Burnout! Het vervolg

quote:_maris_ schreef op 20 mei 2011 @ 16:27:

Ik heb mn eerste diclofenac op, geloof wel dat ik al wat verlichting merk (nu ruim 1,5u geleden dat ik 'm innam) De pijnscheuten zijn wat minder fel. Merkte wel direct dat mn maag wat onrustig werd, beetje weeeig gevoel... maar dat zakte na een half uurtje ook wel weer af. Niet helemaal want voel het nu nog een beetje, maar niet echt noemenswaardig.

We zouden naar het theater, maar nu gaan we lekker op de bank met lekkere hapjes en x-factor. Ook leuk, probeer er maar niet te hard van te balen dat onze theater-avond niet doorgaat. Vind het dan wel weer sneu voor mn vriend dat ik wéér iets 'verpest' voor hem (zo ziet hij het niet, maar ik wel) Al de zoveelste keer dat we iets op de planning hadden en dat dat gecanceld moet worden doordat ik me niet goed voel. Weekendjes weg, musical, vakantie, verjaardagen, nu dit weer.... Bah. Ik weet wel dat hij het niet erg vindt hoor, andersom zou ik het ook niet erg vinden, maar ik ben er gewoon zat van dat mn bo / lichaam bepaalt wat ik wel en niet doe. Die controle wil ik graag zelf weer hebben. Maar goed, dat hebben we allemaal!

Verdorie, ik had me nog zó voorgenomen om ook een regel aan jou te schrijven... Nou ja, nu krijg je een hele post van me

Beterschap wens ik je eerst, balen dat je nu weer beperkt wordt.

De dikgedrukte zin viel me op in je bericht. Toen ik coeliakie kreeg, was ik heel erg boos op mijn lijf. Het had mij iets aangedaan zonder me dat te melden, het was stuk gegaan zonder mij een signaal te geven (dacht ik toen). Mijn lijf en geest werden twee afzonderlijke individuen in mijn hoofd. Ik zag mijn lijf als mijn vijand (en nog wel eens), waardoor ik me ertegen ging verzetten, psychisch. En daaraan ben ik kapot gegaan. Mijn SPV-er zei toen tegen me dat ik, zoals ik hier zit, met dit omhulsel, met dit hoofd, met deze binnenkant, in mijn geheel Lief ben. Zonder mijn hersens zou ik geen Lief zijn, zonder mijn geest niet, zonder mijn lijf niet, zonder mijn humor niet,...

Ik haatte haar om wat ze zei. Want waar haalde ze het lef vandaan, ze wist helemaal niet waar ze het over had, ze moest eerst zelf maar eens bedrogen worden door haar eigen lijf, en dan moest ze maar weer eens terugkomen met haar wijze geleuter.

Helaas. Ze had gelijk. En nóg vindt er wel eens een fictieve scheiding van mijn lijf en mijn geest plaats, maar in het algemeen besef ik dat als mijn lijf de regie overneemt, dat wel MIJN lijf is dus een deel van mezelf dat even nadrukkelijker aanwezig is dan de andere delen. En een andere keer is een ander deel weer de baas. Ik besef nu dat dat wisselt, het geheel is een team en dat team heet Lief.



Geen idee wat je hiermee kan, waarschijnlijk niks, maar goed, hier dacht ik aan toen jij met die ene zin zo duidelijk de scheiding aangaf tussen lichaam (bo/spit) en geest.



Overigens, nu ik dat zo schrijf, heb ik dan nog wél heel duidelijk de onderdelen van de bo gescheiden in mijn hoofd zitten. De geestelijke bo is alláng voorbij (vind ik), de lichamelijke helaas nog niet. Stom eigenlijk. Daar moet ik maar eens aan gaan werken

Dochterlief ligt nu te slapen op de bank trouwens...ze is zo moe elke keer, wilde net al naar bed (nog geen bedtijd natuurlijk nu) en nu ligt ze te snurken

Wat is het hier gezellig druk Heb net alles gelezen maar ik ben even stil gevallen....



Hier gaat het eigenlijk wel de goede kant op. Merk aan alles dat ik sterker terugkom dan dat ik ooit geweest ben. Ook in de uren opbouw gaat het de laatste 3 weken erg goed. Ben voor 2 uur per dag beter gemeld maar ik werk er nu 4 per dag. En in mijn eigen tempo gaat dat perfect.

Ben vandaag bij de therapeute geweest en na het invullen van de vragenlijst m.b.t. de spanningsklachten kwam dit ook naar voren. Eerst was de score steeds rond de 158 (ruim boven het gemiddelde) en vandaag is deze score 115 (en dat is precies op het gemiddelde) Dus gewoon goed. We hebben besproken welke doelen ik nog heb. Daar gaan we nog aan werken als ik dat graag wil. Want de therapie is eigenlijk niet meer nodig.



De rest schrijf ik straks wel op hyves. Er gebeurt zoveel op het moment en sinds een half uur ben ik helemaal flabbergasted...

Nee, dochterlief slaapt 's nachts (op een enkel plasbezoekje aan de wc na) altijd door. Moe is ze denk ik door school en het feit dat zij toch een tandje harder moet lopen door haar motorische problemen.



Ik ben moe doordat ik gisteravond een paar uurtjes had geslapen en daardoor 's avonds laat pas heel laat sliep (tussen 00.00 en 1.00) en midden in de nacht zelf nog een keer moest plassen om een uur of 4 en niet meer kon slapen daarna. Vanavond dus wel op tijd naar bed, maar niet te vroeg.

quote:abc schreef op 20 mei 2011 @ 16:58:

Ik jat jouw tekst even . Ik vind ook dat ik er psychisch wel weer helemaal klaar voor ben. Alleen mijn lichaam was nog aan het herstellen van mijn bo en heeft daar nu een klap bovenop gekregen. Maar door hoe ik reageer op het feit dat mijn lichaam gewoon nog niet kan wat ik wil, merk ik dat ik er psychisch toch ook nog niet helemaal ben.

Het is ook gewoon balen dat het jou (als team) moet overkomen nu. Je zou graag een keertje hebben gepast bij het uitdelen van mankementen, dat snap ik goed en dat voel ik zelf ook nog wel vaak hoor. Maar ik stond er vandaag even over te praten met een collega en ik vertelde dus het eeuwige verhaal dat ik nog niet helemaal weet waar mijn (fysieke, dat dan weer wel) grens ligt, en ondanks dat ik het wéér aan het scheiden was, voelde ik er geen verdriet of boosheid ofzo bij. En dat was voorheen wel, dan moest ik echt een brok wegslikken.

Verder kan ik vandaag wel om mezelf lachen. Ik wist gisteren dat ik ver over mijn grens ging, ben veel te laat naar bed gegaan, heb veel gerookt en veel gedronken. Maar ik heb daar echt bewust voor gekozen en hoewel ik me nu best wel ziek voel ervan, accepteer ik het maar. Omdat ik de keuze zo duidelijk heb gemaakt.



Zon, je maakt me nieuwsgierig!

potjandriedubbeltjes mijn internet loopt steeds vast... wordt toch tijd dat er hier een router in huis komt.



Ga weer een poging doen op Hyves

Even snel een berichtje van mij! Heb nog geen tijd gehad alles bij te lezen (wat is er veel gepost in 1 dag!). Maar moet even kwijt dat ik echt super zenuwachtig ben voor de wedstrijd van zo meteen! Ik ken de regels nog niet, laat de bal nog veel te vaak vallen, ken nog geen tactieken etc. Als het een individuele wedstrijd was geweest had ik dat niet erg gevonden, maar ik speel nu in een team, en tja, die zijn op momenten dat ik de bal heb dan afhankelijk van mij! Pff, vind het echt enorm spannend! Heb het gevoel alsof ik een Nederlands kampioenschap heb ofzo! Maar het is maar een gewone wedstrijd...

Anders typ je je verhaal eerst in word, en plak je het daarna naar hyves. Ik word ook nieuwsgierig namelijk



Lief, je omschrijft het weer mooi. Klopt helemaal hoor, wat je zegt. Heeft volgens mij alles met acceptatie te maken, en dat is voor mij nog een lastig punt, alhoewel ik daar al enorm in gegroeid ben, vind ik. Helaas heb ik nog niet het idee dat mijn bo psychisch over is, ik voel me lichamelijk juist vaak sterker dan psychisch. Ik lees op internet dat spit een signaal van je lichaam is, en dat baart me wel zorgen. Ging ik te hard? Dwingt mn lichaam me nu weer op de rem te trappen? Wat doe/deed ik dan precies verkeerd?

Choco, rustig.... ze weten toch dat je weinig ervaring hebt? Ik durf er mn hand voor in het vuur te steken dat ze echt niet veel van je verwachten, ze zijn allang blij dat mee wilt doen! Probeer de lat niet zo hoog te leggen voor jezelf... je maakt het jezelf een stuk moeilijker dan nodig is, echt waar.

(ooohh wat goed om dat tegen een ander te zeggen, is ook zo'n enorm leerdoel van mezelf namelijk )

Ik krijg Hyves niet geopend.... stom ding!

ooohh jij deugniet, je wil ons gewoon zo lang en zoveel mogelijk in spanning houden

sssssssssssssssssssttttttttttttt... GTST is er niks bij

Abc

abc

Als je maar niet boos op jezelf bent dat je boos en verdrietig bent.

Abc,



Ben ondertussen mijn verhaal op Hyves aan het schrijven. Na ongeveer zo'n 10 keer opnieuw alles op te starten heb ik eindelijk een normale verbinding. Alleen zijn we weer een paar uur verder..

Met emoties kan je ook niet rationeel omgaan. Kan wel maar dan gedraag je jezelf als een robot.

Waarom zou je ook niet boos en verdrietig mogen zijn omdat je jezelf nu zo voelt? Je bent toch een mens met gevoel!

Volgens mij staat dit los van een bo. Alleen hoe je er verder mee om gaat, dat is belangrijk... dat je er niet meer dagen/weken in blijft hangen.

En volgens mij is iedereen hier daarin al zoveel stappen verder dan een paar maanden geleden. Even K.. voelen mag gewoon!

Moedersoverste komt weer even langs

Grenzen aangeven en bewaken is ook moeilijk!

Vind je dit een lichamelijke beperking dan? Volgens mij kan dit iedereen overkomen toch? Net als een gebroken been, dat is toch ook geen lichamelijke beperking? Dat is gewoon pech!