen. Criteria voor persoonlijkheidsstoornissen zijn o.a. dat je er je hele leven last van moet hebben (dus niet in episodes, zoals bij een depressie) en dat het problemen moet opleveren op meerdere vlakken: vriendschappen, realtie, werk etc. Dit hoeft natuurlijk niet direct te betekenen dat je totaal niet mee kunt draaien...
Theoretisch gezien stelt een psychiater psychiatrische diagnoses en niet iemand anders. De bedoeling van een SPV was volgens mij oorspronkelijk dat hij, als de diagnose gesteld is, bepaalde onderdelen van de behandeling kan doen (en de psychiater bijvoorbeeld alleen nog de medicatie controleerd). Door personeels gebrek wordt de functie van de SPV nog al eens opgerekt. Dat verschilt inderdaad per instelling. Er zijn instellingen waar de patient altijd ook door een arts wordt gezien tijdens de intake er zijn ook instelling waar ze de constructie hebben dat de SPV de intake doet en vervolgens tijdens een overleg waar de psychiater bij zit, de diagnose stelt... Tja.
Wanneer je echt bps hebt ben je niet in staat om normaal deel te nemen aan de maatschappij......heb je therapie en medicijnen nodig......
Dat is inderdaad wat kort door de bocht, zoals al eerder gezegd, maar geen onbegrijpelijke opmerking. Psychiatrisch diagnoses (wat borderline is) worden gesteld aan de hand van de DSM IV (of V inmiddels, geloof ik?), daar staan bepaalde criteria in waar je aan moet voldoen om een bepaalde diagnose te hebben. Borderline valt onder de persoonlijkeheidsstoornissen. Criteria voor persoonlijkheidsstoornissen zijn o.a. dat je er je hele leven last van moet hebben (dus niet in episodes, zoals bij een depressie) en dat het problemen moet opleveren op meerdere vlakken: vriendschappen, realtie, werk etc. Dit hoeft natuurlijk niet direct te betekenen dat je totaal niet mee kunt draaien...
Theoretisch gezien stelt een psychiater psychiatrische diagnoses en niet iemand anders. De bedoeling van een SPV was volgens mij oorspronkelijk dat hij, als de diagnose gesteld is, bepaalde onderdelen van de behandeling kan doen (en de psychiater bijvoorbeeld alleen nog de medicatie controleerd). Door personeels gebrek wordt de functie van de SPV nog al eens opgerekt. Dat verschilt inderdaad per instelling. Er zijn instellingen waar de patient altijd ook door een arts wordt gezien tijdens de intake er zijn ook instelling waar ze de constructie hebben dat de SPV de intake doet en vervolgens tijdens een overleg waar de psychiater bij zit, de diagnose stelt... Tja.
donderdag 12 augustus 2010 om 15:46
quote:supershiva schreef op 12 augustus 2010 @ 15:27:
ok beter voor je dan fleurtje
toch wel belangrijk dat je je ergens goed begrepen voeltHmmmm.... geloof niet dat het zozeer 'begrepen voelen' was, maar meer: blij dat ze eindelijk es verder keken dan die depressies. Wellicht was het idd nodig om eerst in de crisisopvang te belanden.
ok beter voor je dan fleurtje
toch wel belangrijk dat je je ergens goed begrepen voeltHmmmm.... geloof niet dat het zozeer 'begrepen voelen' was, maar meer: blij dat ze eindelijk es verder keken dan die depressies. Wellicht was het idd nodig om eerst in de crisisopvang te belanden.
donderdag 12 augustus 2010 om 17:19
quote:zakdoekjeopviva schreef op 11 augustus 2010 @ 23:48:
[...]
Borderline hebben is pas een probleem als het je belemert in je leven. (anders zoek je geen hulp en kom je ook niet op een diagnose)Borderline is in mijn ogen altijd een probleem want hoe dan ook tref je beperkingen en dingen die moeizaam verlopen. Dat hoort namelijk bij Borderline.quote:Heel veel mensen 'weten' wel wat van borderline, en ja er zijn mensen die het afschuwelijk, misbruiken
Is dat zo of is dat gewoon een denkbeeld wat mensen zonder deze problematiek denken?
quote:Borderline is daarbij ook nog eens iets wat nogal aan verandering is onderworpenIk denk dat ze naar een betere naam zoeken omdat borderline (=grens) de lading niet dekt. Het heeft niks met grenzen te maken. Meer onstabiel in emoties op diverse terreinen.
[...]
Borderline hebben is pas een probleem als het je belemert in je leven. (anders zoek je geen hulp en kom je ook niet op een diagnose)Borderline is in mijn ogen altijd een probleem want hoe dan ook tref je beperkingen en dingen die moeizaam verlopen. Dat hoort namelijk bij Borderline.quote:Heel veel mensen 'weten' wel wat van borderline, en ja er zijn mensen die het afschuwelijk, misbruiken
Is dat zo of is dat gewoon een denkbeeld wat mensen zonder deze problematiek denken?
quote:Borderline is daarbij ook nog eens iets wat nogal aan verandering is onderworpenIk denk dat ze naar een betere naam zoeken omdat borderline (=grens) de lading niet dekt. Het heeft niks met grenzen te maken. Meer onstabiel in emoties op diverse terreinen.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
donderdag 12 augustus 2010 om 17:39
quote:shahla schreef op 12 augustus 2010 @ 17:19:
[...]
Ik denk dat ze naar een betere naam zoeken omdat borderline (=grens) de lading niet dekt. Het heeft niks met grenzen te maken. Meer onstabiel in emoties op diverse terreinen.
De ontwikkeling van een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft in mijn ogen wel degelijk ook te maken met grenzen. Er zijn theorieen die uitgaan van het ontstaan van deze problematiek, juist door het ontbreken van veilige grenzen in de opvoeding (bijv. verwaarlozing, parentificatie, misbruik of een symbiotische relatie tussen ouder en kind), óf door een overdaad aan grenzen binnen de opvoeding (bijv. overbezorgde of veeleisende ouders die het kind niet vrij laten zz te ontwikkelen), waardoor er een onveilige hechting tot stand kwam. Het ontbreken van veilige hechtingsfiguren geldt in mijn ogen als de basis van het ontstaan van een bps.
De kernproblematiek van iemand met een bps is in veel gevallen een instabiele egostructuur: niet weten wie je zelf bent, van daaruit moeite hebben met regulatie van eigen emoties en gedachten, aanvoelen en aangeven van eigen grenzen e.d.
Als er een andere naam voor zou moeten worden bedacht zou ik het een hechtingsstoornis noemen. Die term gebruikt men bij kinderen, maar waarom niet bij volwassenen.
gr suuz
[...]
Ik denk dat ze naar een betere naam zoeken omdat borderline (=grens) de lading niet dekt. Het heeft niks met grenzen te maken. Meer onstabiel in emoties op diverse terreinen.
De ontwikkeling van een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft in mijn ogen wel degelijk ook te maken met grenzen. Er zijn theorieen die uitgaan van het ontstaan van deze problematiek, juist door het ontbreken van veilige grenzen in de opvoeding (bijv. verwaarlozing, parentificatie, misbruik of een symbiotische relatie tussen ouder en kind), óf door een overdaad aan grenzen binnen de opvoeding (bijv. overbezorgde of veeleisende ouders die het kind niet vrij laten zz te ontwikkelen), waardoor er een onveilige hechting tot stand kwam. Het ontbreken van veilige hechtingsfiguren geldt in mijn ogen als de basis van het ontstaan van een bps.
De kernproblematiek van iemand met een bps is in veel gevallen een instabiele egostructuur: niet weten wie je zelf bent, van daaruit moeite hebben met regulatie van eigen emoties en gedachten, aanvoelen en aangeven van eigen grenzen e.d.
Als er een andere naam voor zou moeten worden bedacht zou ik het een hechtingsstoornis noemen. Die term gebruikt men bij kinderen, maar waarom niet bij volwassenen.
gr suuz
donderdag 12 augustus 2010 om 19:58
Volgens de wet BIG mogen zowel SPV'ers, GZ-psychologen als psychiaters een DBC openen. De DSM classificatie mag eveneens door een SPV'er gesteld worden. Het is echter gebruikelijk dat een SPV'er alleen een voorstel doet en het team (incl. psychiater) deze vaststelt. Oftewel een SPV'er mag wel een diagnose stellen, maar dit gebeurt in de praktijk nauwelijks helemaal zelfstandig.
Verder ben ik het op de meeste punten eens met Suuz. Ik ben het er ook mee eens dat er gradaties zijn, zoals bij elke psychiatrische stoornis is er sprake van een continuum. Gelukkig zal de DSM V daar meer aandacht voor hebben. Maar ik heb moeite met de termen high level en low level m.b.t. BPS. High level en low level refereert aan een type borderline persoonlijkheidsorganisatie. Deze staat in principe los van de borderline persoonlijkheidsstoornis. Low level borderline organisatie komt vaak wel voor bij mensen met een BPS, maar dit hoeft niet per definitie zo te zijn. Mensen met een high level organisatie hebben vaker cluster C problematiek (i.p.v. cluster B waar BPS onder valt). De persoonlijkheidsorganisaties zijn gebaseerd op de theorieën van Kernberg en in Nederland zijn Snellen en Eurelings Bontekoe hier vooral mee bezig. Het is wat omstreden en de terminologie is erg verwarrend. En blijkbaar worden de termen in de praktijk dus wel vaak ook voor de persoonlijkheidsstoornis gebruikt.
Sorry voor het beetje technische en voor veel mensen misschien ook verwarrende verhaal, ik moest het gewoon even kwijt (en ben stiekem ook wel benieuwd wat voor functie Suuz heeft en hoe zij hier tegenaan kijkt)
Verder ben ik het op de meeste punten eens met Suuz. Ik ben het er ook mee eens dat er gradaties zijn, zoals bij elke psychiatrische stoornis is er sprake van een continuum. Gelukkig zal de DSM V daar meer aandacht voor hebben. Maar ik heb moeite met de termen high level en low level m.b.t. BPS. High level en low level refereert aan een type borderline persoonlijkheidsorganisatie. Deze staat in principe los van de borderline persoonlijkheidsstoornis. Low level borderline organisatie komt vaak wel voor bij mensen met een BPS, maar dit hoeft niet per definitie zo te zijn. Mensen met een high level organisatie hebben vaker cluster C problematiek (i.p.v. cluster B waar BPS onder valt). De persoonlijkheidsorganisaties zijn gebaseerd op de theorieën van Kernberg en in Nederland zijn Snellen en Eurelings Bontekoe hier vooral mee bezig. Het is wat omstreden en de terminologie is erg verwarrend. En blijkbaar worden de termen in de praktijk dus wel vaak ook voor de persoonlijkheidsstoornis gebruikt.
Sorry voor het beetje technische en voor veel mensen misschien ook verwarrende verhaal, ik moest het gewoon even kwijt (en ben stiekem ook wel benieuwd wat voor functie Suuz heeft en hoe zij hier tegenaan kijkt)
donderdag 12 augustus 2010 om 20:54
vrijdag 13 augustus 2010 om 10:00
Jeetje wat een reacties! Ik wil niet het etiket borderline krijgen zodat ik me er achter kan verschuilen. Ik wil juist wel graag weten of ik iets aan mijn problemen kan doen, en dan is het vaak wel handig als iemand een diagnose stelt. Meer daarom en ook omdat ik soms wel bang ben dat ik echt door sla met mijn negatieve gedachten enzo.
Volgens mij is inderdaad voor leken (zoals ik) de kennis over borderline echt gering! En heerst er in het algemeen wel een beetje het idee dat als je borderline hebt, dat je gestoord ben. Een verandering van naam zou misschien dan wel helpen om het negatieve beeld te veranderen!
Durf zelf ook niet zo goed naar de huisarts te gaan. Ben bang dat als ik naar een psychiater mag, dat mensen in mijn omgeving daar ook negatief op reageren. Al zou het natuurlijk wel beter zijn om even door te zetten!
Volgens mij is inderdaad voor leken (zoals ik) de kennis over borderline echt gering! En heerst er in het algemeen wel een beetje het idee dat als je borderline hebt, dat je gestoord ben. Een verandering van naam zou misschien dan wel helpen om het negatieve beeld te veranderen!
Durf zelf ook niet zo goed naar de huisarts te gaan. Ben bang dat als ik naar een psychiater mag, dat mensen in mijn omgeving daar ook negatief op reageren. Al zou het natuurlijk wel beter zijn om even door te zetten!
vrijdag 13 augustus 2010 om 10:27
Eerst even dit: de huisarts bepaalt niet of jij naar een psychiater 'mag'. Ja, hij moet een verwijsbriefje schrijven, maar als jij naar een psychiater wil, ga jij naar een psychiater.
Zou stom zijn als je het om je omgeving zou laten, misschien moet het nog wat slechter met je gaan, dan is het geen kwestie meer van niet doen om de omgeving.
En... je hóeft je omgeving natuurlijk niet te vertellen dat je onder behandeling bent.
Zou stom zijn als je het om je omgeving zou laten, misschien moet het nog wat slechter met je gaan, dan is het geen kwestie meer van niet doen om de omgeving.
En... je hóeft je omgeving natuurlijk niet te vertellen dat je onder behandeling bent.
vrijdag 13 augustus 2010 om 11:17
Gebruikte ook meer *mag* omdat ik *moet* zo zwaar vind klinken. Het probleem is dat ik iemand ken die bij het GGZ werkt en laatst zei dat hij zo kon zien wie er allemaal weleens in contact is geweest met het GGZ. En laat dat nou net degene zijn bij wie ik absoluut niet wil dat hij het weet. Misschien dat ik sowieso liever eerst naar een psycholoog ga. Pfff weet het niet zo goed. Een bepaalde stressfactor is nu weggevallen, en dat scheelt al zo ontzettend veel!
vrijdag 13 augustus 2010 om 11:21
vrijdag 13 augustus 2010 om 11:25
ow en het kan btw ook zo zijn dat je huisarts je behandeld als het misschien wat milder is allemaal.
En misschien krijg je wel een sociaal psychiatrisch verpleegkundige of een psycholoog die je gaat behandelen en geen psychiater....
ps je hoeft toch niet tegen mensen in je omgeving dat je met een psychiater praat,je kan toch ook gewoon zeggen dat je gesprekken hebt van mijn part met je huisarts ofzo?
En misschien krijg je wel een sociaal psychiatrisch verpleegkundige of een psycholoog die je gaat behandelen en geen psychiater....
ps je hoeft toch niet tegen mensen in je omgeving dat je met een psychiater praat,je kan toch ook gewoon zeggen dat je gesprekken hebt van mijn part met je huisarts ofzo?
