Psyche
alle pijlers
De HSP-club
dinsdag 26 juli 2016 om 11:13
(Voor wie twijfelt: HSP = hoogsensitief persoon.)
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
maandag 15 augustus 2016 om 19:26
quote:nonaaa schreef op 15 augustus 2016 @ 18:18:
[...]
Ja, ik snap wat je bedoelt, ik herken mij in veel kenmerken van hsp, maar ik heb ook nog echte obssessieve gedachtengangen en interesses. Ik ben dan een bepaalde periode in eigenlijk maar 1 ding geinteresseerd en kan aan niets anders denken (of doen) en ook over bijna niets anders echt nog praten.
Bij autisme noemen ze dat een fiep. Ik heb dat mijn hele leven al. Maar ben nu inmiddels uitgeput, echt vermoeiend om zo te zijn.
De psycholoog dacht eerst ook aan borderline bij mij, maar toen ze dat gingen testen scoorde ik niet zo heel hoog daarop.
Vrienden van mij zeggen dat ik mij ook duidelijk anders gedraag dan de vrouwen met diagnose borderline die zij kennen.
Ik zelf neig het meeste naar autisme.
Ook denk ik dat er veel meer vrouwen met ass rondlopen zonder dat zij een diagnose hebben en misschien heb je ook lang niet altijd iets aan zo'n diagnose...maar te denken dat ik "gewoon" hsp was heeft mij tot nu toe ook niet echt geholpen om mezelf beter te begrijpen en om beter te functioneren.
[...]
Ja, ik snap wat je bedoelt, ik herken mij in veel kenmerken van hsp, maar ik heb ook nog echte obssessieve gedachtengangen en interesses. Ik ben dan een bepaalde periode in eigenlijk maar 1 ding geinteresseerd en kan aan niets anders denken (of doen) en ook over bijna niets anders echt nog praten.
Bij autisme noemen ze dat een fiep. Ik heb dat mijn hele leven al. Maar ben nu inmiddels uitgeput, echt vermoeiend om zo te zijn.
De psycholoog dacht eerst ook aan borderline bij mij, maar toen ze dat gingen testen scoorde ik niet zo heel hoog daarop.
Vrienden van mij zeggen dat ik mij ook duidelijk anders gedraag dan de vrouwen met diagnose borderline die zij kennen.
Ik zelf neig het meeste naar autisme.
Ook denk ik dat er veel meer vrouwen met ass rondlopen zonder dat zij een diagnose hebben en misschien heb je ook lang niet altijd iets aan zo'n diagnose...maar te denken dat ik "gewoon" hsp was heeft mij tot nu toe ook niet echt geholpen om mezelf beter te begrijpen en om beter te functioneren.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 20-08-2016 08:23
Reden: 'quote' verwijderd
Reden: 'quote' verwijderd
% gewijzigd