Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
dinsdag 24 mei 2011 om 15:02
quote:lief_29 schreef op 24 mei 2011 @ 14:48:
[...]
Dan is het niet goed gemaakt. Het moet heel erg zacht zijn, bijna puree. En als het te zuur is, moet er òf meer suiker bij, òf kalk. En ik heb er (sinds een uur) verstand van
Die van mij van vandaag is trouwens niet zo zuur, heb er veel minder suiker in dan het recept zegt, en het is nu friszoet.Misschien moet ik die van jou dan maar een keer komen proeven .
[...]
Dan is het niet goed gemaakt. Het moet heel erg zacht zijn, bijna puree. En als het te zuur is, moet er òf meer suiker bij, òf kalk. En ik heb er (sinds een uur) verstand van
Die van mij van vandaag is trouwens niet zo zuur, heb er veel minder suiker in dan het recept zegt, en het is nu friszoet.Misschien moet ik die van jou dan maar een keer komen proeven .
dinsdag 24 mei 2011 om 15:11
quote:abc schreef op 24 mei 2011 @ 14:56:
Het is jaren zo geweest dat ik naast mijn werk, het huishouden en mijn moetjes verder niks wou en niks kon. Nu wil ik wel heel veel, maar kan ik niet. Dat is nieuw en dat is hard (maar gelukkig tijdelijk, ik heb alleen een geduld-gebrek momenteel).
(...)
Heb jij nog mogelijkheden om wat anders te gaan doen op je werk? Andere talenten/competenties gebruiken in je werk?
Daar loop ik ook tegenaan, op een andere manier. En dat is niet tijdelijk, dat is voor altijd. Gisteren had ik het met de sportjuf ( ) over een ander soort les dat ze geeft, dat is vanaf volgende week vrijdag, helemaal leuk voor mij, en dan word ik zo enthoussiast, en dan zit ik daarna in de trein en dan baal ik er ook van. Want het is voor mij gewoon niet te bereizen, niet zoals het nu is, met vijf dagen werken en alle dingen die ik erbij doe. Als dat is wat ik wil, moet ik bewust keuzes gaan maken, en afgezien van 32 uur werken, kan ik dat nog niet. Zelfs dat vind ik al moeilijk om definitief te maken in mijn hoofd.
Qua werk weet ik niet hoe het gaat lopen. Het interesseert me momenteel zo weinig dat ik er totaal niet over nadenk. Hoe minder ik aan mijn werk hoef te denken, en er hoef te zijn, hoe beter en ik weet heel goed dat dat bij mij ligt en niet bij het werk. Maar ik ben nu gewoon niet in staat om ergens enthousiast over te worden, werktechnisch gezien.
(nou gaat ze weer naar Thailand... Ze ging al naar Cuba, en Costa Rica, en Noorwegen... )
Het is jaren zo geweest dat ik naast mijn werk, het huishouden en mijn moetjes verder niks wou en niks kon. Nu wil ik wel heel veel, maar kan ik niet. Dat is nieuw en dat is hard (maar gelukkig tijdelijk, ik heb alleen een geduld-gebrek momenteel).
(...)
Heb jij nog mogelijkheden om wat anders te gaan doen op je werk? Andere talenten/competenties gebruiken in je werk?
Daar loop ik ook tegenaan, op een andere manier. En dat is niet tijdelijk, dat is voor altijd. Gisteren had ik het met de sportjuf ( ) over een ander soort les dat ze geeft, dat is vanaf volgende week vrijdag, helemaal leuk voor mij, en dan word ik zo enthoussiast, en dan zit ik daarna in de trein en dan baal ik er ook van. Want het is voor mij gewoon niet te bereizen, niet zoals het nu is, met vijf dagen werken en alle dingen die ik erbij doe. Als dat is wat ik wil, moet ik bewust keuzes gaan maken, en afgezien van 32 uur werken, kan ik dat nog niet. Zelfs dat vind ik al moeilijk om definitief te maken in mijn hoofd.
Qua werk weet ik niet hoe het gaat lopen. Het interesseert me momenteel zo weinig dat ik er totaal niet over nadenk. Hoe minder ik aan mijn werk hoef te denken, en er hoef te zijn, hoe beter en ik weet heel goed dat dat bij mij ligt en niet bij het werk. Maar ik ben nu gewoon niet in staat om ergens enthousiast over te worden, werktechnisch gezien.
(nou gaat ze weer naar Thailand... Ze ging al naar Cuba, en Costa Rica, en Noorwegen... )
dinsdag 24 mei 2011 om 15:16
quote:abc schreef op 24 mei 2011 @ 15:07:
Annemie, ik doe hier ook maar een poging, misschien lees je wel mee. je hebt mail van me, zou je daarop willen antwoorden of je antwoord op Hyves willen zetten?Heel goed idee! Ik heb ook nog wat speurwerk gedaan, denk een telefoonnummer te hebben gevonden. Zie Hyves.
Annemie, ik doe hier ook maar een poging, misschien lees je wel mee. je hebt mail van me, zou je daarop willen antwoorden of je antwoord op Hyves willen zetten?Heel goed idee! Ik heb ook nog wat speurwerk gedaan, denk een telefoonnummer te hebben gevonden. Zie Hyves.
dinsdag 24 mei 2011 om 15:28
quote:lief_29 schreef op 24 mei 2011 @ 15:11:
[...]
Daar loop ik ook tegenaan, op een andere manier. En dat is niet tijdelijk, dat is voor altijd. ...
Dat is het voor mij ook en dat stukje had ik al redelijk geaccepteerd. Maar alle extra lichamelijke beperkingen die ik nu heb als gevolg van die overstimulatie, die zijn moeilijk. Ik weet namelijk niet wanneer het over is, er is geen duidelijke tijdslijn, ik ken/voel mijn huidige grenzen niet en ik weet niet wanneer het weer 'normaal' is. En dan normaal voor mij, met alle beperkingen die ik heb en die ik zal houden. Als ik zeg dat ik weer van alles wil en heel veel leuk vind en plan, dan is dat voor mij heel veel, voor een gezond iemand stellen mijn activiteiten niks voor. Dat doen ze er desnoods nog even bij. Ik vergelijk mezelf niet met een gezond persoon. Dat zou namelijk een oneerlijke vergelijking zijn en een onrealistisch doel wat ik toch nooit zal bereiken. En een onbereikbaar doel nastreven levert alleen maar teleurstelling, tranen, verdriet en boosheid op. Daar heeft niemand wat aan.
Ik kan het niet goed onder woorden brengen. Ik wou jou in ieder geval niet kwetsen of je met de neus op de feiten drukken hoor .
(Van mij mag ze hoor, ik houd er niet van, maar ik word er wel blij van om haar vrolijk te zien).
[...]
Daar loop ik ook tegenaan, op een andere manier. En dat is niet tijdelijk, dat is voor altijd. ...
Dat is het voor mij ook en dat stukje had ik al redelijk geaccepteerd. Maar alle extra lichamelijke beperkingen die ik nu heb als gevolg van die overstimulatie, die zijn moeilijk. Ik weet namelijk niet wanneer het over is, er is geen duidelijke tijdslijn, ik ken/voel mijn huidige grenzen niet en ik weet niet wanneer het weer 'normaal' is. En dan normaal voor mij, met alle beperkingen die ik heb en die ik zal houden. Als ik zeg dat ik weer van alles wil en heel veel leuk vind en plan, dan is dat voor mij heel veel, voor een gezond iemand stellen mijn activiteiten niks voor. Dat doen ze er desnoods nog even bij. Ik vergelijk mezelf niet met een gezond persoon. Dat zou namelijk een oneerlijke vergelijking zijn en een onrealistisch doel wat ik toch nooit zal bereiken. En een onbereikbaar doel nastreven levert alleen maar teleurstelling, tranen, verdriet en boosheid op. Daar heeft niemand wat aan.
Ik kan het niet goed onder woorden brengen. Ik wou jou in ieder geval niet kwetsen of je met de neus op de feiten drukken hoor .
(Van mij mag ze hoor, ik houd er niet van, maar ik word er wel blij van om haar vrolijk te zien).
dinsdag 24 mei 2011 om 15:38
Cuba??? Ik heb het nog nooit over Cuba gehad! Noorwegen zouden we in juni/juli heen, maar dat hebben we gecancelled omdat ik dat nog niet zie zitten. En in plaats daarvan gaan we dus in november naar Thailand En Costa Rica... dat komt nog een keer. Dat wilden we nu ook wel doen, maar toch gekozen voor Thailand omdat we al 'best vaak' (5x) in Zuid Amerika zijn geweest, en beide nog nooit in Azie. Goed dames?
dinsdag 24 mei 2011 om 15:41
dinsdag 24 mei 2011 om 15:42
Vind je dat niet beangstigend Lief, dat je werk je zo weinig doet? Ik had dat in de periode voor mn bo, dat ik niets meer leuk vond, en alle dingen waar ik vroeger energie uithaalde, me energie ging kosten. (achteraf kwam het natuurlijk doordat ik op mn reserves liep, maar dat had ik toen niet door. Ik dacht toen dat ik mn werk écht niet meer leuk vond) Dat vond ik destijds zorgwekkend, omdat ik het belangrijk vind dat ik mn dagen doorbreng met iets dat ik leuk vind, en niet iets waar ik tegenop zie. Ja, het is 'maar' werk, maar je moet er wel een groot deel van je week doorbrengen dus het is wel fijn als je iets doet wat leuk vindt....
dinsdag 24 mei 2011 om 15:48
Thanks Abc
Ik word er inderdaad nu al blij van Alles uitstippelen, me inlezen... om me vervolgens te realiseren dat het nog een half jaar duurt en ik dus wel erg hard van stapel loop, en alles sites weer dichtklik
En ik ga er vanuit dat ik me tegen die tijd sterk genoeg voel om zo'n reis te maken. Ik heb godzijdank weinig chronische lichamelijke beperkingen, en mijn bo is voornamelijk psychisch. Ik geloof er nog steeds in dat ik weer de oude Maris ga worden, met mn oude energielevel, alleen gaat de nieuwe Maris straks wat beter haar grenzen bewaken en beter voor zichzelf zorgen
Ik word er inderdaad nu al blij van Alles uitstippelen, me inlezen... om me vervolgens te realiseren dat het nog een half jaar duurt en ik dus wel erg hard van stapel loop, en alles sites weer dichtklik
En ik ga er vanuit dat ik me tegen die tijd sterk genoeg voel om zo'n reis te maken. Ik heb godzijdank weinig chronische lichamelijke beperkingen, en mijn bo is voornamelijk psychisch. Ik geloof er nog steeds in dat ik weer de oude Maris ga worden, met mn oude energielevel, alleen gaat de nieuwe Maris straks wat beter haar grenzen bewaken en beter voor zichzelf zorgen
dinsdag 24 mei 2011 om 16:40
Jeetje, ik kan nog eens niet even gaan slapen of jullie schrijven weer alles vol
Waarom brutaal?! Omdat ik zei dat ik een afspraak wil en eerlijk gezegd was het geen vraag en wilde alleen maar even snel weten op welke dag hij tijd had. Ik flapte het er spontaan uit toen ik hem zag. Hij keek me zo verbaasd aan omdat ik het op die manier zei: dat er van mijn kant uit meteen de opmerking er bovenop kwam dat dit geen spannende date gaat worden!!
Had alleen niet in de gaten dat ik het zo hard zei
Maris, proficiat met je schat! Wat gaaf drie weken naar Thailand! Dat is zo'n mooi land, behalve dan Bangkok want daar stinkt het. Olifantentochten, eten in de jungle en ze hebben zo'n lekker eten daar. Ontzettend leuk vooruitzicht en tegen die tijd gaat het met jou vast stukken beter.
Abc, wat een stoere auto! Zelfs ruimte genoeg voor een kinderwagen... De lichamelijke beperkingen i.v.m. hormonen en overstimulatie zijn gelukkig maar tijdelijk voor je. En straks als je zwanger bent dan komen er weer wat beperkingen bij en misschien nog wel allerlei dingen daarna.
Het is gewoon lastig om naast je chronische beperkingen alles weer in balans te brengen. Zeker als de weegschaal altijd is doorgeslaan naar werk en moeten. Herken dat stukje wel.
Als ik zie hoe mijn moeder ondanks alles wat ze mankeert er zich doorheen slaat, dan ben ik daar trots op. Het is vooral kijken naar wat je wel kan i.p.v.wat je niet kan.
En dat is makkelijker gezegd dan gedaan dat besef ik me maar al te goed.
* Ik had me nog zo voorgenomen om geen moederoverste vandaag te zijn*
Lief, is er ook geen mogelijkheid voor iets anders? Zodat je toch nog voldoende uitdaging blijft houden?
Heerlijk hé, woensdag vrij. Dat is nu ook mijn vrije dag en dat blijft voorlopig zo! Heb je trouwens binnenkort nog vakantie?
Meer dan 5 uur per dag ga ik voorlopig ook echt niet werken. Werk dan overdag tot 12.00 uur en vind dat wel lang genoeg. Daarna nog even gezellig pauze houden met de rest van de bende en dan op mijn gemak naar huis.
Deze week nog 2 dagen werken en volgende week nog 2 dagen en dan heerlijk bijna 2 weken vrij. Heb al allerlei leuke dingen gepland staan. Wel een dag rust ertussen maar ik vind dit heerlijk.
Mijn doel is nog steeds om 4x5 uur te werken en na mijn 4 weken zomervakantie kijken we wel verder over het uitbreiden van mijn uren. Als ik 20 uur werk dan ik mijn contractuele uren en kan ik eindelijk verlost worden van het stigma ziektewet.
Waarom brutaal?! Omdat ik zei dat ik een afspraak wil en eerlijk gezegd was het geen vraag en wilde alleen maar even snel weten op welke dag hij tijd had. Ik flapte het er spontaan uit toen ik hem zag. Hij keek me zo verbaasd aan omdat ik het op die manier zei: dat er van mijn kant uit meteen de opmerking er bovenop kwam dat dit geen spannende date gaat worden!!
Had alleen niet in de gaten dat ik het zo hard zei
Maris, proficiat met je schat! Wat gaaf drie weken naar Thailand! Dat is zo'n mooi land, behalve dan Bangkok want daar stinkt het. Olifantentochten, eten in de jungle en ze hebben zo'n lekker eten daar. Ontzettend leuk vooruitzicht en tegen die tijd gaat het met jou vast stukken beter.
Abc, wat een stoere auto! Zelfs ruimte genoeg voor een kinderwagen... De lichamelijke beperkingen i.v.m. hormonen en overstimulatie zijn gelukkig maar tijdelijk voor je. En straks als je zwanger bent dan komen er weer wat beperkingen bij en misschien nog wel allerlei dingen daarna.
Het is gewoon lastig om naast je chronische beperkingen alles weer in balans te brengen. Zeker als de weegschaal altijd is doorgeslaan naar werk en moeten. Herken dat stukje wel.
Als ik zie hoe mijn moeder ondanks alles wat ze mankeert er zich doorheen slaat, dan ben ik daar trots op. Het is vooral kijken naar wat je wel kan i.p.v.wat je niet kan.
En dat is makkelijker gezegd dan gedaan dat besef ik me maar al te goed.
* Ik had me nog zo voorgenomen om geen moederoverste vandaag te zijn*
Lief, is er ook geen mogelijkheid voor iets anders? Zodat je toch nog voldoende uitdaging blijft houden?
Heerlijk hé, woensdag vrij. Dat is nu ook mijn vrije dag en dat blijft voorlopig zo! Heb je trouwens binnenkort nog vakantie?
Meer dan 5 uur per dag ga ik voorlopig ook echt niet werken. Werk dan overdag tot 12.00 uur en vind dat wel lang genoeg. Daarna nog even gezellig pauze houden met de rest van de bende en dan op mijn gemak naar huis.
Deze week nog 2 dagen werken en volgende week nog 2 dagen en dan heerlijk bijna 2 weken vrij. Heb al allerlei leuke dingen gepland staan. Wel een dag rust ertussen maar ik vind dit heerlijk.
Mijn doel is nog steeds om 4x5 uur te werken en na mijn 4 weken zomervakantie kijken we wel verder over het uitbreiden van mijn uren. Als ik 20 uur werk dan ik mijn contractuele uren en kan ik eindelijk verlost worden van het stigma ziektewet.
dinsdag 24 mei 2011 om 16:44
quote:_maris_ schreef op 24 mei 2011 @ 15:42:
Vind je dat niet beangstigend Lief, dat je werk je zo weinig doet? Ik had dat in de periode voor mn bo, dat ik niets meer leuk vond, en alle dingen waar ik vroeger energie uithaalde, me energie ging kosten. (achteraf kwam het natuurlijk doordat ik op mn reserves liep, maar dat had ik toen niet door. Ik dacht toen dat ik mn werk écht niet meer leuk vond) Dat vond ik destijds zorgwekkend, omdat ik het belangrijk vind dat ik mn dagen doorbreng met iets dat ik leuk vind, en niet iets waar ik tegenop zie. Ja, het is 'maar' werk, maar je moet er wel een groot deel van je week doorbrengen dus het is wel fijn als je iets doet wat leuk vindt....
Nee, ik voel het als een bevrijding (beetje psychedelisch, maar goed). Ik vind mijn werk op een andere manier niet leuk als toen ik richting bo ging. Toen werd ik er gestrest van, vond ik alles gezeur, kon me opwinden over alles wat mis ging en over mensen die niet zo overgemotiveerd als ik waren. Nu mis ik motivatie en ik zie gewoon het probleem niet als ik mijn deadline niet haal door (gerechtvaardigde, dat wel) omstandigheden. Ik snap niet waarom anderen zich om dingen druk maken, ik voel die druk niet, van het presteren, mezelf bewijzen, deadlines halen. Ik doe gewoon mijn werk en als ik het niet af krijg, jammer dan.
Hiervan besef ik dat ik geen idee heb of dit zo blijft, of dat ik nu ben doorgeslagen naar de andere kant. Ik weet het niet. Over een tijdje merk ik vast wel waar ik stabiliseer, of ik dan wel mijn werk weer leuk genoeg vind, of dat dit gevoel van verminderde belangstelling blijft.
Ik denk dat als dit zo blijft, dat ik wel naar een andere invulling van mijn dag moet gaan kijken. En dat kan bij dit bedrijf zijn, of elders. Dat kan binnen dit vakgebied zikjn, maar ook op het grensvlak met andere dingen zoals op Hyves genoemd. Of helemaal eruit en wat anders (rabarber-restaurant? ). Ik heb geen idee, maar ik heb er wel heel veel vertrouwen in dat ik ergens terecht kom waar ik met een glimlach 8 uur kan uitzitten doorbrengen.
Het is alleen, zoals abc zo mooi zei vandaag, niet meer het doel in mijn bestaan. Het is een middel om mijn leven door te kunnen brengen zoals ik dat wil.
Vind je dat niet beangstigend Lief, dat je werk je zo weinig doet? Ik had dat in de periode voor mn bo, dat ik niets meer leuk vond, en alle dingen waar ik vroeger energie uithaalde, me energie ging kosten. (achteraf kwam het natuurlijk doordat ik op mn reserves liep, maar dat had ik toen niet door. Ik dacht toen dat ik mn werk écht niet meer leuk vond) Dat vond ik destijds zorgwekkend, omdat ik het belangrijk vind dat ik mn dagen doorbreng met iets dat ik leuk vind, en niet iets waar ik tegenop zie. Ja, het is 'maar' werk, maar je moet er wel een groot deel van je week doorbrengen dus het is wel fijn als je iets doet wat leuk vindt....
Nee, ik voel het als een bevrijding (beetje psychedelisch, maar goed). Ik vind mijn werk op een andere manier niet leuk als toen ik richting bo ging. Toen werd ik er gestrest van, vond ik alles gezeur, kon me opwinden over alles wat mis ging en over mensen die niet zo overgemotiveerd als ik waren. Nu mis ik motivatie en ik zie gewoon het probleem niet als ik mijn deadline niet haal door (gerechtvaardigde, dat wel) omstandigheden. Ik snap niet waarom anderen zich om dingen druk maken, ik voel die druk niet, van het presteren, mezelf bewijzen, deadlines halen. Ik doe gewoon mijn werk en als ik het niet af krijg, jammer dan.
Hiervan besef ik dat ik geen idee heb of dit zo blijft, of dat ik nu ben doorgeslagen naar de andere kant. Ik weet het niet. Over een tijdje merk ik vast wel waar ik stabiliseer, of ik dan wel mijn werk weer leuk genoeg vind, of dat dit gevoel van verminderde belangstelling blijft.
Ik denk dat als dit zo blijft, dat ik wel naar een andere invulling van mijn dag moet gaan kijken. En dat kan bij dit bedrijf zijn, of elders. Dat kan binnen dit vakgebied zikjn, maar ook op het grensvlak met andere dingen zoals op Hyves genoemd. Of helemaal eruit en wat anders (rabarber-restaurant? ). Ik heb geen idee, maar ik heb er wel heel veel vertrouwen in dat ik ergens terecht kom waar ik met een glimlach 8 uur kan uitzitten doorbrengen.
Het is alleen, zoals abc zo mooi zei vandaag, niet meer het doel in mijn bestaan. Het is een middel om mijn leven door te kunnen brengen zoals ik dat wil.
dinsdag 24 mei 2011 om 16:59
Wat een mooie woorden eigenlijk: Het is niet meer mijn doel maar wel een middel tot...!
Beseffen jullie eigenlijk wel hoeveel jullie al veranderd zijn en daarmee een hoop positieve stappen hebben gezet.
Een rabarber restaurant ...ieks! Kan me er helemaal niks bij voorstellen, dat dit lekker is. Kan je 4 juni niet wat meenemen, dan kan ik het proeven. Maar dan niet die van vandaag hoor
Lief, vind het knap van je dat je er nu zo tegenaan kijkt. Het komt echt wel ook door deze fase kom je heen. En eigenlijk hoort deze laatste fase er ook bij.
Beseffen jullie eigenlijk wel hoeveel jullie al veranderd zijn en daarmee een hoop positieve stappen hebben gezet.
Een rabarber restaurant ...ieks! Kan me er helemaal niks bij voorstellen, dat dit lekker is. Kan je 4 juni niet wat meenemen, dan kan ik het proeven. Maar dan niet die van vandaag hoor
Lief, vind het knap van je dat je er nu zo tegenaan kijkt. Het komt echt wel ook door deze fase kom je heen. En eigenlijk hoort deze laatste fase er ook bij.
dinsdag 24 mei 2011 om 17:38
Zon, ik zeg ook vaak genoeg tegen mijn baas dat ik met hem wil praten. En dan bedoel ik eigenlijk dat dat meteen moet gebeuren, ik vind er dus nog steeds niks brutaals aan.
Als je nu 4x 5 werkt dan zit je toch alweer op je contracturen? Ben je alweer gedeeltelijk beter gemeld?
In onze huidige auto past ook wel al een kinderwagen, die is daar toen al op uitgezocht (4,5 jaar geleden, toen was ik nog aan de pil, maar we wilden vast voorbereid zijn).
Ik zag de laatste tijd heel goed wat ik wel kon en binnen die grenzen wou ik ook weer heel veel, vond ik weer heel veel leuk en kon ik weer genieten van wat ik kon ipv te balen van wat ik niet kon. 'Heel veel' in dit geval dan wel in het goede perspectief gezien, wat voor mij heel veel is is voor een gezond iemand waarschijnlijk heel weinig. Nu zit/zat ik lichamelijk op een dieper dieptepunt dan ooit en die overgang was/is gewoon te groot om zonder frustratie en verdriet te kunnen accepteren. Als ik zwanger word dan zullen er meer beperkingen komen, maar dan weet ik wanneer dat over is en dan krijg ik er iets voor terug, nu lijkt het zinloos en zit het de volgende stap in de weg.
Ik heb het hier gister ruim een uur met mijn coach over gehad. Op een gegeven moment zei ze 'volgens mij zie ik tranen branden, laat ze maar komen', toen kon ik ze inderdaad niet meer inhouden en heb ik daar weer eens zitten huilen . Maar het heeft me wel verder geholpen, vanmorgen zat ik nog heftig in een dip (ik moest vroeg op en meteen in actie komen, dat viel even heel moeilijk), maar ik zie de up al weer komen. Lief heeft me vanmorgen aan het denken gezet (heel erg bedankt daarvoor , ) en ik ben nu veel rustiger. Een dagje veel kletsen met jullie heeft de rest gedaan en ik voel me nu echt veel beter dan de afgelopen dagen.
Lief, dat onverschillige naar mijn werk herken ik wel. Ik heb dat ook merk ik, maar als ik er ben dan vind ik het nog wel steeds leuk of in ieder geval niet vervelend. Het is inderdaad een middel om te kunnen doen wat ik verder wil. Ik was vanmorgen oude post aan het kopiëren voor mijn boek en er viel me toen een stukje op waarin heel verontwaardigd was omdat je lg tijdens het bespreken van je PvA had gevraagd of je weer fulltime terug wou komen. En nu denk je er over om minder te gaan werken, dat geeft toch wel aan dat je je prioriteiten in de afgelopen maanden anders hebt gelegd en daar past de onverschilligheid tegenover je werk volgens mij gewoon bij. Je werk is nu misschien van nummer één naar nummer laatst gezakt, maar uiteindelijk zul je een evenwicht vinden waarbij je werk gewoon een leuk tijdverdrijf is om andere leuke dingen te kunnen bekostigen.
Als je nu 4x 5 werkt dan zit je toch alweer op je contracturen? Ben je alweer gedeeltelijk beter gemeld?
In onze huidige auto past ook wel al een kinderwagen, die is daar toen al op uitgezocht (4,5 jaar geleden, toen was ik nog aan de pil, maar we wilden vast voorbereid zijn).
Ik zag de laatste tijd heel goed wat ik wel kon en binnen die grenzen wou ik ook weer heel veel, vond ik weer heel veel leuk en kon ik weer genieten van wat ik kon ipv te balen van wat ik niet kon. 'Heel veel' in dit geval dan wel in het goede perspectief gezien, wat voor mij heel veel is is voor een gezond iemand waarschijnlijk heel weinig. Nu zit/zat ik lichamelijk op een dieper dieptepunt dan ooit en die overgang was/is gewoon te groot om zonder frustratie en verdriet te kunnen accepteren. Als ik zwanger word dan zullen er meer beperkingen komen, maar dan weet ik wanneer dat over is en dan krijg ik er iets voor terug, nu lijkt het zinloos en zit het de volgende stap in de weg.
Ik heb het hier gister ruim een uur met mijn coach over gehad. Op een gegeven moment zei ze 'volgens mij zie ik tranen branden, laat ze maar komen', toen kon ik ze inderdaad niet meer inhouden en heb ik daar weer eens zitten huilen . Maar het heeft me wel verder geholpen, vanmorgen zat ik nog heftig in een dip (ik moest vroeg op en meteen in actie komen, dat viel even heel moeilijk), maar ik zie de up al weer komen. Lief heeft me vanmorgen aan het denken gezet (heel erg bedankt daarvoor , ) en ik ben nu veel rustiger. Een dagje veel kletsen met jullie heeft de rest gedaan en ik voel me nu echt veel beter dan de afgelopen dagen.
Lief, dat onverschillige naar mijn werk herken ik wel. Ik heb dat ook merk ik, maar als ik er ben dan vind ik het nog wel steeds leuk of in ieder geval niet vervelend. Het is inderdaad een middel om te kunnen doen wat ik verder wil. Ik was vanmorgen oude post aan het kopiëren voor mijn boek en er viel me toen een stukje op waarin heel verontwaardigd was omdat je lg tijdens het bespreken van je PvA had gevraagd of je weer fulltime terug wou komen. En nu denk je er over om minder te gaan werken, dat geeft toch wel aan dat je je prioriteiten in de afgelopen maanden anders hebt gelegd en daar past de onverschilligheid tegenover je werk volgens mij gewoon bij. Je werk is nu misschien van nummer één naar nummer laatst gezakt, maar uiteindelijk zul je een evenwicht vinden waarbij je werk gewoon een leuk tijdverdrijf is om andere leuke dingen te kunnen bekostigen.
dinsdag 24 mei 2011 om 18:16
In mijn ogen brutaal en voor jullie normaal zo te lezen
Op dit moment ben ik nog maar voor 8 uur beter gemeld. We hebben geen P&O in het bedrijf (wel op het hoofdkantoor) waardoor bepaalde taken bij mensen liggen, die er geen verstand van hebben. Mijn eerste en meteen laatste gesprek over re-integratie en PvA was vorig jaar juni. Terwijl ik nu ruim een jaar gedeeltelijk in de ziektewet zit. Maak me hier nog steeds niet druk over. Op zeer korte termijn maak ik mijn uren weer.
Hoorde net op het journaal dat per 1 jan. 2012 je wettelijke 20 vakantiedagen binnen 1 1/2 jaar vervallen als ze dan niet zijn opgenomen.
Ook lees ik net dat werkgevers door een recente uitspraak van het Europese Hof verplicht zijn om zieke werknemers gedurende hun hele ziekteperiode de vakantiedagen te verstrekken. En niet zoals nu maar maximaal over een half jaar.
Heb nu nog 300 uur staan naast de zeven weken, die ik dit jaar al vrij ben. Ben benieuwd wat dit nu concreet in gaat houden.
Op dit moment ben ik nog maar voor 8 uur beter gemeld. We hebben geen P&O in het bedrijf (wel op het hoofdkantoor) waardoor bepaalde taken bij mensen liggen, die er geen verstand van hebben. Mijn eerste en meteen laatste gesprek over re-integratie en PvA was vorig jaar juni. Terwijl ik nu ruim een jaar gedeeltelijk in de ziektewet zit. Maak me hier nog steeds niet druk over. Op zeer korte termijn maak ik mijn uren weer.
Hoorde net op het journaal dat per 1 jan. 2012 je wettelijke 20 vakantiedagen binnen 1 1/2 jaar vervallen als ze dan niet zijn opgenomen.
Ook lees ik net dat werkgevers door een recente uitspraak van het Europese Hof verplicht zijn om zieke werknemers gedurende hun hele ziekteperiode de vakantiedagen te verstrekken. En niet zoals nu maar maximaal over een half jaar.
Heb nu nog 300 uur staan naast de zeven weken, die ik dit jaar al vrij ben. Ben benieuwd wat dit nu concreet in gaat houden.
dinsdag 24 mei 2011 om 20:54
Het lijkt me wel dat er een overgangsregeling komt hoor.
Ik heb P&O ook nooit gesproken over de bo. De ba rapporteert haar dingetje aan P&O maar daar staat nagenoeg neits in. Dat er voortgang is en hoe de opbouw verloopt. En dat ik voorál niet aan meerdere deadlines tegelijk mag worden blootgesteld
Zijn er nog mensen voor een babbel vanavond, of wordt het nu rustig hier?
Ik heb P&O ook nooit gesproken over de bo. De ba rapporteert haar dingetje aan P&O maar daar staat nagenoeg neits in. Dat er voortgang is en hoe de opbouw verloopt. En dat ik voorál niet aan meerdere deadlines tegelijk mag worden blootgesteld
Zijn er nog mensen voor een babbel vanavond, of wordt het nu rustig hier?
dinsdag 24 mei 2011 om 21:33
Ik vrees dat het rustig blijft. Mijn schoonouders zijn er, dus ik moet een beetje sociaal doen. Vriend en schoonvader zijn met het net over de vijver bezig, die is vanmiddag gesneuveld tijdens een paar windstoten. Ik zit met schoonmoeder te kletsen, maar die is nu even roken buiten en ik was nieuwsgierig of ik ook nog niet foutmelding kreeg.
Morgenavond heb ik alle tijd, dan is mijn vriend niet thuis.
Ben jij morgen nu ook vrij, Lief? Nee, jij werkt 5 (gedeeltelijke) dagen.
Ik ga morgen naar de sauna, lekkere relaxdag met massage en gezichtsbehandeling.
Morgenavond heb ik alle tijd, dan is mijn vriend niet thuis.
Ben jij morgen nu ook vrij, Lief? Nee, jij werkt 5 (gedeeltelijke) dagen.
Ik ga morgen naar de sauna, lekkere relaxdag met massage en gezichtsbehandeling.
