Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 26 oktober 2010 om 10:39
quote:Soof25 schreef op 25 oktober 2010 @ 22:26:
Oh, en Roos, online behandeling? Ik heb daar laatst iets over gelezen...overwoog ook om dat te doen (weet niet of dat hetzelfde is als wat jij gaat doen). Wordt dat vergoed door je verzekering?
Wat is jouw achtergrond qua es? (omdat je ook boulimia/eetbuien noemt) Sorry als ik erg nieuwsgierig ben, maar ben benieuwd omdat je mijn verhaal herkenbaar vond.
Boulimia de baas heet t! Maar zou binnen 2 dagen gebeld worden en dat is nog steeds niet gebeurd.. Verzekering vergoedt het inderdaad, al spreek je wel eerst je eigen risico aan, mocht je dat nog niet gedaan hebben dit jaar.
Mijn achtergrond in een notendop: ik was 22 en er gebeurde zoveel ineens in mn leven. Maar goed, had wel voor hetere vuren gestaan dus liet alles gewoon op zn beloop. Ook de verminderde eetlust. En ik viel een beetje af, al was dat totaal niet nodig. Maar toch heeft dat me getriggerd op de een of andere manier.. Ben weinig blijven eten, veel gaan sporten. En toen was t hek van de dam. 15 kilo afgevallen, vetpercentage rond de 9-10%, ontzettend dwangmatig bezig met sporten en eten. En toen kwam er een moment dat ik t allemaal zoo zat was, en ben gaan eten. Veel te veel, en daarna dus misselijk. Gaan braken en dat was t begin van de eetbuien met braken.
Lotte; hoe is het vandaag? Heb je beter kunnen slapen vannacht?
Ben trouwens een kilootje afgevallen, en moet deze week nog wel ongesteld worden. Heb niks anders gedaan dan normaal, geloof ik.
Geeft me toch weer een beetje een fijn gevoel, stom is dat.
Lotte
Oh, en Roos, online behandeling? Ik heb daar laatst iets over gelezen...overwoog ook om dat te doen (weet niet of dat hetzelfde is als wat jij gaat doen). Wordt dat vergoed door je verzekering?
Wat is jouw achtergrond qua es? (omdat je ook boulimia/eetbuien noemt) Sorry als ik erg nieuwsgierig ben, maar ben benieuwd omdat je mijn verhaal herkenbaar vond.
Boulimia de baas heet t! Maar zou binnen 2 dagen gebeld worden en dat is nog steeds niet gebeurd.. Verzekering vergoedt het inderdaad, al spreek je wel eerst je eigen risico aan, mocht je dat nog niet gedaan hebben dit jaar.
Mijn achtergrond in een notendop: ik was 22 en er gebeurde zoveel ineens in mn leven. Maar goed, had wel voor hetere vuren gestaan dus liet alles gewoon op zn beloop. Ook de verminderde eetlust. En ik viel een beetje af, al was dat totaal niet nodig. Maar toch heeft dat me getriggerd op de een of andere manier.. Ben weinig blijven eten, veel gaan sporten. En toen was t hek van de dam. 15 kilo afgevallen, vetpercentage rond de 9-10%, ontzettend dwangmatig bezig met sporten en eten. En toen kwam er een moment dat ik t allemaal zoo zat was, en ben gaan eten. Veel te veel, en daarna dus misselijk. Gaan braken en dat was t begin van de eetbuien met braken.
Lotte; hoe is het vandaag? Heb je beter kunnen slapen vannacht?
Ben trouwens een kilootje afgevallen, en moet deze week nog wel ongesteld worden. Heb niks anders gedaan dan normaal, geloof ik.
Geeft me toch weer een beetje een fijn gevoel, stom is dat.
Lotte
dinsdag 26 oktober 2010 om 10:46
Oh en Soof; ik had t hier al eens eerder geschreven, maar zoals jij ook zegt: elke keer dacht ik dat ik een vooruitgang had geboekt; ik deed de dingen immers anders. Nu zie ik dat ik de dingen inderdaad alleen maar anders deed, en dan kwam het uiteindelijk op hetzelfde neer...
Ik zit ook op t punt van: This is it - ik hou nog een klein beetje eraan vast..
Gewoon om te zorgen dat ik niet superdik word.
Terwijl ik gewoon nog 80% van mn leven laat bepalen door die klote-es.
Ik zit ook op t punt van: This is it - ik hou nog een klein beetje eraan vast..
Gewoon om te zorgen dat ik niet superdik word.
Terwijl ik gewoon nog 80% van mn leven laat bepalen door die klote-es.
dinsdag 26 oktober 2010 om 11:02
quote:rooos20 schreef op 26 oktober 2010 @ 10:41:
Uh? Waarom staat jouw naam onder mijn post, Lotte?
Grappig, ik heb dat helemaal niet getypt!
Ik ook niet hoor!
Lief dat je naar me vraagt. Ik heb vannacht beter geslapen, en voel me nu dus ook een stuk lekkerder dan gisteren.
Slapen is voor mij nog altijd een beladen onderwerp, ik heb daar echt heel veel problemen mee gehad. Een jaar of zes geleden, toen ik nog diep in de anorexia zat, ben ik ook een tijdje verslaafd geweest aan slaapmedicatie (Temazepam). Dat was echt de ergste periode uit m'n leven. Op eigen initiatief ben ik toen van de ene op de andere dag met die pillen gestopt, en heb er daarna ook nooit meer eentje aangeraakt.
Maar slapen gaat nog steeds niet vanzelf bij mij. Ik slaap heel licht, word tig keer per nacht wakker. Ook ben ik altijd heel vroeg wakker, en kan dan vaak niet meer slapen. De laatste tijd gaat het goed hoor, dan val ik toch nog een poosje in slaap 's morgens vroeg. Maar na een slechte nacht, zoals gisteren, slaat meteen de paniek weer toe. Dan komen de beelden van de afgelopen jaren weer boven, waarin ik wanhopig probeerde de nachten door te komen. Wat voelde ik me dan eenzaam zeg, de hele wereld leek te slapen en ik zat daar in m'n eentje met die kl...... eetstoornis.
Ik merk, dat nu ik meer weeg, m'n lichaam 's nachts gewoon meer rust krijgt. Maar het is nog lang niet zoals het zijn moet. Beter kunnen slapen is voor mij dan ook een héle grote motivatie om toch die laatste kilo's aan te komen.
En dan te bedenken dat slapen vroeger mijn hobby was. Je kon me bij wijze van spreken rechtop tegen de muur neerzetten, dan dommelde ik nog in. Hopelijk komt dat ooit weer terug.
Uh? Waarom staat jouw naam onder mijn post, Lotte?
Grappig, ik heb dat helemaal niet getypt!
Ik ook niet hoor!
Lief dat je naar me vraagt. Ik heb vannacht beter geslapen, en voel me nu dus ook een stuk lekkerder dan gisteren.
Slapen is voor mij nog altijd een beladen onderwerp, ik heb daar echt heel veel problemen mee gehad. Een jaar of zes geleden, toen ik nog diep in de anorexia zat, ben ik ook een tijdje verslaafd geweest aan slaapmedicatie (Temazepam). Dat was echt de ergste periode uit m'n leven. Op eigen initiatief ben ik toen van de ene op de andere dag met die pillen gestopt, en heb er daarna ook nooit meer eentje aangeraakt.
Maar slapen gaat nog steeds niet vanzelf bij mij. Ik slaap heel licht, word tig keer per nacht wakker. Ook ben ik altijd heel vroeg wakker, en kan dan vaak niet meer slapen. De laatste tijd gaat het goed hoor, dan val ik toch nog een poosje in slaap 's morgens vroeg. Maar na een slechte nacht, zoals gisteren, slaat meteen de paniek weer toe. Dan komen de beelden van de afgelopen jaren weer boven, waarin ik wanhopig probeerde de nachten door te komen. Wat voelde ik me dan eenzaam zeg, de hele wereld leek te slapen en ik zat daar in m'n eentje met die kl...... eetstoornis.
Ik merk, dat nu ik meer weeg, m'n lichaam 's nachts gewoon meer rust krijgt. Maar het is nog lang niet zoals het zijn moet. Beter kunnen slapen is voor mij dan ook een héle grote motivatie om toch die laatste kilo's aan te komen.
En dan te bedenken dat slapen vroeger mijn hobby was. Je kon me bij wijze van spreken rechtop tegen de muur neerzetten, dan dommelde ik nog in. Hopelijk komt dat ooit weer terug.
dinsdag 26 oktober 2010 om 13:46
Thnx voor je lieve berichtje Stampertje . Ben idd nog gefocust op mijn gewicht, het is niet meer zo dat ik van elk onsje meer of minder ga flippen (voorheen wel :S). Maar heb wel een max. gewicht. Vanaf augustus is het wel stabiel, het gaat in ieder geval niet omlaag meer. Maar gaan accepteren dat meer wegen toch echt gezonder zou zijn kan ik nog niet. Hangt weer samen dat ik mijn es nog niet compleet durf los te laten.
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!
dinsdag 26 oktober 2010 om 14:27
hallo
@LilStar: als ik een periode wat minder in mijn vel zit probeer ik altijd te bedenken: wil ik dit de rest van mijn leven? Is gewicht echt wat mijn geluk bepaalt? Iedereen wil toch een 'normaal' leven waarmee ik bedoel leuke dingen doen, verliefd worden, lekker werken en een toekomst opbouwen. Realistisch gezien wil niemand toch ongezond zijn. Er zijn zoveel mensen die ongeneeslijk ziek zijn (denk aan de borstkankermaand) en voor wie er niets meer aan te doen is. Wij hebben in ieder geval nog een kans. En niet te vergeten, de meiden hier zijn allemaal al vrij ver in het proces en willen echt beter worden en dus een normaal leven.
Ik zal niet beweren dat es-mensen er 100% vanaf kunnen komen MAAR we kunnen hier wel naar streven (ben op de filosofische toer). Sinds ik anorexia heb/had ben ik al veel vrienden kwijtgeraakt, raakte geisoleerd in mijn wereldje, wilde niet graag weg, etc. Dit wil ik echt niet mijn hele leven en dit trekt mijn lichaam ook niet.
Nou dit soort gedachten helpen mij in ieder geval altijd wel..
@LilStar: als ik een periode wat minder in mijn vel zit probeer ik altijd te bedenken: wil ik dit de rest van mijn leven? Is gewicht echt wat mijn geluk bepaalt? Iedereen wil toch een 'normaal' leven waarmee ik bedoel leuke dingen doen, verliefd worden, lekker werken en een toekomst opbouwen. Realistisch gezien wil niemand toch ongezond zijn. Er zijn zoveel mensen die ongeneeslijk ziek zijn (denk aan de borstkankermaand) en voor wie er niets meer aan te doen is. Wij hebben in ieder geval nog een kans. En niet te vergeten, de meiden hier zijn allemaal al vrij ver in het proces en willen echt beter worden en dus een normaal leven.
Ik zal niet beweren dat es-mensen er 100% vanaf kunnen komen MAAR we kunnen hier wel naar streven (ben op de filosofische toer). Sinds ik anorexia heb/had ben ik al veel vrienden kwijtgeraakt, raakte geisoleerd in mijn wereldje, wilde niet graag weg, etc. Dit wil ik echt niet mijn hele leven en dit trekt mijn lichaam ook niet.
Nou dit soort gedachten helpen mij in ieder geval altijd wel..
dinsdag 26 oktober 2010 om 15:56
quote:LilStar schreef op 26 oktober 2010 @ 13:46:
Thnx voor je lieve berichtje Stampertje . Ben idd nog gefocust op mijn gewicht, het is niet meer zo dat ik van elk onsje meer of minder ga flippen (voorheen wel :S). Maar heb wel een max. gewicht. Vanaf augustus is het wel stabiel, het gaat in ieder geval niet omlaag meer. Maar gaan accepteren dat meer wegen toch echt gezonder zou zijn kan ik nog niet. Hangt weer samen dat ik mijn es nog niet compleet durf los te laten.
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!
Helemaal niet raar, Lilstar! Ik werd bij BMI 19 ook al niet meer ongesteld. Inderdaad ivm vetpercentage.
Heb jij wel enig idee hoe ontzettend veel jij kunt eten met zo'n laag percentage? Daar ben ik t eerste jaar mee in de mist gegaan, ik deed mijn vriendinnen maar na (was zelf compleet te weg kwijt qua hongergevoel e.d.) maar dat werkt dus niet met zoveel spiermassa.
Spieren vragen heel veel energie!!
En het allerbelangrijkst; je hart is ook een spier. Dus kijk heel erg goed uit met je sportpatroon en je voedselinname. Ik weet niet of je er ook nog bij braakt of laxeermiddelen gebruikt? Want je speelt met vuur nu.
Ik wil je niet bang maken, echt niet, maar been there and done that. Totdat ik hartkloppingen kreeg en de trap niet meer op kon komen 's avonds. Kijk alsjeblieft goed uit. Je menstrueert niet zomaar niet meer. Je lichaam geeft een heel duidelijk signaal, dat het niet meer de energie kan opbrengen om eventueel een kind te dragen.
Heb zelf dus 1,5 jaar niet meer gemenstrueerd, en dit kwam pas terug toen ik die eetbuien kreeg... Elk nadeel hep zn voordeel, zullen we maar zeggen
Lotte; fijn dat je vannacht weer beter hebt geslapen! Ik ken t zo goed! En ik denk wij allemaal wel.. Maar jij hebt nog heel wat kilo's bij te zetten.. (ik weet dat je ermee bezig bent, hoor , maar dit ook ff nav je Hyves, ben nog bezig met mail.) En wat mij betreft wel meer dan 6!
(Vrijdagnacht; 01:00 uur wakker ineens; Honger! Dikke stapel boterhammen gegeten, schaaltje vla, e.d. Mijn moeder belde mij wakker om 11 uur. Ongelooflijk. Try it )
Thnx voor je lieve berichtje Stampertje . Ben idd nog gefocust op mijn gewicht, het is niet meer zo dat ik van elk onsje meer of minder ga flippen (voorheen wel :S). Maar heb wel een max. gewicht. Vanaf augustus is het wel stabiel, het gaat in ieder geval niet omlaag meer. Maar gaan accepteren dat meer wegen toch echt gezonder zou zijn kan ik nog niet. Hangt weer samen dat ik mijn es nog niet compleet durf los te laten.
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!
Helemaal niet raar, Lilstar! Ik werd bij BMI 19 ook al niet meer ongesteld. Inderdaad ivm vetpercentage.
Heb jij wel enig idee hoe ontzettend veel jij kunt eten met zo'n laag percentage? Daar ben ik t eerste jaar mee in de mist gegaan, ik deed mijn vriendinnen maar na (was zelf compleet te weg kwijt qua hongergevoel e.d.) maar dat werkt dus niet met zoveel spiermassa.
Spieren vragen heel veel energie!!
En het allerbelangrijkst; je hart is ook een spier. Dus kijk heel erg goed uit met je sportpatroon en je voedselinname. Ik weet niet of je er ook nog bij braakt of laxeermiddelen gebruikt? Want je speelt met vuur nu.
Ik wil je niet bang maken, echt niet, maar been there and done that. Totdat ik hartkloppingen kreeg en de trap niet meer op kon komen 's avonds. Kijk alsjeblieft goed uit. Je menstrueert niet zomaar niet meer. Je lichaam geeft een heel duidelijk signaal, dat het niet meer de energie kan opbrengen om eventueel een kind te dragen.
Heb zelf dus 1,5 jaar niet meer gemenstrueerd, en dit kwam pas terug toen ik die eetbuien kreeg... Elk nadeel hep zn voordeel, zullen we maar zeggen
Lotte; fijn dat je vannacht weer beter hebt geslapen! Ik ken t zo goed! En ik denk wij allemaal wel.. Maar jij hebt nog heel wat kilo's bij te zetten.. (ik weet dat je ermee bezig bent, hoor , maar dit ook ff nav je Hyves, ben nog bezig met mail.
) En wat mij betreft wel meer dan 6!(Vrijdagnacht; 01:00 uur wakker ineens; Honger! Dikke stapel boterhammen gegeten, schaaltje vla, e.d. Mijn moeder belde mij wakker om 11 uur. Ongelooflijk. Try it )
dinsdag 26 oktober 2010 om 17:48
Hallo allemaal,
@LilStar: Ik sluit me volledig aan bij Rooos. Het is een teken als je niet meer menstrueert...en dit heeft veelal te maken met je vetpercentage. Ik ben zelf 8 jr niet ongesteld geweest en vond het wel gemakkelijk zo. Ik had al genoeg aan de krampen van de lax. Moet je nagaan hoe ver ik heen was... Vaak dus NIET altijd komt je menstruatie weer op gang als je een gezond en normaal eetpatroon hanteert.
En je moet echt uitkijken voor je hart. Als je een laag vetpercentage hebt heb je ook vaak een laag kalium-gehalte. Kalium is zo ontzettend belangrijk voor je hart. Ik kan het helaas weten want mijn kalium was zo laag dat er gevreesd werd voor mijn hart... Vaak had ik 's avonds het geval dat ik de ochtend niet zou halen. Dit was ook de reden dat ik met spoed in een kliniek werd opgenomen.
Wat Rooos dus zegt is echt de realiteit. Kijk uit want sommige dingen kun je niet meer herstellen. Ik wil je niet bang maken maar wil je terugwerpen in de realiteit.
@Lotte: Zeer herkenbaar van dat slechte slapen en vaak wakker worden. Ik hoop dat je vanavond weer een redelijke nacht hebt.
@LilStar: Ik sluit me volledig aan bij Rooos. Het is een teken als je niet meer menstrueert...en dit heeft veelal te maken met je vetpercentage. Ik ben zelf 8 jr niet ongesteld geweest en vond het wel gemakkelijk zo. Ik had al genoeg aan de krampen van de lax. Moet je nagaan hoe ver ik heen was... Vaak dus NIET altijd komt je menstruatie weer op gang als je een gezond en normaal eetpatroon hanteert.
En je moet echt uitkijken voor je hart. Als je een laag vetpercentage hebt heb je ook vaak een laag kalium-gehalte. Kalium is zo ontzettend belangrijk voor je hart. Ik kan het helaas weten want mijn kalium was zo laag dat er gevreesd werd voor mijn hart... Vaak had ik 's avonds het geval dat ik de ochtend niet zou halen. Dit was ook de reden dat ik met spoed in een kliniek werd opgenomen.
Wat Rooos dus zegt is echt de realiteit. Kijk uit want sommige dingen kun je niet meer herstellen. Ik wil je niet bang maken maar wil je terugwerpen in de realiteit.
@Lotte: Zeer herkenbaar van dat slechte slapen en vaak wakker worden. Ik hoop dat je vanavond weer een redelijke nacht hebt.
dinsdag 26 oktober 2010 om 18:49
quote:rooos20 schreef op 26 oktober 2010 @ 15:56:
Maar jij hebt nog heel wat kilo's bij te zetten.. (ik weet dat je ermee bezig bent, hoor , maar dit ook ff nav je Hyves, ben nog bezig met mail.) En wat mij betreft wel meer dan 6!
Maar baseer je dat op mijn blogs, of op mijn foto's?
quote:rooos20 schreef op 26 oktober 2010 @ 15:56:
(Vrijdagnacht; 01:00 uur wakker ineens; Honger! Dikke stapel boterhammen gegeten, schaaltje vla, e.d. Mijn moeder belde mij wakker om 11 uur. Ongelooflijk. Try it )Wow, wat KNAP!!
Maar jij hebt nog heel wat kilo's bij te zetten.. (ik weet dat je ermee bezig bent, hoor , maar dit ook ff nav je Hyves, ben nog bezig met mail.
) En wat mij betreft wel meer dan 6!Maar baseer je dat op mijn blogs, of op mijn foto's?
quote:rooos20 schreef op 26 oktober 2010 @ 15:56:
(Vrijdagnacht; 01:00 uur wakker ineens; Honger! Dikke stapel boterhammen gegeten, schaaltje vla, e.d. Mijn moeder belde mij wakker om 11 uur. Ongelooflijk. Try it )Wow, wat KNAP!!
dinsdag 26 oktober 2010 om 19:48
quote:stampertje1977 schreef op 26 oktober 2010 @ 09:38:
Morgen allemaal,
@Soof: Kan je me vertellen hoe jij lichamelijk reageerde op afbouw van de lax? Ik zou graag een indicatie willen hebben hoe lang het bij jouw ongeveerde duurde voordat je zelf naar het toilet kon en hoe lang het duurde voordat het vocht wegtrok.
Ik voel me nog steeds wel goed maar duurt nog even voordat ik op 0 zit.
Hoi Stampertje,
Ik kan je wel vertellen hoe het bij mij verliep, maar laat ik voorop stellen dat dat écht bij iedereen anders kan zijn. De een herstelt razendsnel, de ander juist niet, de een heeft permanente schade, de ander niet enzovoorts...juist daarom vind ik het zo knap wat je doet, omdat het in die zin gewoon moeilijk is om van de lax af te komen: je weet niet hoe je lichaam gaat reageren. Maar dan...eigenlijk héb je geen keus dan ervoor te gaan, als je wil leven (en dat bedoel ik heel letterlijk!)
Anyway, ik ben cold turkey gestopt, hoewel artsen bang waren voor de lichamelijke reactie ivm zeer laag kalium. Maar ik wist dat afbouwen me sowieo niet zou lukken; ook daarin was mijn motivatie erg zwart-wit. Er zijn gelukkig geen gekke dingen gebeurd, behalve wat ik kon verwachten met zo'n hoeveelheid lax die mijn lijf gewend was. In de eerste 3 weken lagen mijn darmen stil (en klisma's zijn écht geen pretje) Daarna ging het steeds beter, elke 4-5 dagen naar het toilet, dan om de 3 dagen, 2..enzovoorts. Ik heb wel last gehad van veel vocht vasthouden (in de eerste week blies ik op met een kilo of 5-6 aan vocht, opgezwollen benen, enkels, gezicht) Dit verdween met 2 weken ongeveer. Verder natuurlijk buikpijn en krampen, dat vond ik het meest vervelend, het ongemak van niet naar de wc kunnen...betreft de vochtophopingen heb ik wijselijk zoveel mogelijk spiegels vermeden en hele losse, comfortabele kleding gedragen.
Nu heb ik eigenlijk nergens meer last van. Ik heb dus geen blijvende schade aangericht en ben daar echt heel dankbaar voor, want ook ik slikte dagelijks een bizarre hoeveelheid lax.
Overigens heeft het bij mij wel HEEL veel gescheeld dat ik, toen ik stopte, ook echt zo goed mogelijk heb geprobeerd te eten. Omdat de artsen bang voor mijn hart waren kreeg ik ook een aangepast dieet. Regelmaat was en is echt van belang. Kalium omhoog krijgen (liefst zoveel mogelijk via je voeding), vezels (idem), goed drinken, blabla, ik zeg waarschijnlijk niets nieuws
En als laatste merkte ik in die eerste weken dat ik ook ontzettend moe was. Ook dat is normaal. Je lichaam moet ineens weer dingen zelf gaan doen, afkicken, is in de war enzovoort. Als je daar last van hebt, probeer het te accepteren.
Oh ja, en een warme kruik hielp bij mij nog wel eens bij heftige krampen.
Succes, je bent heel goed bezig!!
Morgen allemaal,
@Soof: Kan je me vertellen hoe jij lichamelijk reageerde op afbouw van de lax? Ik zou graag een indicatie willen hebben hoe lang het bij jouw ongeveerde duurde voordat je zelf naar het toilet kon en hoe lang het duurde voordat het vocht wegtrok.
Ik voel me nog steeds wel goed maar duurt nog even voordat ik op 0 zit.
Hoi Stampertje,
Ik kan je wel vertellen hoe het bij mij verliep, maar laat ik voorop stellen dat dat écht bij iedereen anders kan zijn. De een herstelt razendsnel, de ander juist niet, de een heeft permanente schade, de ander niet enzovoorts...juist daarom vind ik het zo knap wat je doet, omdat het in die zin gewoon moeilijk is om van de lax af te komen: je weet niet hoe je lichaam gaat reageren. Maar dan...eigenlijk héb je geen keus dan ervoor te gaan, als je wil leven (en dat bedoel ik heel letterlijk!)
Anyway, ik ben cold turkey gestopt, hoewel artsen bang waren voor de lichamelijke reactie ivm zeer laag kalium. Maar ik wist dat afbouwen me sowieo niet zou lukken; ook daarin was mijn motivatie erg zwart-wit. Er zijn gelukkig geen gekke dingen gebeurd, behalve wat ik kon verwachten met zo'n hoeveelheid lax die mijn lijf gewend was. In de eerste 3 weken lagen mijn darmen stil (en klisma's zijn écht geen pretje) Daarna ging het steeds beter, elke 4-5 dagen naar het toilet, dan om de 3 dagen, 2..enzovoorts. Ik heb wel last gehad van veel vocht vasthouden (in de eerste week blies ik op met een kilo of 5-6 aan vocht, opgezwollen benen, enkels, gezicht) Dit verdween met 2 weken ongeveer. Verder natuurlijk buikpijn en krampen, dat vond ik het meest vervelend, het ongemak van niet naar de wc kunnen...betreft de vochtophopingen heb ik wijselijk zoveel mogelijk spiegels vermeden en hele losse, comfortabele kleding gedragen.
Nu heb ik eigenlijk nergens meer last van. Ik heb dus geen blijvende schade aangericht en ben daar echt heel dankbaar voor, want ook ik slikte dagelijks een bizarre hoeveelheid lax.
Overigens heeft het bij mij wel HEEL veel gescheeld dat ik, toen ik stopte, ook echt zo goed mogelijk heb geprobeerd te eten. Omdat de artsen bang voor mijn hart waren kreeg ik ook een aangepast dieet. Regelmaat was en is echt van belang. Kalium omhoog krijgen (liefst zoveel mogelijk via je voeding), vezels (idem), goed drinken, blabla, ik zeg waarschijnlijk niets nieuws
En als laatste merkte ik in die eerste weken dat ik ook ontzettend moe was. Ook dat is normaal. Je lichaam moet ineens weer dingen zelf gaan doen, afkicken, is in de war enzovoort. Als je daar last van hebt, probeer het te accepteren.
Oh ja, en een warme kruik hielp bij mij nog wel eens bij heftige krampen.
Succes, je bent heel goed bezig!!
dinsdag 26 oktober 2010 om 19:58
quote:rooos20 schreef op 26 oktober 2010 @ 10:39:
[...]
Boulimia de baas heet t! Maar zou binnen 2 dagen gebeld worden en dat is nog steeds niet gebeurd.. Verzekering vergoedt het inderdaad, al spreek je wel eerst je eigen risico aan, mocht je dat nog niet gedaan hebben dit jaar.
Mijn achtergrond in een notendop: ik was 22 en er gebeurde zoveel ineens in mn leven. Maar goed, had wel voor hetere vuren gestaan dus liet alles gewoon op zn beloop. Ook de verminderde eetlust. En ik viel een beetje af, al was dat totaal niet nodig. Maar toch heeft dat me getriggerd op de een of andere manier.. Ben weinig blijven eten, veel gaan sporten. En toen was t hek van de dam. 15 kilo afgevallen, vetpercentage rond de 9-10%, ontzettend dwangmatig bezig met sporten en eten. En toen kwam er een moment dat ik t allemaal zoo zat was, en ben gaan eten. Veel te veel, en daarna dus misselijk. Gaan braken en dat was t begin van de eetbuien met braken.
Lotte; hoe is het vandaag? Heb je beter kunnen slapen vannacht?
Ben trouwens een kilootje afgevallen, en moet deze week nog wel ongesteld worden. Heb niks anders gedaan dan normaal, geloof ik.
Geeft me toch weer een beetje een fijn gevoel, stom is dat.
Lotte
Ben je inmiddels al gebeld voor die online behandeling? Bel er anders zelf achteraan...blijf die motivatie houden.
Je verhaal is echt herkenbaar trouwens, betreft het sporten ook. In mijn 'eerste' anorexiaperiode had ik dat helemaal niet zo sterk. Ik sportte wel ter compensatie maar ik at vooral gewoon erg weinig. Pas op latere leeftijd (ook zoiets als bij jou) ben ik echt veel gaan sporten, en de ironie is dus dat dat eerst een gezonde motivatie was; hé, ik kan best veel eten zonder zomaar 'dik' te worden. Het motiveerde me om meer te eten. Maar toch sloeg ik door en raakte ook ik geobsedeerd met een steeds lager vet%. Ook ik zat onder de 10%, en voor een vrouw is dat echt niet mis, en het enge is dat je het niet direct merkt hoe ongezond het is. Ja, mijn menstruatie bleef uit, maar verder was ik toch nooit ziek en juist lekker fit? Ahum, niet dus. Onafhankelijk van je gewicht is een veel te laag vet% net zo goed roofbouw plegen.
Ook ik ben doorgeslagen naar eetbuien en braken. Oftewel op een ongezonde manier van ondergewicht naar gezond gewicht gegaan.
Let je een beetje op jezelf met de sport? Ik heb maandenlang stil moeten zitten ivm zware overtraindheid, en dat is geen pretje...
[...]
Boulimia de baas heet t! Maar zou binnen 2 dagen gebeld worden en dat is nog steeds niet gebeurd.. Verzekering vergoedt het inderdaad, al spreek je wel eerst je eigen risico aan, mocht je dat nog niet gedaan hebben dit jaar.
Mijn achtergrond in een notendop: ik was 22 en er gebeurde zoveel ineens in mn leven. Maar goed, had wel voor hetere vuren gestaan dus liet alles gewoon op zn beloop. Ook de verminderde eetlust. En ik viel een beetje af, al was dat totaal niet nodig. Maar toch heeft dat me getriggerd op de een of andere manier.. Ben weinig blijven eten, veel gaan sporten. En toen was t hek van de dam. 15 kilo afgevallen, vetpercentage rond de 9-10%, ontzettend dwangmatig bezig met sporten en eten. En toen kwam er een moment dat ik t allemaal zoo zat was, en ben gaan eten. Veel te veel, en daarna dus misselijk. Gaan braken en dat was t begin van de eetbuien met braken.
Lotte; hoe is het vandaag? Heb je beter kunnen slapen vannacht?
Ben trouwens een kilootje afgevallen, en moet deze week nog wel ongesteld worden. Heb niks anders gedaan dan normaal, geloof ik.
Geeft me toch weer een beetje een fijn gevoel, stom is dat.
Lotte
Ben je inmiddels al gebeld voor die online behandeling? Bel er anders zelf achteraan...blijf die motivatie houden.
Je verhaal is echt herkenbaar trouwens, betreft het sporten ook. In mijn 'eerste' anorexiaperiode had ik dat helemaal niet zo sterk. Ik sportte wel ter compensatie maar ik at vooral gewoon erg weinig. Pas op latere leeftijd (ook zoiets als bij jou) ben ik echt veel gaan sporten, en de ironie is dus dat dat eerst een gezonde motivatie was; hé, ik kan best veel eten zonder zomaar 'dik' te worden. Het motiveerde me om meer te eten. Maar toch sloeg ik door en raakte ook ik geobsedeerd met een steeds lager vet%. Ook ik zat onder de 10%, en voor een vrouw is dat echt niet mis, en het enge is dat je het niet direct merkt hoe ongezond het is. Ja, mijn menstruatie bleef uit, maar verder was ik toch nooit ziek en juist lekker fit? Ahum, niet dus. Onafhankelijk van je gewicht is een veel te laag vet% net zo goed roofbouw plegen.
Ook ik ben doorgeslagen naar eetbuien en braken. Oftewel op een ongezonde manier van ondergewicht naar gezond gewicht gegaan.
Let je een beetje op jezelf met de sport? Ik heb maandenlang stil moeten zitten ivm zware overtraindheid, en dat is geen pretje...
dinsdag 26 oktober 2010 om 20:22
quote:LilStar schreef op 26 oktober 2010 @ 13:46:
Thnx voor je lieve berichtje Stampertje . Ben idd nog gefocust op mijn gewicht, het is niet meer zo dat ik van elk onsje meer of minder ga flippen (voorheen wel :S). Maar heb wel een max. gewicht. Vanaf augustus is het wel stabiel, het gaat in ieder geval niet omlaag meer. Maar gaan accepteren dat meer wegen toch echt gezonder zou zijn kan ik nog niet. Hangt weer samen dat ik mijn es nog niet compleet durf los te laten.
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!Volgens mij ben ik nogal mosterd maar nog even over dat vet%: wees daar echt kritisch op, het is écht gevaarlijk (zoals anderen hier ook al zeggen) Ook ik heb zo laag gezeten en rechtvaardigde dat omdat ik in die periode maar licht ondergewicht had (BMI 18 ofzo geloof ik) Maar mijn bloedwaardes, bloeddruk en hart waren een lachertje. Iemand zei het hier al; je hart is ook een spier. En als er nauwelijks nog vet is, eet je je eigen spieren op, ook al eet je nog redelijk goed (zoals in mijn geval dan) En je mentrueert idd niet meer met zo weinig vet. Maar hey, ik zag er toch niet echt slecht uit? Ik had behoorlijk wat spieren. Wees je ervan bewust dat mensen dus niet zo snel van buitenaf op je uiterlijk kunnen zien hoe ziek het vanbinnen is...ja, ik at behoorlijk goed, en nee, ik was niet doorlopend ziek o.i.d.....maar tóch was ik levensgevaarlijk bezig.
Oh god, dit klinkt erg prekerig, sorry, is niet zo bedoeld, maar ik ben achteraf echt geschrokken van hoe ver dit kan gaan.
Betreft terugvallen..het mezelf herpakken. Dat gaat de ene keer beter dan de andere keer (nu klinkt het net alsof ik doorlopend terugvallen heb, dat is ook weer niet zo ). Voor mij betekent het streng zijn voor mezelf, op een gezonde manier. Als ik last heb van bijv eetbuien: genoeg eten, honger of niet (want dat voel ik nog niet altijd even goed), mezelf houden aan gezond, voldoende, normaal eetschema. Niet te strict qua voedingsmiddelen zijn, proberen losser te eten. Sociale leven meer opzoeken, meer in gezelschap zijn, 'normaal' eetgedrag van andere, gezonde vrienden etc afkijken. Afleiding zoeken.
Kleine doelen stellen, stap voor stap. Niet te overmoedig raken. (is mijn knelpunt) Grijs denken ipv zwart wit. één keer braken betekent niet dat het hek van de dam hoeft te zijn. Eén keer te weinig eten betekent niet dat ik het dan maar mag blijven minderen.
Ik probeer mijzelf voor te houden: elke dag mag je kiezen, elk moment mag je een nieuwe keus maken. Dit vind ik soms echt moeilijk om voor mezelf aan te nemen, maar ik blijf het net zolang herhalen tot ik me niet meer zo'n screw up voel als ik weer terugval.
Heb je hier iets aan? Hoe is het voor jou dan?
Oh en welkom natuurlijk (ik schrijf hier ook pas sinds kort mee) !
Thnx voor je lieve berichtje Stampertje . Ben idd nog gefocust op mijn gewicht, het is niet meer zo dat ik van elk onsje meer of minder ga flippen (voorheen wel :S). Maar heb wel een max. gewicht. Vanaf augustus is het wel stabiel, het gaat in ieder geval niet omlaag meer. Maar gaan accepteren dat meer wegen toch echt gezonder zou zijn kan ik nog niet. Hangt weer samen dat ik mijn es nog niet compleet durf los te laten.
Oja, misschien heel raar... ik heb niet echt ondergewicht, maar omdat ik ontzettend veel sport word mijn (te lage) vet% gecamoufleerd door spiermassa. Officieel heb ik dus een gezond gewicht, maar mijn vet% is blijkbaar te laag om te menstrueren...
Even een algemeen vraagje: als jullie een periode van terugval hebben, hoe pakken jullie het dan aan om die eindeloze cirkel weer opnieuw te doorbreken? De ene keer lukt het me wel, andere keer niet. Heb er echt mijn hoofd al meerdere malen over gebroken, maar waar het 'm precies in zit? Geen flauw idee!Volgens mij ben ik nogal mosterd maar nog even over dat vet%: wees daar echt kritisch op, het is écht gevaarlijk (zoals anderen hier ook al zeggen) Ook ik heb zo laag gezeten en rechtvaardigde dat omdat ik in die periode maar licht ondergewicht had (BMI 18 ofzo geloof ik) Maar mijn bloedwaardes, bloeddruk en hart waren een lachertje. Iemand zei het hier al; je hart is ook een spier. En als er nauwelijks nog vet is, eet je je eigen spieren op, ook al eet je nog redelijk goed (zoals in mijn geval dan) En je mentrueert idd niet meer met zo weinig vet. Maar hey, ik zag er toch niet echt slecht uit? Ik had behoorlijk wat spieren. Wees je ervan bewust dat mensen dus niet zo snel van buitenaf op je uiterlijk kunnen zien hoe ziek het vanbinnen is...ja, ik at behoorlijk goed, en nee, ik was niet doorlopend ziek o.i.d.....maar tóch was ik levensgevaarlijk bezig.
Oh god, dit klinkt erg prekerig, sorry, is niet zo bedoeld, maar ik ben achteraf echt geschrokken van hoe ver dit kan gaan.
Betreft terugvallen..het mezelf herpakken. Dat gaat de ene keer beter dan de andere keer (nu klinkt het net alsof ik doorlopend terugvallen heb, dat is ook weer niet zo ). Voor mij betekent het streng zijn voor mezelf, op een gezonde manier. Als ik last heb van bijv eetbuien: genoeg eten, honger of niet (want dat voel ik nog niet altijd even goed), mezelf houden aan gezond, voldoende, normaal eetschema. Niet te strict qua voedingsmiddelen zijn, proberen losser te eten. Sociale leven meer opzoeken, meer in gezelschap zijn, 'normaal' eetgedrag van andere, gezonde vrienden etc afkijken. Afleiding zoeken.
Kleine doelen stellen, stap voor stap. Niet te overmoedig raken. (is mijn knelpunt) Grijs denken ipv zwart wit. één keer braken betekent niet dat het hek van de dam hoeft te zijn. Eén keer te weinig eten betekent niet dat ik het dan maar mag blijven minderen.
Ik probeer mijzelf voor te houden: elke dag mag je kiezen, elk moment mag je een nieuwe keus maken. Dit vind ik soms echt moeilijk om voor mezelf aan te nemen, maar ik blijf het net zolang herhalen tot ik me niet meer zo'n screw up voel als ik weer terugval.
Heb je hier iets aan? Hoe is het voor jou dan?
Oh en welkom natuurlijk (ik schrijf hier ook pas sinds kort mee) !
dinsdag 26 oktober 2010 om 20:34
Hallo,
@ Soof: thx voor je terugkoppeling!!! I'm still going strong zullen we maar zeggen. Gisteren verder afgebouwd. Mijn doelstelling is om eind november op 0 te zitten (ik lig nu voor op schema dus hopelijk eerder). Ik heb gekozen voor afbouwen zodat mijn lichaam (hopelijk) een lichtere schok krijgt. Ik heb nu idd ook wel last van krampen 's nachts (rommelen enzo) maar kan nog redelijk naar het toilet. Ik weet dat het ergste nog moet komen hoor.
Ik zorg idd dat ik genoeg vezels binnenkrijg (lijnzaad, fruit, yakult etc) en ben idd ook erg moe. Maar goed ik ben nu aan het solliciteren dus kan 's middags ook een slaapje doen. Kortom ik voel me nu sterk! Maar nogmaals bedankt voor je reactie en support.
@ Soof: thx voor je terugkoppeling!!! I'm still going strong zullen we maar zeggen. Gisteren verder afgebouwd. Mijn doelstelling is om eind november op 0 te zitten (ik lig nu voor op schema dus hopelijk eerder). Ik heb gekozen voor afbouwen zodat mijn lichaam (hopelijk) een lichtere schok krijgt. Ik heb nu idd ook wel last van krampen 's nachts (rommelen enzo) maar kan nog redelijk naar het toilet. Ik weet dat het ergste nog moet komen hoor.
Ik zorg idd dat ik genoeg vezels binnenkrijg (lijnzaad, fruit, yakult etc) en ben idd ook erg moe. Maar goed ik ben nu aan het solliciteren dus kan 's middags ook een slaapje doen. Kortom ik voel me nu sterk! Maar nogmaals bedankt voor je reactie en support.
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:17
quote:stampertje1977 schreef op 26 oktober 2010 @ 20:34:
Hallo,
@ Soof: thx voor je terugkoppeling!!! I'm still going strong zullen we maar zeggen. Gisteren verder afgebouwd. Mijn doelstelling is om eind november op 0 te zitten (ik lig nu voor op schema dus hopelijk eerder). Ik heb gekozen voor afbouwen zodat mijn lichaam (hopelijk) een lichtere schok krijgt. Ik heb nu idd ook wel last van krampen 's nachts (rommelen enzo) maar kan nog redelijk naar het toilet. Ik weet dat het ergste nog moet komen hoor.
Ik zorg idd dat ik genoeg vezels binnenkrijg (lijnzaad, fruit, yakult etc) en ben idd ook erg moe. Maar goed ik ben nu aan het solliciteren dus kan 's middags ook een slaapje doen. Kortom ik voel me nu sterk! Maar nogmaals bedankt voor je reactie en support.Even een omdat ik weet hoe k*t het is en het mooi vind om te lezen dat je je sterk voelt. Guess what, dat bén je ook
Hallo,
@ Soof: thx voor je terugkoppeling!!! I'm still going strong zullen we maar zeggen. Gisteren verder afgebouwd. Mijn doelstelling is om eind november op 0 te zitten (ik lig nu voor op schema dus hopelijk eerder). Ik heb gekozen voor afbouwen zodat mijn lichaam (hopelijk) een lichtere schok krijgt. Ik heb nu idd ook wel last van krampen 's nachts (rommelen enzo) maar kan nog redelijk naar het toilet. Ik weet dat het ergste nog moet komen hoor.
Ik zorg idd dat ik genoeg vezels binnenkrijg (lijnzaad, fruit, yakult etc) en ben idd ook erg moe. Maar goed ik ben nu aan het solliciteren dus kan 's middags ook een slaapje doen. Kortom ik voel me nu sterk! Maar nogmaals bedankt voor je reactie en support.Even een omdat ik weet hoe k*t het is en het mooi vind om te lezen dat je je sterk voelt. Guess what, dat bén je ook
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:23
@ Allemaal:
Hoe hebben jullie een beter lichaamsbeeld gekregen? Of; hoe zijn jullie van je vertekende lichaamsbeeld afgekomen? (of heb je er nog last van)
Ik lijk daar namelijk maar niet van af te komen. Doodvermoeiend. Ik heb het idee mentaal al sterker te zijn, mezelf beter te kunnen liefhebben dan voorheen (nog lange weg te gaan...maar er is een begin haha) en so on...maar die blik in de spiegel, die klopt gewoon nog steeds niet. Ik zie écht vetjes en rollen en een lijf wat buiten proportie is, terwijl ik nu op BMI 20 zit, dus dan kán ik niet mollig/stevig/dik zijn.
Ik ben best reeel naar mijn idee; ik vind mezelf geen Tientonner. Maar ik vind mezelf dus wel een molligerd en voel me ongemakkelijk in dit lichaam/schaam me in strakke kleding etc.
Herkenbaar, anyone? Of tips?
Hoe hebben jullie een beter lichaamsbeeld gekregen? Of; hoe zijn jullie van je vertekende lichaamsbeeld afgekomen? (of heb je er nog last van)
Ik lijk daar namelijk maar niet van af te komen. Doodvermoeiend. Ik heb het idee mentaal al sterker te zijn, mezelf beter te kunnen liefhebben dan voorheen (nog lange weg te gaan...maar er is een begin haha) en so on...maar die blik in de spiegel, die klopt gewoon nog steeds niet. Ik zie écht vetjes en rollen en een lijf wat buiten proportie is, terwijl ik nu op BMI 20 zit, dus dan kán ik niet mollig/stevig/dik zijn.
Ik ben best reeel naar mijn idee; ik vind mezelf geen Tientonner. Maar ik vind mezelf dus wel een molligerd en voel me ongemakkelijk in dit lichaam/schaam me in strakke kleding etc.
Herkenbaar, anyone? Of tips?
dinsdag 26 oktober 2010 om 21:51
Wat is er een hoop geschreven, het gaat hier heel snel de laatste dagen. Ik vind het wat lastig om bij te houden, ook welke verhalen bij wie horen, dus ik reageer ook niet op alles (krijg je weer zo'n ellenlange tekst zoals gister )
Soof, wat betreft de "antwoorden" op mijn vragen....dat zijn ook lastige en ik had ook niet verwacht dat je de "antwoorden" zou weten. Bij mij zijn die "antwoorden", het besef van hoe mijn es gewerkt heeft, pas op het eind gekomen. Die confrontatie, die angst die je noemt, daarmee sla je de spijker op zijn kop denk ik.
Elmervrouw, bedankt en lief dat je weer eens wat schreef
LilStar, in ieder geval welkom! Zoals Soof schrijft zit het "terugpakken" bij mij heel erg in de regelmaat, structuur en niet te streng zijn voor mezelf. Het is heel verleidelijk om na een eetbui te zeggen, "en nu ga ik dus heel de week alleen fruit eten!" (ik noem maar wat, elke dag 3 uur sporten, maar 500kcal per dag eten, alleen 2 appels en sla enz. enz. enz.) maar daar zit juist de valkuil in, want je stelt je doel zo ontzettend hoog, je mag niks meer, het voelt meteen zo zwaar en "mislukt" het dus ook bijna altijd waardoor je ook weer denkt, "nu is het toch mislukt en kan ik net zo goed..." en ben je weer terug bij af.
Voor mij staan eetbuien eigenlijk gelijk aan mezelf niet respecteren en niet goed voor mezelf zorgen, mezelf het niet waard vinden. Want als je goed voor een lijf en voor jezelf zorgt dan geef je het voedzaam eten, regelmatig eten, gezond eten. Dan stop je het niet vol met rommel, maar verhonger je het ook niet.
De tip van sociale contacten opzoeken vind ik ook een goeie. Een paar dagen "normaal" eten, al is dat gedwongen door je omgeving, kan je een "kickstart" geven om weer goed voor jezelf te kunnen zorgen. Je kan ook proberen die situatie zelf te creëren door je goed voor te bereiden. Bijvoorbeeld 's middags en 's avonds geen eetbuien meer, vervolgens op tijd naar bed, voldoende water drinken, een planning hebben voor de volgende dag en je daaraan houden (structuur en regelmaat inbouwen). De eerste dag(en) is het moeilijkst om weer in het gewone ritme te komen. En gaat het een dagje niet, niet meteen alles laten gaan. Dan heb je een dag een eetbui gehad, geen man overboord, gewoon weer een stapje terug doen en het weer terugpakken.
Soof, wat betreft lichaamsbeeld...dat vind ik een lastige, ook omdat het heel veel samenhangt met de maatschappij waarin we nu leven. Ik vermoed dat ik een redelijk vertekend lichaamsbeeld heb nog steeds. Ik vind het prettiger en voel me fijner als ik op een lager gewicht zit (geen ondergewicht overigens). Maar, ik ben ook klein en smal gebouwd, ben vroeger ook altijd dun geweest, het zou ook kunnen dat dit bij me hoort. Ook merk ik dat mijn lichaamsbeeld sterk samenhangt met hoe goed ik voor mezelf zorg wat betreft eten en bewegen. Eet ik gezond en regelmatig dan voel ik me over het algemeen beter over mijn lichaam dan wanneer ik in een slechte periode zit en bijvoorbeeld heel onregelmatig eet en veel troep eet. Dit staat los van mijn gewicht. Eet ik slecht bij een lager gewicht dan kan ik me nog vreselijk dik voelen. Zoals ik hierboven schreef staan eetbuien bij mij gelijk aan niet goed voor mezelf zorgen, mezelf niet de moeite waard vinden....en dan voel ik me juist dik en slecht - wat mijn gewicht ook is. Mijn tip is dus goed voor jezelf zorgen, doe dingen die je leuk vindt, als het even kan vooral sociale dingen die je gezellig vindt, dan wordt dat lichaam vanzelf minder belangrijk (echt waar!)
Lotte, ik hoop dat je vannacht beter slaapt! Zorg je wel dat je lichaam genoeg energie heeft om de nacht door te komen. Honger kan je echt enorm wakker houden.
Stampertje, je bent zo goed bezig!! Heel dapper en heel knap van je dat je zo doorzet. Wat gaan we juichen als je straks op 0 zit! Succes nog, je doet het hartstikke goed
Rooos, ben benieuwd naar die therapie. Is dat via PsyQ o.i.d.? Ik zou trouwens zelf maar even bellen
Nouja, toch nog een lange post!
Soof, wat betreft de "antwoorden" op mijn vragen....dat zijn ook lastige en ik had ook niet verwacht dat je de "antwoorden" zou weten. Bij mij zijn die "antwoorden", het besef van hoe mijn es gewerkt heeft, pas op het eind gekomen. Die confrontatie, die angst die je noemt, daarmee sla je de spijker op zijn kop denk ik.
Elmervrouw, bedankt en lief dat je weer eens wat schreef
LilStar, in ieder geval welkom! Zoals Soof schrijft zit het "terugpakken" bij mij heel erg in de regelmaat, structuur en niet te streng zijn voor mezelf. Het is heel verleidelijk om na een eetbui te zeggen, "en nu ga ik dus heel de week alleen fruit eten!" (ik noem maar wat, elke dag 3 uur sporten, maar 500kcal per dag eten, alleen 2 appels en sla enz. enz. enz.) maar daar zit juist de valkuil in, want je stelt je doel zo ontzettend hoog, je mag niks meer, het voelt meteen zo zwaar en "mislukt" het dus ook bijna altijd waardoor je ook weer denkt, "nu is het toch mislukt en kan ik net zo goed..." en ben je weer terug bij af.
Voor mij staan eetbuien eigenlijk gelijk aan mezelf niet respecteren en niet goed voor mezelf zorgen, mezelf het niet waard vinden. Want als je goed voor een lijf en voor jezelf zorgt dan geef je het voedzaam eten, regelmatig eten, gezond eten. Dan stop je het niet vol met rommel, maar verhonger je het ook niet.
De tip van sociale contacten opzoeken vind ik ook een goeie. Een paar dagen "normaal" eten, al is dat gedwongen door je omgeving, kan je een "kickstart" geven om weer goed voor jezelf te kunnen zorgen. Je kan ook proberen die situatie zelf te creëren door je goed voor te bereiden. Bijvoorbeeld 's middags en 's avonds geen eetbuien meer, vervolgens op tijd naar bed, voldoende water drinken, een planning hebben voor de volgende dag en je daaraan houden (structuur en regelmaat inbouwen). De eerste dag(en) is het moeilijkst om weer in het gewone ritme te komen. En gaat het een dagje niet, niet meteen alles laten gaan. Dan heb je een dag een eetbui gehad, geen man overboord, gewoon weer een stapje terug doen en het weer terugpakken.
Soof, wat betreft lichaamsbeeld...dat vind ik een lastige, ook omdat het heel veel samenhangt met de maatschappij waarin we nu leven. Ik vermoed dat ik een redelijk vertekend lichaamsbeeld heb nog steeds. Ik vind het prettiger en voel me fijner als ik op een lager gewicht zit (geen ondergewicht overigens). Maar, ik ben ook klein en smal gebouwd, ben vroeger ook altijd dun geweest, het zou ook kunnen dat dit bij me hoort. Ook merk ik dat mijn lichaamsbeeld sterk samenhangt met hoe goed ik voor mezelf zorg wat betreft eten en bewegen. Eet ik gezond en regelmatig dan voel ik me over het algemeen beter over mijn lichaam dan wanneer ik in een slechte periode zit en bijvoorbeeld heel onregelmatig eet en veel troep eet. Dit staat los van mijn gewicht. Eet ik slecht bij een lager gewicht dan kan ik me nog vreselijk dik voelen. Zoals ik hierboven schreef staan eetbuien bij mij gelijk aan niet goed voor mezelf zorgen, mezelf niet de moeite waard vinden....en dan voel ik me juist dik en slecht - wat mijn gewicht ook is. Mijn tip is dus goed voor jezelf zorgen, doe dingen die je leuk vindt, als het even kan vooral sociale dingen die je gezellig vindt, dan wordt dat lichaam vanzelf minder belangrijk (echt waar!)
Lotte, ik hoop dat je vannacht beter slaapt! Zorg je wel dat je lichaam genoeg energie heeft om de nacht door te komen. Honger kan je echt enorm wakker houden.
Stampertje, je bent zo goed bezig!! Heel dapper en heel knap van je dat je zo doorzet. Wat gaan we juichen als je straks op 0 zit! Succes nog, je doet het hartstikke goed
Rooos, ben benieuwd naar die therapie. Is dat via PsyQ o.i.d.? Ik zou trouwens zelf maar even bellen
Nouja, toch nog een lange post!
dinsdag 26 oktober 2010 om 22:16
Hai! Superfijne reacties allemaal 
. Vind het echt knap hoe iedereen bezig is om weer een stap vooruit te maken. Thnx ook voor alle feedback en tips.
@ Soof: wat betreft lichaamsbeeld... volgens mij is het heel moeilijk om jezelf reëel te bekijken in de spiegel. Denk dat het vooral in een stukje acceptatie ligt. En als je een dag hebt waarop je ontzettend baalt van jezelf, dan zal je waarschijnlijk minder positief over je lijf kunnen zijn dan wanneer je een goede dag hebt. Op dit rotdagen probeer ik de spiegel altijd maar te vermijden, doet me weinig goeds.
En verder: ik ga donderdag naar de huisarts voor die menstruatie. Ze weet ook van mijn es, dus dat scheelt alweer. Aangezien ik al sinds maart een spiraaltje in mijn nachtkastje heb liggen die ik er nu toch echt een keertje in wil....
Maar ik ga het eens intensiever proberen met die positievere gedachtes op rotmomenten, en die niet meteen wegwuiven (ik denk ze wel, maar binnen 3 seconden heb ik mezelf alweer aangepraat dat ik 't niet waard ben. Dan schiet het al helemaal niet op haha).
Plus een extra motivatie: vandaag mijn tandartsangst opzij gezet en gewoon gegaan (met vriend als steunpunt). Helaas ben ik 6 gaatjes rijker, wat helaas ook deels veroorzaakt is door mijn oude (superouderwetse tandarts) die schijnbaar vullingen in tanden heeft gezet die daar niet hoorden... Maar ach, kan niet ontkennen dat al dat overgeven niets heeft gedaan. Dat moet dus echt stoppen...
Oja, kan zo snel even niet vinden wie het vroeg, maar lax gebruik ik niet meer en braken is in periodes van terugval vooral... Niet meer het 'gewone' eten, enkel de eetbuien. Maar alsnog niet goed natuurlijk.
Alvast welterusten iedereen!
. Vind het echt knap hoe iedereen bezig is om weer een stap vooruit te maken. Thnx ook voor alle feedback en tips.@ Soof: wat betreft lichaamsbeeld... volgens mij is het heel moeilijk om jezelf reëel te bekijken in de spiegel. Denk dat het vooral in een stukje acceptatie ligt. En als je een dag hebt waarop je ontzettend baalt van jezelf, dan zal je waarschijnlijk minder positief over je lijf kunnen zijn dan wanneer je een goede dag hebt. Op dit rotdagen probeer ik de spiegel altijd maar te vermijden
, doet me weinig goeds.En verder: ik ga donderdag naar de huisarts voor die menstruatie. Ze weet ook van mijn es, dus dat scheelt alweer. Aangezien ik al sinds maart een spiraaltje in mijn nachtkastje heb liggen die ik er nu toch echt een keertje in wil...
.Maar ik ga het eens intensiever proberen met die positievere gedachtes op rotmomenten, en die niet meteen wegwuiven (ik denk ze wel, maar binnen 3 seconden heb ik mezelf alweer aangepraat dat ik 't niet waard ben. Dan schiet het al helemaal niet op haha).
Plus een extra motivatie: vandaag mijn tandartsangst opzij gezet en gewoon gegaan (met vriend als steunpunt). Helaas ben ik 6 gaatjes rijker, wat helaas ook deels veroorzaakt is door mijn oude (superouderwetse tandarts) die schijnbaar vullingen in tanden heeft gezet die daar niet hoorden... Maar ach, kan niet ontkennen dat al dat overgeven niets heeft gedaan. Dat moet dus echt stoppen...
Oja, kan zo snel even niet vinden wie het vroeg, maar lax gebruik ik niet meer en braken is in periodes van terugval vooral... Niet meer het 'gewone' eten, enkel de eetbuien. Maar alsnog niet goed natuurlijk.
Alvast welterusten iedereen!
dinsdag 26 oktober 2010 om 22:18
Ik kan het eerlijk gezegd ook niet meer bijhouden allemaal. Moet ook nog veel dingen lezen.
Sorry dus, als ik niet op alles reageer. Ik ben op het moment ook gewoon heel erg met mezelf bezig........
Heb het vandaag weer erg moeilijk gehad met mezelf. Niet zozeer met het eten, maar met alles wat erachter zit. Gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan eigenwaarde; het kwam door omstandigheden opeens weer keihard naar boven.
Lang verhaal kort; ik ben er nog LANG niet.
Maar ga morgen wel genieten van mijn middagje bij de ortho.
Sorry dus, als ik niet op alles reageer. Ik ben op het moment ook gewoon heel erg met mezelf bezig........
Heb het vandaag weer erg moeilijk gehad met mezelf. Niet zozeer met het eten, maar met alles wat erachter zit. Gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan eigenwaarde; het kwam door omstandigheden opeens weer keihard naar boven.
Lang verhaal kort; ik ben er nog LANG niet.
Maar ga morgen wel genieten van mijn middagje bij de ortho.
woensdag 27 oktober 2010 om 09:36
Goedemorgen!
We gaan inderdaad snel de laatste dagen, ga proberen om op wat dingen in te gaan!
Indigo; Jouw treffende 'kickstart', inderdaad! Dat is een mooie omschrijving. Even uit die cirkel van eetbuien.
En jouw lichaamsbeleving, zo heb ik t ook! Als ik een tijd geen eetbuien heb gehad en goed/gezond heb gegeten, voel ik me ook veel beter over mijn lichaam dan wanneer ik slecht eet. Terwijl t gewicht ongeveer hetzelfde blijft.
Wat ik verder doe qua lichaamsbeeld: Ik kijk niet meer zo vaak uitgebreid in de spiegel naar mijn lichaam. Misschien ontwijkingsgedrag? Maar ik heb geen zin om me rot te voelen om dingen die niet belangrijk en niet erg realistisch zijn. Ik train niet meer echt in de sportschool, dus nogal logisch dat t niet meer zo strak en gespierd is. Als ik toch kijk en baal, zeg ik tegen mezelf: Nou, dan pak je nu je tas en ga je naar de sportschool! En daar heb ik dan weer geen zin in, haha.
Of ik zeg: Tsja, dan eet je toch lekker niet? En dan denk ik: Mwah.. toch maar wel
Soms pak ik een broek van een vriendin en trek die aan.
Of ik trek gewoon lekker een wijd huispak aan.
Ik ga me bedenken hoeveel plezier ik van dat ene 'vetrolletje' heb: Meer energie, beter slapen, ik heb er lekker van kunnen genieten qua eten, de dwangmatigheid is iets minder, in de slaapkamer is t weer gezellig (met sv Hij ziet er t liefst nog 10 kilo bij haha) enzovoorts.
Lilstar: over je menstruatie. Ik ben ook daarvoor bij de huisarts geweest. Ze zei: ik kan je doorsturen naar de gyn, maar die gaat hetzelfde zeggen als ik: Kom eerst maar een paar kilo aan.
Spiraaltje kon geloof ik wel.. De pil in ieder geval niet, daar die de eisprong sowieso onderdrukt, ofzoiets. Weet t niet meer precies. Heb zelf de nuvaring in de kast liggen, maar durf niet te gebruiken ivm bijwerkingen. (aankomen...)
Lotte, van elke dag leer je weer. Goed juist dat je met jezelf bezig bent. Jij bent ook het belangrijkst!
Ik wens je eeen heel leuke en leerzame middag toe! Geniet ervan!
We gaan inderdaad snel de laatste dagen, ga proberen om op wat dingen in te gaan!
Indigo; Jouw treffende 'kickstart', inderdaad! Dat is een mooie omschrijving. Even uit die cirkel van eetbuien.
En jouw lichaamsbeleving, zo heb ik t ook! Als ik een tijd geen eetbuien heb gehad en goed/gezond heb gegeten, voel ik me ook veel beter over mijn lichaam dan wanneer ik slecht eet. Terwijl t gewicht ongeveer hetzelfde blijft.
Wat ik verder doe qua lichaamsbeeld: Ik kijk niet meer zo vaak uitgebreid in de spiegel naar mijn lichaam. Misschien ontwijkingsgedrag? Maar ik heb geen zin om me rot te voelen om dingen die niet belangrijk en niet erg realistisch zijn. Ik train niet meer echt in de sportschool, dus nogal logisch dat t niet meer zo strak en gespierd is. Als ik toch kijk en baal, zeg ik tegen mezelf: Nou, dan pak je nu je tas en ga je naar de sportschool! En daar heb ik dan weer geen zin in, haha.
Of ik zeg: Tsja, dan eet je toch lekker niet? En dan denk ik: Mwah.. toch maar wel
Soms pak ik een broek van een vriendin en trek die aan.
Of ik trek gewoon lekker een wijd huispak aan.
Ik ga me bedenken hoeveel plezier ik van dat ene 'vetrolletje' heb: Meer energie, beter slapen, ik heb er lekker van kunnen genieten qua eten, de dwangmatigheid is iets minder, in de slaapkamer is t weer gezellig (met sv Hij ziet er t liefst nog 10 kilo bij haha) enzovoorts.
Lilstar: over je menstruatie. Ik ben ook daarvoor bij de huisarts geweest. Ze zei: ik kan je doorsturen naar de gyn, maar die gaat hetzelfde zeggen als ik: Kom eerst maar een paar kilo aan.
Spiraaltje kon geloof ik wel.. De pil in ieder geval niet, daar die de eisprong sowieso onderdrukt, ofzoiets. Weet t niet meer precies. Heb zelf de nuvaring in de kast liggen, maar durf niet te gebruiken ivm bijwerkingen. (aankomen...)
Lotte, van elke dag leer je weer. Goed juist dat je met jezelf bezig bent. Jij bent ook het belangrijkst!
Ik wens je eeen heel leuke en leerzame middag toe! Geniet ervan!
woensdag 27 oktober 2010 om 11:29
Lotte, misschien ben je er nog LANG niet, maar je bent wel al HEEL VER én je bent zeker weten op de goede weg. Het is een lange, zware rit, als je maar de goede kant op blijft gaan.
Het is al vaker gezegd door anderen, maar ook ik heb zo vaak gedacht "nu ben ik er" om maar te ontdekken, oh nee, ik ben er nog lang niet. Het gaat met ups en downs, het is geen rechte weg, eerder een doolhof. Soms moet je ook een stapje terug om weer vooruit te kunnen, het geeft je weer inzicht, het drukt je weer met je neus op de feiten.
Geniet van je middag bij de ortho, ik ben heel benieuwd hoe je het gaat hebben! Heel veel plezier!!
Wat ik nog even wilde toevoegen over dat lichaamsbeeld, gister schreef ik dat ik me prettiger voel bij een lager gewicht. Ik wil wel even benadrukken dat dit nog altijd een GEZOND gewicht is en dat ik geen gekke dingen doe om het zo te houden. Ik eet normale hoeveelheden en vermijd geen voedingsstoffen of voedselgroepen, over het algemeen eet ik alles behalve dingen die ik niet lekker vind. Dit is ook een gewicht waar ik me prettig bij voel en als ik in de spiegel kijk ben ik tevreden. Zorg ik minder goed voor mezelf, eet ik onregelmatig en ongezond dan merk ik wel dat ik me dik ga voelen, maar ik weet niet of dat zo gek is. Van ongezond eten gaat iedereen zich wat dikkig en lusteloos voelen (mijn vriend heeft dat ook als we een tijdlang rommelig hebben gegeten)
Het is al vaker gezegd door anderen, maar ook ik heb zo vaak gedacht "nu ben ik er" om maar te ontdekken, oh nee, ik ben er nog lang niet. Het gaat met ups en downs, het is geen rechte weg, eerder een doolhof. Soms moet je ook een stapje terug om weer vooruit te kunnen, het geeft je weer inzicht, het drukt je weer met je neus op de feiten.
Geniet van je middag bij de ortho, ik ben heel benieuwd hoe je het gaat hebben! Heel veel plezier!!
Wat ik nog even wilde toevoegen over dat lichaamsbeeld, gister schreef ik dat ik me prettiger voel bij een lager gewicht. Ik wil wel even benadrukken dat dit nog altijd een GEZOND gewicht is en dat ik geen gekke dingen doe om het zo te houden. Ik eet normale hoeveelheden en vermijd geen voedingsstoffen of voedselgroepen, over het algemeen eet ik alles behalve dingen die ik niet lekker vind. Dit is ook een gewicht waar ik me prettig bij voel en als ik in de spiegel kijk ben ik tevreden. Zorg ik minder goed voor mezelf, eet ik onregelmatig en ongezond dan merk ik wel dat ik me dik ga voelen, maar ik weet niet of dat zo gek is. Van ongezond eten gaat iedereen zich wat dikkig en lusteloos voelen (mijn vriend heeft dat ook als we een tijdlang rommelig hebben gegeten)
woensdag 27 oktober 2010 om 16:49
Hallo allemaal,
Een vertekend lichaamsbeeld is heel herkenbaar bij es-patienten (of je nu an of boulimia hebt). In therapie touwtjes moet leggen: hoe je denkt dat je lichaam eruit ziet en het daarna feitelijk meten.
Het gekke is dat je weet dat je polsen, benen etc dun zijn en toch niet willen geloven. In het begin vond ik dit echt onzin maar achteraf een erg zinvolle bezigheid.
Ik geloof ook dat als je gezond eet (geen junkfood etc) je je ook echt beter voelt. Dit geldt ook voor mensen zonder es. Mensen die anorexia hebben, hebben veelal een grauwe huid en doffe ogen terwijl mensen die vaak ongezond en onregelmatig eten een vettige huid hebben en erg zweten. Die eeuwige balans he.
Ik heb sinds mijn 18de toch echt problemen met eten en zat toen op kamers. Vanaf mijn 18de tot en met mijn 29ste heb ik dus nooit gekookt (weleens wat opwarmen maar verder niks). Ik weet dus van veel producten niet meer hoe het smaakt en heb echt moeten leren combineren etc. Als ik bij de AH sta voor het snoep, koek etc weet ik vaak niet wat ik moet nemen (ik heb wel gemerkt dat kokos niet mijn ding is haha). Maar goed, ook daar werken we aan...
Een vertekend lichaamsbeeld is heel herkenbaar bij es-patienten (of je nu an of boulimia hebt). In therapie touwtjes moet leggen: hoe je denkt dat je lichaam eruit ziet en het daarna feitelijk meten.
Het gekke is dat je weet dat je polsen, benen etc dun zijn en toch niet willen geloven. In het begin vond ik dit echt onzin maar achteraf een erg zinvolle bezigheid.
Ik geloof ook dat als je gezond eet (geen junkfood etc) je je ook echt beter voelt. Dit geldt ook voor mensen zonder es. Mensen die anorexia hebben, hebben veelal een grauwe huid en doffe ogen terwijl mensen die vaak ongezond en onregelmatig eten een vettige huid hebben en erg zweten. Die eeuwige balans he.
Ik heb sinds mijn 18de toch echt problemen met eten en zat toen op kamers. Vanaf mijn 18de tot en met mijn 29ste heb ik dus nooit gekookt (weleens wat opwarmen maar verder niks). Ik weet dus van veel producten niet meer hoe het smaakt en heb echt moeten leren combineren etc. Als ik bij de AH sta voor het snoep, koek etc weet ik vaak niet wat ik moet nemen (ik heb wel gemerkt dat kokos niet mijn ding is haha). Maar goed, ook daar werken we aan...
woensdag 27 oktober 2010 om 20:28
Indigo, het was hélemaal geweldig!
Ik schrijf ook mee in het topic 'Beugel en volwassen', en daar heb ik net een heel verslag geplaatst. Die meiden daar leefden ook allemaal erg mee, zo leuk.
Ik kopieer het even naar hier, het is een heel verhaal hoor. Maar ik ben zó trots, kan me niet voorstellen dat het over mij gaat....
Oh jongens (oftewel meiden), ik ben helemaal hyperdepiep! Het was zóóóóóó gaaf! Veel gaver nog, dan ik had gehoopt.
Eerst mijn eigen controle. Die zou pas om twee uur zijn, maar het kwam zo uit, dus dat was mooi. Het gaat echt héél erg opschieten nu, die ene dwarse tand zit strak in het ijzerdraad.
Nou ja, en toen dus kijken. Eerst nog een beetje onwennig natuurlijk, maar wel heel erg super om alles vanaf de andere kant te bekijken. De eerste paar patiënten samen met de ortho meegekeken, maar toen kreeg ik er lucht van dat er in de andere kamer een beugel werd geplaatst. Daar naartoe dus, en het hele gebeuren bekeken. Was gááf!
Toen zag ik dat de andere assistente bij iemand elastiekjes ging vervangen. Zij is eigenlijk wel een beetje mijn favoriete assistente. Al wat ouder, ik denk een jaar of 58, en heel grappig en aardig. Dus ik vroeg of ze het goedvond als ik over haar schouder meekeek. Ja hoor, zei ze, Wil je het zometeen zelf doen? Néé, zei ik, dat durf ik niet hoor.
Maar toen kwam er een andere patiënt, een volwassen vrouw, en ja hoor, ik was er al bang voor. Ik moest gaan zitten van de assistente, en kreeg de sonde ik m'n handen gedrukt. Ik mocht de elastiekjes verwijderen. Voor mij was dit echt de perfecte manier, want ik moest gewoon over die drempel heen. Je leert het alleen maar door het te doen.
Dus ik heb de oude elastiekjes eraf gehaald, en de draden verwijderd. Toen heeft de assistente de nieuwe draden erin gedaan, en mocht ik de nieuwe elastiekjes er omheen doen. Wat een gepriegel zeg, maar het lukte wél! De patiënt vond het helemaal niet erg dat het zo lang duurde. Na afloop plofte m'n hoofd bijna uit elkaar van inspanning, maar jemig, ik kon wel door de praktijk dansen van trots!
Nou, en daarna heb ik hetzelfde gedaan bij een meisje van een jaar of 13. Echt een superleuk kind! Ik zei dat het even kon duren, omdat ik het voor het eerst deed. Dat vond ze helemaal niet erg. Op een gegeven moment zei ze: Nou, ik vind eigenlijk dat het best goed gaat Ik heb haar hartelijk bedankt. Ze wilde trouwens twee kleuren elastiekjes, blauw en paars. Dus dat was nog even nadenken, om en om plaatsen.
'Mijn' laatste patiënt was een jongen van een jaar of 16, waarbij ik ook de elastiekjes heb vervangen. En waarachtig, ik merkte al dat het iets sneller ging!
Ja, het was in één woord super!
Het was een geweldig gevoel om op de plek te zitten waar normaal gesproken de tandarts zit, en zélf de sonde vast te mogen houden. En de patiënt is op zo'n moment ook echt jóuw patiënt, dat voelt zo gaaf. Ook kom je veel dichterbij iemand, en dat was iets waar ik nogal tegenop zag. Maar wat viel dat mee zeg, het ging gewoon vanzelf. Voor de brackets op de achterste kiezen moet je echt diep in iemands mond, en als je me van tevoren had gezegd dat ik dat vandaag al zou doen, had ik het niet geloofd.
Ja, héél goed voor m'n zelfvertrouwen, deze middag.
Ik ben er vol van!
Ik schrijf ook mee in het topic 'Beugel en volwassen', en daar heb ik net een heel verslag geplaatst. Die meiden daar leefden ook allemaal erg mee, zo leuk.
Ik kopieer het even naar hier, het is een heel verhaal hoor. Maar ik ben zó trots, kan me niet voorstellen dat het over mij gaat....
Oh jongens (oftewel meiden), ik ben helemaal hyperdepiep! Het was zóóóóóó gaaf! Veel gaver nog, dan ik had gehoopt.
Eerst mijn eigen controle. Die zou pas om twee uur zijn, maar het kwam zo uit, dus dat was mooi. Het gaat echt héél erg opschieten nu, die ene dwarse tand zit strak in het ijzerdraad.
Nou ja, en toen dus kijken. Eerst nog een beetje onwennig natuurlijk, maar wel heel erg super om alles vanaf de andere kant te bekijken. De eerste paar patiënten samen met de ortho meegekeken, maar toen kreeg ik er lucht van dat er in de andere kamer een beugel werd geplaatst. Daar naartoe dus, en het hele gebeuren bekeken. Was gááf!
Toen zag ik dat de andere assistente bij iemand elastiekjes ging vervangen. Zij is eigenlijk wel een beetje mijn favoriete assistente. Al wat ouder, ik denk een jaar of 58, en heel grappig en aardig. Dus ik vroeg of ze het goedvond als ik over haar schouder meekeek. Ja hoor, zei ze, Wil je het zometeen zelf doen? Néé, zei ik, dat durf ik niet hoor.
Maar toen kwam er een andere patiënt, een volwassen vrouw, en ja hoor, ik was er al bang voor. Ik moest gaan zitten van de assistente, en kreeg de sonde ik m'n handen gedrukt. Ik mocht de elastiekjes verwijderen. Voor mij was dit echt de perfecte manier, want ik moest gewoon over die drempel heen. Je leert het alleen maar door het te doen.
Dus ik heb de oude elastiekjes eraf gehaald, en de draden verwijderd. Toen heeft de assistente de nieuwe draden erin gedaan, en mocht ik de nieuwe elastiekjes er omheen doen. Wat een gepriegel zeg, maar het lukte wél! De patiënt vond het helemaal niet erg dat het zo lang duurde. Na afloop plofte m'n hoofd bijna uit elkaar van inspanning, maar jemig, ik kon wel door de praktijk dansen van trots!
Nou, en daarna heb ik hetzelfde gedaan bij een meisje van een jaar of 13. Echt een superleuk kind! Ik zei dat het even kon duren, omdat ik het voor het eerst deed. Dat vond ze helemaal niet erg. Op een gegeven moment zei ze: Nou, ik vind eigenlijk dat het best goed gaat Ik heb haar hartelijk bedankt. Ze wilde trouwens twee kleuren elastiekjes, blauw en paars. Dus dat was nog even nadenken, om en om plaatsen.
'Mijn' laatste patiënt was een jongen van een jaar of 16, waarbij ik ook de elastiekjes heb vervangen. En waarachtig, ik merkte al dat het iets sneller ging!
Ja, het was in één woord super!
Het was een geweldig gevoel om op de plek te zitten waar normaal gesproken de tandarts zit, en zélf de sonde vast te mogen houden. En de patiënt is op zo'n moment ook echt jóuw patiënt, dat voelt zo gaaf. Ook kom je veel dichterbij iemand, en dat was iets waar ik nogal tegenop zag. Maar wat viel dat mee zeg, het ging gewoon vanzelf. Voor de brackets op de achterste kiezen moet je echt diep in iemands mond, en als je me van tevoren had gezegd dat ik dat vandaag al zou doen, had ik het niet geloofd.
Ja, héél goed voor m'n zelfvertrouwen, deze middag.
Ik ben er vol van!
