Psyche
alle pijlers
Burn out en door
vrijdag 10 mei 2019 om 19:52
Hallo, sinds november vorig jaar ben ik thuis komen te zitten ivm een burnout. Waar ik toen dacht een weekje thuis te blijven en rust te nemen, zit ik nu, dik een half jaar verder aan het begin van mijn herstel op het werk. Terugdenken aan de periode dat ik thuis zat doet nog gigantisch veel met me, en vooruit denken in hoe ik ooit weer 'gedeeltelijk' de oude wordt zijn toch nog zware topics. Ik heb geleerd dat ik de belangrijkste persoon ben in mijn leven, en ik de regie moet nemen om weer te herstellen maar Jezus, wat een hel is het toch.
Vanuit mijn psycholoog werd gezegd dat de klachten werkgerelateerd waren. Jaren lang overuren gedraaid, jarenlang alle voorkomende zaken op de afdeling opgepakt, problemen opgelost, leidinggevende ontlast en daarna zelf leidinggevende geworden. Ik was trots op wat ik binnen zo een korte tijd bereikt had alleen toen ik de verantwoordelijkheid over de afdeling kreeg bleek mijn leidinggevende het woordje 'nee' niet te accepteren. Een mooi groeiend bedrijf en een afdeling met jarenlange ondercapaciteit zijn en waren geen goede mix en ik rende mezelf voorbij. Het moment dat ik besefte dat het zo niet langer kon, was achteraf gezien te laat en werd slecht ontvangen op het werk.
Ik vertelde mijn leidinggevende dat ik de functie niet meer wilde en zijn reactie was dat hij zich ziek ging melden omdat hij overspannen was. Zo gezegd zo gedaan en de maandag erna zat ik met directie om tafel om te kijken hoe we zijn functie dan maar in gingen vullen. Het knapte in mij. Waar ik normaal loyaal en betrokken ben, begon ik te huilen en kon ik niet meer stoppen met huilen. De dagen erna heb ik nog proberen vol te houden en ik liep als een zombie door het bedrijf heen. Het was klaar. Ik kon niks meer, en ik moest me (met nog een klein beetje pushen van mijn vriend en een collega) ziek melden. Ik hoor me nog zeggen dat een burnout mij niet zou overkomen...
Dagen van slapen en huilen gingen voorbij en mijn intake gesprek met de psycholoog stond gepland. Er naartoe rijden was een dagtaak, andere mensen als mijn vriend zien was een hel. Boodschappen doen kon ik niet alleen, sporten en wandelen lukte niet, in de buurt van mijn werk komen kon niet en laat staan dat mijn werk belde om te vragen hoe het ging, de eerste 3 weken zeker 4x per week. Dan was het weer klaar.
Nu na een lange periode van rust ben ik met vallen en opstaan deze week begonnen aan 3x4 uur. Hoe meer mijn herstel vordert hoe meer ik twijfel aan mezelf of dit wel alleen maar werkgerelateerd is. Ik zie mezelf heel veel dingen doen die horen bij burnout ers. Jezelf wegcijferen etc. Nu ben ik wel al een lange weg bewandeld en vind ik ook dat ik redelijk goed bezig ben, het blijft lastig.
Zou mijn verleden dan ook zoveel parten gespeeld hebben bij mijn huidige persoontje?
Kort samen gevat, moeder overleden toen ik 10 was, ze was alcoholist. Vader was daardoor extra belangrijk dus alle druk die hij op me zette hebben ook raakvlak met het feit dat ik burnout geraakt ben.
Rond mijn 18e gaan samen wonen met mijn eerste vriend. Was alcoholist en had losse handjes. Toen 1,5 jaar alleen gewoon. Daarna gaan samen wonen met mijn vorige vriend. Ging naar 4 maanden vreemd. Eerst het vertrouwen gehad dat dat niet zo was maar er uiteindelijk toch achter gekomen dat hij al die tijd al loog. In die relatie vlak voor het uit ging zelf ook vreemd gegaan met mijn huidige vriend, waar ik nu al een dik jaar mee samen woon.
Mijn huidige vriend en ik werkten allebei bij hetzelfde bedrijf. Hij is er nu een tijde weg omdat bij hem ook niet alles soepel verliep. Gelukkig voelt hij zich nu weer beter. Maar ik merk aan alles dat het hem pijn doet hoe mijn hele proces verlopen is en ook hoe het nu verloopt op het werk.
Kortom heel verhaal. Zijn er meer mensen met burnout ervaringen? Of meer mensen die door dit hun hele leven aan het overdenken zijn, dachten dat ze alles verwerkt hadden en zich nu afvragen of dat wel zo is en twijfels hebben over hun huidge werk? Ik hoor 't graag...
Vanuit mijn psycholoog werd gezegd dat de klachten werkgerelateerd waren. Jaren lang overuren gedraaid, jarenlang alle voorkomende zaken op de afdeling opgepakt, problemen opgelost, leidinggevende ontlast en daarna zelf leidinggevende geworden. Ik was trots op wat ik binnen zo een korte tijd bereikt had alleen toen ik de verantwoordelijkheid over de afdeling kreeg bleek mijn leidinggevende het woordje 'nee' niet te accepteren. Een mooi groeiend bedrijf en een afdeling met jarenlange ondercapaciteit zijn en waren geen goede mix en ik rende mezelf voorbij. Het moment dat ik besefte dat het zo niet langer kon, was achteraf gezien te laat en werd slecht ontvangen op het werk.
Ik vertelde mijn leidinggevende dat ik de functie niet meer wilde en zijn reactie was dat hij zich ziek ging melden omdat hij overspannen was. Zo gezegd zo gedaan en de maandag erna zat ik met directie om tafel om te kijken hoe we zijn functie dan maar in gingen vullen. Het knapte in mij. Waar ik normaal loyaal en betrokken ben, begon ik te huilen en kon ik niet meer stoppen met huilen. De dagen erna heb ik nog proberen vol te houden en ik liep als een zombie door het bedrijf heen. Het was klaar. Ik kon niks meer, en ik moest me (met nog een klein beetje pushen van mijn vriend en een collega) ziek melden. Ik hoor me nog zeggen dat een burnout mij niet zou overkomen...
Dagen van slapen en huilen gingen voorbij en mijn intake gesprek met de psycholoog stond gepland. Er naartoe rijden was een dagtaak, andere mensen als mijn vriend zien was een hel. Boodschappen doen kon ik niet alleen, sporten en wandelen lukte niet, in de buurt van mijn werk komen kon niet en laat staan dat mijn werk belde om te vragen hoe het ging, de eerste 3 weken zeker 4x per week. Dan was het weer klaar.
Nu na een lange periode van rust ben ik met vallen en opstaan deze week begonnen aan 3x4 uur. Hoe meer mijn herstel vordert hoe meer ik twijfel aan mezelf of dit wel alleen maar werkgerelateerd is. Ik zie mezelf heel veel dingen doen die horen bij burnout ers. Jezelf wegcijferen etc. Nu ben ik wel al een lange weg bewandeld en vind ik ook dat ik redelijk goed bezig ben, het blijft lastig.
Zou mijn verleden dan ook zoveel parten gespeeld hebben bij mijn huidige persoontje?
Kort samen gevat, moeder overleden toen ik 10 was, ze was alcoholist. Vader was daardoor extra belangrijk dus alle druk die hij op me zette hebben ook raakvlak met het feit dat ik burnout geraakt ben.
Rond mijn 18e gaan samen wonen met mijn eerste vriend. Was alcoholist en had losse handjes. Toen 1,5 jaar alleen gewoon. Daarna gaan samen wonen met mijn vorige vriend. Ging naar 4 maanden vreemd. Eerst het vertrouwen gehad dat dat niet zo was maar er uiteindelijk toch achter gekomen dat hij al die tijd al loog. In die relatie vlak voor het uit ging zelf ook vreemd gegaan met mijn huidige vriend, waar ik nu al een dik jaar mee samen woon.
Mijn huidige vriend en ik werkten allebei bij hetzelfde bedrijf. Hij is er nu een tijde weg omdat bij hem ook niet alles soepel verliep. Gelukkig voelt hij zich nu weer beter. Maar ik merk aan alles dat het hem pijn doet hoe mijn hele proces verlopen is en ook hoe het nu verloopt op het werk.
Kortom heel verhaal. Zijn er meer mensen met burnout ervaringen? Of meer mensen die door dit hun hele leven aan het overdenken zijn, dachten dat ze alles verwerkt hadden en zich nu afvragen of dat wel zo is en twijfels hebben over hun huidge werk? Ik hoor 't graag...
vrijdag 10 mei 2019 om 20:11
Beste Dientje1234, ik herken veel in je verhaal. Verschillende zaken hebben mij geholpen waaronder een psycholoog om over mijn verleden te praten maar dat werd uiteindelijk te heftig en toen heeft (een variant op) mindfullnes veel voor mij gedaan. Het gaat er uiteindelijk om dat je voelt en doorvoelt in plaats van altijd maar in de overlevingsmodus te zitten en door te gaan en door te gaan en te vechten tegen de ideeen die je over jezelf hebt of juist niet wilt hebben (ik ben niet zielig, ze krijgen me niet klein, ik kan meer dan ze denken). Weet je het allerbelangrijkste, dat herhaal ik even, het allerbelangrijkste is dat je kijkt naar wat jou gelukkig maakt. Los van de verwachtingen die anderen van jou hebben. Het voldoen aan de verwachtingen van anderen hoeft jou niet gelukkig te maken, het idee van succes die anderen hebben, hoeft niet jouw succes te zijn. Je hoeft niet met mensen om te gaan die je een naar gevoel geven. Even terug naar het begin... een burnout is zelden alleen werkgerelateerd, het is een persoonlijkheidsprofiel die daar gevoelig voor is en dat persoonlijkheidsprofiel heeft zich vaak gevormd door ervaringen in de privésfeer. Dus kijk of je wat aan professionele ondersteuning krijgen kan en ga vooral niet te snel weer teveel aan het werk zonder dat je houding/attitude voldoende veranderd is.
vrijdag 10 mei 2019 om 20:14
By the way, sommige zaken uit het verleden zullen altijd weer terug komen. Zeker wanneer er sprake is van tegenslag dan komen nare herinneringen / ervaringen weer extra naar boven. Wanneer je dit patroon begint te herkennen dan kan je er ook meer afstand van nemen. Ik heb vaak genoeg gedacht waarom denk ik hier weer aan? Dat gebeurt wanneer je je rot voelt en je weer (onbewust) herinnerd wordt aan zaken uit het verleden. Dat betekent niet persé dat het niet voldoende verwerkt is, het betekent wel dat het belangrijk is te accepteren dat er een zwakke plek is die af en toe pijn doet maar waar je je niet door moet laten omver blazen.
amy2010 wijzigde dit bericht op 10-05-2019 20:16
20.23% gewijzigd
vrijdag 10 mei 2019 om 20:15
Een burnout heeft bijna altijd te maken met wie je als persoon bent en niet alleen stressfactoren van buitenaf. De keuzes die je hebt gemaakt op je werk zullen beïnvloed zijn door wie jij als persoon bent natuurlijk. Hoe jij met zaken omgaat en dingen oppakt. De overtuigingen die jij hebt over jezelf en de wereld. Maar dat geeft niet, dat neem je gewoon mee in de behandeling met je psycholoog.
Beterschap!
En wat naar dat je je moeder hebt verloren op je 10e.
Beterschap!
En wat naar dat je je moeder hebt verloren op je 10e.
vrijdag 10 mei 2019 om 20:42
Thanks voor de reacties.
@Amy, de psycholoog heeft me inderdaad tijdens mijn intake gevraagd naar al die zaken en alles is ook wel een keer aan bod gekomen in de gesprekken. Maar eigenwijs als ik ben, zei ik dat ik alles een plekje had gegeven. Dat zal misschien ook wel zo zijn, maar ik twijfel soms ook of ik er niet gewoon 'overheen' gestapt ben. Mijn leven bestond uit hard vallen en zo snel mogelijk opstaan en doorgaan. Presteren en voldoen aan verwachtingen van anderen, die ik uiteindelijk zelf ook over ging nemen. En door alles ben ik begonnen met muurtjes bouwen en bleef ik maar door gaan. Sinds ik samen ben met mijn vriend worden de muurtjes lager en weet ik dat het ook okee is als het eens een keertje niet lekker zit.
Hoewel ik al met al al flinke stappen heb gemaakt en daar zelfs al gematigd trots op ben lijkt het net alsof er een stukje niet lekker zit en ik kan er de vinger niet opleggen. Natuurlijk is dit een heel proces en hangt alles samen met elkaar maar toch. Ik heb mijn verwachtingspatroon qua werken aan de kant geschoven en als ik een jaar nodig heb om fulltime te werken dan is het een jaar, en als dat 2 jaar is dan zijn het er 2. Zolang ik me er maar goed bij voel. Maar, het doel wat ik nu wel voor mezelf gesteld heb is dat ik voor eens en altijd een streep kan zetten onder alles, en dmv handvaten en hulp vooruit kan kijken ipv achteruit.
@Amy, de psycholoog heeft me inderdaad tijdens mijn intake gevraagd naar al die zaken en alles is ook wel een keer aan bod gekomen in de gesprekken. Maar eigenwijs als ik ben, zei ik dat ik alles een plekje had gegeven. Dat zal misschien ook wel zo zijn, maar ik twijfel soms ook of ik er niet gewoon 'overheen' gestapt ben. Mijn leven bestond uit hard vallen en zo snel mogelijk opstaan en doorgaan. Presteren en voldoen aan verwachtingen van anderen, die ik uiteindelijk zelf ook over ging nemen. En door alles ben ik begonnen met muurtjes bouwen en bleef ik maar door gaan. Sinds ik samen ben met mijn vriend worden de muurtjes lager en weet ik dat het ook okee is als het eens een keertje niet lekker zit.
Hoewel ik al met al al flinke stappen heb gemaakt en daar zelfs al gematigd trots op ben lijkt het net alsof er een stukje niet lekker zit en ik kan er de vinger niet opleggen. Natuurlijk is dit een heel proces en hangt alles samen met elkaar maar toch. Ik heb mijn verwachtingspatroon qua werken aan de kant geschoven en als ik een jaar nodig heb om fulltime te werken dan is het een jaar, en als dat 2 jaar is dan zijn het er 2. Zolang ik me er maar goed bij voel. Maar, het doel wat ik nu wel voor mezelf gesteld heb is dat ik voor eens en altijd een streep kan zetten onder alles, en dmv handvaten en hulp vooruit kan kijken ipv achteruit.
vrijdag 10 mei 2019 om 21:06
Keihard vallen en meteen weer willen opstaan en verder willen gaan is funest.
Bekijk het zo;
Je rijdt op de fiets op straat. Lekker weer, je fietst naar iets leuks en hebt er zin in. Plotseling rijdt een auto dwars door rood en mist je op een haar na. Je rijdt tegen de stoeprand en valt op de grond.
De schrik vliegt in je lijf, in je benen. Je trilt van schrik. Dat had even goed mis kunnen gaan!
Is het dan niet heel logisch dat je even blijft zitten, jezelf onderzoekt, de fiets nakijkt en de tijd neemt om van de schrik te bekomen? Een flesje water aanpakt van een getuige? Daarna rustig opstaan, op je fiets stapt en langzaam en bibberig verder rijdt.
Wat jij in deze gevallen altijd deed, was keihard doorfietsen. Hup, niet aan denken, fietsen. Er is niets gebeurd! Je bent er nog! Dooooor!
En die reflex moet eruit.
Je mag gewoon stoppen en je tijd nemen.
Bekijk het zo;
Je rijdt op de fiets op straat. Lekker weer, je fietst naar iets leuks en hebt er zin in. Plotseling rijdt een auto dwars door rood en mist je op een haar na. Je rijdt tegen de stoeprand en valt op de grond.
De schrik vliegt in je lijf, in je benen. Je trilt van schrik. Dat had even goed mis kunnen gaan!
Is het dan niet heel logisch dat je even blijft zitten, jezelf onderzoekt, de fiets nakijkt en de tijd neemt om van de schrik te bekomen? Een flesje water aanpakt van een getuige? Daarna rustig opstaan, op je fiets stapt en langzaam en bibberig verder rijdt.
Wat jij in deze gevallen altijd deed, was keihard doorfietsen. Hup, niet aan denken, fietsen. Er is niets gebeurd! Je bent er nog! Dooooor!
En die reflex moet eruit.
Je mag gewoon stoppen en je tijd nemen.
vrijdag 10 mei 2019 om 21:13
TO, zo te horen heb je al grote en belangrijke stappen gezet. Het betekent dat je op de goede weg zit. Het is realistisch om te weten, en dat heb je misschien al ervaren, dat er soms een terugval(letje) is maar het gaat om de grote lijn die opwaarts is.
Toen je bij de psycholoog was, was je waarschijnlijk niet toe aan dat stuk dat nog meer aangeraakt moest worden. Je bent er voor 'weggerend' maar dat is niet erg, het is een stukje zelfbescherming. Misschien dat je er nu wel aan toe bent of binnenkort om dat toch nog eens onder de loep te nemen.
Vroeger was ik wat sceptisch over alternatieve geneeswijzen maar ik ben nu wel om. In dezelfde gedachtengang van Mindfulness heb je ook Shiatsu en Haptonomie. Het zijn handvatten om met jezelf in contact te komen, met je emoties en om het uiteindelijk ook los te laten. Alles wat je hebt meegemaakt slaat zich op in je lichaam, dat heb ik zelf ervaren. Zelfs een (normale) thaise massage werkt erg goed om spanningen uit het lichaam te halen wat echt van invloed is op je psyche.
Voor eens en voor altijd een streep onder zaken zetten zal vrees ik niet gaan. Zie mijn vorige post. Het is beter te accepteren dat het er is, dat het ergens ook gewoon bij je hoort, dat het jou jou maakt en dat je op zoekt gaat naar manieren om er mee om te gaan wanneer je er weer mee geconfronteerd wordt. Je zal er mee geconfronteerd worden zo nu en dan maar dat betekent niet 'dat het je maar niet lukt om er over heen te komen' lees 'dat je gefaald hebt'. Het is echt accepteren dat je deze zere plekken hebt en leren er mee om te gaan. Eerst doorvoelen zodat je het kan loslaten en hierna te beseffen dat het iets van vroeger is en niet van nu.
Toen je bij de psycholoog was, was je waarschijnlijk niet toe aan dat stuk dat nog meer aangeraakt moest worden. Je bent er voor 'weggerend' maar dat is niet erg, het is een stukje zelfbescherming. Misschien dat je er nu wel aan toe bent of binnenkort om dat toch nog eens onder de loep te nemen.
Vroeger was ik wat sceptisch over alternatieve geneeswijzen maar ik ben nu wel om. In dezelfde gedachtengang van Mindfulness heb je ook Shiatsu en Haptonomie. Het zijn handvatten om met jezelf in contact te komen, met je emoties en om het uiteindelijk ook los te laten. Alles wat je hebt meegemaakt slaat zich op in je lichaam, dat heb ik zelf ervaren. Zelfs een (normale) thaise massage werkt erg goed om spanningen uit het lichaam te halen wat echt van invloed is op je psyche.
Voor eens en voor altijd een streep onder zaken zetten zal vrees ik niet gaan. Zie mijn vorige post. Het is beter te accepteren dat het er is, dat het ergens ook gewoon bij je hoort, dat het jou jou maakt en dat je op zoekt gaat naar manieren om er mee om te gaan wanneer je er weer mee geconfronteerd wordt. Je zal er mee geconfronteerd worden zo nu en dan maar dat betekent niet 'dat het je maar niet lukt om er over heen te komen' lees 'dat je gefaald hebt'. Het is echt accepteren dat je deze zere plekken hebt en leren er mee om te gaan. Eerst doorvoelen zodat je het kan loslaten en hierna te beseffen dat het iets van vroeger is en niet van nu.
