Psyche
alle pijlers
Constante angst om broertje.
donderdag 4 november 2010 om 15:40
Hoi meiden/ boys
Vandaag toch maar besloten om er eens een topic over te maken. Mijn broertje is 20 jaar oud en we hebben een normale broer/zus band, we kunnen niet met elkaar maar helemaal niet zonder elkaar en we zijn echte knufffels naar elkaar.
2 maanden geleden kreeg mijn broetje een nieuwe werkomgeving ( hij doet BBL opleiding en werkt nu in Amsterdam in een restaurant ) maar kwam erachter dat hij daar moeilijk kon komen met het OV. Dus besloot hij dat hij wel een scooter wilde hebben zodat hij van huis naar werk kon op de scooter.
Nou dus hij besloot dat hij een snorfiets wilde, zo'n Vespa ding.
Het enige probleem was dat hij er geen geld voor had, dus probeerde hij geld te lenen bij zijn opa en oma, maar die weigerde, mijn oom en tante weigerde ook.
Uiteindelijk leende hij het geld van mijn moeder, en kocht hij zijn scooter, in die tijd woonde ik nog bij mijn ex dus heb dat hele gebeuren een beetje gemist.
Nu is het punt dus dat hij geen helm draagt, dat hoeft namelijk niet op een Snorfiets, daarom wilde hij er zo graag een.
Vind het gewoon een erg gevaarlijk idee dat hij zonder helm rijd, misschien is dat onzin of overdrijf ik daar erg in maar ik maak me daarom best vaak zorgen om hem.
Hij komt bijna altijd rond 2 uur in de nacht thuis, hij rijd dus terug met zijn muziek in zijn oren ( ook heen ) dus hij hoort ook geen auto's aankomen om zich heen.
Nu vertelde hij laatst dat hij al 2x met dat ding gevallen is, natuurlijk schrok ik daar nogal van. Maar nog steeds komt het niet in hem op om zijn helm op te doen ( die hij wel heeft ) of om zonder muziek in te rijden.
Naar mijn mening is dit gewoon vragen om problemen, heb het er al ene paar keer met hem over gehad, dat ik bezorgd ben. Dat we al onze vader kwijt zijn, en dat ik hem ook niet kwijt wil raken.
Maar het boeit hem niks, hij is volwassen dus wat ik vind is nie relevant, hij mag doen wat hij wil.
Ik neem het mijn moeder een beetje kwalijk, ik persoonlijk had hem het geld niet gegeven mits hij ene helm zou dragen.
Daar heeft zij nu achteraf ook spijt van, al weet ik dat zodra hij de straat uit zou zijn hij die helm weer af zou zetten.
Ik weet ook wel dat hij het zelf moet weten, maar ik vind het gewoon gevaarlijk. Mijn oma slaapt er al 2 maande niet van, die maakt zich ook grote zorgen ( ik slaap nog wel ) maar hij wil gewoon niet luisteren.
Kijk tuurlijk kan hij elke dag onder een bus lopen of iets dergelijks, maar dit is toch gewoon vragen om problemen, rijden zonder helm en met muziek in. Terwijl je al 2x bent gevallen, het is nu ook glad buiten.
Heeft iemand tips hoe ik hier beter mee om kan gaan, of hoe ik er met hem op een andere manier over kan praten.
Vandaag toch maar besloten om er eens een topic over te maken. Mijn broertje is 20 jaar oud en we hebben een normale broer/zus band, we kunnen niet met elkaar maar helemaal niet zonder elkaar en we zijn echte knufffels naar elkaar.
2 maanden geleden kreeg mijn broetje een nieuwe werkomgeving ( hij doet BBL opleiding en werkt nu in Amsterdam in een restaurant ) maar kwam erachter dat hij daar moeilijk kon komen met het OV. Dus besloot hij dat hij wel een scooter wilde hebben zodat hij van huis naar werk kon op de scooter.
Nou dus hij besloot dat hij een snorfiets wilde, zo'n Vespa ding.
Het enige probleem was dat hij er geen geld voor had, dus probeerde hij geld te lenen bij zijn opa en oma, maar die weigerde, mijn oom en tante weigerde ook.
Uiteindelijk leende hij het geld van mijn moeder, en kocht hij zijn scooter, in die tijd woonde ik nog bij mijn ex dus heb dat hele gebeuren een beetje gemist.
Nu is het punt dus dat hij geen helm draagt, dat hoeft namelijk niet op een Snorfiets, daarom wilde hij er zo graag een.
Vind het gewoon een erg gevaarlijk idee dat hij zonder helm rijd, misschien is dat onzin of overdrijf ik daar erg in maar ik maak me daarom best vaak zorgen om hem.
Hij komt bijna altijd rond 2 uur in de nacht thuis, hij rijd dus terug met zijn muziek in zijn oren ( ook heen ) dus hij hoort ook geen auto's aankomen om zich heen.
Nu vertelde hij laatst dat hij al 2x met dat ding gevallen is, natuurlijk schrok ik daar nogal van. Maar nog steeds komt het niet in hem op om zijn helm op te doen ( die hij wel heeft ) of om zonder muziek in te rijden.
Naar mijn mening is dit gewoon vragen om problemen, heb het er al ene paar keer met hem over gehad, dat ik bezorgd ben. Dat we al onze vader kwijt zijn, en dat ik hem ook niet kwijt wil raken.
Maar het boeit hem niks, hij is volwassen dus wat ik vind is nie relevant, hij mag doen wat hij wil.
Ik neem het mijn moeder een beetje kwalijk, ik persoonlijk had hem het geld niet gegeven mits hij ene helm zou dragen.
Daar heeft zij nu achteraf ook spijt van, al weet ik dat zodra hij de straat uit zou zijn hij die helm weer af zou zetten.
Ik weet ook wel dat hij het zelf moet weten, maar ik vind het gewoon gevaarlijk. Mijn oma slaapt er al 2 maande niet van, die maakt zich ook grote zorgen ( ik slaap nog wel ) maar hij wil gewoon niet luisteren.
Kijk tuurlijk kan hij elke dag onder een bus lopen of iets dergelijks, maar dit is toch gewoon vragen om problemen, rijden zonder helm en met muziek in. Terwijl je al 2x bent gevallen, het is nu ook glad buiten.
Heeft iemand tips hoe ik hier beter mee om kan gaan, of hoe ik er met hem op een andere manier over kan praten.
donderdag 4 november 2010 om 16:27
quote:ikbenikenbenertrotsop schreef op 04 november 2010 @ 15:51:
Tja als het wettelijk gezien niet hoeft zal dat ding denk ik niet zo hard kunnen. Vind het wel een beetje overdreven om je hier iedere dag druk over te maken of niet te kunnen slapen.
Dat dus. Jouw angst is echt overdreven.
*edit* nu ik verder lees snap ik je angst wel. Niet dat het nu wl reëel is, maar ik snap het beter*
Tja als het wettelijk gezien niet hoeft zal dat ding denk ik niet zo hard kunnen. Vind het wel een beetje overdreven om je hier iedere dag druk over te maken of niet te kunnen slapen.
Dat dus. Jouw angst is echt overdreven.
*edit* nu ik verder lees snap ik je angst wel. Niet dat het nu wl reëel is, maar ik snap het beter*
donderdag 4 november 2010 om 16:30
quote:toffifee schreef op 04 november 2010 @ 16:25:
Ben jij gek! Die mensen zijn er om je te helpen! Je bent juist niet zwak als je wilt werken aan je 'zwakke' punten. Je bent pas zwak als je zo door blijft gaan en net doet alsof er niets aan de hand is.
Ja dat weet ik ook wel. Maar dat alles zelf willen doen dat zit er zo erg in bij mij. Vind het al een hele overwinning dat ik bij maatschappelijk werk loop ( waar ik veel aan heb trouwens, kom veel naar buiten ) en ik bel die vrouw ook nog wel hoor, moet er gewoon even de schop onder mijn kont voor krijgen, die heb jij me net gegeven, zal meteen bellen!
@ Extrahalo: weet niet of je alles gelezen hebt, maar er zit wat meer achter dan alleen die scooter angst. Had ik misschien beter meteen in de OP moeten zetten, sorry daarvoor.
In jou ogen is het misschien overdreven, mijne niet. Ik maak me trouwens normaal helemaal geen zorgen om onbenullige dingen maar dit is mijn familie.
Ok ik zie nu dat je het wel gelezen hebt, en trouwens een angst is nooit reeel natuurlijk. Er zijn altijd genoeg tegenargumenten. Maar daarom is het nog wel een angst, en daar kom je niet zomaar van af.
Ben jij gek! Die mensen zijn er om je te helpen! Je bent juist niet zwak als je wilt werken aan je 'zwakke' punten. Je bent pas zwak als je zo door blijft gaan en net doet alsof er niets aan de hand is.
Ja dat weet ik ook wel. Maar dat alles zelf willen doen dat zit er zo erg in bij mij. Vind het al een hele overwinning dat ik bij maatschappelijk werk loop ( waar ik veel aan heb trouwens, kom veel naar buiten ) en ik bel die vrouw ook nog wel hoor, moet er gewoon even de schop onder mijn kont voor krijgen, die heb jij me net gegeven, zal meteen bellen!
@ Extrahalo: weet niet of je alles gelezen hebt, maar er zit wat meer achter dan alleen die scooter angst. Had ik misschien beter meteen in de OP moeten zetten, sorry daarvoor.
In jou ogen is het misschien overdreven, mijne niet. Ik maak me trouwens normaal helemaal geen zorgen om onbenullige dingen maar dit is mijn familie.
Ok ik zie nu dat je het wel gelezen hebt, en trouwens een angst is nooit reeel natuurlijk. Er zijn altijd genoeg tegenargumenten. Maar daarom is het nog wel een angst, en daar kom je niet zomaar van af.
donderdag 4 november 2010 om 16:31
quote:Rogue_22 schreef op 04 november 2010 @ 16:21:
In mijn ogen heb ik dan gefaald omdat ik het zelf niet af kon.
Als je auto vastloopt, faal je dan ook als je die niet zelf kan maken maar naar de garage brengt? Als je uitglijdt, je been breekt, faal je dan ook als je je eigen been niet kunt gipsen en naar een ziekenhuis gaat? Als je een diploma wil halen, faal je dan omdat je daarvoor leermaterialen aanschaft en naar school gaat om van docenten les te krijgen?
Als je jezelf, je geest en je handelen ook zo kunt gaan zien, is de stap om hulp te zoeken juist heel logisch! Zie jezelf als een kapotte auto en zoek een monteur, zie jezelf als gebroken been en zoek een gipszetter, zie jezelf als een leergierige vrouw en zoek een docent die je wat kan onderwijzen in de stof van het leven.
Sterkte! Het getuigt van veel kracht hulp te zoeken en ik hoop dat jij dat ook zo gaat zien!
In mijn ogen heb ik dan gefaald omdat ik het zelf niet af kon.
Als je auto vastloopt, faal je dan ook als je die niet zelf kan maken maar naar de garage brengt? Als je uitglijdt, je been breekt, faal je dan ook als je je eigen been niet kunt gipsen en naar een ziekenhuis gaat? Als je een diploma wil halen, faal je dan omdat je daarvoor leermaterialen aanschaft en naar school gaat om van docenten les te krijgen?
Als je jezelf, je geest en je handelen ook zo kunt gaan zien, is de stap om hulp te zoeken juist heel logisch! Zie jezelf als een kapotte auto en zoek een monteur, zie jezelf als gebroken been en zoek een gipszetter, zie jezelf als een leergierige vrouw en zoek een docent die je wat kan onderwijzen in de stof van het leven.
Sterkte! Het getuigt van veel kracht hulp te zoeken en ik hoop dat jij dat ook zo gaat zien!
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
donderdag 4 november 2010 om 16:31
quote:Rogue_22 schreef op 04 november 2010 @ 16:25:
[...]Ik zou wel warm lopen voor gezinstherapie, helaas zou mijn broertje hier nooit in meegaan. Hij wil ook niet naar maatschappelijk werk, of uberhaubt ergens naar toe om hulp te zoeken.
Ik zou de loopbaan coach even laten voor wat het is en eerst aan jezelf "werken" voordat je je professionele leven, leven inblaast.
Misschien kun je er met je moeder over praten. Schrijf eerst op wat je echt dwars zit; niet alleen aan haar en je broertje maar ook aan jezelf. Misschien kun je daarna je broer vragen om vooralsnog 1x mee te gaan; al doet hij het alleen maar voor jou.
[...]Ik zou wel warm lopen voor gezinstherapie, helaas zou mijn broertje hier nooit in meegaan. Hij wil ook niet naar maatschappelijk werk, of uberhaubt ergens naar toe om hulp te zoeken.
Ik zou de loopbaan coach even laten voor wat het is en eerst aan jezelf "werken" voordat je je professionele leven, leven inblaast.
Misschien kun je er met je moeder over praten. Schrijf eerst op wat je echt dwars zit; niet alleen aan haar en je broertje maar ook aan jezelf. Misschien kun je daarna je broer vragen om vooralsnog 1x mee te gaan; al doet hij het alleen maar voor jou.
donderdag 4 november 2010 om 16:34
Trouwens eens met wat hiervoor al is gezegd. Jouw angst (om te falen, dat je broer een ongeluk krijgt etc.) is "niet gezond". Er zijn mensen (zoals maatschappelijk werk) die je hiermee kunnen helpen. Je wordt niet aan de schandpaal genageld of belachelijk gemaakt; je wordt bijgestaan om een andere richting in te slaan waarbij jij je prettiger en standvastiger voelt.
donderdag 4 november 2010 om 16:34
Ja als je het zo omschrijft heb je helemaal gelijk Xantippe, ik heb die vrouw net gebeld, helaas haar antwoordapparaat, het is ook al laat natuurlijk. Bel morgen nog eens, een antwoordapparaat inspreken ben ik heel slecht in.
Hulp zoeken zou ook voor mijn broertje goed zijn maar helaas, dat zit er echt niet in. Hij heeft ook een tijdje bij Weight watchers gelopen door zijn gewicht ( moest van mijn moeder, toen was hij nog jonger ) maar is daar ook snel mee gestopt, hij had er geen zin meer in.
Hij lijkt op mij, we vervelen ons snel.
Hulp zoeken zou ook voor mijn broertje goed zijn maar helaas, dat zit er echt niet in. Hij heeft ook een tijdje bij Weight watchers gelopen door zijn gewicht ( moest van mijn moeder, toen was hij nog jonger ) maar is daar ook snel mee gestopt, hij had er geen zin meer in.
Hij lijkt op mij, we vervelen ons snel.
donderdag 4 november 2010 om 16:39
quote:paloma schreef op 04 november 2010 @ 16:31:
[...]
Ik zou de loopbaan coach even laten voor wat het is en eerst aan jezelf "werken" voordat je je professionele leven, leven inblaast.
Misschien kun je er met je moeder over praten. Schrijf eerst op wat je echt dwars zit; niet alleen aan haar en je broertje maar ook aan jezelf. Misschien kun je daarna je broer vragen om vooralsnog 1x mee te gaan; al doet hij het alleen maar voor jou.
Nou volgens mijn moeder is de loopbaancoach heel goed in je problemen naar boven halen, volgens haar is ze een soort halve psycholoog. Ik heb het wel nodig, ik heb nu tot juli een baan maar daarna heb ik weer niks. Ik weet ook echt niet wat ik wil, uberhaubt wat ik wil met mijn leven. Dat lijkt me ook erg belangrijk om uit te gaan zoeken. Met maatschappelijk werk ben ik nu aan de slag over mijn angsten, tuurlijk heb je meer aan een psycholoog maar denk dat het voor mij wel even goed is zo.
Ik praat er ook vaak met mijn moeder over, helaas valt met mijn broetje niet te praten, die heeft gewoon niks te zeggen.
[...]
Ik zou de loopbaan coach even laten voor wat het is en eerst aan jezelf "werken" voordat je je professionele leven, leven inblaast.
Misschien kun je er met je moeder over praten. Schrijf eerst op wat je echt dwars zit; niet alleen aan haar en je broertje maar ook aan jezelf. Misschien kun je daarna je broer vragen om vooralsnog 1x mee te gaan; al doet hij het alleen maar voor jou.
Nou volgens mijn moeder is de loopbaancoach heel goed in je problemen naar boven halen, volgens haar is ze een soort halve psycholoog. Ik heb het wel nodig, ik heb nu tot juli een baan maar daarna heb ik weer niks. Ik weet ook echt niet wat ik wil, uberhaubt wat ik wil met mijn leven. Dat lijkt me ook erg belangrijk om uit te gaan zoeken. Met maatschappelijk werk ben ik nu aan de slag over mijn angsten, tuurlijk heb je meer aan een psycholoog maar denk dat het voor mij wel even goed is zo.
Ik praat er ook vaak met mijn moeder over, helaas valt met mijn broetje niet te praten, die heeft gewoon niks te zeggen.
donderdag 4 november 2010 om 16:40
quote:paloma schreef op 04 november 2010 @ 16:34:
Trouwens eens met wat hiervoor al is gezegd. Jouw angst (om te falen, dat je broer een ongeluk krijgt etc.) is "niet gezond". Er zijn mensen (zoals maatschappelijk werk) die je hiermee kunnen helpen. Je wordt niet aan de schandpaal genageld of belachelijk gemaakt; je wordt bijgestaan om een andere richting in te slaan waarbij jij je prettiger en standvastiger voelt.
Dat weet ik wel, ik loop al een tijd bij maatschappelijk werk, vorig jaar een periode en nu weer.
Die angst is idd niet gezond en ik wil er ook graag vanaf.
Trouwens eens met wat hiervoor al is gezegd. Jouw angst (om te falen, dat je broer een ongeluk krijgt etc.) is "niet gezond". Er zijn mensen (zoals maatschappelijk werk) die je hiermee kunnen helpen. Je wordt niet aan de schandpaal genageld of belachelijk gemaakt; je wordt bijgestaan om een andere richting in te slaan waarbij jij je prettiger en standvastiger voelt.
Dat weet ik wel, ik loop al een tijd bij maatschappelijk werk, vorig jaar een periode en nu weer.
Die angst is idd niet gezond en ik wil er ook graag vanaf.
donderdag 4 november 2010 om 16:48
Ik zou zelf hulp zoeken, voor je eigen problemen.
Tja..ik vrees dat je er niks aan kan doen. Helm, gewicht, praten, zijn allemaal dingen waar hij zelf voor moet kiezen. (Ja je kan de politie bellen over de brommer maar jaa denk dat je daar niks mee opschiet).
Wat zegt je moeder tegen hem erover?
(Over dat praten vind ik trouwens niet dat dat zou hoeven, ieder zijn manier van verwerken)
Ik vraag me wel af welke rol je in het gezin hebt. Heb je misschien de verzorgende rol (gedeeltelijk) van je moeder overgenomen?
Dit bedoel ik niet vervelend. Maar ik heb het gezien in een ander gezin en bij jou klinkt het er ook een beetje naar?
Tja..ik vrees dat je er niks aan kan doen. Helm, gewicht, praten, zijn allemaal dingen waar hij zelf voor moet kiezen. (Ja je kan de politie bellen over de brommer maar jaa denk dat je daar niks mee opschiet).
Wat zegt je moeder tegen hem erover?
(Over dat praten vind ik trouwens niet dat dat zou hoeven, ieder zijn manier van verwerken)
Ik vraag me wel af welke rol je in het gezin hebt. Heb je misschien de verzorgende rol (gedeeltelijk) van je moeder overgenomen?
Dit bedoel ik niet vervelend. Maar ik heb het gezien in een ander gezin en bij jou klinkt het er ook een beetje naar?
donderdag 4 november 2010 om 17:07
Nee dat niet echt, mijn moeder is wel echt de moeder hier.
We zijn beide wel zorgzaam maar ik ben meer mijn broertjes zus, dan zijn moeder. We pesten elkaar nog gewoon, we kietelen elkaar en dat soort dingen. Mijn moeder vind ook dat hij een helm moet dragen al alleen al om mijn oma een goede nachtrust te geven. Kijk mijn oma is overbezorgd maar dankzij hem slaapt ze wel echt niet snachts, het is maar goed dat we haar nie vertellen dat hij ook al 2x is gevallen.
Hij hoeft er idd ook nie over te praten, als hij nie wil praten over onze vader hoeft dat niet, ik vind praten af en toe ook zwaar overrated.
Mijn moeder zei dat laatst nog tegen me: kan jij hem niet eens overhalen om ook naar maatschappelijk werk te gaan, zodat hij erover kan praten.
Toen zei ik: mam hij WIL niet praten, niet met mij, niet met jou en niet met maatschappelijk werk. Had het er toen ook nog met hem over gehad en hij wilde dit idd niet.
We zijn beide wel zorgzaam maar ik ben meer mijn broertjes zus, dan zijn moeder. We pesten elkaar nog gewoon, we kietelen elkaar en dat soort dingen. Mijn moeder vind ook dat hij een helm moet dragen al alleen al om mijn oma een goede nachtrust te geven. Kijk mijn oma is overbezorgd maar dankzij hem slaapt ze wel echt niet snachts, het is maar goed dat we haar nie vertellen dat hij ook al 2x is gevallen.
Hij hoeft er idd ook nie over te praten, als hij nie wil praten over onze vader hoeft dat niet, ik vind praten af en toe ook zwaar overrated.
Mijn moeder zei dat laatst nog tegen me: kan jij hem niet eens overhalen om ook naar maatschappelijk werk te gaan, zodat hij erover kan praten.
Toen zei ik: mam hij WIL niet praten, niet met mij, niet met jou en niet met maatschappelijk werk. Had het er toen ook nog met hem over gehad en hij wilde dit idd niet.
