Brief aan mijn vader

03-04-2024 00:53 23 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Vanmorgen was ik bij de psych, we hadden het over de steeds terugkerende beelden die ik heb over mijn vader, van heel vroeger. Mijn vader was altijd kritisch, veroordelend. Nooit zei hij dat hij trots op me was, van me hield. Sinds een paar maanden droom ik elke nacht over mijn ouders, waarbij mijn vader die altijd kritische ouder is. Ze zijn allebei vorig jaar overleden.

De beelden die ik heb, en die zich gedurende de dag aan me opdringen, zijn heel akelig. Het zijn dingen die ik waarschijnlijk verdrongen heb, want te heftig. Mijn zus was ook slachtoffer. Het gaat om misbruik. Ik heb inmiddels EMDR en schematherapie achter de rug, maar toch heeft dat blijkbaar niet afdoende geholpen, want nog steeds die beelden en die dromen. EMDR gaat dus weer worden opgestart.

De psychotherapeut opperde, dat ik een brief aan mijn vader zou kunnen schrijven, waarin ik hem duidelijk kan maken hoe kwaad ik op hem ben, hoe teleurgesteld etc. Maar alles in mij verzet zich daartegen. Ik word letterlijk misselijk als ik er alleen al aan denk om zoiets te schrijven. Ik wil het gewoon wegstoppen, er niet meer aan denken. Tegelijkertijd weet ik dat het echt helpend kan zijn. Maar ik blokkeer gewoon.

Ik weet het even niet meer. En mijn vraag is eigenlijk, of er hier mensen zijn die ervaring hebben met deze methode? Heeft het geholpen?
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
Als een brief te zwaar is, zou je het fysiek kunnen uiten? Bokstherapie oid? Weet niet hoor.
Alle reacties Link kopieren Quote
Mijns inziens klinkt het alsof dat echt nog veel te lastig voor je is. Ik zou het als optie openhouden, maar voor later.
Alle reacties Link kopieren Quote
joh, die brief komt wel een keer, of niet
Laat het voor nu rusten, doe het als je er klaar voor bent.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ja ik, mbt mijn moeder. Ongeveer 13 jaar geleden kwam mijn therapeut met hetzelfde voorstel en ik had precies dezelfde reactie als jij. Ik werd er ook echt fysiek naar van en moest er niet aan denken. Járen later, nu anderhalf jaar geleden zag ik een film waarbij de moeilijke band tussen moeder en dochter centraal stond en kon ik niet meer stoppen met huilen. Toen pakte ik als vanzelf een A4-blocnote en ben ik gaan schrijven, zonder na te denken. Ik wist niet wat ik anders met die golf aan moest, was te groot.
Dus misschien komt het voor jou ook (veel) later, dat je er opeens aan toe bent. Zeker niet nu gaan forceren zou ik zeggen ;)

Sterkte met je proces!
Alle reacties Link kopieren Quote
Die brief is dus iets wat op je trauma drukt. En dus voor nu nog veel te vroeg, want je durft het nog niet aan te kijken, laat staan op te schrijven.
Dus nee, dat is nog te vroeg.

Wel kun je misschien je dromen opschrijven. En die meenemen en samen onderzoeken en analyseren. Sterkte :hug:
Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen - Irmgard Erath
Alle reacties Link kopieren Quote
Dank jullie wel voor de reacties tot dusverre. Jullie zeggen allemaal dat ik er beter nog even kan wachten, en dat vind ik fijn om te horen. Het lukt nu gewoon nog niet.

In de schematherapie heb ik inderdaad al "fysiek" met het verleden afgerekend, ik mocht verbaal losgaan op wat er toen gebeurd is. De woede die toen omhoogkwam was gigantisch, het was "lekker" om het eruit te schreeuwen. Maar schrijven is een tweede, dat durf ik dus nog niet. Niet zo'n brief in ieder geval, want verder schrijf ik elke dag; ik hou al jaren een soort van fictief dagboek bij, waarin ik nare gebeurtenissen een plaats geef door ze in een mooiere/betere setting te omschrijving. Dat helpt enorm om dingen een plek te kunnen geven. Het blijkt zelfs een naam te hebben; rescripting. Doreia, die dromen verwerk ik daar ook vaak in. De tip om dat mee te nemen naar therapie, vind ik een hele goeie!

Maree, voor jou een :hug:
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
Dan lijkt het me goed dat je doorgaat met het fysiek uiten van je boosheid. Je hebt je altijd in moeten houden. En dat hoeft daar dan niet.

Het maakt niet uit welke medium het is om die gevoelens los te maken. Een bokszak of schreeuwen op het strand of tegen de wind in of in een weiland kan net zo goed hetzelfde bereiken.
Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen - Irmgard Erath
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb zo’n brief wel eens verschreven als onderdeel van de therapie. En ik vond het heel fijn om alles ‘te zeggen’ tegen diegene. Dat hielp wel. Ik heb de brief overigens nooit verstuurd, dat vond ik niet nodig of helpend voor mezelf. Het opschrijven was genoeg.

Zit je weerstand echt tegen het schrijven of tegen het eventueel versturen? Want dan laatste hoeft natuurlijk niet
Alle reacties Link kopieren Quote
katkaatje schreef:
03-04-2024 09:20
Ik heb zo’n brief wel eens verschreven als onderdeel van de therapie. En ik vond het heel fijn om alles ‘te zeggen’ tegen diegene. Dat hielp wel. Ik heb de brief overigens nooit verstuurd, dat vond ik niet nodig of helpend voor mezelf. Het opschrijven was genoeg.

Zit je weerstand echt tegen het schrijven of tegen het eventueel versturen? Want dan laatste hoeft natuurlijk niet
Vader is overleden, dus er valt niks te versturen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Misschien verschilt het ook per persoon welke methodes bij je passen. Ik ben nog niet zo ver op weg volgens mij, maar heb een paar jaar geleden wel zo'n brief aan m'n vader geschreven (geen misbruik, wel geweld), en een jaar geleden aan de misbruiker. Beide nooit gegeven, vader is nu ook overleden. Ik vond 't wel opluchten om m'n woede er op papier uit te kunnen gooien. Niet genoeg, wel een stapje. Overigens had ik de suggesties van de brief ook al jaren daarvoor gekregen maar zag dat toen nog niet zitten. Ik zou idd wachten tot je zelf de behoefte voelt (en misschien komt die nooit, who knows).
eefje677 wijzigde dit bericht op 04-04-2024 07:08
3.24% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat ik fijn vond om te horen van de psych was: 'je hebt het al overleefd. Het kan nooit meer zo erg worden als toen het daadwerkelijk gebeurde'

Want het lijkt alsof je erin gaat verdrinken, als je alles eruit laat. Het wordt heftig, maar om vrij te kunnen zijn moet het eruit.

Ik kan niet op een paar zinnetjes beoordelen of het beter is om te wachten of dat het je gaat helpen om over die drempel te stappen en het gewoon te doen. De dam te breken en alle ellende eruit te laten lopen.

Bespreek je twijfels met je therapeut.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik ben inderdaad gewoon bang voor wat er naar boven komt als ik dingen daadwerkelijk aan diegene op papier ga zetten. Ik ben er duidelijk nog niet aan toe, dat zeggen jullie ook. Ik ga eerst de EMDR afwachten.

En Dropdrop, wat jouw psych tegen je zei, die ga ik onthouden. Is sowieso een mooi "levens" motto!
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
Ben je dan bang voor jezelf of dat andere mensen het lezen en daar een mening over hebben?
Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen - Irmgard Erath
Alle reacties Link kopieren Quote
Lariba schreef:
03-04-2024 09:22
Vader is overleden, dus er valt niks te versturen.

Oh wat stom van mij. :facepalm: Ik had daar helemaal overheen gelezen. Sorry TO!
Alle reacties Link kopieren Quote
Doreia* schreef:
03-04-2024 22:47
Ben je dan bang voor jezelf of dat andere mensen het lezen en daar een mening over hebben?
Bang voor wat er bij mezelf losgemaakt kan worden, dan opschrijven iets kan triggeren wat ik niet onder controle kan houden, of dat er herinneringen naarboven komen die ik nu nog kan wegdrukken.
Het zou niet de bedoeling zijn dat andere mensen het lezen.
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
katkaatje schreef:
04-04-2024 08:45
Oh wat stom van mij. :facepalm: Ik had daar helemaal overheen gelezen. Sorry TO!
Geeft niet, kan gebeuren toch. Ik vond dat je wel een goede vraag stelde, het heeft mij aan het denken gezet. Wat als hij nog geleefd had, en ik had zo'n brief naar hem gestuurd. Had me dat sterker gemaakt? Ik denk het eigenlijk wel...
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
Niet zelf ervaring mee, maar een vriendin die ook kampt met misbruik en trauma.
Sinds zij in therapie zit heeft ze heel veel herbelevingen, angsten en nachtmerries. Ze verteld het alsof er een enorme beerput is open getrokken en dat dit nu allemaal eruit komt.
Als mijn vriendin jouw verhaal als het hare tegen mij zou vertellen zou ik zeggen dat als ze er echt misselijk van zou worden bij die gedachten dat ze het nu niet moet doen. Het trauma lijkt mij nu nog te groot om het daadwerkelijke probleem in de ogen te kijken.
Alle reacties Link kopieren Quote
Magpie schreef:
04-04-2024 10:53
Bang voor wat er bij mezelf losgemaakt kan worden, dan opschrijven iets kan triggeren wat ik niet onder controle kan houden, of dat er herinneringen naarboven komen die ik nu nog kan wegdrukken.
Het zou niet de bedoeling zijn dat andere mensen het lezen.
Ik zou precies dit deel aan je hulpverlener voorleggen.
Want dit is wat je tegen houdt, waardoor je niet verder kunt gaan. De angst voor het trauma en de angst voor hernieuwd trauma.
Wat je nodig hebt is vertrouwen. Vertrouwen in jezelf, dat jij niet meer dat kleine mensje bent, maar een volwassene, die kan dragen wat er boven komt, maar wel in de juiste veilige setting. Dat je toestemming geeft aan jezelf dat gevoel er mag zijn, geuit mag worden, rauw en lelijk mag zijn. En dat je daar vervolgens niet dood van gaat :hug:
Je kunt het leven ook met een vrolijk gezicht serieus nemen - Irmgard Erath
Alle reacties Link kopieren Quote
Toen ik volop in herbelevingen zat had ik ook geen brief kunnen schrijven denk ik, ik heb denk ik ooit wel iets geprobeerd maar dat weet ik niet eens meer. Jaren later kon ik het wel, pas toen ik meer met verdriet en gemis te maken had en niet meer al die boosheid, angst en het vechten/overleven op de voorgrond stonden.

Uiteindelijk probeer je samen met de therapeut gewoon linksom en rechtsom wat. Ik vind het al heel knap dat je hier zo mee bezig bent gegaan. De rest komt dan echt wel, alles op z'n tijd! Het is geen lineair proces of iets wat zich laat structureren, en je doet het samen. De therapeut houdt jou de eerste tijd veilig als jou dat nog niet lukt.

Edit: wat mij wel heel veel hielp destijds was als iemand anders het voor me opnam. Dus als de therapeut tegen mijn ingebeelde vader zei dat het hier stopte. En daarna ik zelf. Of dat we een symbool voor mijn vader/moeder bijvoorbeeld achter een deur zetten. Daar groeide ik enorm van en dan durfde ik ook meer te voelen en te praten.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb mijn eigen topic een tijdje (bewust) links laten liggen. Veel nagedacht en vandaag met de therapeut gesproken. De tips gedeeld die jullie gegeven hebben. Het heeft me wat meer inzicht gegeven. En inderdaad, ik hoef (nog) niet te schrijven.

@bijtie, wat je schrijft in je laatste alinea, dat heb ik ook gedaan in schematherapie, in de groep. Dat hielp al enorm om het wat meer te "handelen" zeg maar. En dan inderdaad letterlijk een stoel op de gang zetten. Klinkt vreemd, maar het helpt best goed om het zo letterlijk en tastbaar te maken, dat gevoel.

Dank jullie wel!
The wind just kinda pushed me this way
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik wil je het advies geven om de zaken die tijdens de therapie loskomen, direct in te zetten tijdens emdr. Juist als het heftig is, zou ik het direct bespreken met je psych en er emdr op toepassen. Dat is slechts een advies, bij mij heeft emdr gruwelijk goed geholpen! Veel sterkte!
Alle reacties Link kopieren Quote
Xun4 schreef:
23-04-2024 05:01
Ik wil je het advies geven om de zaken die tijdens de therapie loskomen, direct in te zetten tijdens emdr. Juist als het heftig is, zou ik het direct bespreken met je psych en er emdr op toepassen. Dat is slechts een advies, bij mij heeft emdr gruwelijk goed geholpen! Veel sterkte!
Klopt, ik heb slechts één sessie EMDR gehad en dat hielp al geweldig tegen de ergste flashbacks. Heb gisteren met mijn therapeut afgesproken dat we even geen EMDR doen, omdat ik net aan het opknappen ben van m'n laatste depressie. Maar ze houdt de vinger aan de pols, want er komt inderdaad nogal wat los de laatste tijd...
The wind just kinda pushed me this way

Gebruikersavatar
Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven