Psyche
alle pijlers
Burn-out, hoe eruit komen.
maandag 5 november 2012 om 20:41
Hoi,
Ik zit nu al 2,5 maand thuis met een burn-out. Natuurlijk was de burn-out al veel langer aan de gang.
Volgens de Psycholoog en bedrijfsarts moet ik vooral rustig aandoen. Mijn burn-out komt door te hoog perfectionisme en ben mijn grenzen kwijt geraakt.
Omdat voor mijn burn-out al besproken was dat ik minder zou gaan werken, en dit heel moeilijk is in mijn werk, weet ik niet hoe ik straks op therapeutische basis mijn huidige werk weer op zou moeten pakken. Ook omdat ik denk dat ik in mijn werk (klantbezoek) mogelijk weer snel in mijn fouten ga vallen.
Op dit moment vind ik dat 't herstel te langzaam gaat. Vooral omdat ik voor mijn kinderen ( 4 & 1) ook niet echt leuk ben.
Ik ben op zoek naar meer handvaten om hier uit te komen want ik blijf 't gevoel houden dat ik mijn leven kwijt ben.
Ik lees nu over Mindfulness en hoop dat hier iemand is die hier ervaring mee heeft en mij beter uit kan leggen wat 't inhoudt.
ik ben bang dat 't misschien voor mij te zweverig is.
iemand met ervaring of een andere / betere "oplossing"?
Ik zit nu al 2,5 maand thuis met een burn-out. Natuurlijk was de burn-out al veel langer aan de gang.
Volgens de Psycholoog en bedrijfsarts moet ik vooral rustig aandoen. Mijn burn-out komt door te hoog perfectionisme en ben mijn grenzen kwijt geraakt.
Omdat voor mijn burn-out al besproken was dat ik minder zou gaan werken, en dit heel moeilijk is in mijn werk, weet ik niet hoe ik straks op therapeutische basis mijn huidige werk weer op zou moeten pakken. Ook omdat ik denk dat ik in mijn werk (klantbezoek) mogelijk weer snel in mijn fouten ga vallen.
Op dit moment vind ik dat 't herstel te langzaam gaat. Vooral omdat ik voor mijn kinderen ( 4 & 1) ook niet echt leuk ben.
Ik ben op zoek naar meer handvaten om hier uit te komen want ik blijf 't gevoel houden dat ik mijn leven kwijt ben.
Ik lees nu over Mindfulness en hoop dat hier iemand is die hier ervaring mee heeft en mij beter uit kan leggen wat 't inhoudt.
ik ben bang dat 't misschien voor mij te zweverig is.
iemand met ervaring of een andere / betere "oplossing"?
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
dinsdag 20 november 2012 om 19:09
Vlinderoogje, ik herken heel erg dat gevoel dat je een deel van jezelf moet loslaten om beter te worden. Ik vind dat vooral heel eng want voor mij is dat vooral loslaten van controle en ik ben wel al die jaren zo geweest.
Liveislive en Eefje, fijn dat jullie ook meesc hrijven en jullie ervaringen willen delen.
Elmo, jammer dat 't hardlopen niet meer lijkt te lukken, zeker omdat jij daar veel uit kon halen, hopelijk vind je een oplossing. En wat vervelend van je werk, ik ben inderdaad ook benieuwd of dat zo wel mag.
Watchout, dank je wel voor je lieve woorden.
Ik heb 't met mijn huisarts ook gehad over AD maar ik sta daar heel afwijzend tegenover. Ik ben er bang voor, voor de verslaving, en voor de verandering van je karakter en denken, en voor 't verliezen van de control (ja, daar is ie weer).
Ik ben vandaag gebeld door de Psycholoog en heb een afspraak staan voor volgende week donderdag.
Ze klonk heel aardig, ben erg benieuwd.
Ik ben al wel de hele dag zenuwachtig voor morgen bij de bedrijfsarts. Mijn Psycholoog wil nog niet dat ik ga werken, maarja wat wil hij. Bleh, ben nu al down terwijl ik nog niets weet.
Vandaag weer 4 uur liggen slapen. Ik had vanacht ook weer slecht geslapn. Het lastige is ook of ik niet zeker weet of 't door de Burn-out komt of toch nog van de longontsteking.
Liveislive en Eefje, fijn dat jullie ook meesc hrijven en jullie ervaringen willen delen.
Elmo, jammer dat 't hardlopen niet meer lijkt te lukken, zeker omdat jij daar veel uit kon halen, hopelijk vind je een oplossing. En wat vervelend van je werk, ik ben inderdaad ook benieuwd of dat zo wel mag.
Watchout, dank je wel voor je lieve woorden.
Ik heb 't met mijn huisarts ook gehad over AD maar ik sta daar heel afwijzend tegenover. Ik ben er bang voor, voor de verslaving, en voor de verandering van je karakter en denken, en voor 't verliezen van de control (ja, daar is ie weer).
Ik ben vandaag gebeld door de Psycholoog en heb een afspraak staan voor volgende week donderdag.
Ze klonk heel aardig, ben erg benieuwd.
Ik ben al wel de hele dag zenuwachtig voor morgen bij de bedrijfsarts. Mijn Psycholoog wil nog niet dat ik ga werken, maarja wat wil hij. Bleh, ben nu al down terwijl ik nog niets weet.
Vandaag weer 4 uur liggen slapen. Ik had vanacht ook weer slecht geslapn. Het lastige is ook of ik niet zeker weet of 't door de Burn-out komt of toch nog van de longontsteking.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
dinsdag 20 november 2012 om 20:17
Hoi Gatti, wat krijg je nu veel over je heen zeg. Die longontsteking is al heel pittig op zich, en dan ook nog de spanning van het bezoek aan de bedrijfsarts. Mij helpt het al wat dat iedereen die bezoekjes heel spannend vindt. De laatste keer was ik er ook heel bang voor dat ze zou zeggen dat ik weer aan de slag moest. Door proberen het echte verhaal te vertellen hoe het gaat en telkens in mijn hoofd te houden dat iedereen juist wil dat ik herstel en mij wil helpen, heeft dat goed uitgepakt. Probeer de positieve vibe te pakken te krijgen, en in het kader van mindfulness: je voelt je zoals je je voelt, het is zoals het is. Geen idee of je hier iets aan hebt, mij lukken die dingen ook niet altijd, maar toch 
Bij van die lastige afspraken probeer ik tegenwoordig heel rustig te ademen, waarbij ik wat langer uit adem dan in adem.
Om beter te slapen heb ik warme melk s avonds ontdekt.
Heeeel veel sterkte gewenst morgen!!
Bij van die lastige afspraken probeer ik tegenwoordig heel rustig te ademen, waarbij ik wat langer uit adem dan in adem.
Om beter te slapen heb ik warme melk s avonds ontdekt.
Heeeel veel sterkte gewenst morgen!!
dinsdag 20 november 2012 om 21:52
Andere dames, bedankt voor jullie verhalen. Als ik puf heb morgen wil ik graag reageren op een aantal dingen..
Voor nu, in heb geen AD en wil dit ook niet. Er komt eindelijk na jaren een aantal gevoelsdingen los en wil bij mezelf blijven om opnieuw mijn grenzen (ik ben altijd grenzeloos geweest) te leren ontdekken
Voor nu, in heb geen AD en wil dit ook niet. Er komt eindelijk na jaren een aantal gevoelsdingen los en wil bij mezelf blijven om opnieuw mijn grenzen (ik ben altijd grenzeloos geweest) te leren ontdekken
woensdag 21 november 2012 om 14:00
Mijn gesprek met de bedrijfsarts is gelukkig heel goed gegaan. Hij vond 't heel goed dat ik nu een extra cognitieve therapie erbij ga doen.
Omdat ik aangaf dat ik me ook schaam t.o.v. mijn collega's vroeg hij of ik 't iets zou vinden om thuis iets te doen voor mijn werk. Ik denk eigenlijk niet dat kan, maar als dat wel kan wil ik dat wel doen. hij gaf aan dat 't niets intensiefs hoefde te zijn en niet met druk.
Ik hoef voorlopig nog niet te werken, dat zag hij ook nog niet zitten.
Over 4 weken zou ik weer terug moeten komen, maar dan is 't kerst, dus nu over 3 weken.
Geeft me wel veel rust dat ik nu me kan richten op de nieuwe therapie.
Omdat ik aangaf dat ik me ook schaam t.o.v. mijn collega's vroeg hij of ik 't iets zou vinden om thuis iets te doen voor mijn werk. Ik denk eigenlijk niet dat kan, maar als dat wel kan wil ik dat wel doen. hij gaf aan dat 't niets intensiefs hoefde te zijn en niet met druk.
Ik hoef voorlopig nog niet te werken, dat zag hij ook nog niet zitten.
Over 4 weken zou ik weer terug moeten komen, maar dan is 't kerst, dus nu over 3 weken.
Geeft me wel veel rust dat ik nu me kan richten op de nieuwe therapie.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
woensdag 21 november 2012 om 14:17
woensdag 21 november 2012 om 15:51
Wat fijn om te lezen, Gatti, dat het gesprek goed is gegaan, en voorlopig nog niet aan het werk. Nu lekker bijkomen en jezelf verwennen
Wat balen dat je bent ontslagen, Elmo!!! Mag dat dan, als je nog ziek gemeld bent? Zijn er vergelijkbare banen, waar je misschien nadat je beter bent kunt solliciteren? En wat een sukkels dat ze dat zo doen, zeg!
Wat balen dat je bent ontslagen, Elmo!!! Mag dat dan, als je nog ziek gemeld bent? Zijn er vergelijkbare banen, waar je misschien nadat je beter bent kunt solliciteren? En wat een sukkels dat ze dat zo doen, zeg!
woensdag 21 november 2012 om 19:50
quote:Liveislive schreef op 20 november 2012 @ 18:28:
Hoi eefje, wat balen dat je je zo onrustig voelt! Dat is echt een vervelend gevoel. Ik hoop voor je dat dit snel beter wordt!
Bij mij werkt een flink eind wandelen in het bos het beste. Een kort stukje werkt niet, want dan blijft dat gevoel. Als ik me er echt niet toe kan zetten neem ik de ipod mee, met dansbare vrolijke muziek, daar wordt mijn humeur beter van en ik vergeet dat ongedurige gevoel.
Ik gebruik geen AD omdat ik er niet verslaafd aan wil raken en in mijn nabije omgeving de afkick verschijnselen heb gezien.
Soms wordt burnout ook verward met een depressie. Bij deze laatste zijn AD wel nodig wellicht, maar werkt heel anders door bij een burnout. Dan ontstaat een ander effect. (schijnt)
Hoi, kan je me zeggen wat je precies daarvan weet, als je AD slikt terwijl je eigenlijk een burnout hebt ipv een depressie?
Slik het zelf namelijk ook. Toen ik de eerste burnoutverschijnselen kreeg was ik doodsbang om weer een depressie door te maken dus ben gelijk AD gaan slikken. Nu denk ik weleens...was ik wel depressief? Maar ja, durf nu ook ff niet te stoppen natuurlijk...
Hoi eefje, wat balen dat je je zo onrustig voelt! Dat is echt een vervelend gevoel. Ik hoop voor je dat dit snel beter wordt!
Bij mij werkt een flink eind wandelen in het bos het beste. Een kort stukje werkt niet, want dan blijft dat gevoel. Als ik me er echt niet toe kan zetten neem ik de ipod mee, met dansbare vrolijke muziek, daar wordt mijn humeur beter van en ik vergeet dat ongedurige gevoel.
Ik gebruik geen AD omdat ik er niet verslaafd aan wil raken en in mijn nabije omgeving de afkick verschijnselen heb gezien.
Soms wordt burnout ook verward met een depressie. Bij deze laatste zijn AD wel nodig wellicht, maar werkt heel anders door bij een burnout. Dan ontstaat een ander effect. (schijnt)
Hoi, kan je me zeggen wat je precies daarvan weet, als je AD slikt terwijl je eigenlijk een burnout hebt ipv een depressie?
Slik het zelf namelijk ook. Toen ik de eerste burnoutverschijnselen kreeg was ik doodsbang om weer een depressie door te maken dus ben gelijk AD gaan slikken. Nu denk ik weleens...was ik wel depressief? Maar ja, durf nu ook ff niet te stoppen natuurlijk...
woensdag 21 november 2012 om 21:30
Hoi ib010, ik hoorde dit van mijn burnout therapeute. Zij behandelt middels praten en rennen zowel depressie als burnout. Zij vertelde hier wel eens over dat de huisarts nog wel eens AD voorschrijft bij een burnout. Maar de stoffen in AD werken op je lichaam heel anders door bij een burnout t.o.v. depressie. Met een depressie mis je bepaalde stofjes, die worden aangevuld door de AD, waardoor je je beter voelt. Als je 'alleen' een burnout hebt, heb je lang niet altijd dat je dezelfde stofjes mist als mensen met en depressie. Dan kunnen de AD een ander effect op je hebben en overbodig zijn.
De klachten bij burnout en depressie lijken ook heel erg op elkaar. Het verschil is bijvoorbeeld dat mensen met een burnout 's ochtends nog wel enigszins fit zijn, nog wel een activiteit ondernemen en 's middags even bijslapen als dat nodig is. Mensen met een depressie komen pas aan het einde van de ochtend hun bed uit, met moeite, zijn actief tussen 13 en 16u en dat was het dan weer voor die dag. De termijn van een burnout is nog afzienbaar met een jaar gemiddeld, bij een depressie kan het veel langer duren..
Maar goed, dit heb ik onthouden uit het gesprek, ik heb geen medische achtergrond...
Hopelijk heb je er iets aan! En als het je helpt is het toch mooi lijkt me?
De klachten bij burnout en depressie lijken ook heel erg op elkaar. Het verschil is bijvoorbeeld dat mensen met een burnout 's ochtends nog wel enigszins fit zijn, nog wel een activiteit ondernemen en 's middags even bijslapen als dat nodig is. Mensen met een depressie komen pas aan het einde van de ochtend hun bed uit, met moeite, zijn actief tussen 13 en 16u en dat was het dan weer voor die dag. De termijn van een burnout is nog afzienbaar met een jaar gemiddeld, bij een depressie kan het veel langer duren..
Maar goed, dit heb ik onthouden uit het gesprek, ik heb geen medische achtergrond...
Hopelijk heb je er iets aan! En als het je helpt is het toch mooi lijkt me?
donderdag 22 november 2012 om 10:04
dankje gatti..
ik vind het echt verschrikkelijk. ik schaam me ten eerste het is op het hoofdkantoor en ken daar super veel mensen (veel leidinggevende van me)
en ik trek amper de kinderen, vanmorgen weer helemaal mis gegaan... ik vind het zo erg maar ik heb mezelf gewoon niet in de hand.. en dat moet ik dna tegen een bedrijfarts gaan vertellen. ben zo bang dat ik moet gaan werken en aan de andere kant als ik niet ga werken ben ik mijn baan toch kwijt dit voorjaar. daar rouw ik om want ik heb heel heel hard gewerkt voor deze baan!
fijn dat jou bedrijfarts mee viel. je hebt het al druk genoeg met jezelf en je kindjes.
hoe vind je het nu dat naar de tweede lijn hulp gaat?
ik kan me voorstellen dat het dood eng is maar ook dat er nu stappen gezet worden.
ik ben nu bijna een maand thuis en ik baal zo dat ik niet 'vooruit' kom en ga
ik vind het echt verschrikkelijk. ik schaam me ten eerste het is op het hoofdkantoor en ken daar super veel mensen (veel leidinggevende van me)
en ik trek amper de kinderen, vanmorgen weer helemaal mis gegaan... ik vind het zo erg maar ik heb mezelf gewoon niet in de hand.. en dat moet ik dna tegen een bedrijfarts gaan vertellen. ben zo bang dat ik moet gaan werken en aan de andere kant als ik niet ga werken ben ik mijn baan toch kwijt dit voorjaar. daar rouw ik om want ik heb heel heel hard gewerkt voor deze baan!
fijn dat jou bedrijfarts mee viel. je hebt het al druk genoeg met jezelf en je kindjes.
hoe vind je het nu dat naar de tweede lijn hulp gaat?
ik kan me voorstellen dat het dood eng is maar ook dat er nu stappen gezet worden.
ik ben nu bijna een maand thuis en ik baal zo dat ik niet 'vooruit' kom en ga
donderdag 22 november 2012 om 11:14
Ik moet ook naar 't hoofdkantoor en kwam gisteren een oud-collega tegen. Hé hoi, hoe gaat 't met je? Eh ja eh ja 't kon beter. En toen kwam de bedrijfsarts me ophalen.
Ik denk dat je vooral eerlijk moet zijn over hoe je je voelt.
Je zit totaal nog niet goed in je vel en dat mogen ze toch ook weten.
Tweede lijn vind ik eng maar ook goed. Ik heb een behoorlijk prestatie gerichte baan en ik denk als ik mijn perfectionisme / moeten niet los kan laten ik over een tijdje weer mezelf voorbij loop. Dus ik hoop heel erg dat zij mij gaan helpen.
ik baalde inderdaad ook dat ik niet vooruit kwam en nu merk ik dat ik energie krijg van 't idee dat we verder gaan.
Misschien iets voor jou?
Ik denk dat je vooral eerlijk moet zijn over hoe je je voelt.
Je zit totaal nog niet goed in je vel en dat mogen ze toch ook weten.
Tweede lijn vind ik eng maar ook goed. Ik heb een behoorlijk prestatie gerichte baan en ik denk als ik mijn perfectionisme / moeten niet los kan laten ik over een tijdje weer mezelf voorbij loop. Dus ik hoop heel erg dat zij mij gaan helpen.
ik baalde inderdaad ook dat ik niet vooruit kwam en nu merk ik dat ik energie krijg van 't idee dat we verder gaan.
Misschien iets voor jou?
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 22 november 2012 om 14:32
quote:meesje2010 schreef op 22 november 2012 @ 10:04:
... ik vind het zo erg maar ik heb mezelf gewoon niet in de hand.. en dat moet ik dna tegen een bedrijfarts gaan vertellen. ben zo bang dat ik moet gaan werken en aan de andere kant als ik niet ga werken ben ik mijn baan toch kwijt dit voorjaar. daar rouw ik om want ik heb heel heel hard gewerkt voor deze baan!
Kun je dit niet gewoon zeggen tegen de bedrijfsarts? Dat is niet echt iemand waar je je tegenover moet schamen, hij krijgt waarschijnlijk 10x jouw geval per dag voor zn kiezen. Om het maar even plat te zeggen
Hier een effectief dagje; ik heb juridisch advies ingewonnen over mijn ontslag (wat dus echt totaal onrechtmatig is), mijn werk benaderd om terug te komen in januari en een afspraak gemaakt bij de fysio. Als ze me in januari weer de bons geven ga ik mijn ontslag aanvechten.
Verder gestopt met creatieve therapie, ben erachter gekomen dat het toch niet iets voor me is en als het dan ook al niet klikt met de therapeut....
Wel veel gehad aan haptotherapie, dat gaat ook veel over paniekaanvallen en hoe je je lichaam zelf weer kunt reguleren
... ik vind het zo erg maar ik heb mezelf gewoon niet in de hand.. en dat moet ik dna tegen een bedrijfarts gaan vertellen. ben zo bang dat ik moet gaan werken en aan de andere kant als ik niet ga werken ben ik mijn baan toch kwijt dit voorjaar. daar rouw ik om want ik heb heel heel hard gewerkt voor deze baan!
Kun je dit niet gewoon zeggen tegen de bedrijfsarts? Dat is niet echt iemand waar je je tegenover moet schamen, hij krijgt waarschijnlijk 10x jouw geval per dag voor zn kiezen. Om het maar even plat te zeggen
Hier een effectief dagje; ik heb juridisch advies ingewonnen over mijn ontslag (wat dus echt totaal onrechtmatig is), mijn werk benaderd om terug te komen in januari en een afspraak gemaakt bij de fysio. Als ze me in januari weer de bons geven ga ik mijn ontslag aanvechten.
Verder gestopt met creatieve therapie, ben erachter gekomen dat het toch niet iets voor me is en als het dan ook al niet klikt met de therapeut....
Wel veel gehad aan haptotherapie, dat gaat ook veel over paniekaanvallen en hoe je je lichaam zelf weer kunt reguleren
donderdag 22 november 2012 om 14:55
donderdag 22 november 2012 om 16:19
Ja, dat koffiedrinken hoor je steeds. Ik weet ook niet of dat nou echt je van het is.
Natuurlijk willen ze dat een binding met je werk houdt maar ik kan me voorstellen dat je nu iedere keer er tegen aan gaat zitten hikken om te gaan.
Wat ontzettend vervelend dat jij nu 't gevoel krijgt alsof er over je heen gewalst wordt, dat gevoel kan je nu natuurlijk juist niet gebruiken.
Natuurlijk willen ze dat een binding met je werk houdt maar ik kan me voorstellen dat je nu iedere keer er tegen aan gaat zitten hikken om te gaan.
Wat ontzettend vervelend dat jij nu 't gevoel krijgt alsof er over je heen gewalst wordt, dat gevoel kan je nu natuurlijk juist niet gebruiken.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 22 november 2012 om 17:01
@ Elmo, wat goed van je dat je gestopt bent met de creatieve therapie! Weten wat bij je past en en vervolgens ook in de praktijk voor gaan, is een goede stap toch!
Wat vervelend dat ze je ontslagen hebben..dat ze misbruik maken van je huidige situatie om je eruit te werken. (Zo komt het iig over.) k hoop dat je er juridisch wat aan kan doen.
@ Meesje. Wat klote dat de bedrijfsarts gewoon over je heen walst. Dat koffiedrinken is herkenbaar hoor! Ik wilde al gauw terug en kwam 3x een uurtje koffiedrinken. Daarna opbouwen met 1 dag per week..maar al gauw ben ik helemaal gestopt met werken omdat het toch allemaal veel te zwaar is.
En in het begin houdt iedereen rekening met je, maar op een gegeven moment raakt iedereen aan je aanwezigheid gewend. Toen vond ik het zo lastig om mijn grenzen te bljiven bewaken :S
@ Gatti: wat fijn dat je cognitieve gedragstherapie kan gaan doen. Een nieuwe therapie vind ik altijd een fijn vooruitzicht Hopelijk past het bij je!
Over medicijnen:
In de begin periode heb ik Lorazepam voorgeschreven gekregen voor een periode van 2 weken. Het was een ramp. Ik ben hartstikke debiel als ik het inneem (struikelen, vallen, praten met een dubbele tong en hallicuneren) In de bijsluiter las ik dat het bedoelt is voor o.a angst en paniekaanvallen. Die had ik echter niet..
Tot dat ik ermee stopte. Ik kreeg toen last van angst en paniekaanvallen en moest letterlijk 'afkicken'.
Ik ben nogal verslavingsgevoelig en heb besloten dat medicatie alleen als uiterste redmiddel ingezet kan worden.
Ow en heb ook besloten om als ik last heb van psychische problemen, NOOIT meer alleen naar de huisarts te gaan. Als mijn vriend bijv. meegaat, kan hij beter onthouden wat er is gezegd eventueel een extra duwtje in mn rug geven als ik mn grenzen bewaak.
Over haptotherapie:
Ik heb vandaag mn eerste 'echte' sessie gehad. Ze is inderdaad gaan 'voelen'. HOewel ik niet zo aanrakerig ben ingesteld, vond ik het helemaal geen probleem,. Ze legde goed uit wat ze ging doen en voelde goed aan hoe ik reageerde.
Ik kreeg vandaag meer inzicht in mijn lichaam; welke gebieden van mijn lijf zijn ontspannen en welke niet? Welke staan open voor contact en welke niet? Het geeft meer handvatten in mijn bewustwordingsproces.
Ik vind het wel moeilijk. De laatste tijd merk ik dat ik steeds meer kan genieten. Van thuis bij de katten zijn, van gezond eten en elke dag sporten. Maar aan de andere kant voel ik me ook zo schuldig dat ik niet nuttig ben. Dat ik wel kan genieten, maar niet beter ben.
En het voelt lullig, want ondanks het feit dat ik geniet van de kleine dingen, stoot ik nog dagelijks mn neus omdat ik mezelf overschat.
Ik vraag me soms af of ik ooit weer lekker onbezorgd kan reizen of uit eten kan gaan..
Heb in ieder geval nog een lange weg te gaan,,,
Wat vervelend dat ze je ontslagen hebben..dat ze misbruik maken van je huidige situatie om je eruit te werken. (Zo komt het iig over.) k hoop dat je er juridisch wat aan kan doen.
@ Meesje. Wat klote dat de bedrijfsarts gewoon over je heen walst. Dat koffiedrinken is herkenbaar hoor! Ik wilde al gauw terug en kwam 3x een uurtje koffiedrinken. Daarna opbouwen met 1 dag per week..maar al gauw ben ik helemaal gestopt met werken omdat het toch allemaal veel te zwaar is.
En in het begin houdt iedereen rekening met je, maar op een gegeven moment raakt iedereen aan je aanwezigheid gewend. Toen vond ik het zo lastig om mijn grenzen te bljiven bewaken :S
@ Gatti: wat fijn dat je cognitieve gedragstherapie kan gaan doen. Een nieuwe therapie vind ik altijd een fijn vooruitzicht Hopelijk past het bij je!
Over medicijnen:
In de begin periode heb ik Lorazepam voorgeschreven gekregen voor een periode van 2 weken. Het was een ramp. Ik ben hartstikke debiel als ik het inneem (struikelen, vallen, praten met een dubbele tong en hallicuneren) In de bijsluiter las ik dat het bedoelt is voor o.a angst en paniekaanvallen. Die had ik echter niet..
Tot dat ik ermee stopte. Ik kreeg toen last van angst en paniekaanvallen en moest letterlijk 'afkicken'.
Ik ben nogal verslavingsgevoelig en heb besloten dat medicatie alleen als uiterste redmiddel ingezet kan worden.
Ow en heb ook besloten om als ik last heb van psychische problemen, NOOIT meer alleen naar de huisarts te gaan. Als mijn vriend bijv. meegaat, kan hij beter onthouden wat er is gezegd eventueel een extra duwtje in mn rug geven als ik mn grenzen bewaak.
Over haptotherapie:
Ik heb vandaag mn eerste 'echte' sessie gehad. Ze is inderdaad gaan 'voelen'. HOewel ik niet zo aanrakerig ben ingesteld, vond ik het helemaal geen probleem,. Ze legde goed uit wat ze ging doen en voelde goed aan hoe ik reageerde.
Ik kreeg vandaag meer inzicht in mijn lichaam; welke gebieden van mijn lijf zijn ontspannen en welke niet? Welke staan open voor contact en welke niet? Het geeft meer handvatten in mijn bewustwordingsproces.
Ik vind het wel moeilijk. De laatste tijd merk ik dat ik steeds meer kan genieten. Van thuis bij de katten zijn, van gezond eten en elke dag sporten. Maar aan de andere kant voel ik me ook zo schuldig dat ik niet nuttig ben. Dat ik wel kan genieten, maar niet beter ben.
En het voelt lullig, want ondanks het feit dat ik geniet van de kleine dingen, stoot ik nog dagelijks mn neus omdat ik mezelf overschat.
Ik vraag me soms af of ik ooit weer lekker onbezorgd kan reizen of uit eten kan gaan..
Heb in ieder geval nog een lange weg te gaan,,,
donderdag 22 november 2012 om 17:12
Oh Vlinderoogje, die laatste zinnen dat is precies hoe ik me voel. Nu met 't vooruitzicht van de nieuwe therapie voelde ik me inderdaad weer wat beter, meer energie.
maar dat was gisteren en kennelijk heb ik inderdaad mezelf weer overschat en hebben de gesprekken met Psycholoog en bedrijfsarts er toch weer teveel ingehakt want vandaag voel ik me weer totaal nutteloos, moe en geirriteerd.
Ik ben ook zo bang dat ik niet zomaar meer onbezorgd en vrolijk kan zijn.
te gaan.
@Elmo, walgelijk eigenlijk dat jouw bedrijf jouw zo maar heeft ontslagen op een moment dat je waarschijnlijk niet in staat was om er tegenin te gaan.
Goed dat je nu wel je ontslag aanvecht.
@Vlinderoogje, jouw verhaal over medicijnen sterkt mij weer dat ik dat echt niet wil. Ik wil geen controle over mezelf verliezen en zeker niet ergens verslaafd aan kunnen raken.
maar dat was gisteren en kennelijk heb ik inderdaad mezelf weer overschat en hebben de gesprekken met Psycholoog en bedrijfsarts er toch weer teveel ingehakt want vandaag voel ik me weer totaal nutteloos, moe en geirriteerd.
Ik ben ook zo bang dat ik niet zomaar meer onbezorgd en vrolijk kan zijn.
te gaan.
@Elmo, walgelijk eigenlijk dat jouw bedrijf jouw zo maar heeft ontslagen op een moment dat je waarschijnlijk niet in staat was om er tegenin te gaan.
Goed dat je nu wel je ontslag aanvecht.
@Vlinderoogje, jouw verhaal over medicijnen sterkt mij weer dat ik dat echt niet wil. Ik wil geen controle over mezelf verliezen en zeker niet ergens verslaafd aan kunnen raken.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 22 november 2012 om 17:15
en ik lust niet een koffie!!!
zo nog even wat frustratie..
ik zie er als en berg tegen op dus ga maandagochtend meteen en ik laat me rijden want auto rijden is lastig en het is drie kwartier rijden. met bus durf ik al helemaal niet want dat zit ik opgesloten..
volgende week de uitslag van de vragenlijst van de pysch. kijken wat zij zegt. ik moet leren mijn gevoel weerte voelen en grenzen aan geven en dit koffie drinken gaat meteen weer over de eerste grens heen.
ik ga ook beginnen aan de haptomie. het lijkt me wel wat. zo kom iig niet verder..
zo nog even wat frustratie..
ik zie er als en berg tegen op dus ga maandagochtend meteen en ik laat me rijden want auto rijden is lastig en het is drie kwartier rijden. met bus durf ik al helemaal niet want dat zit ik opgesloten..
volgende week de uitslag van de vragenlijst van de pysch. kijken wat zij zegt. ik moet leren mijn gevoel weerte voelen en grenzen aan geven en dit koffie drinken gaat meteen weer over de eerste grens heen.
ik ga ook beginnen aan de haptomie. het lijkt me wel wat. zo kom iig niet verder..
donderdag 22 november 2012 om 22:21
quote:Gatti schreef op 22 november 2012 @ 17:12:
@Elmo, walgelijk eigenlijk dat jouw bedrijf jouw zo maar heeft ontslagen op een moment dat je waarschijnlijk niet in staat was om er tegenin te gaan.
Goed dat je nu wel je ontslag aanvecht.
.
Ja vind ik ook, ik kan echt wel janken, nog steeds... Het gaat me niet eens om het geld, maar meer om mijn gevoel voor rechtvaardigheid en hoe respectloos er met me is omgegaan. Ik ben nu enorm aan het twijfelen wat ik wil. Ik had het er geweldig naar mijn zin, het werk was heel leuk en relaxt. Het paste precies bij mijn interessegebied en de collega´s zijn super. En het betaalt belachelijk goed!
Maar ik ben bang dat ik niet meer met zoveel plezier als voorheen er kan werken, dat het gewoon vergald is door hoe er met me is omgegaan.
Aan de andere kant, met degene die het besluit genomen heeft heb ik weinig te maken, die zie ik niet tijdens het werk. En ik heb straks gewoon weer werk nodig. En het enige alternatief is een tijdelijk (maar leuk!) baantje voor 8 weken, en daarna weer werkloos. Horeca, schoonmaak, callcenter ed wil ik niet, winkelwerk vind ik leuk maar ook lang niet overal.. En mijn stadje is klein, het winkelgebied bestaat uit 1 straat.
En zo gaan de gedachten de hele tijd rond.. om gek van te worden! Maargoed, eerst maar eens het antwoord van mijn werk afwachten..
@Elmo, walgelijk eigenlijk dat jouw bedrijf jouw zo maar heeft ontslagen op een moment dat je waarschijnlijk niet in staat was om er tegenin te gaan.
Goed dat je nu wel je ontslag aanvecht.
.
Ja vind ik ook, ik kan echt wel janken, nog steeds... Het gaat me niet eens om het geld, maar meer om mijn gevoel voor rechtvaardigheid en hoe respectloos er met me is omgegaan. Ik ben nu enorm aan het twijfelen wat ik wil. Ik had het er geweldig naar mijn zin, het werk was heel leuk en relaxt. Het paste precies bij mijn interessegebied en de collega´s zijn super. En het betaalt belachelijk goed!
Maar ik ben bang dat ik niet meer met zoveel plezier als voorheen er kan werken, dat het gewoon vergald is door hoe er met me is omgegaan.
Aan de andere kant, met degene die het besluit genomen heeft heb ik weinig te maken, die zie ik niet tijdens het werk. En ik heb straks gewoon weer werk nodig. En het enige alternatief is een tijdelijk (maar leuk!) baantje voor 8 weken, en daarna weer werkloos. Horeca, schoonmaak, callcenter ed wil ik niet, winkelwerk vind ik leuk maar ook lang niet overal.. En mijn stadje is klein, het winkelgebied bestaat uit 1 straat.
En zo gaan de gedachten de hele tijd rond.. om gek van te worden! Maargoed, eerst maar eens het antwoord van mijn werk afwachten..
vrijdag 23 november 2012 om 09:24
quote:Liveislive schreef op 21 november 2012 @ 21:30:
Hoi ib010, ik hoorde dit van mijn burnout therapeute. Zij behandelt middels praten en rennen zowel depressie als burnout. Zij vertelde hier wel eens over dat de huisarts nog wel eens AD voorschrijft bij een burnout. Maar de stoffen in AD werken op je lichaam heel anders door bij een burnout t.o.v. depressie. Met een depressie mis je bepaalde stofjes, die worden aangevuld door de AD, waardoor je je beter voelt. Als je 'alleen' een burnout hebt, heb je lang niet altijd dat je dezelfde stofjes mist als mensen met en depressie. Dan kunnen de AD een ander effect op je hebben en overbodig zijn.
De klachten bij burnout en depressie lijken ook heel erg op elkaar. Het verschil is bijvoorbeeld dat mensen met een burnout 's ochtends nog wel enigszins fit zijn, nog wel een activiteit ondernemen en 's middags even bijslapen als dat nodig is. Mensen met een depressie komen pas aan het einde van de ochtend hun bed uit, met moeite, zijn actief tussen 13 en 16u en dat was het dan weer voor die dag. De termijn van een burnout is nog afzienbaar met een jaar gemiddeld, bij een depressie kan het veel langer duren..
Maar goed, dit heb ik onthouden uit het gesprek, ik heb geen medische achtergrond...
Hopelijk heb je er iets aan! En als het je helpt is het toch mooi lijkt me?
Dank voor je berichtje.
Het is soms zo lastig omdat ik al eerder een depressie heb gehad en aan het begin van deze burnout periode ook weer die verschijnselen had. Dat kan natuurlijk ook bij die burnout horen maar dat weet je weer niet zeker..
Pfff ik slik ze nog maar even door, durf ook niet te stoppen nu.
Hoi ib010, ik hoorde dit van mijn burnout therapeute. Zij behandelt middels praten en rennen zowel depressie als burnout. Zij vertelde hier wel eens over dat de huisarts nog wel eens AD voorschrijft bij een burnout. Maar de stoffen in AD werken op je lichaam heel anders door bij een burnout t.o.v. depressie. Met een depressie mis je bepaalde stofjes, die worden aangevuld door de AD, waardoor je je beter voelt. Als je 'alleen' een burnout hebt, heb je lang niet altijd dat je dezelfde stofjes mist als mensen met en depressie. Dan kunnen de AD een ander effect op je hebben en overbodig zijn.
De klachten bij burnout en depressie lijken ook heel erg op elkaar. Het verschil is bijvoorbeeld dat mensen met een burnout 's ochtends nog wel enigszins fit zijn, nog wel een activiteit ondernemen en 's middags even bijslapen als dat nodig is. Mensen met een depressie komen pas aan het einde van de ochtend hun bed uit, met moeite, zijn actief tussen 13 en 16u en dat was het dan weer voor die dag. De termijn van een burnout is nog afzienbaar met een jaar gemiddeld, bij een depressie kan het veel langer duren..
Maar goed, dit heb ik onthouden uit het gesprek, ik heb geen medische achtergrond...
Hopelijk heb je er iets aan! En als het je helpt is het toch mooi lijkt me?
Dank voor je berichtje.
Het is soms zo lastig omdat ik al eerder een depressie heb gehad en aan het begin van deze burnout periode ook weer die verschijnselen had. Dat kan natuurlijk ook bij die burnout horen maar dat weet je weer niet zeker..
Pfff ik slik ze nog maar even door, durf ook niet te stoppen nu.
vrijdag 23 november 2012 om 09:27
Mag ik nog even klagen? Lees meestal alleen mee met jullie...
Had al een week of 1,5 het idee dat het behoorlijk goed met me ging.
Nu gisteren eigenlijk teveel gedaan, eerst administratie voor werk van m'n man, daarna naar de Ikea en toen ergens wat gaan drinken om de tijd te doden totdat ik de kinderen moest ophalen van school. 's Avonds voelde ik al dat ik teveel hooi op m'n vork had genomen en nu wakker geworden na een heftige nacht, veel wakker geweest, gestrest en trillerige benen.
Komt dat nou echt door die ene dag dat ik niet goed op m'n energie heb gelet??? Ik weet het antwoord eigenlijk wel maar baal er zo van Het ging net zo lekker...
Had al een week of 1,5 het idee dat het behoorlijk goed met me ging.
Nu gisteren eigenlijk teveel gedaan, eerst administratie voor werk van m'n man, daarna naar de Ikea en toen ergens wat gaan drinken om de tijd te doden totdat ik de kinderen moest ophalen van school. 's Avonds voelde ik al dat ik teveel hooi op m'n vork had genomen en nu wakker geworden na een heftige nacht, veel wakker geweest, gestrest en trillerige benen.
Komt dat nou echt door die ene dag dat ik niet goed op m'n energie heb gelet??? Ik weet het antwoord eigenlijk wel maar baal er zo van Het ging net zo lekker...
vrijdag 23 november 2012 om 11:55
@ Gatti; dat vind ik af en toe vooral zo beangstigend. Dat ik denk dat ik nooit 'zomaar' meer iets kan doen.Onbezorgd en ongepland.
@meesje; goed dat je je laat rijden. Ik kan zelf ook nog steeds niet zelfstandig autorijden. Heb de bus sinds kort weer ontdekt, maar het kost veel energie. Dat opgesloten gevoel en al die prikkels...Bah!
Het is zo klote om zo hard je grenzen te moeten bewaren terwijl je je al zo kwetsbaar voelt.
Vind dat ook nog steeds lastig. Vooral omdat ik normaal gesproken heel mondig ben. Maar nu ik overspannen ben, heb ik momenten dat ik helemaal neit meer uit mn woorden kom
@Elmo: logisch dat het om het principe gaat hoor! Ik zou me precies hetzelfde voelen. En als je je baan en collega's zo leuk vindt, is het helemaal rot. Het zal niet helemaal meer hetzelfde zijn als je terugkomt. Maarja, je kan het natuurlijk altijd proberen vanuit daar naar iets anders zoeken toch?
Tegen de tijd dat je je weer goed genoeg voelt dan, want dat is het belangrijkste!
Die malende gedachten herken ik wel ja. Ik krijg volgende week te horen of ik mag blijven of niet. Dikke kans dat ik weg moet en ik zie zo tegen de ziektewet/WW op! De puf of concentratie om vacatures te zoeken, te solliciteren en eventueel op gesprek te gaan ontbreekt volledig. Dus voorlopig kan ik niets doen dan alleen maar concentreren op beter worden...
@ib10; knuffel voor jou! (Ik ben mn smilies kwijt..haha)
Je weet het antwoord zelf al he..teveel hooi op je vork genomen. En echt alleen maar door die ene dag!
Ik herken het hoor, want hier gaat het precies hetzelfde.
Paar weken geleden had ik een bruiloft. Supergezellig! Ik ging helemaal los en het voelde allemaal weer als 'normaal.' Maarja..de rest van de week was ik ook echt total loss en heb serieus moeten bijkomen van die paar uurtjes.
Kleine stapjes enzo..moeilijk om vol te houden! Vooral als het steeds beter gaat.
Ik was altijd een 'vijfjarenplanner', maar probeer nu met de dag te leven. Zo moeilijk af en toe!
Volgend jaar zou ik zo graag willen stoppen met de pil. Maarja, dan moet ik eerst beter zijn. Want in deze staat aan de slag gaan met een kinderwens, voelt voor mij niet goed..
Maar ik wil het zo graag..(Zucht)
Eerst beter worden dan maar..
@meesje; goed dat je je laat rijden. Ik kan zelf ook nog steeds niet zelfstandig autorijden. Heb de bus sinds kort weer ontdekt, maar het kost veel energie. Dat opgesloten gevoel en al die prikkels...Bah!
Het is zo klote om zo hard je grenzen te moeten bewaren terwijl je je al zo kwetsbaar voelt.
Vind dat ook nog steeds lastig. Vooral omdat ik normaal gesproken heel mondig ben. Maar nu ik overspannen ben, heb ik momenten dat ik helemaal neit meer uit mn woorden kom
@Elmo: logisch dat het om het principe gaat hoor! Ik zou me precies hetzelfde voelen. En als je je baan en collega's zo leuk vindt, is het helemaal rot. Het zal niet helemaal meer hetzelfde zijn als je terugkomt. Maarja, je kan het natuurlijk altijd proberen vanuit daar naar iets anders zoeken toch?
Tegen de tijd dat je je weer goed genoeg voelt dan, want dat is het belangrijkste!
Die malende gedachten herken ik wel ja. Ik krijg volgende week te horen of ik mag blijven of niet. Dikke kans dat ik weg moet en ik zie zo tegen de ziektewet/WW op! De puf of concentratie om vacatures te zoeken, te solliciteren en eventueel op gesprek te gaan ontbreekt volledig. Dus voorlopig kan ik niets doen dan alleen maar concentreren op beter worden...
@ib10; knuffel voor jou! (Ik ben mn smilies kwijt..haha)
Je weet het antwoord zelf al he..teveel hooi op je vork genomen. En echt alleen maar door die ene dag!
Ik herken het hoor, want hier gaat het precies hetzelfde.
Paar weken geleden had ik een bruiloft. Supergezellig! Ik ging helemaal los en het voelde allemaal weer als 'normaal.' Maarja..de rest van de week was ik ook echt total loss en heb serieus moeten bijkomen van die paar uurtjes.
Kleine stapjes enzo..moeilijk om vol te houden! Vooral als het steeds beter gaat.
Ik was altijd een 'vijfjarenplanner', maar probeer nu met de dag te leven. Zo moeilijk af en toe!
Volgend jaar zou ik zo graag willen stoppen met de pil. Maarja, dan moet ik eerst beter zijn. Want in deze staat aan de slag gaan met een kinderwens, voelt voor mij niet goed..
Maar ik wil het zo graag..(Zucht)
Eerst beter worden dan maar..
zaterdag 24 november 2012 om 11:07
Dames,
Hoe gaat het vandaag met jullie?
Met mij gaat het redelijk. Wat ik zo lastig vindt is dat ik op het ene moment me weer voel alsof ik alles aankan, en me weer even 'normaal' voel en het andere moment stort dat als een pudding in elkaar. Herkennen jullie dit? Ik weet soms niet waar ik de kracht vandaan moet halen.. Het is een cirkeltje waar je maar in blijft hangen en ik heb nog geen manier gevonden om die te verbreken. Ik wil jullie allemaal een fijn weekend toewensen en hoop dat we er allemaal van kunnen genieten!
Hoe gaat het vandaag met jullie?
Met mij gaat het redelijk. Wat ik zo lastig vindt is dat ik op het ene moment me weer voel alsof ik alles aankan, en me weer even 'normaal' voel en het andere moment stort dat als een pudding in elkaar. Herkennen jullie dit? Ik weet soms niet waar ik de kracht vandaan moet halen.. Het is een cirkeltje waar je maar in blijft hangen en ik heb nog geen manier gevonden om die te verbreken. Ik wil jullie allemaal een fijn weekend toewensen en hoop dat we er allemaal van kunnen genieten!
zaterdag 24 november 2012 om 13:51