De nasleep van eetproblematiek.

Hallo allemaal,



@Indigoblue: Ik ben inderdaad begonnen met afbouwen. Vanochtend ben ik naar de HA geweest. Hij weet dat ik anorexia heb gehad. Hij stelde 2 opties voor:

1. Afbouwen in combinatie met Metamucil (movivolon werkt bij mij niet ivm de hoeveelheid pillen..)

2. Afbouwen in combinatie met klysma's.



Ik heb gezegd dat ik voor optie 2 wil gaan. Ik heb het gevoel dat als ik met Metamucil begin ik van de ene naar de andere verslaving rol (aangezien ik toch gevoelig blijk te zijn voor verslavingen, (een beetje zelfspot). Dus elke week bouw ik af. Ik ben nu al wel begonnen...



Het is een lange weg en het moeilijkste komt nog als ik mezelf als een opgeblazen ballon zie. Ik kan er nu wel om janken omdat ik weet dat dit voor mij een kritiek punt zal ziin. Aan de andere kant zal ik zoooo gelukkig zijn als ik op 0 zit met de pillen..... Met de HA afgesproken dat ik voorlopig geen klysma gebruik aangezien ik net begonnen ben met afbouwen. Op het moment dat ik volloop en echt een aantal dagen niet naar de wc ben geweest zal ik deze gebruiken. Ik ben blij dat ik nu begonnen ben. Ik zit nu in de positie dat ik op zoek ben naar werk dus dit is het ideale moment.



Mijn vriend zei dat we op reis gaan zodra ik niet meer afhankelijk ben van de pillen en mijn darmen gestabiliseerd zijn. Ik heb voor het afbouwen van de pillen 6 wk uitgetrokken (wil ik echt op 0 zitten). Ik gun mezelf voor het herstel de tijd die ik nodig heb.



Oh wat zal ik blij zijn als ik weer als een normaal persoon naar het toilet kan en wat ben ik toch blij met de steun van mijn mannetje...

Goh stampertje, wat goed van je!

Respect en heel veel succes

Stampertje, er is moed nodig voor wat je nu aangaat. Wat ontzettend knap van je, wat góed dat je dit voor jezelf gaat doen. Heel veel sterkte en succes!!

Wauw, wat pak je dit goed aan zeg stampertje. Heel knap en heel moedig van je!! Ook dat je naar je HA bent geweest en alles met hem besproken hebt. Heel veel succes en sterkte



Lotte, interessant om te lezen hoe jij het een beetje ervaren hebt. Toch echt heel anders! Grappig dat je schrijft dat niet bewegen jouw redding is geweest. Het feit dat ik al heel mijn leven gesport heb is volgens mij juist de reden dat ik zo'n laag gewicht heb overleefd - een goede conditie en sterk hart.

Morning sterke dames!



Wat goed om te lezen dat iedereen de goede kant op gaat!

Niet meer zo origineel na alle bovenstaande posts Stampertje, maar ook ik wil even zeggen dat ik het heel knap van je vind!! Ik heb zelf nooit aan compensatie dm laxeren / braken gedaan, maar ik kan me helemaal voorstellen dat niets zo eng is als dat los te laten.



Het intrigeert me erg om te lezen dat iedereen zichzelf zó op een verschillende manier bekijkt / bekeek, terwijl we toch allemaal dezelfde diagnose hebben..bijzonder!

Ik heb zelf nooit overmatig gesport, maar heb al tijden geen snoep oid gegeten. Mensen verbazen zich erover dat ik zoooooooooooooo veel zin kan hebben in friet met satésaus (mmm ), maar het niet durf. En waarom?! Ik denk dat het hek op dat moment van de dam is, dat ik dan zoooooooooo veel ga eten dat ik binnen no time 80 kilo weeg ofzo..hóe belachelijk moet dit wel niet klinken?! Het is ook niet vreemd dat buitenstaanders niets van deze stomme ziekte begrijpen..



Allez dames, courage !!

Middag dames,



Heeeel vroeger heb ik actief gesport maar de laatste 18 jr toch echt niet. Ik ga nu wel elke avond 45 min wandelen met vriendje ivm darmen (en daar heb ik al een hekel aan...) Maar ja voor een goed doel.



@indigoblue: ik kan me voorstellen dat je dat niet durft hoor. Ik ben ook begonnen met een paar snoepjes ipv een tussendoortje. En nee je zal niet meteen 80 kg gaan wegen maar JIJ bepaalt wanneer je eraan toe bent. Ik bedoel er zijn ook "normale' mensen die zelden tot nooit snoepen.



Tot later!

Stampertje, ik denk dat je door elkaar haalt met Espoir, ik eet namelijk (al jaren weer) alles



Espoir, wat zal het een feest zijn als je wél die friet met pindasaus durft te eten!! Ben je bang dat je door het frietje te eten ander "slecht" voedsel niet (meer) zal kunnen weerstaan en dan heel veel zal aankomen? Ik kan me je angst heel goed voorstellen, al is het voor mij wel heel lang geleden. Dit is lastig, want niemand kan je van tevoren vertellen dat je niet zult doorslaan en alles gaan eten wat los en vast zit.



Wellicht kun je beginnen door deze snoep momenten in te plannen en voor jezelf te structureren zodat je het gevoel hebt nog de controle te hebben. Bijvoorbeeld met iets kleins beginnen, wat koekjes ofzo (het is maar net wat je zelf als "klein" beschouwt, iedereen heeft daar weer eigen ideeën en regels voor) en misschien er naartoe werken een frietje met pindasaus als avondeten te eten een keer in het weekend?

Hallo allemaal,



Ik lees dit topic af en toe mee, en heb toch besloten me te registreren om mee te kunnen schrijven (eng!, voelt als inbreken)

Ik vind het heel goed dat er zo'n topic is gestart; ik denk dat er heel veel behoefte is aan herkenning, steun en inzicht voor mensen die in de 'nasleep' zitten.



Kort voorgesteld: ik ben Soof, 25, en heb sinds zo'n 12 jaar een eetstoornis. Anorexia met boulimische tussenperiodes. Ik geloof dat ik ergens blijf hangen tussen "en NU ben ik het zat" en "ik durf dat laatste achterdeurtje niet te sluiten". Oftewel; ik ben niet meer ernstig ziek, ik functioneer, leef, doe dingen, maar er sluimert nog altijd iets, en ik vind het zó laf van mezelf dat ik het niet helemaal loslaat, zo schipper ik al een paar jaar.



Ik heb vaak gedacht dat ik er nu écht vanaf was. Maar dan nam het gewoonweg een andere vorm aan. Weer normaal en méér eten, maar doorslaan in sporten. Weegschaal weggooien, maar gefixeerd raken op een steeds lager vet%.



Ik wéét het allemaal zo goed. En toch vergt het steeds weer een terugval om at the end te kunnen zien; tjeez, ik ben weer weggezakt, dit wil ik niet, back to life moet ik. En dat is zo teleurstellend ofzo.



Momenteel zit ik op gezond gewicht, schat ik, ik heb geen weegschaal meer , maar ik merk dat mijn lichaamsbeeld nog erg krom is (ik voel me een tientonner). De aangekomen kilo's waren nodig (woog niet bizar weinig na laatste terugval, maar een veel te laag vet% door erg veel sporten met de bijbehorende gevolgen :S), maar de manier waarop ik ben bijgekomen is nog altijd eetgestoord: eetbuien, braken (waar ik al jaren vanaf was), hoe dan ook gestoord eten.



Ik weet nu wel dat het geen zin heeft weer af te vallen. Ik kan die drang ook best gezond tegenspreken, maar het vóelt niet zo. Ik vermijd spiegels omdat ik dit lijf niet kan aanvaarden.



Terwijl ik dacht (mezelf voor de gek houd?) al zo ver te zijn in het genezingsproces.



Ik kan weer voelen, ik ben niet verdoofd. Dat vind ik prachtig, en tegelijkertijd moeilijk. Het is niet altijd leuk om te voelen, om écht het leven te ervaren. Het is eng, onbekend, ongecontroleerd...eigenlijk alles wat jullie hier al schrijven, zo ontzettend herkenbaar. Steeds weer die afweging: ga ik het aan, of niet?



Ok, dit is niet echt kort voorgesteld :S Thanks voor het lezen.



Ik vind het echt superknap hoe jullie ermee omgaan, en de dingen die neergeschreven worden, die zo waar zijn, het is echt erg fijn om dat te lezen..

Soof25, welkom!! Je breekt helemaal niet in iedereen is natuurlijk welkom om mee te schrijven. Ik herken wat je schrijft "Ik heb vaak gedacht dat ik er nu écht vanaf was." Dat heb ik ook zo ervaren en elke keer weer toch in die put! Bij mij is het wel gelukt om na al die jaren toch grotendeels uit de putten te blijven al heeft dat me wel veel tijd gekost.



De weg naar "genezing" of "herstel" of hoe je het ook wil noemen, is voor iedereen anders wat het lastig maakt om advies te geven, maar hopelijk heb je er iets aan om hier mee te schrijven. Soms helpt het al om je strijd te delen, die tegenvallers te delen, want vaak kan dat niet met de mensen om je heen. En natuurlijk dan ook weer de overwinningen!



In ieder geval welkom hier en als je mee wilt schrijven ben je natuurlijk van harte welkom!

Bedankt voor het warme welkom indigoblue



Was jij het die schreef over dat je soms verdrietig bent over die 'verloren jaren' ? Dat vond ik echt zó herkenbaar.

Hoi Soof,



Ja, dat was ik inderdaad. Daar ben ik de afgelopen maanden veel mee bezig geweest. Juist omdat ik zoveel afstand van de es heb kunnen nemen komt nu een tijd van verwerking lijkt het wel.

Welkom Soof, sluit me geheel aan bij Indigo: iedereen is hier welkom.

Vergeet alsjeblieft niet dat je echt al heel erg ver gekomen bent! Dat is ontzettend knap. Daar is veel kracht en moed voor nodig.

Dat voelen is ook doodeng, ik heb er vaak ook nog wel moeite mee. Wat voel ik nu eigenlijk echt? Wat wil ik nu eigenlijk echt? Lastig voor mij, lastig voor m'n omgeving. Soms wil ik gewoon als een klein Pelikaantje weer onder de veilige vleugels van mijn ouders wegkruipen. Gaat niet hè.

Ik hoop dat je jezelf uiteindelijk wél kunt accepteren. Dat lijf is ook maar een stoffelijk vehikel, waar het uiteindelijk om draait is wie jij bent, jouw persoonlijkheid.

Ben (helaas...) weer terug van vakantie. Eten is best goed gegaan. Heb voor mij doen echt veel gegeten, en daardoor ook ervaren dat ik van meer eten niet direct kg's aankom.

Helaas op de laatste dag waarschijnlijk nog een voedselvergiftiging opgelopen of zoiets.... Dus waarschijnlijk ben ik alle extra's ook direct weer kwijt.

Maar ja, wel een goede vakantie gehad. En ook het thuis zijn is nu prima. Dat is een groot verschil met vorig jaar. Toen vond ik het vreselijk om weer thuis te zijn (lees: terug in mijn ellendige dagelijkse leven). Nu ervaar ik dat juist wel weer als prettig.

Nu maar hopen dat die buikkrampen en bijbehorende ellende snel achter de rug is.

Moet nog even bijlezen, dus reageer later nog wel op de postings van afgelopen week.

Thnx voor je reactie Indigo, ik weet ook niet precies wat me ervan weerhoudt om "lekkere' dingen te eten. Toch nog ergens de angst om mijn eetstoornis los te laten denk ik, of het niet weten wat te doen als mijn eetstoornis in mindere mate aanwezig is in mijn leven.

Als tussendoortje eet ik wel koekjes (liga's of van die meergranen biscuits van Lu), ook dat vond ik best een lastige stap. Nu merk ik echter wel dat dat ok is, en voelt niet meer als slecht aan.



Fijn dat je een leuke vakantie gehad hebt, Kanga! Maar wat zuur van die voedselvergiftiging!!



Fijn weekend dames!!

Hallo allemaal,



@Soof: beetje afgezaagd maar je bent al zo ver gekomen! Wat je schrijft dat je twijfelt van 'ga ik het aan of niet' is denk ik een kruispunt waar iedereen met een es terechtkomt. Je kunt ook denken: ik ben nog relatief jong en wil/kan ik dit mijn hele leven volhouden. En wat hier ook eerder wordt geschreven, deel je dilemma's/strijd hier als je die behoefte hebt want deze mensen begrijpen je.



Ik ben zelf nog steeds bezig met de afbouw van laxeerpillen. Ben nu op 1/4 van de afbouw. Ik voel het in mijn lijf (borrelende darmen en vooral pijnlijk). Vanacht ben ik er 4x uitgeweest (voor niks natuurlijk) want het ging zo tekeer dat vriendje er wakker van werd. Ik stond op het balkon een sigaretje te roken en dacht: wat voel ik me rot en dikkig......MAAR toch ga ik door.



Vanochtend naar de supermarkt geweest voor yakult, erg veel fruit en lijnzaadbrood. Ik kan van mijn darmen niet verwachten dat ze meteen goed functioneren aangezien ik ze jaren heb verziekt.



Tot later

Kanga, wat fijn dat je een leuke vakantie hebt gehad! En natuurlijk ook dat je daar goed hebt kunnen eten. Vervelend van die voedselvergiftiging achteraf (of is dat toch stiekem een beetje een opluchting?) Heel fijn dat het ook weer prettig is om thuis te zijn dat is een goed teken!



Stampertje, wat ben je goed bezig! Sterkt dat je doorzet en voor jezelf kiest nu.



Espoir, alles in je eigen tempo, toch? Soms heb je wel een duwtje in je rug nodig om de dingen los te laten, maar je kan het nu eenmaal niet forceren met een es.



Fijn weekend allemaal!

quote:indigoblue schreef op 23 oktober 2010 @ 12:16:

Vervelend van die voedselvergiftiging achteraf (of is dat toch stiekem een beetje een opluchting?)



Nee, helemaal geen opluchting, ik baal er echt vreselijk van.

En daar ben ik dan wel weer blij mee, want een tijdje geleden zou het inderdaad een opluchting zijn.

Ben ik weer even...



@Pelikaan: thanks voor je wijze woorden. Ik probeer het ook echt zo te zien en voelen, dat het al heel goed is om zo ver te zijn, maar de perfectionist in mij (in ons allemaal denk ik) denkt meteen; laks, gemakkelijk, laf, dat je niet helemáál ervoor gaat. Enfin. Ik herken wat je zegt over klein willen zijn, of eigenlijk gaat het dan om de eigen verantwoordelijkheid, niet? Kun jij in volle eerlijkheid en kracht zeggen dat je helemaal genezen bent van je eetstoornis? Hoef je niet per sé op te antwoorden hoor, maar ik zit denk ik zo op, I don't know, een heel stuk genezen, maar nog niet helemaal, en ik bewonder de moed van iemand die die láátste stap heeft durven zetten. En hoe je dat doet, en eraan vasthoudt, en niet terugvalt. Blabla, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.



@Stampertje: Je noemt een hele goeie: wil/kan ik dit for the rest of my life zo volhouden. De ironie is: ja. Zoals nu, is het leefbaar. Ik verval niet in extremen, (wat is extreem?), het was allemaal wel erger dan nu. Dat is een soort gekke rechtvaardiging die nu in mijn hoofd zit om zo door te schipperen. Dat kun je jaren volhouden. Maar ja...het zou zo heerlijk zijn als je vantevoren al zou weten dat je écht veel gelukkiger bent zonder al die strictheid en destructiviteit van een eetstoornis. Maar dat moet je ervaren. En niet meteen opgeven als het even niet gaat. Daar worstel ik mee.



Ik vind het heel goed dat je de laxeer afbouwt. Ik weet wat voor hel het is (voor mij inmiddels lang geleden, maar het afkicken staat me nog helder voor de geest, en ook ik slikte ongeveer zoveel als jij) Ik wil je een hart onder de riem steken; je lijf weet écht wat het moet doen, al lijkt het in eerste instantie niet zo, en zelfs als je al lange tijd zoveel schade hebt aangericht met laxeer, braken etc, kun je fysiek weer herstellen. Let wel, het is natuurlijk geen vrijbrief, en ik heb zeker ook mensen gezien bij wie de schade onomkeerbaar was, maar ik wil je gewoon ff laten weten dat ik het heel goed vindt dat je zo doorzet, en dat je je écht fysiek en mentaal beter zal voelen als die troep uit te lijf is en het weer de kans krijgt te normaliseren.



Laat je niet afschrikken door eventueel (veel) vocht vasthouden. Dat gaat weer weg, dat is echt tijdelijk. Je lijf is echt best wel slim We (of speaking for myself) durven er alleen niet vaak op te vertrouwen...



Overwinning...ben een week braakvrij. Perfectionist zegt: blabla, je was er jaren vanaf dus zo geweldig is dat niet. Gezond verstand zegt: het is een allerbest begin

quote:indigoblue schreef op 22 oktober 2010 @ 09:37:

Hoi Soof,



Ja, dat was ik inderdaad. Daar ben ik de afgelopen maanden veel mee bezig geweest. Juist omdat ik zoveel afstand van de es heb kunnen nemen komt nu een tijd van verwerking lijkt het wel.Verwerking, ja, dat is het. Met het gevaar ontzettend dramaqueen-achtig te klinken, voelt het wel zo, of een soort rouw ofzo, verdriet, verlies, zoiets. Ik kan soms zó sterk voelen hoe zónde het is dat ik als een zombie door bepaalde periodes ben heengegaan, hoe ik zoveel heb gemist en niet meer kan overdoen. Hm, klinkt wel erg zelfmedelijderig, maar dat gevoel kan ik toch niet ontkennen. Hoe ga jij daarmee om?

En nog even over het besef wat je zelf wel of niet had dat je (veel te) mager was, ook dat is een interessant iets, hoe dat verschilt per persoon, dat lichaamsbeeld. En de (horkerige) opmerkingen van de omgeving.



(Ik blijf posten )



Bij mij waren het wel een soort fases. Ik schaam me om dit te zeggen maar: ik vermagerde in eerste instantie ook zéker uit een soort woede: jullie zullen eens zien wat ik kan, en ook al kan ik voor de rest geen ene moer, wacht maar, de hele wereld mag vergaan, ík zal dun zijn en onkwetsbaar. In die fase voedden opmerkingen over mijn magerte júist mijn eetstoornis. Ik kickte erop. Tjeez, erg he..



Maar dat was een fase waarin ik nog het idee had alle controle te hebben. Er is - in mijn ervaring - een soort grensgebied ofzo, een grens waarbij je die controle verliest en beseft dat de eetstoornis alle controle over jou heeft ipv andersom. Dat vond ik echt heel eng. Ik raakte angstig, depressief, wist niet meer hoe je een gevoel kon 'voelen', niets kon me nog raken, ik was alleen maar dood- en doodmoe. En werkelijk, die opmerkingen van mensen over mijn uiterlijk, de bezorgdheden, die me eerst een kick gaven, maakten me later furiéus. Woedend, ik wilde maar één ding: met rust gelaten worden. Het ergerde me tot op het bot dat mensen me aankeken met zo'n medelijdende blik, of hoe zeg je dat. Ik kon ze wel aanvliegen op zo'n moment. Ik wilde niet meer gezien worden. En ik denk, dat dat voor mij wel het dieptepunt was. Dat ik zo vervreemd van mezelf was geraakt, en dat ik dat heel beangstigend vond en er toch niet mee kon stoppen. Het gevoel van niet meer kunnen ademhalen door al die zelf opgelegde regels, het gevoel gek te worden door al dat gecontrolfreak zeg maar.



Pff, dit is echt best wel persoonlijk, maar ik wil het toch durven posten. Misschien dat iemand het herkent..

quote:Soof25 schreef op 23 oktober 2010 @ 23:55:

Pff, dit is echt best wel persoonlijk, maar ik wil het toch durven posten. Misschien dat iemand het herkent..

Ja, ik herken het.

Alles.

Je verwoordt het ook heel goed en duidelijk.

quote:Soof25 schreef op 23 oktober 2010 @ 23:34:

Maar ja...het zou zo heerlijk zijn als je vantevoren al zou weten dat je écht veel gelukkiger bent zonder al die strictheid en destructiviteit van een eetstoornis. Maar dat moet je ervaren. En niet meteen opgeven als het even niet gaat. Daar worstel ik mee.

En dit is wat ik op het moment het meeste herken. Ik vind het heel erg moeilijk te vertrouwen op de belofte die mensen me doen, dat het leven zonder eetstoornis veel fijner is. Ik moet zeggen dat het vertrouwen wel veel groter is geworden sinds ik meelees en schrijf in dit topic. Als het door een ervaringsdeskundige wordt gezegd, heeft dat voor mij echt heel veel waarde.



Maar toch is er die twijfel, want anders had ik de stap om die laatste kilo's aan te komen alláng genomen. Want die stap kan ik nemen, ik heb het zelf in de hand. Ik houd het nu bewust tegen, al eet ik niet slecht. Ik zou nóg beter moeten eten, meer vooral, dat weet ik dondersgoed.



Er zijn verschillende dingen waar ik het voor wil doen. Ik weet dat ik het puur voor mezelf moet doen, maar dat is gewoon echt nog een stap te ver. Ik moet gemotiveerd worden door bepaalde doelen die ik wil bereiken, en die heb ik genoeg:

- Ik wil meer uren per week gaan werken.

- Ik wil verder leren in mijn vak.

- Ik wil weer heerlijk kunnen slapen (wat trouwens goed gaat op het moment)

- Ik zou zo graag aan streetdance willen doen, dat vind ik echt hélemaal het einde.

- Ik zou zo graag met een groepsreis, dus met allemaal onbekenden, een rondreis door Amerika willen maken.



Als ik zéker zou weten dat dat allemaal voor me weggelegd is, als ik de anorexia loslaat, zou ik het misschien wel durven. Maar een stemmetje in mij zegt:

- Straks kom je kilo's aan, en slaap je nog steeds verrot.

- Straks ben je op gewicht, en lukt het je niet om door te leren (doordat bijvoorbeeld mijn werkgever de cursus niet wil betalen)

- Straks ben je gezond, en durf je nog steeds niet met zo'n groepsreis mee.



Dan lijkt het me opeens zo onwaarschijnlijk, dat alleen door een paar kilo erbij (want zóveel hoef ik niet meer aan te komen, een kilo of zes) het leven veel beter wordt.



't Is dus gewoon angst die me tegenhoudt. Bang voor wat me te wachten staat, bang dat het niet beter zal worden dan dit.



Maar als ik dan even puur op m'n verstand overschakel, kunnen een paar extra kilo's m'n leven toch nooit slechter maken?



Niet toch?

@Lotte35:



Ik reageer later nog uitgebreid op je post, heb nu weinig tijd, maar het is hier al eerder gezegd volgens mij, en iemand heeft het ook wel eens tegen mij gezegd:



Stel dat je zes kilo aankomt (of 4, of 8, of 10) en je ervaart niet méér kwaliteit van leven. Dan kun je toch weer terug? Op elk moment kun je je kont tegen de krib gooien en zeggen; het beste ermee, ik doe het niet. Je hebt eigenlijk niets te verliezen.



Het klinkt heel negatief en ik bedoel ook zeker niet dat je dan doodleuk bijv 1 kg zou kunnen aankomen om er weer 2 af te vallen. Ik vond het een bevrijdend iets om inderdaad (zeg je zelf ook al) te beseffen dat je het zelf in de hand hebt nu. Je maakt zelf een keus. Door te kiezen voor hetgeen dat nog onbekend is, geef je jezelf een kans. En als de hele mikmak dan tegenvalt, heb je net zo goed een keus om terug te gaan. (maar als je groeit in gewicht zul je je ook beter en sterker voelen dus dan wil je dat niet meer, kom daar nog op terug )



Ik wil je absoluut niet triggeren ofzo, maar je bent zelf gewoon al heel duidelijk in waar het hier om gaat: je hebt zelf een keus, op elk moment, elke dag.



Het kost heel veel kracht om je lichaam van zijn natuurlijke setpoint af te houden/het te laten ontdekken op welk gewicht het zich het lekkerst voelt Die kracht kun je op allerlei manieren inzetten, negatief, positief...jij bepaalt.



Snap je waar ik heen wil?

quote:Soof25 schreef op 24 oktober 2010 @ 11:50:

Snap je waar ik heen wil?

Jazeker!



En ik denk dat ook heel vaak hoor; ik kan altijd weer terug.

Maar direct daarop volgt de beangstigende gedachte:



Maar stel dat dan dan niet meer lukt.....!



Dat mijn lichaam zo zielsgelukkig is met die kilo's, dat ze er nooit meer vanaf gaan. Terwijl ik er geestelijk misschien wel heel ongelukkig mee ben.



Ik weet het, véél te ver doorgedacht dit, maar dat is nu juist mijn probleem. Alles, werkelijk álles moet worden geanalyseerd.



Als ik dat niet zou doen, zou ik misschien wel helemaal geen anorexia hebben.

quote:Lotte35 schreef op 24 oktober 2010 @ 11:59:

[...]



Jazeker!



En ik denk dat ook heel vaak hoor; ik kan altijd weer terug.

Maar direct daarop volgt de beangstigende gedachte:



Maar stel dat dan dan niet meer lukt.....!



Dat mijn lichaam zo zielsgelukkig is met die kilo's, dat ze er nooit meer vanaf gaan. Terwijl ik er geestelijk misschien wel heel ongelukkig mee ben.



Ik weet het, véél te ver doorgedacht dit, maar dat is nu juist mijn probleem. Alles, werkelijk álles moet worden geanalyseerd.



Als ik dat niet zou doen, zou ik misschien wel helemaal geen anorexia hebben.



Dat overanalyseren is erg herkenbaar! Ik begrijp en herken je angst van het "wat als ik het dan niet meer kan?". Ten eerste denk ik niet dat dat zal gebeuren. Als je al lange tijd een es hebt, als je zo gewend bent jezelf zo tegen te werken, het perfectionisme, het gecontroleerde, de discipline die het vergt enzovoorts...dan ben je dat niet ineens kwijt. Klinkt hard of cru: maar stel dat alle kilo's blijven zitten, je lijf probeert het heel hard vast te houden. Dan nóg zul jij daar overheen walsen met je es als je maar graag genoeg wil. Oftewel; ik denk dat die angst ongegrond is.



Ten tweede: als jij niet extreem gek met je lichaam omgaat door bijv extreem jojo'en, heel veel/heel weinig eten, dat op en neer gedrag zeg maar, verander je heus niet ineens een log ding met de aangekomen kilo's, dat dat ineens helemaal op slot staat. Je gewicht zal ook altijd wel wat blijven schommelen, in een gezonde marge.



Ik herken het echt wel hoor. Ik was bang door te groeien, door te slaan naar de andere kant, of dat die kilo's zich nooit normaal zouden verdelen over mijn lichaam. Het vergt echt geduld, lef en vertrouwen op je lijf. Kijk, jij bent zo gewend met je geest je lichaam te overheersen, signalen negeren enz, dat zit erin gebakken, dat draait niet ineens helemaal om naar een lichaam wat helemaal zijn eigen gang gaat. Pff ik kan het niet makkelijk uitleggen merk ik.



Zes kilo is niet mis. Dat vind ik nog steeds best veel. Ik denk zeker dat het verschil zal maken, fysiek en mentaal. Ik weet niet of je daarmee op randje gezond gewicht komt? In mijn ervaring hebben die laatste kilo's veel verschil gemaakt. Vooral in dat grijze gebied zeg maar (BMI 18-20) Ik zit nu ongeveer op bmi 20 en voel me toch echt anders dan met 4-6 kilo minder. Mentaal: ik kan beter voelen, en beter 'meeveren' daarop/minder zwart-wit denken, meer relativeringsvermogen, meer vertrouwen kunnen voelen. Fysiek: menstruatie terug, minder koud, sneller herstel bij ziekte, beter slapen, do I need to continue..



Mijn hoofd is rustiger geworden. Ik bleef heel lang hangen op een 'acceptabel' ondergewicht, slaat natuurlijk nergens op, het is nooit acceptabel haha, maar goed, en daarmee blééf mijn hoofd zo vol zitten met die controle en angsten en regeltjes. Allemaal heel veilig. En nog altijd heel onvrij. Dus vanuit mijn ervaring zeg ik zeker: ja, ook die laatste kilo's maken een heel verschil.



Ik ben veel meer in staat te Genieten, van alles. Dat is echt verbonden met de mate waarin je kunt voelen.



Ik weet het ook niet hoor, ik zit hardop te denken. Hell, misschien moet ik zelfs nog verder doorgroeien in kilo's, misschien ligt mijn setpoint nog wel hoger. Ik begrijp je angst dus heel goed.

En weet je Lotte, waar ik steeds meer achterkom, en wat helpt om het overanalyseren, wat...als denken, het alles willen incalculeren, tegen te gaan is: het leven ís ook (grotendeels) ongecontroleerd. Dus het heeft helemaal geen zin er wél zo mee om te gaan. Snap je?



Dat is tegelijk juist ook het mooie. Leven is doen, proberen, ervaren, zijn. Niet denken, bedenken, wachten, controleren.



Ik probeer dat nu te accepteren. Hoewel doodeng, geeft het ook rust merk ik.



Keep the good work up