Psyche
alle pijlers
chagrijnig door jongeren
woensdag 18 februari 2015 om 15:52
Vroeger ben ik zowel basisschool en middelbare school gepest. Ondanks hulp ben ik hier nooit uitgekomen en accepteer nu dat sommige dingen moeizaam if niet gaan door pestverleden.
Ben vandaag een stukje gaan wandelen in de buurt. Omdat het vakantie is kom ik ook kinderen/jongeren tegen. Zo ook een groepje van 3 jongens van een jaar of 14. En ja hoor, ik werd weer belachelijk gemaakt terwijl ik gewoon op de stoep loop. Ik ken ze niet, heb ze nog nooit gezien. Heb niet het idee dat ik raar ben of er raar uitzie of zo. Ik maak dit dus regelmatig mee. Zijn kinderen zo aso tegenwoordig dat ze geen respect meer hebben? Bij mij altijd weer de vraag of het nu zo is dat ik zelfs op mijn 34e nog altijd gepest moet worden/belachelijk gemaakt moet worden. Het houdt gewoon nooit op. Door zoiets kan ik dus helemaal van slag raken. Bah klootjongen elke keer.
Ben vandaag een stukje gaan wandelen in de buurt. Omdat het vakantie is kom ik ook kinderen/jongeren tegen. Zo ook een groepje van 3 jongens van een jaar of 14. En ja hoor, ik werd weer belachelijk gemaakt terwijl ik gewoon op de stoep loop. Ik ken ze niet, heb ze nog nooit gezien. Heb niet het idee dat ik raar ben of er raar uitzie of zo. Ik maak dit dus regelmatig mee. Zijn kinderen zo aso tegenwoordig dat ze geen respect meer hebben? Bij mij altijd weer de vraag of het nu zo is dat ik zelfs op mijn 34e nog altijd gepest moet worden/belachelijk gemaakt moet worden. Het houdt gewoon nooit op. Door zoiets kan ik dus helemaal van slag raken. Bah klootjongen elke keer.
donderdag 19 februari 2015 om 19:02
quote:mila81 schreef op 19 februari 2015 @ 18:51:
Ik zie hoe het gaat, misschien valt het toch mee.
maar vertrouwen in hulp heb ik niet meer helaas.
Zolang je niets veranderd zal het niet mee vallen.
Om de beroemde woorden van dr Phill maar weer eens uit de kast te halen.
"How is that working for you?"
Ik zie hoe het gaat, misschien valt het toch mee.
maar vertrouwen in hulp heb ik niet meer helaas.
Zolang je niets veranderd zal het niet mee vallen.
Om de beroemde woorden van dr Phill maar weer eens uit de kast te halen.
"How is that working for you?"
donderdag 19 februari 2015 om 19:43
quote:mila81 schreef op 19 februari 2015 @ 17:57:
Hulp waardoor ik mij goed voel over mezelf hoe ik ben, en waardoor ik mezelf kan zijn binnen groepen. En geen gigantische angst meer om in een groep te praten. Ook niet meer het gevoel dat ik niet meetel en er niet toe doe voor mensen.
Weet je wanneer ik me goed begon te voelen over mezelf? Toen ik mezelf toestond de ellende te voelen die ik decennia lang weg had gestopt. Door het bewust ondergaan van die ellende werd ik bevrijd van de angst van wat anderen van me vinden. Ik ben er overigens nog lang niet, dat vooropgesteld en ik doe het niet alleen. Zit in therapie voor meer dan een pestverleden en ik leer er gigantisch veel en werk er dagelijks aan. Ideale hulp voor mij is hulp waarbij ik A) een kijkje in mezelf kan nemen,
kan zien wat zich daar binnen precies afspeelt en C) hoe ik het beste om kan gaan met wat zich in mij afspeelt.
Stel hé, dat pestverleden steekt weer de kop op bij mij, dan weet ik dat het verleden spreekt. Iets in mij is bang voor de huidige situatie omdat het doet denken aan het verleden. De truc is het verleden te herkennen als verleden en te reageren vanuit het heden. Dit zijn dingen die je kunt leren. Dingen je kunt begrijpen van jezelf en daar is zat hulp voor die hier bij aansluit.
Je goed voelen over jezelf is een inside job. Een ander kan je de weg naar binnen wijzen, maar jij zult die weg af moeten leggen. Niet altijd fijn of makkelijk, maar als je het goed doet, doe je het maar één keer. Als je het pestverleden blijft wegstoppen dan komt het zodra het de kans krijgt, net zo hard weer terug. Wat ik al zei, je hebt geen last van die jongeren al vind ik het ook super aso's, je hebt last van dat verleden wat zich in nare gevoelens uit. Wie zegt dat je tot aan je dood met die rotgevoelens opgescheept moet zitten?
Hulp waardoor ik mij goed voel over mezelf hoe ik ben, en waardoor ik mezelf kan zijn binnen groepen. En geen gigantische angst meer om in een groep te praten. Ook niet meer het gevoel dat ik niet meetel en er niet toe doe voor mensen.
Weet je wanneer ik me goed begon te voelen over mezelf? Toen ik mezelf toestond de ellende te voelen die ik decennia lang weg had gestopt. Door het bewust ondergaan van die ellende werd ik bevrijd van de angst van wat anderen van me vinden. Ik ben er overigens nog lang niet, dat vooropgesteld en ik doe het niet alleen. Zit in therapie voor meer dan een pestverleden en ik leer er gigantisch veel en werk er dagelijks aan. Ideale hulp voor mij is hulp waarbij ik A) een kijkje in mezelf kan nemen,
kan zien wat zich daar binnen precies afspeelt en C) hoe ik het beste om kan gaan met wat zich in mij afspeelt.Stel hé, dat pestverleden steekt weer de kop op bij mij, dan weet ik dat het verleden spreekt. Iets in mij is bang voor de huidige situatie omdat het doet denken aan het verleden. De truc is het verleden te herkennen als verleden en te reageren vanuit het heden. Dit zijn dingen die je kunt leren. Dingen je kunt begrijpen van jezelf en daar is zat hulp voor die hier bij aansluit.
Je goed voelen over jezelf is een inside job. Een ander kan je de weg naar binnen wijzen, maar jij zult die weg af moeten leggen. Niet altijd fijn of makkelijk, maar als je het goed doet, doe je het maar één keer. Als je het pestverleden blijft wegstoppen dan komt het zodra het de kans krijgt, net zo hard weer terug. Wat ik al zei, je hebt geen last van die jongeren al vind ik het ook super aso's, je hebt last van dat verleden wat zich in nare gevoelens uit. Wie zegt dat je tot aan je dood met die rotgevoelens opgescheept moet zitten?
donderdag 19 februari 2015 om 19:46
Wat ik zo merkwaardig vind, is dat jij steeds weer problemen hebt met jongeren van rond de 14/15 jaar. Ik kom die ook bij bosjes tegen hier, zit vlakbij twee middelbare scholen (een ROC en een HAVO/VWO). Dus ik kom regelmatig overal groepen jongeren in de leeftijd van 14/15 jaar tegen. Bij de AH (waar ze snacks inslaan), op de bankjes op het plein voor de kerk (waar ze rondhangen), bij de bushalte, gewoon op straat, op het fietspad. En nooit doen ze me wat. Ze roepen niks, maken geen sla-bewegingen, kijken me niet zonder reden vuil aan, enz. Ze gaan gewoon hun eigen gang, en ik ga de mijne. Wat ik dan zo vreemd vind, is dat jij blijkbaar dag na dag na dag wel dingen naar je hoofd geslingerd krijgt, gedreigd wordt met sla-bewegingen, enz. Ik zeg niet dat je liegt, maar ik snap het gewoon niet, want in al de 15 jaar dat ik hier woon, heb ik het gewoon nog nooit meegemaakt. Ja OK, heus wel eens een beetje branie, maar nooit oprecht agressief of zomaar uit het niks beledigend. En ook een hoop aardige ervaringen. Onlangs had ik de zolder opgeruimd en een doos oude stripboeken bij het oud papier voor de deur gezet. Terwijl ik aan de koffie zat, zag ik een stel jochies van rond de 12/13 van hun fiets springen en in die doos gaan graaien. Eentje zag me door het raam kijken en kwam netjes aanbellen en vragen of die stripboeken van mij waren, en of ze ze mochten meenemen. Tuurlijk mochten ze dat. Ze hebben zeker 10 minuten alles uit staan zoeken en onderling verdeeld, en na afloop kwam er nog eentje even aanbellen om dankjewel te zeggen. Waarna ze allemaal wegfietsten met zo'n 10 stripboeken per persoon in hun tas.
Jongeren zijn soms lastig, niet allemáál even netjes opgevoed, maar over het algemeen zeker niet eng of slecht. En die jochies van 14 die je vandaag op straat tegenkomt, zijn niet die jochies die je 20 jaar geleden het leven zuur hebben gemaakt. Wat dat betreft zou je dus eigenlijk banger moeten zijn van mensen van je eigen leeftijd, want dat waren de "daders".
Probeer dat eens in je achterhoofd te houden en áls je dan 14-jarige vervelende jochies tegenkomt, bedenk je dan dat het gewoon pubers zijn. Met alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden van dien. Maar niks om bang voor te zijn.
Jongeren zijn soms lastig, niet allemáál even netjes opgevoed, maar over het algemeen zeker niet eng of slecht. En die jochies van 14 die je vandaag op straat tegenkomt, zijn niet die jochies die je 20 jaar geleden het leven zuur hebben gemaakt. Wat dat betreft zou je dus eigenlijk banger moeten zijn van mensen van je eigen leeftijd, want dat waren de "daders".
Probeer dat eens in je achterhoofd te houden en áls je dan 14-jarige vervelende jochies tegenkomt, bedenk je dan dat het gewoon pubers zijn. Met alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden van dien. Maar niks om bang voor te zijn.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 19 februari 2015 om 20:11
Ik herken het wel voor een deel.
Ben ook jaren lang gepest en dat was niet alleen op school, maar ook toen ik werkte.
Het stopte toen ik niets meer van dat deed. Het heeft mij er van weerhouden om nog een vervolgstudie te doen en dergelijke.
Want iedere keer komen al die emoties naar boven en daarom lukt het me niet.
Het ging een tijd een stuk beter maar het zelf moeder worden laat je ook weer naar je eigen kindertijd en eigenlijk je hele leven kijken. Het terug kijken heeft heel veel emoties losgemaakt en ervoor gezorgd dat ik nu weer allerlei problemen ervaar.
Ik heb ook jaren geleden meerdere malen hulp hiervoor gehad. In de tijd dat ik gepest werd moest ik naar een psycholoog want met mij zou alles mis zijn. Voor mij voelde dat heel oneerlijk en gemeen. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik helemaal niet geholpen wilde worden. Ik hoef toch niet te veranderen omdat andere mensen stom zijn!
Alle hulp in het verleden heeft niets voor mij gedaan, heeft alles eerder erger gemaakt.
Maar toch hé, wil ik gewoon niet dat dit alles mijn leven beheerst. Dus die stap weer naar hulp heb ik wel gemaakt. Wat het me gaat brengen weet ik niet, maar zelf kom ik er gewoon niet uit. Het is ook niet enkel vanwege mijn pestverleden, maar dat is wel een van de grootste dingen die mijn leven beheerst.
Ben ook jaren lang gepest en dat was niet alleen op school, maar ook toen ik werkte.
Het stopte toen ik niets meer van dat deed. Het heeft mij er van weerhouden om nog een vervolgstudie te doen en dergelijke.
Want iedere keer komen al die emoties naar boven en daarom lukt het me niet.
Het ging een tijd een stuk beter maar het zelf moeder worden laat je ook weer naar je eigen kindertijd en eigenlijk je hele leven kijken. Het terug kijken heeft heel veel emoties losgemaakt en ervoor gezorgd dat ik nu weer allerlei problemen ervaar.
Ik heb ook jaren geleden meerdere malen hulp hiervoor gehad. In de tijd dat ik gepest werd moest ik naar een psycholoog want met mij zou alles mis zijn. Voor mij voelde dat heel oneerlijk en gemeen. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik helemaal niet geholpen wilde worden. Ik hoef toch niet te veranderen omdat andere mensen stom zijn!
Alle hulp in het verleden heeft niets voor mij gedaan, heeft alles eerder erger gemaakt.
Maar toch hé, wil ik gewoon niet dat dit alles mijn leven beheerst. Dus die stap weer naar hulp heb ik wel gemaakt. Wat het me gaat brengen weet ik niet, maar zelf kom ik er gewoon niet uit. Het is ook niet enkel vanwege mijn pestverleden, maar dat is wel een van de grootste dingen die mijn leven beheerst.
donderdag 19 februari 2015 om 20:13
quote:pejeka schreef op 19 februari 2015 @ 19:46:
Wat ik zo merkwaardig vind, is dat jij steeds weer problemen hebt met jongeren van rond de 14/15 jaar. Ik kom die ook bij bosjes tegen hier, zit vlakbij twee middelbare scholen (een ROC en een HAVO/VWO). Dus ik kom regelmatig overal groepen jongeren in de leeftijd van 14/15 jaar tegen. Bij de AH (waar ze snacks inslaan), op de bankjes op het plein voor de kerk (waar ze rondhangen), bij de bushalte, gewoon op straat, op het fietspad. En nooit doen ze me wat. Ze roepen niks, maken geen sla-bewegingen, kijken me niet zonder reden vuil aan, enz. Ze gaan gewoon hun eigen gang, en ik ga de mijne. Wat ik dan zo vreemd vind, is dat jij blijkbaar dag na dag na dag wel dingen naar je hoofd geslingerd krijgt, gedreigd wordt met sla-bewegingen, enz. Ik zeg niet dat je liegt, maar ik snap het gewoon niet, want in al de 15 jaar dat ik hier woon, heb ik het gewoon nog nooit meegemaakt. Ja OK, heus wel eens een beetje branie, maar nooit oprecht agressief of zomaar uit het niks beledigend. En ook een hoop aardige ervaringen. Onlangs had ik de zolder opgeruimd en een doos oude stripboeken bij het oud papier voor de deur gezet. Terwijl ik aan de koffie zat, zag ik een stel jochies van rond de 12/13 van hun fiets springen en in die doos gaan graaien. Eentje zag me door het raam kijken en kwam netjes aanbellen en vragen of die stripboeken van mij waren, en of ze ze mochten meenemen. Tuurlijk mochten ze dat. Ze hebben zeker 10 minuten alles uit staan zoeken en onderling verdeeld, en na afloop kwam er nog eentje even aanbellen om dankjewel te zeggen. Waarna ze allemaal wegfietsten met zo'n 10 stripboeken per persoon in hun tas.
Jongeren zijn soms lastig, niet allemáál even netjes opgevoed, maar over het algemeen zeker niet eng of slecht. En die jochies van 14 die je vandaag op straat tegenkomt, zijn niet die jochies die je 20 jaar geleden het leven zuur hebben gemaakt. Wat dat betreft zou je dus eigenlijk banger moeten zijn van mensen van je eigen leeftijd, want dat waren de "daders".
Probeer dat eens in je achterhoofd te houden en áls je dan 14-jarige vervelende jochies tegenkomt, bedenk je dan dat het gewoon pubers zijn. Met alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden van dien. Maar niks om bang voor te zijn.Ach, wat lief! Ik zie ze al helemaal voor me met die stripboeken!
Wat ik zo merkwaardig vind, is dat jij steeds weer problemen hebt met jongeren van rond de 14/15 jaar. Ik kom die ook bij bosjes tegen hier, zit vlakbij twee middelbare scholen (een ROC en een HAVO/VWO). Dus ik kom regelmatig overal groepen jongeren in de leeftijd van 14/15 jaar tegen. Bij de AH (waar ze snacks inslaan), op de bankjes op het plein voor de kerk (waar ze rondhangen), bij de bushalte, gewoon op straat, op het fietspad. En nooit doen ze me wat. Ze roepen niks, maken geen sla-bewegingen, kijken me niet zonder reden vuil aan, enz. Ze gaan gewoon hun eigen gang, en ik ga de mijne. Wat ik dan zo vreemd vind, is dat jij blijkbaar dag na dag na dag wel dingen naar je hoofd geslingerd krijgt, gedreigd wordt met sla-bewegingen, enz. Ik zeg niet dat je liegt, maar ik snap het gewoon niet, want in al de 15 jaar dat ik hier woon, heb ik het gewoon nog nooit meegemaakt. Ja OK, heus wel eens een beetje branie, maar nooit oprecht agressief of zomaar uit het niks beledigend. En ook een hoop aardige ervaringen. Onlangs had ik de zolder opgeruimd en een doos oude stripboeken bij het oud papier voor de deur gezet. Terwijl ik aan de koffie zat, zag ik een stel jochies van rond de 12/13 van hun fiets springen en in die doos gaan graaien. Eentje zag me door het raam kijken en kwam netjes aanbellen en vragen of die stripboeken van mij waren, en of ze ze mochten meenemen. Tuurlijk mochten ze dat. Ze hebben zeker 10 minuten alles uit staan zoeken en onderling verdeeld, en na afloop kwam er nog eentje even aanbellen om dankjewel te zeggen. Waarna ze allemaal wegfietsten met zo'n 10 stripboeken per persoon in hun tas.
Jongeren zijn soms lastig, niet allemáál even netjes opgevoed, maar over het algemeen zeker niet eng of slecht. En die jochies van 14 die je vandaag op straat tegenkomt, zijn niet die jochies die je 20 jaar geleden het leven zuur hebben gemaakt. Wat dat betreft zou je dus eigenlijk banger moeten zijn van mensen van je eigen leeftijd, want dat waren de "daders".
Probeer dat eens in je achterhoofd te houden en áls je dan 14-jarige vervelende jochies tegenkomt, bedenk je dan dat het gewoon pubers zijn. Met alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden van dien. Maar niks om bang voor te zijn.Ach, wat lief! Ik zie ze al helemaal voor me met die stripboeken!
donderdag 19 februari 2015 om 20:19
Toen ik puber was en gepest werd, toen was ik ook heus wel bang voor groepjes leeftijdsgenoten.
Nu zie ik heel veel leuke jochies van die leeftijd. Sommigen hebben een grote bek maar als het er op aan komt hebben ze een hard van goud.
Jochies die lopen te geinen en te stoeien met elkaar maar dan wel met een lief stemmetje 'sorry mevrouw' zeggen als ze per ongeluk tegen me aanstoten.
Een tijd geleden liep ik nog een paar uur met een glimlach op mijn gezicht omdat 2 hele lieve, schattige jochies (rood haar, sproetjes en een fietsenrek in hun mond) met een enorm gelukzalige glimlach me na aan het zwaaien waren vanuit de bosjes. Echt te schattig voor woorden. Moet weer lachen als ik er aan denk.
Nu zie ik heel veel leuke jochies van die leeftijd. Sommigen hebben een grote bek maar als het er op aan komt hebben ze een hard van goud.
Jochies die lopen te geinen en te stoeien met elkaar maar dan wel met een lief stemmetje 'sorry mevrouw' zeggen als ze per ongeluk tegen me aanstoten.
Een tijd geleden liep ik nog een paar uur met een glimlach op mijn gezicht omdat 2 hele lieve, schattige jochies (rood haar, sproetjes en een fietsenrek in hun mond) met een enorm gelukzalige glimlach me na aan het zwaaien waren vanuit de bosjes. Echt te schattig voor woorden. Moet weer lachen als ik er aan denk.
donderdag 19 februari 2015 om 20:21
quote:Wageningen1985 schreef op 19 februari 2015 @ 19:18:
Ik herken het wel, vind het ook niet fijn om langs een groep jongeren te lopen door onzekerheid van pestverleden en dat jongeren vaak lomp zijn. Vaak helpt het door ze niet aan te kijken door te lopen en er schijt aan te hebben.
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.
Ik herken het wel, vind het ook niet fijn om langs een groep jongeren te lopen door onzekerheid van pestverleden en dat jongeren vaak lomp zijn. Vaak helpt het door ze niet aan te kijken door te lopen en er schijt aan te hebben.
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.
donderdag 19 februari 2015 om 20:23
Meeste jongeren van 14/15 zijn super onzeker. Hoe onzekerder hoe meer branie. Alles draait om gezien worden en zichzelf bewijzen tegenover de groep (en soms helaas ook gehoord worden, wie het hardst schreeuwt krijgt de meeste aandacht) en daar komt wel eens stoerdoenerij uit en dan naar vreemden. Ze pikken vaak iemand uit waarvan ze weten:"Ja, dat is een watje, die durft niks terug te zeggen."
Als je je pestverleden en de nare gevoelens die daarbij naar boven komen, oplost dan wordt je onzichtbaar voor jongeren die hun onzekerheid willen verbergen met een hoop bluf en sla-bewegingen. Je bestaat dan niet meer voor ze. Poef, verdwenen.
Als je je pestverleden en de nare gevoelens die daarbij naar boven komen, oplost dan wordt je onzichtbaar voor jongeren die hun onzekerheid willen verbergen met een hoop bluf en sla-bewegingen. Je bestaat dan niet meer voor ze. Poef, verdwenen.
donderdag 19 februari 2015 om 20:29
Waar het vaak ook heel erg mee te maken heeft, is bepaalde dingen niet willen horen. En dan bedoel ik niet Oostindische Doofheid, maar het bang zijn voor bepaalde triggerende woorden of opmerkingen.
Misschien dat pestende kutpubers vroeger tegen jou zeiden: Jeetje wat ben jij lelijk. En dat je dat geloofde, maar wel een gemeen en verschrikkelijk lot vond. En dat je de pijn over die en vergelijkbare opmerkingen nooit echt hebt verwerkt of kunnen loslaten of whatever, waardoor het nog steeds als een naar spook in je systeem rondwaart.
En vaak zélfs als je met je verstand geleerd hebt dat wat die jongens zeiden misschien niet waar was, of meer over hunzelf ging dan over jou, dan komt die boodschap vaak maar moeilijk/niet aan bij je diepste paniekbinnenste.
En dan ga je idd vermijdingsgedrag vertonen om maar niet nooit nooit meer die kwetsende opmerkingen te hoeven horen. En dan zie je in de verte een groepje jongens (en hun brommers) op een bankje zitten, en je denkt ooh kut kut kut kutterdekut enge pubers (of iig je angst-kern denkt dat), OMG als ze maar niet gaan zeggen dat ik lelijk ben want dan ben ik weer dagen van slag... en helaas, want zo werkt de wrede natuur, KNETTERT die angst dan uit je poriën, en ruiken die pukkelige boswolfjes dat, etc. etc. Bevestiging van vrees, nog langer achter je bank verschuilen.
DESALNIETTEMIN. Uit pure ervaring heb ik geleerd dat er wel degelijk iets aan te doen is. Ik heb een paar, specifiek op mijn situatie en angsten gerichte, tactieken ontwikkeld, zowel fysiek als in mijn hoofd, en het werkt als een TIET. No More Evil Teenage Snots.
Ik kan me op zich best wel voorstellen dat je denkt: whatever, niks helpt, ik doe er niet meer aan mee.
Weet je wat, (ingeving) eigenlijk is dat een hele krachtige beslissing. Het is een doelgerichte stap die je voor jezelf genomen hebt, een dikke middelvinger naar iedereen die zei: Doen dan ook zus, doe dan ook zo. Okee: concentreer je op dat middelvinger gevoel...Hoe sterk voel je je nu? Vast een heel stuk sterker.
Nou díe kracht kun je ook gebruiken om langs een groep nare potentiële pesters te stampen. Begin klein, denk iets van fuck you fuck you middelvinger, of iets anders wat je kracht geeft, en loop langs één, rechtop, blik op iets in de verte. En daarna mag je als beloning een week binnenzitten
En bouw het langzaam op.
Heel veel succes, wat je ook doet of beslist. Ik vind dit sowieso een heel confronterend maar ook heel interessant topic.
Misschien dat pestende kutpubers vroeger tegen jou zeiden: Jeetje wat ben jij lelijk. En dat je dat geloofde, maar wel een gemeen en verschrikkelijk lot vond. En dat je de pijn over die en vergelijkbare opmerkingen nooit echt hebt verwerkt of kunnen loslaten of whatever, waardoor het nog steeds als een naar spook in je systeem rondwaart.
En vaak zélfs als je met je verstand geleerd hebt dat wat die jongens zeiden misschien niet waar was, of meer over hunzelf ging dan over jou, dan komt die boodschap vaak maar moeilijk/niet aan bij je diepste paniekbinnenste.
En dan ga je idd vermijdingsgedrag vertonen om maar niet nooit nooit meer die kwetsende opmerkingen te hoeven horen. En dan zie je in de verte een groepje jongens (en hun brommers) op een bankje zitten, en je denkt ooh kut kut kut kutterdekut enge pubers (of iig je angst-kern denkt dat), OMG als ze maar niet gaan zeggen dat ik lelijk ben want dan ben ik weer dagen van slag... en helaas, want zo werkt de wrede natuur, KNETTERT die angst dan uit je poriën, en ruiken die pukkelige boswolfjes dat, etc. etc. Bevestiging van vrees, nog langer achter je bank verschuilen.
DESALNIETTEMIN. Uit pure ervaring heb ik geleerd dat er wel degelijk iets aan te doen is. Ik heb een paar, specifiek op mijn situatie en angsten gerichte, tactieken ontwikkeld, zowel fysiek als in mijn hoofd, en het werkt als een TIET. No More Evil Teenage Snots.
Ik kan me op zich best wel voorstellen dat je denkt: whatever, niks helpt, ik doe er niet meer aan mee.
Weet je wat, (ingeving) eigenlijk is dat een hele krachtige beslissing. Het is een doelgerichte stap die je voor jezelf genomen hebt, een dikke middelvinger naar iedereen die zei: Doen dan ook zus, doe dan ook zo. Okee: concentreer je op dat middelvinger gevoel...Hoe sterk voel je je nu? Vast een heel stuk sterker.
Nou díe kracht kun je ook gebruiken om langs een groep nare potentiële pesters te stampen. Begin klein, denk iets van fuck you fuck you middelvinger, of iets anders wat je kracht geeft, en loop langs één, rechtop, blik op iets in de verte. En daarna mag je als beloning een week binnenzitten
En bouw het langzaam op.Heel veel succes, wat je ook doet of beslist. Ik vind dit sowieso een heel confronterend maar ook heel interessant topic.
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
donderdag 19 februari 2015 om 20:30
quote:minnimouse schreef op 19 februari 2015 @ 20:21:
[...]
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.Precies. Hoe meer je in het behang probeert op te gaan, hoe meer je er juist vanaf spat. (o.a.)
[...]
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.Precies. Hoe meer je in het behang probeert op te gaan, hoe meer je er juist vanaf spat. (o.a.)
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
donderdag 19 februari 2015 om 20:31
quote:minnimouse schreef op 19 februari 2015 @ 20:21:
[...]
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.
Ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan, contact kun je haast niet vermijden al moet je boodschappen doen.
Zelfvertrouwen moet groeien dat komt niet zomaar zeker als je weet hoe jongeren kunnen zijn, lomp dus.
[...]
Toen ik dik en onzeker was, toen had ik totaal geen zelfvertrouwen. Dat straalde ik uit. Ik liep ineengedoken over straat en straalde angst uit. Ik keek schichtig om me heen en probeerde maar vooral geen oogcontact te maken en niet op te vallen. Logisch dat mensen dat dan zien.
Nu loop ik met een rechte rug, ik voel me goed en zit prima in mijn vel. Ik lach en groet mensen en ik straal dus iets totaal anders uit dan toen. Logisch dat het andere reacties oproept bij mensen.
Ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan, contact kun je haast niet vermijden al moet je boodschappen doen.
Zelfvertrouwen moet groeien dat komt niet zomaar zeker als je weet hoe jongeren kunnen zijn, lomp dus.
donderdag 19 februari 2015 om 20:36
quote:Wageningen1985 schreef op 19 februari 2015 @ 20:31:
[...]
Ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan, contact kun je haast niet vermijden al moet je boodschappen doen.
Zelfvertrouwen moet groeien dat komt niet zomaar zeker als je weet hoe jongeren kunnen zijn, lomp dus.
Als je mijn eerdere reacties had gelezen, had je kunnen weten dat ik zelf ook jarenlang gepest ben. Ik weet echt wel wat het is. Ik ben ook depressief geweest, heb ik ook geschreven. Mijn leven was toen ook echt niet leuk hoor. Natuurlijk moet zelfvertrouwen groeien maar je moet er wel wat voor doen. Door te blijven hangen in je miserie en het zielige vrouwtje uit te blijven hangen, gaat dat zelfvertrouwen niet groeien.
En contact vermijden? Waarom haal je dat aan? Ik zeg dat nergens. Ik vind het belachelijk als je contact vermijd.
Niet alleen jongeren kunnen lomp zijn, de oudjes van tegenwoordig ook. Je moet gewoon leren voor jezelf op te komen en zelfvertrouwen te kweken, anders voorspel ik nog een hele moeilijke, lastige en eenzame toekomst voor TO voor me.
[...]
Ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan, contact kun je haast niet vermijden al moet je boodschappen doen.
Zelfvertrouwen moet groeien dat komt niet zomaar zeker als je weet hoe jongeren kunnen zijn, lomp dus.
Als je mijn eerdere reacties had gelezen, had je kunnen weten dat ik zelf ook jarenlang gepest ben. Ik weet echt wel wat het is. Ik ben ook depressief geweest, heb ik ook geschreven. Mijn leven was toen ook echt niet leuk hoor. Natuurlijk moet zelfvertrouwen groeien maar je moet er wel wat voor doen. Door te blijven hangen in je miserie en het zielige vrouwtje uit te blijven hangen, gaat dat zelfvertrouwen niet groeien.
En contact vermijden? Waarom haal je dat aan? Ik zeg dat nergens. Ik vind het belachelijk als je contact vermijd.
Niet alleen jongeren kunnen lomp zijn, de oudjes van tegenwoordig ook. Je moet gewoon leren voor jezelf op te komen en zelfvertrouwen te kweken, anders voorspel ik nog een hele moeilijke, lastige en eenzame toekomst voor TO voor me.
donderdag 19 februari 2015 om 20:54
quote:granny71 schreef op 19 februari 2015 @ 07:20:
[...]
Dit geeft aan dat het hier niet om een hormonale zwangere gaat Haakje maar om iemand die al jaren geleden de handdoek in de ring heeft gegooid.
Dat is heel iets anders dan jij tijdens je zwangerschap hebt gevoeld.
Ja, dat lees ik nu ook verder ja.
Maar ik hoopte een hart onder de riem te kunnen steken.
Kan me erg vinden in pejeka's post, over dat het vaak ook erg aandoenlijk is.
Mijn dochter gaat weleens mee naar mijn werk en ziet ook hoe ik met die jongens praat.
Zij vind ze dus ook 'lief' inplaats van stoer (wat ze graag willen). Laatst stonden er 3 van die beren om me heen op het station, omdat ze ergens verontwaardigd over waren wat net op school was gebeurd, , stonden druk om me heen te sticuleren. Dochter er droog naast en ik vermaakte me ook opperbest.
Oudere dame kwam daarna naar me toe en zei dat ze dat leuk vond om te zien, dat ik ze even liet uitrazen, met een grapje op hun plek zette en nog even verder met ze babbelde.
Contact met jongeren is altijd juist zo leuk!!!
[...]
Dit geeft aan dat het hier niet om een hormonale zwangere gaat Haakje maar om iemand die al jaren geleden de handdoek in de ring heeft gegooid.
Dat is heel iets anders dan jij tijdens je zwangerschap hebt gevoeld.
Ja, dat lees ik nu ook verder ja.
Maar ik hoopte een hart onder de riem te kunnen steken.
Kan me erg vinden in pejeka's post, over dat het vaak ook erg aandoenlijk is.
Mijn dochter gaat weleens mee naar mijn werk en ziet ook hoe ik met die jongens praat.
Zij vind ze dus ook 'lief' inplaats van stoer (wat ze graag willen). Laatst stonden er 3 van die beren om me heen op het station, omdat ze ergens verontwaardigd over waren wat net op school was gebeurd, , stonden druk om me heen te sticuleren. Dochter er droog naast en ik vermaakte me ook opperbest.
Oudere dame kwam daarna naar me toe en zei dat ze dat leuk vond om te zien, dat ik ze even liet uitrazen, met een grapje op hun plek zette en nog even verder met ze babbelde.
Contact met jongeren is altijd juist zo leuk!!!
donderdag 19 februari 2015 om 21:02
donderdag 19 februari 2015 om 21:08
quote:mila81 schreef op 19 februari 2015 @ 21:02:
Bedankt voor de lieve reacties.
ik vind het wel jammer dat door sommige mensen steeds wordt gezegd dat je er wel iets voor moet doen. Het is namelijk niet zo dat ik niets heb gedaan. Ik heb heel veel gedaan maar het werkt helaas niet. Wil niet zeggen dat ik er niets aan gedaan heb.
Maar je legt je er nu wel bij neer. Jij hebt toch ook recht op een leuk leven?
Wat heb je concreet allemaal gedaan dan?
Bedankt voor de lieve reacties.
ik vind het wel jammer dat door sommige mensen steeds wordt gezegd dat je er wel iets voor moet doen. Het is namelijk niet zo dat ik niets heb gedaan. Ik heb heel veel gedaan maar het werkt helaas niet. Wil niet zeggen dat ik er niets aan gedaan heb.
Maar je legt je er nu wel bij neer. Jij hebt toch ook recht op een leuk leven?
Wat heb je concreet allemaal gedaan dan?
donderdag 19 februari 2015 om 21:18
Hoi Mila
Ik denk dat je er wel iets aan MOET doen omdat je moeder wordt. Dus als je het al niet voor jezelf zou doen, zorg dan dat je goed in je vel komt te zitten zodat je je kind ook op een normale manier weerbaar kan maken zonder dat er bij jou allemaal knopjes in gedruk worden waardoor je overreageert.
Het goede nieuws is dat kinderen van een jaar of 14 ineens best wel schattig zijn als je zelf kinderen krijgt die die leeftijd gaan benaderen. Ik had ook nooit iets met kleuters en nu zie ik in heel veel kinderen toch wel iets leuks, ook omdat ik beter weet waar ze mee bezig zijn en welke vragen je ze kan stellen om echt contact met ze te krijgen. Dus het leven zelf gaat je vast al een handje helpen. Maar zorg dus wel dat je je eigen kind niet met jouw onverwerkte ballast opzadelt. Je kind moet onbevangen fouten kunnen maken en zich kwetsbaar durven opstellen, ook als het af en toe afgewezen zal worden. Dat kunnen kinderen echt wel aan. Voor jou zullen er dan allemaal alarmbellen gaan rinkelen waardoor je je kind beïnvloedt.
Misschien heb je hier iets aan (in combinatie met een goede therapeut die hier mee werkt):
http://www.thema.nl/mindfulness-252/
Deze methode gaat verder dan gewoon mindfullness om tot rust te komen. Het komt een beetje overeen met EMDR-therapie waarbij je negatieve situaties ophaalt om ze te verwerken. Bij deze mindfullness methode leer je stap voor stap vervelende situaties en valkuilen niet langer te vermijden, maar bewust te ondergaan. Vaak dooft het mechanisme uit als je het aandacht geeft, en verder helpt het je als je in een situatie zit die je liever niet wilt, om er toch mee te dealen. Vaak is de pijn ondergaan uiteindelijk minder erg dan de angst voor de pijn en alle mechanismen er om heen om de pijn te vermijden.
Ik denk dat je er wel iets aan MOET doen omdat je moeder wordt. Dus als je het al niet voor jezelf zou doen, zorg dan dat je goed in je vel komt te zitten zodat je je kind ook op een normale manier weerbaar kan maken zonder dat er bij jou allemaal knopjes in gedruk worden waardoor je overreageert.
Het goede nieuws is dat kinderen van een jaar of 14 ineens best wel schattig zijn als je zelf kinderen krijgt die die leeftijd gaan benaderen. Ik had ook nooit iets met kleuters en nu zie ik in heel veel kinderen toch wel iets leuks, ook omdat ik beter weet waar ze mee bezig zijn en welke vragen je ze kan stellen om echt contact met ze te krijgen. Dus het leven zelf gaat je vast al een handje helpen. Maar zorg dus wel dat je je eigen kind niet met jouw onverwerkte ballast opzadelt. Je kind moet onbevangen fouten kunnen maken en zich kwetsbaar durven opstellen, ook als het af en toe afgewezen zal worden. Dat kunnen kinderen echt wel aan. Voor jou zullen er dan allemaal alarmbellen gaan rinkelen waardoor je je kind beïnvloedt.
Misschien heb je hier iets aan (in combinatie met een goede therapeut die hier mee werkt):
http://www.thema.nl/mindfulness-252/
Deze methode gaat verder dan gewoon mindfullness om tot rust te komen. Het komt een beetje overeen met EMDR-therapie waarbij je negatieve situaties ophaalt om ze te verwerken. Bij deze mindfullness methode leer je stap voor stap vervelende situaties en valkuilen niet langer te vermijden, maar bewust te ondergaan. Vaak dooft het mechanisme uit als je het aandacht geeft, en verder helpt het je als je in een situatie zit die je liever niet wilt, om er toch mee te dealen. Vaak is de pijn ondergaan uiteindelijk minder erg dan de angst voor de pijn en alle mechanismen er om heen om de pijn te vermijden.
donderdag 19 februari 2015 om 21:57
quote:mila81 schreef op 19 februari 2015 @ 21:02:
Bedankt voor de lieve reacties.
ik vind het wel jammer dat door sommige mensen steeds wordt gezegd dat je er wel iets voor moet doen. Het is namelijk niet zo dat ik niets heb gedaan. Ik heb heel veel gedaan maar het werkt helaas niet. Wil niet zeggen dat ik er niets aan gedaan heb.
Maar je zegt wel steeds dat je er niets meer aan WIL doen.
Daar doe je jezelf en vooral je ongeboren kind heel erg veel tekort mee.
Bedankt voor de lieve reacties.
ik vind het wel jammer dat door sommige mensen steeds wordt gezegd dat je er wel iets voor moet doen. Het is namelijk niet zo dat ik niets heb gedaan. Ik heb heel veel gedaan maar het werkt helaas niet. Wil niet zeggen dat ik er niets aan gedaan heb.
Maar je zegt wel steeds dat je er niets meer aan WIL doen.
Daar doe je jezelf en vooral je ongeboren kind heel erg veel tekort mee.
donderdag 19 februari 2015 om 22:06
donderdag 19 februari 2015 om 22:09
donderdag 19 februari 2015 om 22:12
quote:mila81 schreef op 19 februari 2015 @ 22:06:
Maar dat zeg ik niet zomaar. Ik zeg dat nadat ik al heel vaak hulp heb gezocht en gehad. Ik heb er ook gewoon geen vertrouwen meer in juist omdat ik al zoveel gedaan heb. Wil niet zeggen dat ik nooit hulp gezocht heb. Dat is wel een verschil vind ik.Dannniiieee.
Maar dat zeg ik niet zomaar. Ik zeg dat nadat ik al heel vaak hulp heb gezocht en gehad. Ik heb er ook gewoon geen vertrouwen meer in juist omdat ik al zoveel gedaan heb. Wil niet zeggen dat ik nooit hulp gezocht heb. Dat is wel een verschil vind ik.Dannniiieee.
donderdag 19 februari 2015 om 22:22
quote:NowThen schreef op 19 februari 2015 @ 12:08:
[...]
Dit heb je al in een aantal posts gezegd. Heb je het gevoel dat mensen vinden dat je geen kind zou moeten krijgen? Want behalve jij in je posts heeft niemand dat gesuggereerd. Is dat een idee wat je erg bezig houdt?Ik heb het topic maar vluchtig doorgebladerd en zelfs ik weet het antwoord op deze vraag. Ik las dat er geschreven werd: "Arm kind". Als je dat schrijft, suggereer je ergens dat TO geen goede moeder zal zijn.
[...]
Dit heb je al in een aantal posts gezegd. Heb je het gevoel dat mensen vinden dat je geen kind zou moeten krijgen? Want behalve jij in je posts heeft niemand dat gesuggereerd. Is dat een idee wat je erg bezig houdt?Ik heb het topic maar vluchtig doorgebladerd en zelfs ik weet het antwoord op deze vraag. Ik las dat er geschreven werd: "Arm kind". Als je dat schrijft, suggereer je ergens dat TO geen goede moeder zal zijn.
donderdag 19 februari 2015 om 22:23
Mila, heb je wel eens bij een cursus of tgerapie gevraagd of de behandelaar/docent een idee had waarom het bij jou niet werkte? Want dat vind ik echt super rot voor je, dat je wel je best ervoor hebt gedaan, maar dat ergens die klik ontbreekt, waardoor het niet het gewenste resultaat geeft. Ik bedoel, wellicht heb je wel trekken van bepaalde persoonlijkheidsproblrmatiek, waardoor je een specifieke aanpak nodig hebt. Of misschien ben je zo getraumatiseerd dat die trauma's eerst behandeld moeten worden voor je steviger kunt gaan staan of zo? Heb je zelf een idee?