borderline??

11-08-2010 22:01 56 berichten
Alle reacties Link kopieren
Had al een ander topic geplaatst bij relaties, maar denk misschien dat een van mijn problemen wel is dat ik in zekere mate last heb van borderline. Ben er al een tijdje bang voor. Heb namelijk last van een negatief zelfbeeld, verlatingsangst, slecht eten, drang om mezelf pijn te doen, impulsief, sterk wisselende emoties. Maar weet niet zo goed wat ik nu moet doen. Heb al eerder bij een psycholoog gelopen voor paniekstoornis en depressie, maar dat is niet heel goed bevallen. Weet iemand een goede psycholoog in Amsterdam of andere tips?
quote:cestmoi schreef op 13 augustus 2010 @ 11:17:

Gebruikte ook meer *mag* omdat ik *moet* zo zwaar vind klinken. Het probleem is dat ik iemand ken die bij het GGZ werkt en laatst zei dat hij zo kon zien wie er allemaal weleens in contact is geweest met het GGZ. En laat dat nou net degene zijn bij wie ik absoluut niet wil dat hij het weet. Misschien dat ik sowieso liever eerst naar een psycholoog ga. Pfff weet het niet zo goed. Een bepaalde stressfactor is nu weggevallen, en dat scheelt al zo ontzettend veel!



Nou, dan zou ik over die GGZ-medewerker maar es snel een klacht indienen. Is het voor jouzelf, dan wel voor anderen.

En wat is voor jou het verschil tussen een psycholoog en een psychiater?

Ik ben (nog steeds) van mening dat het nog niet op zn ergst is, als je je door dit soort dingen laat weerhouden.
Alle reacties Link kopieren
"Ik ben (nog steeds) van mening dat het nog niet op zn ergst is, als je je door dit soort dingen laat weerhouden."



Ben ik niet mee eens, gaat zeker niet altijd op, zeker niet bij iemand die (mogelijk) borderline heeft. De omgeving is bij ontbreken van een stevig gevoel van zelf / identiteit (eerder omschreef iemand dit hier erg mooi en duidelijk) helaas vaak van grote invloed. Gevaar bestaat hierdoor dat je echt volledig instort alvorens dat er hulp wordt ingeschakeld evt. door anderen.
Alle reacties Link kopieren
Het is ook niet op zijn ergst, maar voorkomen is beter dan genezen toch. Een jaar geleden was het op zijn ergst: niet eten (althans 3 happen per maaltijd; ging van 60 naar 51 kilo in een paar maanden tijd) snee in mijn benen, kon niet slapen, was constant onrustig, lag in het weekend de hele dag in mijn bed, 's avonds ging ik stappen zodat ik moe genoeg was om in slaap te vallen. Toen moest ik inderdaad wel hulp zoeken. Niet eten en snijden is natuurlijk ook wel een schreeuw om aandacht/hulp.



Op zich ga ik nu ook wel beter met mijn dip om: ik eet goed, snij niet in mezelf, en slapen gaat redelijk. Voel me wel somber, maar probeer negatieve gedachten over mezelf niet toe te laten. Ik wacht het nog een weekje af en als het dan niet gaat, ga ik naar de huisarts!
Alle reacties Link kopieren
ok toppie cestmoi lijkt me een goed idee gewoon afwachten en als het niet gaat hulp zoeken.

sterkte verders
Alle reacties Link kopieren
Klinkt mij in de oren dat je er goed over na denkt, petje af c'est moi!



Zat me wel af te vragen of er een "trigger" is geweest waarom het een jaar geleden zo slecht met je ging?
Alle reacties Link kopieren
Dankje!

De trigger is denk ik dat ik verlatingsangst heb. Ik raak vaak in paniek als mensen weggaan, bijvoorbeeld vriendinnetjes die een andere studie gaan doen en als ik weer keihard wordt gedumpt (heb nog niet echt geluk gehad op liefdesgebied). Verleden jaar dacht ik dat ik echt een leuke jongen was tegengekomen, ging ook allemaal leuk, maar zo dacht hij er niet over. Drie weken later had hij een vriendin. En in plaats dat ik dacht wat een loser, dacht ik: er is iets mis met me waarom die mannen me niet willen. Ik voelde me echt minderwaardig. Heb toen wel meer aan mijn zelfvertrouwen en wat ik nu wil gewerkt

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven