Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 31 oktober 2010 om 19:11
Ik zit er trouwens aan te denken weer hulp te zoeken. Omdat ik merk dat er nog veel moet 'gebeuren' in mijn gedachtes/zelfbeeld en ook lichaamsbeeld.
Maar ik neem de stap dus niet. Ergens denk ik nog steeds: ik doe het zelf wel.
En ik weet ook niet waar ik het dan precies zou moeten zoeken. Ik ben tenslotte geen ernstig geval meer, zeg maar.
En dan moet, eh herstel, kies ik ervoor het echt helemaal aan te gaan en afscheid te nemen..?
*Egoistische post-modus uit*
Maar ik neem de stap dus niet. Ergens denk ik nog steeds: ik doe het zelf wel.
En ik weet ook niet waar ik het dan precies zou moeten zoeken. Ik ben tenslotte geen ernstig geval meer, zeg maar.
En dan moet, eh herstel, kies ik ervoor het echt helemaal aan te gaan en afscheid te nemen..?
*Egoistische post-modus uit*
zondag 31 oktober 2010 om 20:10
quote:Soof25 schreef op 31 oktober 2010 @ 18:23:
Top! Onwijs sterk Lotte. Kun je toelichten hoe het komt dat je meer hebt gegeten? Ik bedoel, hebben onze reacties daarin iets losgemaakt, of een gezonde gedachte in je hoofd getriggerd om meer te eten? Wat maakt dat je nu wél die anorexia een flinke schop hebt kunnen geven?
Dank je wel!
Of jullie reacties iets hebben losgemaakt? Zéker weten! Jullie zijn nu al zo'n tijd bezig mij ervan te overtuigen dat het goed is om aan te komen, dat ik er gewoon niet meer omheen kan. Jullie zeggen precies de goede dingen, leggen steeds exact de vinger op de zere plek.
Ik realiseer me gewoon meer dan ooit dat ik nog jarenlang mooie stukjes kan schrijven, op fora en in blogs, maar dat ik daarmee gewoon niet beter word. Het helpt me wel, vooral als ik zulke reacties krijg als die van jullie, maar er is maar één ding wat ik moet doen om beter te worden, en dat is aankomen.
En voor dat aankomen hoef ik maar één ding te doen, en dat is meer eten. Ik kan dromen over een mooie baan als ortho-assistente, over reizen naar Amerika en streetdance, maar als ik niet aankom, kan ik dat allemaal gerust vergeten.
Door jullie is me dat nu duidelijker dan ooit.
quote:Soof25 schreef op 31 oktober 2010 @ 18:29:
By the way, wat zijn je gedachten/ideeen over wat indigo en ik hebben aangekaart betreft doelen stellen? Ik wil je niet pushen, ik ben alleen benieuwd hoe je gedachten daarover zijn, en wat voor jou dan bijv een haalbaar doel is op dit moment?
Daar heb ik natuurlijk ook over nagedacht. Ik voel me trouwens helemaal niet gepusht hoor, dat heb ik juist nodig.
Dit weekend ben ik dus begonnen met net zoveel te eten als op de dagen dat ik moet werken. Echt heel moeilijk, maarja, het moet. En tja, het smaakt gewoon net zo prima allemaal, alleen het schuldgevoel is wat groter. Maar dan denk ik terug aan alles wat hier tegen me gezegd is, en dan weet ik dat het goed is wat ik doe.
Verder wil ik deze week beginnen met me om de dag te wegen, in plaats van iedere dag. Dat wordt echt een héle lastige voor me......
Ook ga ik vanaf morgen élke middag mijn boterham opeten op m'n werk, ongeacht of ik honger heb of niet.
En trouwens, ik weet dat een pond aankomen in twee dagen alleen maar kan als je echt heel veel meer eet. En dat dat bij mij dus niet het geval is. Maargoed, ik heb dat extra gewicht toch gezien op de weegschaal, en heb vandaag ervaren dat de wereld gewoon doordraait. En ik draai ook gewoon mee.
Top! Onwijs sterk Lotte. Kun je toelichten hoe het komt dat je meer hebt gegeten? Ik bedoel, hebben onze reacties daarin iets losgemaakt, of een gezonde gedachte in je hoofd getriggerd om meer te eten? Wat maakt dat je nu wél die anorexia een flinke schop hebt kunnen geven?
Dank je wel!
Of jullie reacties iets hebben losgemaakt? Zéker weten! Jullie zijn nu al zo'n tijd bezig mij ervan te overtuigen dat het goed is om aan te komen, dat ik er gewoon niet meer omheen kan. Jullie zeggen precies de goede dingen, leggen steeds exact de vinger op de zere plek.
Ik realiseer me gewoon meer dan ooit dat ik nog jarenlang mooie stukjes kan schrijven, op fora en in blogs, maar dat ik daarmee gewoon niet beter word. Het helpt me wel, vooral als ik zulke reacties krijg als die van jullie, maar er is maar één ding wat ik moet doen om beter te worden, en dat is aankomen.
En voor dat aankomen hoef ik maar één ding te doen, en dat is meer eten. Ik kan dromen over een mooie baan als ortho-assistente, over reizen naar Amerika en streetdance, maar als ik niet aankom, kan ik dat allemaal gerust vergeten.
Door jullie is me dat nu duidelijker dan ooit.
quote:Soof25 schreef op 31 oktober 2010 @ 18:29:
By the way, wat zijn je gedachten/ideeen over wat indigo en ik hebben aangekaart betreft doelen stellen? Ik wil je niet pushen, ik ben alleen benieuwd hoe je gedachten daarover zijn, en wat voor jou dan bijv een haalbaar doel is op dit moment?
Daar heb ik natuurlijk ook over nagedacht. Ik voel me trouwens helemaal niet gepusht hoor, dat heb ik juist nodig.
Dit weekend ben ik dus begonnen met net zoveel te eten als op de dagen dat ik moet werken. Echt heel moeilijk, maarja, het moet. En tja, het smaakt gewoon net zo prima allemaal, alleen het schuldgevoel is wat groter. Maar dan denk ik terug aan alles wat hier tegen me gezegd is, en dan weet ik dat het goed is wat ik doe.
Verder wil ik deze week beginnen met me om de dag te wegen, in plaats van iedere dag. Dat wordt echt een héle lastige voor me......
Ook ga ik vanaf morgen élke middag mijn boterham opeten op m'n werk, ongeacht of ik honger heb of niet.
En trouwens, ik weet dat een pond aankomen in twee dagen alleen maar kan als je echt heel veel meer eet. En dat dat bij mij dus niet het geval is. Maargoed, ik heb dat extra gewicht toch gezien op de weegschaal, en heb vandaag ervaren dat de wereld gewoon doordraait. En ik draai ook gewoon mee.
zondag 31 oktober 2010 om 20:12
Soof 25 schreef
Wow, dit is een hele goeie. Daar worstel ik mee. Hoe heb jij dat aangepakt? Hoe ben jij teruggekomen bij jezelf, bij wat je zelf wil, hoe heb je dat ontdekt? Hoe kom je erachter of je een keus maakt vanuit jezelf of eentje die niet goed voor je is?
Het kiezen wat goed voor je is en of het vanuit jezelf gaat of omdat je het doet om een ander te pleasen. Dit zijn dingen die ik nog steeds moeilijk vind en je komt daar pas echt aan toe als je je eetprobleem hebt over wonnen. Dit zijn de dingen die er achter zitten. Door je bezig te houden met eten niet eten hoef je eigenlijk niet bezig te zijn met de wezenlijke dingen waar je mee worsteld. Aller eerst is het zaak om erachter te komen wanneer je echt honger hebt en wanneer je echt iets lekker vind of niet. Maar dan ben je al zoveel verder in het proces. Ook het liegen is als AN ner erg gemakkelijk. Ten minste voor mij was dat zo. Het heeft me ook jaren gekost om niet meer te liegen. Ik was er zo aan gewend. Dat ik soms ook loog als het helemaal niet nodig was. Voor mij was het een heel langzaam proces. Die ik door erover te lezen heb doorworsteld. Hulp zoeken heb ik nooit gedaan en daar heb ik heel veel spijt van. Maar in mijn tijd was het niet zo bekend. Ik zelf had er nog nooit van gehoord. Hulpzoeken had me veel eerder inzicht gegeven in mijzelf (en ik was ook niet een ernstig geval)en vooral de probleematiek die er achter zit. Want heb je je eten onder controle dan begint de rest pas. Ik hoop niet dat dit afschrikt voor sommigen. Want de AN periode zelf vind ik achteraf veel erger dan de rest erna. Dan begin je pas weer geestelijk te groeien. In de An periode zit je in een eenzame cocon. Althans dat gold voor mij en daar kan ik nog wel eens heel verdrietig over worden.
Wow, dit is een hele goeie. Daar worstel ik mee. Hoe heb jij dat aangepakt? Hoe ben jij teruggekomen bij jezelf, bij wat je zelf wil, hoe heb je dat ontdekt? Hoe kom je erachter of je een keus maakt vanuit jezelf of eentje die niet goed voor je is?
Het kiezen wat goed voor je is en of het vanuit jezelf gaat of omdat je het doet om een ander te pleasen. Dit zijn dingen die ik nog steeds moeilijk vind en je komt daar pas echt aan toe als je je eetprobleem hebt over wonnen. Dit zijn de dingen die er achter zitten. Door je bezig te houden met eten niet eten hoef je eigenlijk niet bezig te zijn met de wezenlijke dingen waar je mee worsteld. Aller eerst is het zaak om erachter te komen wanneer je echt honger hebt en wanneer je echt iets lekker vind of niet. Maar dan ben je al zoveel verder in het proces. Ook het liegen is als AN ner erg gemakkelijk. Ten minste voor mij was dat zo. Het heeft me ook jaren gekost om niet meer te liegen. Ik was er zo aan gewend. Dat ik soms ook loog als het helemaal niet nodig was. Voor mij was het een heel langzaam proces. Die ik door erover te lezen heb doorworsteld. Hulp zoeken heb ik nooit gedaan en daar heb ik heel veel spijt van. Maar in mijn tijd was het niet zo bekend. Ik zelf had er nog nooit van gehoord. Hulpzoeken had me veel eerder inzicht gegeven in mijzelf (en ik was ook niet een ernstig geval)en vooral de probleematiek die er achter zit. Want heb je je eten onder controle dan begint de rest pas. Ik hoop niet dat dit afschrikt voor sommigen. Want de AN periode zelf vind ik achteraf veel erger dan de rest erna. Dan begin je pas weer geestelijk te groeien. In de An periode zit je in een eenzame cocon. Althans dat gold voor mij en daar kan ik nog wel eens heel verdrietig over worden.
Don't worry be happy
zondag 31 oktober 2010 om 20:55
quote:Soof25 schreef op 31 oktober 2010 @ 18:44:
[...]
Ja, ik herken het van een tijdje terug. Je zult je zeker veel vrijer voelen, dat is echt geen romantiseren. Bij mij ging het steeds beter omdat ik me steeds eenzamer begon te voelen door al die regels van mijn anorexia. Ik ging wel weer naar feestjes, ontmoette nieuwe mensen enzovoorts. Maar het was alsof ik boven mezelf hing en toekeek: mensen die lachten, uit hun dak gingen, praatten, en ik deed maar halfslachtig mee, omdat het in mijn hoofd veel te druk was met (niet) eten. Ik kon me niet goed ontspannen. Ik voelde me geen deel van het gezelschap.
Pas als je vrijer durft mee te doen (een wijntje, of 'enge' dingen eten, noem het maar op) komt er ruimte voor genieten. Ik vond dat heel lang onzin, want ik kon toch ook wel meedoen, meegenieten als ik bij mijn eigen veilige eetpatroon bleef/nooit eens snackte, alcohol dronk of wat dan ook...? Nee, zo werkt het dus niet. Dan heeft de es nog steeds controle over jou.
Vraag jezelf af (dat doe ik bij mezelf): is het echt aantrekkelijk om aan de zijlijn te staan? Om een toeschouwer te zijn, om niet mee te doen?
Ik was het zat om alleen maar 'toe te kijken'. Ik wilde die buikgevoelens terug, die schaterlach, die borrelende energie.Dit herken ik heel erg en het was één van de stimulansen om de knop om te zetten. En het was het waard
[...]
Ja, ik herken het van een tijdje terug. Je zult je zeker veel vrijer voelen, dat is echt geen romantiseren. Bij mij ging het steeds beter omdat ik me steeds eenzamer begon te voelen door al die regels van mijn anorexia. Ik ging wel weer naar feestjes, ontmoette nieuwe mensen enzovoorts. Maar het was alsof ik boven mezelf hing en toekeek: mensen die lachten, uit hun dak gingen, praatten, en ik deed maar halfslachtig mee, omdat het in mijn hoofd veel te druk was met (niet) eten. Ik kon me niet goed ontspannen. Ik voelde me geen deel van het gezelschap.
Pas als je vrijer durft mee te doen (een wijntje, of 'enge' dingen eten, noem het maar op) komt er ruimte voor genieten. Ik vond dat heel lang onzin, want ik kon toch ook wel meedoen, meegenieten als ik bij mijn eigen veilige eetpatroon bleef/nooit eens snackte, alcohol dronk of wat dan ook...? Nee, zo werkt het dus niet. Dan heeft de es nog steeds controle over jou.
Vraag jezelf af (dat doe ik bij mezelf): is het echt aantrekkelijk om aan de zijlijn te staan? Om een toeschouwer te zijn, om niet mee te doen?
Ik was het zat om alleen maar 'toe te kijken'. Ik wilde die buikgevoelens terug, die schaterlach, die borrelende energie.Dit herken ik heel erg en het was één van de stimulansen om de knop om te zetten. En het was het waard
maandag 1 november 2010 om 06:38
Nog even snel voor ik naar werk moet 
:
- Vind dat echt een goeie Soof! Mezelf afvragen of ik nu daadwerkelijk gevoelsmatig mee kan doen met de rest of mezelf nog steeds een outsider voel. Vooral dat gevoel dat je naar jezelf staat te kijken van bovenaf klinkt bekend... Maar ik ga daar eens mee aan de slag .
En wat betreft dat hulp zoeken Soof: je kunt beter voorkomen dat het eerst uit de hand moet lopen voor je hulp zoekt. Ik denk dat dat vooral het punt is waar het mis gaat in de hulpverlening: opkomende of nasluimerende eetproblematiek wordt vaak niet gesignaleerd (of verbloemd, net hoe je het wil zien) en daarom niet als ernstig gezien (zoals mijn HA die vindt dat er geen probleem is als er niet klinisch gezien sprake is van ondergewicht. Wat zegt dát over mijn gedachtepatroon?). Het is een hele stap, en doodeng, maar het lucht ontzettend op. En er is niets mis met zetjes in de goede richting krijgen en een vangnet voor jezelf creëeren . Het is niet nodig om alles alleen te moeten doen. Heb mezelf ook over die drempel van geen hulp willen hebben moeten trekken (nja, kreeg een schop onder mijn kont van mijn vriend ), het is eng, maar het is het waard (nog steeds) . En je hoeft niet meteen naar een eetstoorniskliniek te gaan ofzo? 'Gewoon' een psycholoog/psychotherapeut die ervaring heeft met es is in dit stadium misschien ook genoeg?
Fijne dag iedereen!
:- Vind dat echt een goeie Soof! Mezelf afvragen of ik nu daadwerkelijk gevoelsmatig mee kan doen met de rest of mezelf nog steeds een outsider voel. Vooral dat gevoel dat je naar jezelf staat te kijken van bovenaf klinkt bekend... Maar ik ga daar eens mee aan de slag .
En wat betreft dat hulp zoeken Soof: je kunt beter voorkomen dat het eerst uit de hand moet lopen voor je hulp zoekt. Ik denk dat dat vooral het punt is waar het mis gaat in de hulpverlening: opkomende of nasluimerende eetproblematiek wordt vaak niet gesignaleerd (of verbloemd, net hoe je het wil zien
) en daarom niet als ernstig gezien (zoals mijn HA die vindt dat er geen probleem is als er niet klinisch gezien sprake is van ondergewicht. Wat zegt dát over mijn gedachtepatroon?). Het is een hele stap, en doodeng, maar het lucht ontzettend op. En er is niets mis met zetjes in de goede richting krijgen en een vangnet voor jezelf creëeren . Het is niet nodig om alles alleen te moeten doen. Heb mezelf ook over die drempel van geen hulp willen hebben moeten trekken (nja, kreeg een schop onder mijn kont van mijn vriend ), het is eng, maar het is het waard (nog steeds) . En je hoeft niet meteen naar een eetstoorniskliniek te gaan ofzo? 'Gewoon' een psycholoog/psychotherapeut die ervaring heeft met es is in dit stadium misschien ook genoeg? Fijne dag iedereen!
maandag 1 november 2010 om 16:04
Hallo meiden,
Er is een hoop geschreven en morgen reageer ik uitgebreid maar ik moet even iets kwijt en advies is welkom.
Afgelopen weekend met familie weggeweest. Ik ben nog aan het afbouwen, vorige week schreef ik dat ik nog op 2 pakjes zat en sinds gisteren op 1 pakje. De reden waarom ik sneller afbouw is omdat ik geen zin meer heb om die pillen te slikken. Afgelopen vrijdag (dag van vertrek) had ik 's ochtends al de gedachte van : zal ik expres minder pillen meenemen... en heb ik dus ook gedaan. Vanochtend heb ik besloten dat ik morgen niets meer gebruik.......Ik heb bij vlagen wel ontzettende buikpijn (menstruatie is er niets bij) dus ik dacht dan kan ik net zo goed stoppen met alle pillen. Ik bedoel pijn heb ik toch al.
Op zich ben ik zeker van mijn besluit maar ben ook ontzettend bang voor wat komen gaat (qua vocht). Mijn enige negatieve gedachte is: zul je net zien dat bij mij het vocht niet verdwijnt en ik dat nooit meer kwijtraak, ik ben dus echt bang.
Met vriendje heb ik wat trainingsbroeken gekocht en wat wijdere truien zodat ik niet meer naar de stad hoef. Hij is echt een grote steun.
Ik hoop gewoon dat ik eind november 1) weer een beetje naar het toilet kan en 2) er weer toonbaar uitzie. Alle sociale verplichtingen heb ik voor deze maand afgezegd om me te concentreren op herstel, paniekreacties te vermijden en stomme opmerkingen van mijn moeder te ontwijken.
Sorry voor deze egopost maar heb ff een dipje.
Er is een hoop geschreven en morgen reageer ik uitgebreid maar ik moet even iets kwijt en advies is welkom.
Afgelopen weekend met familie weggeweest. Ik ben nog aan het afbouwen, vorige week schreef ik dat ik nog op 2 pakjes zat en sinds gisteren op 1 pakje. De reden waarom ik sneller afbouw is omdat ik geen zin meer heb om die pillen te slikken. Afgelopen vrijdag (dag van vertrek) had ik 's ochtends al de gedachte van : zal ik expres minder pillen meenemen... en heb ik dus ook gedaan. Vanochtend heb ik besloten dat ik morgen niets meer gebruik.......Ik heb bij vlagen wel ontzettende buikpijn (menstruatie is er niets bij) dus ik dacht dan kan ik net zo goed stoppen met alle pillen. Ik bedoel pijn heb ik toch al.
Op zich ben ik zeker van mijn besluit maar ben ook ontzettend bang voor wat komen gaat (qua vocht). Mijn enige negatieve gedachte is: zul je net zien dat bij mij het vocht niet verdwijnt en ik dat nooit meer kwijtraak, ik ben dus echt bang.
Met vriendje heb ik wat trainingsbroeken gekocht en wat wijdere truien zodat ik niet meer naar de stad hoef. Hij is echt een grote steun.
Ik hoop gewoon dat ik eind november 1) weer een beetje naar het toilet kan en 2) er weer toonbaar uitzie. Alle sociale verplichtingen heb ik voor deze maand afgezegd om me te concentreren op herstel, paniekreacties te vermijden en stomme opmerkingen van mijn moeder te ontwijken.
Sorry voor deze egopost maar heb ff een dipje.
maandag 1 november 2010 om 19:12
Echt knap van je Stampertje! En stel dat je echt last gaat krijgen: misschien dan weer (ook al klinkt het tegenstrijdig) een pilletje extra erbij nemen en wat langer doen over afbouwen? Merk dat je helemaal klaar bent met die pillen, maar als je echt verstopt gaat zitten ga je nog veel meer buikpijn krijgen... neem de tijd he .
dinsdag 2 november 2010 om 15:18
Middag allemaal,
@ Lotte: Je bent erg sterk bezig en krijg het gevoel dat je steeds meer voor je eigen geluk/toekomst kiest. En wat je schrijft dat je een baan, reizen ed wel kunt vergeten als je niet goed voor jezelf zorgt is hard maar wel realiteit. Ik vind het wel jammer dat je bij je ortho geen stage kan lopen en hoop dat je snel een andere plek vindt (misschien via die ortho). Maar goed opstekertje voor jou!
@ Soof: Alhoewel je zelf zegt dat je eten nog niet jofel is heb je al wel 2 weken niet gebraakt en een leuke (sociale avond) gehad met vrienden. Dat gevoel dat je die avond had zou je toch iedere dag willen hebben!! Wat je zegt over hulp zoeken... Ik heb een tijd hulp gehad met een ervaringsdeskundige (GGZ). Zij was geen psycholoog of zoiets maar dat zocht ik ook niet. Ik wilde iemand die me begreep en in mijn gevoelens kon verplaatsen. Misschien ook iets voor jou? Het is misschien een makkelijkere stap dan een psycholoog?
Vanaf vandaag clean!!! (na ja sinds gisterenmiddag). Mijn buik voelt nu al als een blok beton en ben nog niet naar het toilet geweest. Vanochtend meegranen brood op met Yakult en thee. Vanmiddag 2 meergranen boterhammen met thee en een appel. Er moest wel een knop om om vanmiddag die twee boterhammen te pakken ipv 1 maar goed zit erin.
@LilStar: Ik heb afgelopen vrijdag klysma's besteld (grote). Ik had er thuis nog een aantal (vanuit de kliniek) maar dit waren nog van 2007 dus die durf ik niet meer te gebruiken. In geval van nood zet ik liever een klysma dan dat ik een pilletje slik. Ik heb nu al moeite met mijn lijf en weet niet hoeveel kg vocht ik ga aankomen (ik slikte nogal een hoeveelheid). Uit zelfbescherming wil ik die dingen niet in huis en zal ik de komende maand niet naar de stad gaan. Enerzijds omdat ik misschien een zwak moment zal hebben en anderzijds omdat ik me schaam voor mijn lijf....
Ik ga nu wel iedere avond een uurtje lopen (na het eten) met vriendje.
Ik denk dat ik nog zo'n trauma heb overgehouden aan de kliniek toen ik cold turkey stopte met de pillen. Ik kwam binnen 5 dagen 6 kg aan en moest zelfs naar het ziekenhuis voor een klysma...
In het ziekenhuis vertelde de arts ook tegen de mensen van de kliniek dat ze me niet zo hadden mogen 'overvoeren'.
LET WEL: ik neem de kliniek niets kwalijk want ben zeker niet de makkelijkste maar nu doe ik het qua eten anders: extra fruit, meer bewegen etc.
@ Lotte: Je bent erg sterk bezig en krijg het gevoel dat je steeds meer voor je eigen geluk/toekomst kiest. En wat je schrijft dat je een baan, reizen ed wel kunt vergeten als je niet goed voor jezelf zorgt is hard maar wel realiteit. Ik vind het wel jammer dat je bij je ortho geen stage kan lopen en hoop dat je snel een andere plek vindt (misschien via die ortho). Maar goed opstekertje voor jou!
@ Soof: Alhoewel je zelf zegt dat je eten nog niet jofel is heb je al wel 2 weken niet gebraakt en een leuke (sociale avond) gehad met vrienden. Dat gevoel dat je die avond had zou je toch iedere dag willen hebben!! Wat je zegt over hulp zoeken... Ik heb een tijd hulp gehad met een ervaringsdeskundige (GGZ). Zij was geen psycholoog of zoiets maar dat zocht ik ook niet. Ik wilde iemand die me begreep en in mijn gevoelens kon verplaatsen. Misschien ook iets voor jou? Het is misschien een makkelijkere stap dan een psycholoog?
Vanaf vandaag clean!!! (na ja sinds gisterenmiddag). Mijn buik voelt nu al als een blok beton en ben nog niet naar het toilet geweest. Vanochtend meegranen brood op met Yakult en thee. Vanmiddag 2 meergranen boterhammen met thee en een appel. Er moest wel een knop om om vanmiddag die twee boterhammen te pakken ipv 1 maar goed zit erin.
@LilStar: Ik heb afgelopen vrijdag klysma's besteld (grote). Ik had er thuis nog een aantal (vanuit de kliniek) maar dit waren nog van 2007 dus die durf ik niet meer te gebruiken. In geval van nood zet ik liever een klysma dan dat ik een pilletje slik. Ik heb nu al moeite met mijn lijf en weet niet hoeveel kg vocht ik ga aankomen (ik slikte nogal een hoeveelheid). Uit zelfbescherming wil ik die dingen niet in huis en zal ik de komende maand niet naar de stad gaan. Enerzijds omdat ik misschien een zwak moment zal hebben en anderzijds omdat ik me schaam voor mijn lijf....
Ik ga nu wel iedere avond een uurtje lopen (na het eten) met vriendje.
Ik denk dat ik nog zo'n trauma heb overgehouden aan de kliniek toen ik cold turkey stopte met de pillen. Ik kwam binnen 5 dagen 6 kg aan en moest zelfs naar het ziekenhuis voor een klysma...
In het ziekenhuis vertelde de arts ook tegen de mensen van de kliniek dat ze me niet zo hadden mogen 'overvoeren'.
LET WEL: ik neem de kliniek niets kwalijk want ben zeker niet de makkelijkste maar nu doe ik het qua eten anders: extra fruit, meer bewegen etc.
dinsdag 2 november 2010 om 16:22
Ik hou het even niet bij hier, maar denk wel aan jullie!
Stampertje, wat knap, wat ben je dapper, wat zet je toch goed door!!! Ik ben echt trots op hoe je dit aanpakt. Super!! Volkoren brood is trouwens beter wat betreft vezels dan meergranen. Zorg je ook voor voldoende vocht inname als je vezelrijk eet? Succes nog, je gaat helemaal top!
Stampertje, wat knap, wat ben je dapper, wat zet je toch goed door!!! Ik ben echt trots op hoe je dit aanpakt. Super!! Volkoren brood is trouwens beter wat betreft vezels dan meergranen. Zorg je ook voor voldoende vocht inname als je vezelrijk eet? Succes nog, je gaat helemaal top!
dinsdag 2 november 2010 om 21:28
Stampertje echt supersupergoed . En soms kun je idd 'de verleiding' maar beter buiten de deur houden. Een stel klysma's doen het werk dan hopelijk ook (in case of emergency).
Vandaag naar de tandarts geweest om die rotte tanden van mij te laten fixen (nog een reden om harder aan dat overgeven te werken). Bijkomend achtergrondnieuws: ik ben doods- en doodsbang voor de tandarts (en naalden...). Dus dat was geen feestje... volgende keer moet de andere kant nog. Dat overgeven wil ik dus ook echt stoppen.
Verder nog naar de Ikea geweest met mijn vriend, we zouden daar een hapje eten, omdat we rond lunchtijd daar aankwamen. Voor het eerst dat ik niet uitgebreid al op internet heb zitten zoeken wat ik het beste kan nemen daar (ik check altijd via internet de menukaart voor ik ergens ga lunchen/uit eten ga, heel erg eigenlijk...). Voelt nog steeds moeilijk om die controle los te laten. Maar hé, weer een stap vooruit laat maar denken!
Liefs
Vandaag naar de tandarts geweest om die rotte tanden van mij te laten fixen (nog een reden om harder aan dat overgeven te werken). Bijkomend achtergrondnieuws: ik ben doods- en doodsbang voor de tandarts (en naalden...
). Dus dat was geen feestje... volgende keer moet de andere kant nog. Dat overgeven wil ik dus ook echt stoppen.Verder nog naar de Ikea geweest met mijn vriend, we zouden daar een hapje eten, omdat we rond lunchtijd daar aankwamen. Voor het eerst dat ik niet uitgebreid al op internet heb zitten zoeken wat ik het beste kan nemen daar (ik check altijd via internet de menukaart voor ik ergens ga lunchen/uit eten ga, heel erg eigenlijk...). Voelt nog steeds moeilijk om die controle los te laten. Maar hé, weer een stap vooruit laat maar denken!
Liefs
woensdag 3 november 2010 om 12:04
Goed van je LilStar, de tandarts! Weet hij van je eetstoornis? Je tanden zijn inderdaad een hele goede motivatie om gezonder te gaan leven. Toen ik hoorde dat ik botontkalking had, deed me dat niet echt veel (erg, maarja). Tot ik me realiseerde dat je tanden ook kalk nodig hebben. Toen dacht ik: shit, maar dá's wel belangrijk!
En dat Ikeaverhaal is natuurlijk ook super! Ik ken dat hoor, dat je van tevoren wilt weten wat er op de kaart staat. Lang leve internet, wat dat betreft. Maar wat heb je uiteindelijk gegeten? Gek hè, ik vind dat gewoon echt leuk om te weten. Eigenlijk ben ik gewoon gek van eten. Ik praat er graag over, ik kijk graag kookprogramma's. Alleen dat waar het voor bedoeld is, namelijk opeten, is een beetje moeilijk
Als mensen in mijn omgeving uit eten zijn geweest, wil ik ook altijd precies weten wat ze genomen hebben. En ze vinden dat ook altijd heel leuk om te vertellen.
Jij, Zweedse balletjes? Ik gok van niet.....?
En dat Ikeaverhaal is natuurlijk ook super! Ik ken dat hoor, dat je van tevoren wilt weten wat er op de kaart staat. Lang leve internet, wat dat betreft. Maar wat heb je uiteindelijk gegeten? Gek hè, ik vind dat gewoon echt leuk om te weten. Eigenlijk ben ik gewoon gek van eten. Ik praat er graag over, ik kijk graag kookprogramma's. Alleen dat waar het voor bedoeld is, namelijk opeten, is een beetje moeilijk
Als mensen in mijn omgeving uit eten zijn geweest, wil ik ook altijd precies weten wat ze genomen hebben. En ze vinden dat ook altijd heel leuk om te vertellen.
Jij, Zweedse balletjes? Ik gok van niet.....?
woensdag 3 november 2010 om 14:18
Hallo,
Ja ik ben ook wel benieuwd wat je uiteindelijk hebt gegeten...
Ik was eigenlijk nog nooit bij de IKEA restaurant geweest dus toen wij daar een aantal weken geleden waren wilde we ook wat eten. Ik was in de veronderstelling dat het net zoiets was als La Place van de V&D, dus tal van keus uit broodjes, sauzijsenbroodjes etc. Not...er lagen alleen broodjes zalm (heb echt een hekel aan vis) en friet met idd die gehaktballen...
Wat jij zegt Lotte heb ik ook wel. Ben ook altijd benieuwd wat mensen eten. In de supermarkt kijk ik ook vaak in de wagentjes van anderen. Kookprogramma's volg ik ook maar ik kijk ook vaak naar SOS Sonja hoewel dat elke week wel hetzelfde is. Het is gewoon nieuwsgierigheid wat mensen eten....
Ja ik ben ook wel benieuwd wat je uiteindelijk hebt gegeten...
Ik was eigenlijk nog nooit bij de IKEA restaurant geweest dus toen wij daar een aantal weken geleden waren wilde we ook wat eten. Ik was in de veronderstelling dat het net zoiets was als La Place van de V&D, dus tal van keus uit broodjes, sauzijsenbroodjes etc. Not...er lagen alleen broodjes zalm (heb echt een hekel aan vis) en friet met idd die gehaktballen...
Wat jij zegt Lotte heb ik ook wel. Ben ook altijd benieuwd wat mensen eten. In de supermarkt kijk ik ook vaak in de wagentjes van anderen. Kookprogramma's volg ik ook maar ik kijk ook vaak naar SOS Sonja hoewel dat elke week wel hetzelfde is. Het is gewoon nieuwsgierigheid wat mensen eten....
donderdag 4 november 2010 om 10:41
Haha ik heb dat ook hoor, ben gefascineerd door eten . Vind het echt leuk om te koken en recepten te zoeken die in mijn straatje liggen. Zelfs taarten bakken vind ik geweldig, opeten is een ander verhaal haha.
Maar idd: ik heb me rot zitten zoeken naar wat 'fatsoenlijks' daar. Friet met Zweedse balletjes, friet met nietnaderteverklarenhompvlees, saucijzenbroodjes, taart, taart, gebak en taart. Thank God was er een salad bar en heb ik ergens tussen taart A t/m taart Z nog een broodje met kipfilet vandaan getoverd.
Oja... nog een vraagje: welke mensen in jullie omgeving weten van jullie es? Gister vroeg een meisje van sport aan mijn vriend (we doen dezelfde sport) of ik een es heb. Omdat ik wel erg veel was afgevallen het afgelopen jaar. Ik had altijd het idee dat het niet zo opviel, omdat het zo geleidelijk ging. Maar zij had ook bijna 2 jaar in het buitenland gezeten (tussendoor wel een keertje weer in NL geweest).
Mijn vriend weet dat ik het liever voor mezelf houdt, dus hij had voor me gelogen (arme jongen, daar vindt hij dus echt niet leuk...). Maar voelt wel verrot dat het dus toch opvalt. Misschien ook wel erg naïef van mij om te denken dat dat wel mee zou vallen...
P.S. @ Lotte: heb de tandarts niets verteld over mijn es, maar misschien heeft hij al wel een idee.
. Vind het echt leuk om te koken en recepten te zoeken die in mijn straatje liggen. Zelfs taarten bakken vind ik geweldig, opeten is een ander verhaal haha.Maar idd: ik heb me rot zitten zoeken naar wat 'fatsoenlijks' daar. Friet met Zweedse balletjes, friet met nietnaderteverklarenhompvlees, saucijzenbroodjes, taart, taart, gebak en taart. Thank God was er een salad bar en heb ik ergens tussen taart A t/m taart Z nog een broodje met kipfilet vandaan getoverd.
Oja... nog een vraagje: welke mensen in jullie omgeving weten van jullie es? Gister vroeg een meisje van sport aan mijn vriend (we doen dezelfde sport) of ik een es heb. Omdat ik wel erg veel was afgevallen het afgelopen jaar. Ik had altijd het idee dat het niet zo opviel, omdat het zo geleidelijk ging. Maar zij had ook bijna 2 jaar in het buitenland gezeten (tussendoor wel een keertje weer in NL geweest).
Mijn vriend weet dat ik het liever voor mezelf houdt, dus hij had voor me gelogen (arme jongen, daar vindt hij dus echt niet leuk...). Maar voelt wel verrot dat het dus toch opvalt. Misschien ook wel erg naïef van mij om te denken dat dat wel mee zou vallen...
P.S. @ Lotte: heb de tandarts niets verteld over mijn es, maar misschien heeft hij al wel een idee.
donderdag 4 november 2010 om 11:06
Hallo,
Eigenlijk weet iedereen in mijn omgeving van mijn es. Behalve mijn schoonfamilie. Het is al weer een aantal jaren geleden dat ik op mijn dieptepunt zat van anorexia. Ik heb nu geen zwaar ondergewicht meer en het gaat ook wel goed. Mensen hebben wel vaak de associatie dat als je er beter uit ziet je dan ook geen es meer hebt......
Op zich heb ik ook niet echt moeite met eten op zich, alleen avondeten is een ramp. Als mijn vriend moet overwerken eet ik vaak een salade of pistoletje. Mijn schoonfamilie heb ik het bewust niet verteld omdat het 1) al een tijd geleden is en 2) er toch een taboe op rust. Mensen veroordelen nogal snel. Niet dat ik daar bij mijn schoonfamilie bang voor ben maar ik heb geen zin in vragen.
Enne tandartsen kunnen aan je gebit zien of je braakt of niet. Mijn nichtje is namelijk tandarts en die vertelde dat. De tandarts zal er waarschijnlijk zelf niet over beginnen hoor maar het blijft niet onopgemerkt.
Hier gaat alles ok, ben gisteren en vandaag zelfstandig naar het toilet geweest. Wel veel buikpijn en inmiddels 1,5 kg zwaarder maar ja het is hopelijk nu een beetje op gang..
Eigenlijk weet iedereen in mijn omgeving van mijn es. Behalve mijn schoonfamilie. Het is al weer een aantal jaren geleden dat ik op mijn dieptepunt zat van anorexia. Ik heb nu geen zwaar ondergewicht meer en het gaat ook wel goed. Mensen hebben wel vaak de associatie dat als je er beter uit ziet je dan ook geen es meer hebt......
Op zich heb ik ook niet echt moeite met eten op zich, alleen avondeten is een ramp. Als mijn vriend moet overwerken eet ik vaak een salade of pistoletje. Mijn schoonfamilie heb ik het bewust niet verteld omdat het 1) al een tijd geleden is en 2) er toch een taboe op rust. Mensen veroordelen nogal snel. Niet dat ik daar bij mijn schoonfamilie bang voor ben maar ik heb geen zin in vragen.
Enne tandartsen kunnen aan je gebit zien of je braakt of niet. Mijn nichtje is namelijk tandarts en die vertelde dat. De tandarts zal er waarschijnlijk zelf niet over beginnen hoor maar het blijft niet onopgemerkt.
Hier gaat alles ok, ben gisteren en vandaag zelfstandig naar het toilet geweest. Wel veel buikpijn en inmiddels 1,5 kg zwaarder maar ja het is hopelijk nu een beetje op gang..
donderdag 4 november 2010 om 12:16
quote:stampertje1977 schreef op 04 november 2010 @ 11:06:
Enne tandartsen kunnen aan je gebit zien of je braakt of niet. Mijn nichtje is namelijk tandarts en die vertelde dat. De tandarts zal er waarschijnlijk zelf niet over beginnen hoor maar het blijft niet onopgemerkt.
Je nichtje heeft gelijk, maar tanderosie is tegenwoordig sowieso een hot item. Doordat er zoveel zure producten op de markt zijn (bijvoorbeeld frisdranken), hebben veel mensen er last van. Bij ons in de praktijk was van de week nog een jongen die elke dag van die energiedrank drinkt. Hij had ook erge tanderosie.
De tandarts hoeft dus niet meteen te denken aan braken, als hij of zij ziet dat het glazuur is aangetast. Da's misschien een geruststelling voor LilStar (?)
Enne tandartsen kunnen aan je gebit zien of je braakt of niet. Mijn nichtje is namelijk tandarts en die vertelde dat. De tandarts zal er waarschijnlijk zelf niet over beginnen hoor maar het blijft niet onopgemerkt.
Je nichtje heeft gelijk, maar tanderosie is tegenwoordig sowieso een hot item. Doordat er zoveel zure producten op de markt zijn (bijvoorbeeld frisdranken), hebben veel mensen er last van. Bij ons in de praktijk was van de week nog een jongen die elke dag van die energiedrank drinkt. Hij had ook erge tanderosie.
De tandarts hoeft dus niet meteen te denken aan braken, als hij of zij ziet dat het glazuur is aangetast. Da's misschien een geruststelling voor LilStar (?)
donderdag 4 november 2010 om 12:18
quote:stampertje1977 schreef op 04 november 2010 @ 11:06:
Hier gaat alles ok, ben gisteren en vandaag zelfstandig naar het toilet geweest. Wel veel buikpijn en inmiddels 1,5 kg zwaarder maar ja het is hopelijk nu een beetje op gang..Wat goed! Niet van die buikpijn natuurlijk maar wel van dat zelfstandig naar het toilet gaan. Die kilo's zullen moeilijk voor je zijn, maar jeetje, wat ben je goed bezig!
Hier gaat alles ok, ben gisteren en vandaag zelfstandig naar het toilet geweest. Wel veel buikpijn en inmiddels 1,5 kg zwaarder maar ja het is hopelijk nu een beetje op gang..Wat goed! Niet van die buikpijn natuurlijk maar wel van dat zelfstandig naar het toilet gaan. Die kilo's zullen moeilijk voor je zijn, maar jeetje, wat ben je goed bezig!
donderdag 4 november 2010 om 18:38
Hoi allemaal,
Hoe gaat het met jullie?
Stampertje, goede beslissing te stoppen als je je daar goed bij voelt en fijn dat alles redelijk gaat. Hopelijk ben je snel in een goed ritme.
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met het boterhamdoel deze week? En verder?
Lilstar, Goed dat je naar de tandarts bent geweest! Altijd een grote stap als je er tegenop ziet en lang niet bent geweest, maar wel heel belangrijk. Knap dat je het toch gedaan hebt ondanks je angst!
Bij mij is het erg verschillend wie er iets vanaf weet. Het is natuurlijk voor mij vrij ver in het verleden. Ik merk dat ik het eerder aan mensen vertel die verder van me af staan. Mijn vriend weet het en mijn familie natuurlijk (kon er toendertijd niet omheen), de familie van mijn vriend weet het niet, vriendinnen van mijn studie weten het niet, er zijn denk ik 2 mensen uit mijn vriendengroep die het weten. De mensen die het weten weten dat ik anorexia gehad heb (10 jaar geleden). Er is eigenlijk niet echt iemand die weet hoe alles daarna is gegaan of dat ik nog moeite heb met sommige dingen (achterliggende problematiek).
Hier gaat het niet zo denderend. Ik geloof dat ik (dankzij dit topic!) een patroon begin te ontdekken. De laatste 3 maanden als ik ongsteld was, was ik zo down en dat is nu ook. Het komt ook door externe factoren, maar het lijkt net iets erger dan anders, kan er niet uitstappen.
Maar toch ook weer met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft de achterliggende problematiek van mijn es. Had een kleine aanvaring met de buurvrouw gisteren en was daadoor meteen de kluts kwijt! Ik voel me dan meteen zo slecht, kan alleen denken aan alle dingen die ik als "mislukt" ervaar (op dat moment) en voel me zo negatief over mezelf.
Mijn vriend zei nog, "maar niet alles hoeft toch in 1x goed te gaan?" en toen realiseerde ik me (niet voor het eerst, maar nu wel heel duidelijk) dat dat voor mij wel zo is. Ik kan het van mezelf niet accepteren als ik niet 100% van de tijd alles 100% "goed" doe (wat dat ook mag zijn), hoe goed ik ook weet dat dit belachelijk is en irrationeel. Bah! Ik denk er ook over om misschien hulp hierbij te zoeken, want ik vrees dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak door hier ook allemaal zelf mee te dealen, het allemaal zelf met vallen en opstaan te gaan oplossen. Ook ben ik bezig met solliciteren en ik twijfel zó aan mezelf, waarom toch???
Ik weet alleen niet zo goed waar of bij wie ik moet zijn. Mijn huisarts ken ik niet eens, dus heb niet zo'n zin om daar mijn verhaal te gaan doen. Bovendien zal ik niet meer zo lang in deze regio zitten, dus ergens hier beginnen vind ik ook niet handig. Ergens in mijn nieuwe regio wel. Volgens mij moet ik echt heel hard aan mezelf gaan werken en ik denk dat ik daar ook wel aan toe ben. Mezelf weer opbouwen, want er is niks van over na al die jaren knokken tegen de es. Nu is die es weg, maar ben ik plat gewalst, leeg gezogen en weet ik niet meer hoe ik weer terug moet komen.
Nouja, niet zo'n positieve post deze keer helaas. Maarja, ook wel de tijd van de maand geloof ik
Ben ook benieuwd hoe het met de rest gaat, Kanga, Rooos...
Hoe gaat het met jullie?
Stampertje, goede beslissing te stoppen als je je daar goed bij voelt en fijn dat alles redelijk gaat. Hopelijk ben je snel in een goed ritme.
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met het boterhamdoel deze week? En verder?
Lilstar, Goed dat je naar de tandarts bent geweest! Altijd een grote stap als je er tegenop ziet en lang niet bent geweest, maar wel heel belangrijk. Knap dat je het toch gedaan hebt ondanks je angst!
Bij mij is het erg verschillend wie er iets vanaf weet. Het is natuurlijk voor mij vrij ver in het verleden. Ik merk dat ik het eerder aan mensen vertel die verder van me af staan. Mijn vriend weet het en mijn familie natuurlijk (kon er toendertijd niet omheen), de familie van mijn vriend weet het niet, vriendinnen van mijn studie weten het niet, er zijn denk ik 2 mensen uit mijn vriendengroep die het weten. De mensen die het weten weten dat ik anorexia gehad heb (10 jaar geleden). Er is eigenlijk niet echt iemand die weet hoe alles daarna is gegaan of dat ik nog moeite heb met sommige dingen (achterliggende problematiek).
Hier gaat het niet zo denderend. Ik geloof dat ik (dankzij dit topic!) een patroon begin te ontdekken. De laatste 3 maanden als ik ongsteld was, was ik zo down en dat is nu ook. Het komt ook door externe factoren, maar het lijkt net iets erger dan anders, kan er niet uitstappen.
Maar toch ook weer met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft de achterliggende problematiek van mijn es. Had een kleine aanvaring met de buurvrouw gisteren en was daadoor meteen de kluts kwijt! Ik voel me dan meteen zo slecht, kan alleen denken aan alle dingen die ik als "mislukt" ervaar (op dat moment) en voel me zo negatief over mezelf.
Mijn vriend zei nog, "maar niet alles hoeft toch in 1x goed te gaan?" en toen realiseerde ik me (niet voor het eerst, maar nu wel heel duidelijk) dat dat voor mij wel zo is. Ik kan het van mezelf niet accepteren als ik niet 100% van de tijd alles 100% "goed" doe (wat dat ook mag zijn), hoe goed ik ook weet dat dit belachelijk is en irrationeel. Bah! Ik denk er ook over om misschien hulp hierbij te zoeken, want ik vrees dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak door hier ook allemaal zelf mee te dealen, het allemaal zelf met vallen en opstaan te gaan oplossen. Ook ben ik bezig met solliciteren en ik twijfel zó aan mezelf, waarom toch???
Ik weet alleen niet zo goed waar of bij wie ik moet zijn. Mijn huisarts ken ik niet eens, dus heb niet zo'n zin om daar mijn verhaal te gaan doen. Bovendien zal ik niet meer zo lang in deze regio zitten, dus ergens hier beginnen vind ik ook niet handig. Ergens in mijn nieuwe regio wel. Volgens mij moet ik echt heel hard aan mezelf gaan werken en ik denk dat ik daar ook wel aan toe ben. Mezelf weer opbouwen, want er is niks van over na al die jaren knokken tegen de es. Nu is die es weg, maar ben ik plat gewalst, leeg gezogen en weet ik niet meer hoe ik weer terug moet komen.
Nouja, niet zo'n positieve post deze keer helaas. Maarja, ook wel de tijd van de maand geloof ik
Ben ook benieuwd hoe het met de rest gaat, Kanga, Rooos...
donderdag 4 november 2010 om 19:20
Hallo allemaal,
@Indigoblue; Vervelend dat je nu een minder moment hebt en dat je ff niet lekker in je vel zit. Ken je niet een psycholoog/ervaringsdeskundige/vertrouwenspersoon bij wie je terecht kunt? (heb je waarschijnlijk zelf ook al aan gedacht maar ik noem het toch even)
Wat je zegt over dat perfectionisme is volgens mij kenmerkend voor mensen met een es. Maar is dat verkeerd, alles goed willen doen? Naar beste kunnen? Als er dan iets fout gaat weet je in ieder geval dat je er alles aan hebt gedaan. Niemand is perfect en iedereen maakt fouten/vergeet dingen.
Waarom was je zo van de kaart met de buurvrouw? Ik kan begrijpen dat een aanvaring ongemakkelijk voelt en heb er ook lange tijd moeite mee gehad. Ook op mijn werk (ben nu werkloos) had ik daar moeite mee (met spanningen, conflicten ed). Ik denk wel steeds vaker en zeg het ook: ik vind het niet de moeite om hier onenigheid over te krijgen...(ik denk dan: ik heb niets met jou dus rot op). Dit helpt mij echt serieus om dingen los te laten. Wel fijn dat je steun krijgt van je vriend enne rome is ook niet in 1 dag gebouwd...
Sterkte meid
@Indigoblue; Vervelend dat je nu een minder moment hebt en dat je ff niet lekker in je vel zit. Ken je niet een psycholoog/ervaringsdeskundige/vertrouwenspersoon bij wie je terecht kunt? (heb je waarschijnlijk zelf ook al aan gedacht maar ik noem het toch even)
Wat je zegt over dat perfectionisme is volgens mij kenmerkend voor mensen met een es. Maar is dat verkeerd, alles goed willen doen? Naar beste kunnen? Als er dan iets fout gaat weet je in ieder geval dat je er alles aan hebt gedaan. Niemand is perfect en iedereen maakt fouten/vergeet dingen.
Waarom was je zo van de kaart met de buurvrouw? Ik kan begrijpen dat een aanvaring ongemakkelijk voelt en heb er ook lange tijd moeite mee gehad. Ook op mijn werk (ben nu werkloos) had ik daar moeite mee (met spanningen, conflicten ed). Ik denk wel steeds vaker en zeg het ook: ik vind het niet de moeite om hier onenigheid over te krijgen...(ik denk dan: ik heb niets met jou dus rot op). Dit helpt mij echt serieus om dingen los te laten. Wel fijn dat je steun krijgt van je vriend enne rome is ook niet in 1 dag gebouwd...
Sterkte meid
donderdag 4 november 2010 om 20:45
Lotte, ik mail je dit weekend!!
Indigo: Ik herken veel in je post, ook dat qua menstruatie. Ik zit momenteel ook even in een rough patch, maar ook daar komen we weer door. Ik herken het ook dat je echt van de kaart bent als je een aanvaring met iemand hebt gehad. Ik kan erg, erg slecht tegen onrecht, dat blijft nog dagenlang nazingen in mijn hoofd.
Stampertje: Supergoed bezig jij! Respect meid!
Wie weet van mijn ES: mijn familie en schoonfamilie. Een aantal goede vrienden die ik al had tijdens mijn dieptepunt, een aantal nieuwe vrienden en een aantal personen in de hulpverleniging. Verder zijn er vast mensen die het vermoeden, maar met wie ik het niet openlijk bespreek. Ik merk dat hoe dichter mensen bij mij komen en we dus meer de diepte ingaan, hoe meer de neiging omhoog komt om het te vertellen. Blijkbaar speelt de ES op een soort van existentieel niveau toch een belangrijke rol. Geeft niets, ik kan daar best mee leven. Het enige wat ik niet wil is een stempel op mijn voorhoofd. Daarom ben ik toch altijd terughoudend en vertel ik het alleen als het zin heeft.
Indigo: Ik herken veel in je post, ook dat qua menstruatie. Ik zit momenteel ook even in een rough patch, maar ook daar komen we weer door. Ik herken het ook dat je echt van de kaart bent als je een aanvaring met iemand hebt gehad. Ik kan erg, erg slecht tegen onrecht, dat blijft nog dagenlang nazingen in mijn hoofd.
Stampertje: Supergoed bezig jij! Respect meid!
Wie weet van mijn ES: mijn familie en schoonfamilie. Een aantal goede vrienden die ik al had tijdens mijn dieptepunt, een aantal nieuwe vrienden en een aantal personen in de hulpverleniging. Verder zijn er vast mensen die het vermoeden, maar met wie ik het niet openlijk bespreek. Ik merk dat hoe dichter mensen bij mij komen en we dus meer de diepte ingaan, hoe meer de neiging omhoog komt om het te vertellen. Blijkbaar speelt de ES op een soort van existentieel niveau toch een belangrijke rol. Geeft niets, ik kan daar best mee leven. Het enige wat ik niet wil is een stempel op mijn voorhoofd. Daarom ben ik toch altijd terughoudend en vertel ik het alleen als het zin heeft.
donderdag 4 november 2010 om 21:38
quote:indigoblue schreef op 04 november 2010 @ 18:38:
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met het boterhamdoel deze week? En verder?
Hmmm, wisselend. Gisteren heb ik 'm niet genomen. De rest van de week wel.
Ik had vandaag ook een knap dipje, kwam echt down thuis. Ik wil er geen lang verhaal van maken, maar op weg van m'n werk naar huis heb ik in de auto zitten analyseren wat me zo somber maakte.
En ik moest gewoon bekennen dat ik nog stééds ontzettend met mezelf in de knoop zit. Ik vind het zó moeilijk om voor m'n eigen mening uit te komen. Vanmiddag deed ik dat een keer wel, en hup, meteen scheve gezichten. Dan zinkt de moed me echt in de schoenen, ik kan daar gewoon niet tegen.
En dus waai ik al m'n hele leven met alle winden mee, maar dat gaat ook niet langer. Ik wil zo graag mezelf zijn........
quote:stampertje1977 schreef op 04 november 2010 @ 19:20:
Wat je zegt over dat perfectionisme is volgens mij kenmerkend voor mensen met een es. Maar is dat verkeerd, alles goed willen doen?
Wel als je het TE goed wilt doen, terwijl je weet dat dat niet haalbaar is. Dan kan het je leven echt kapotmaken, en dat is bij mij gewoon lange tijd gebeurd.
quote:Als er dan iets fout gaat weet je in ieder geval dat je er alles aan hebt gedaan. Niemand is perfect en iedereen maakt fouten/vergeet dingen.
Een waarheid als een koe, maar die logica werkt bij mij dus juist niet. Want als er iets fout gaat, ben ik er gewoon van overtuigd dat ik er niet alles aan heb gedaan. En ja, iedereen maakt fouten, dat mogen ze ook van mij. Alleen mag ík van mezelf geen fouten maken. Voor andere mensen ben ik altijd maar lief, leuk en aardig. Voor mezelf ben ik superstreng, en helemaal niet lief.
Het klinkt tamelijk negatief allemaal, maar het is natuurlijk ook niet echt leuk. Ik wil zo graag veranderen, maar ik vind het gigantisch moeilijk.
Schaam me vaak ook voor mezelf...... Omdat ik zo anders ben dan de rest.
Lotte, hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met het boterhamdoel deze week? En verder?
Hmmm, wisselend. Gisteren heb ik 'm niet genomen. De rest van de week wel.
Ik had vandaag ook een knap dipje, kwam echt down thuis. Ik wil er geen lang verhaal van maken, maar op weg van m'n werk naar huis heb ik in de auto zitten analyseren wat me zo somber maakte.
En ik moest gewoon bekennen dat ik nog stééds ontzettend met mezelf in de knoop zit. Ik vind het zó moeilijk om voor m'n eigen mening uit te komen. Vanmiddag deed ik dat een keer wel, en hup, meteen scheve gezichten. Dan zinkt de moed me echt in de schoenen, ik kan daar gewoon niet tegen.
En dus waai ik al m'n hele leven met alle winden mee, maar dat gaat ook niet langer. Ik wil zo graag mezelf zijn........
quote:stampertje1977 schreef op 04 november 2010 @ 19:20:
Wat je zegt over dat perfectionisme is volgens mij kenmerkend voor mensen met een es. Maar is dat verkeerd, alles goed willen doen?
Wel als je het TE goed wilt doen, terwijl je weet dat dat niet haalbaar is. Dan kan het je leven echt kapotmaken, en dat is bij mij gewoon lange tijd gebeurd.
quote:Als er dan iets fout gaat weet je in ieder geval dat je er alles aan hebt gedaan. Niemand is perfect en iedereen maakt fouten/vergeet dingen.
Een waarheid als een koe, maar die logica werkt bij mij dus juist niet. Want als er iets fout gaat, ben ik er gewoon van overtuigd dat ik er niet alles aan heb gedaan. En ja, iedereen maakt fouten, dat mogen ze ook van mij. Alleen mag ík van mezelf geen fouten maken. Voor andere mensen ben ik altijd maar lief, leuk en aardig. Voor mezelf ben ik superstreng, en helemaal niet lief.
Het klinkt tamelijk negatief allemaal, maar het is natuurlijk ook niet echt leuk. Ik wil zo graag veranderen, maar ik vind het gigantisch moeilijk.
Schaam me vaak ook voor mezelf...... Omdat ik zo anders ben dan de rest.
donderdag 4 november 2010 om 21:47
quote:indigoblue schreef op 04 november 2010 @ 18:38:
Hier gaat het niet zo denderend. Ik geloof dat ik (dankzij dit topic!) een patroon begin te ontdekken. De laatste 3 maanden als ik ongsteld was, was ik zo down en dat is nu ook. Het komt ook door externe factoren, maar het lijkt net iets erger dan anders, kan er niet uitstappen.
Maar toch ook weer met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft de achterliggende problematiek van mijn es. Had een kleine aanvaring met de buurvrouw gisteren en was daadoor meteen de kluts kwijt! Ik voel me dan meteen zo slecht, kan alleen denken aan alle dingen die ik als "mislukt" ervaar (op dat moment) en voel me zo negatief over mezelf.
Mijn vriend zei nog, "maar niet alles hoeft toch in 1x goed te gaan?" en toen realiseerde ik me (niet voor het eerst, maar nu wel heel duidelijk) dat dat voor mij wel zo is. Ik kan het van mezelf niet accepteren als ik niet 100% van de tijd alles 100% "goed" doe (wat dat ook mag zijn), hoe goed ik ook weet dat dit belachelijk is en irrationeel. Bah! Ik denk er ook over om misschien hulp hierbij te zoeken, want ik vrees dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak door hier ook allemaal zelf mee te dealen, het allemaal zelf met vallen en opstaan te gaan oplossen. Ook ben ik bezig met solliciteren en ik twijfel zó aan mezelf, waarom toch???
Moeilijk hoor! Maar zooooooooooooooo herkenbaar!
Dat negatief voelen over jezelf, wat is dat toch rot hè? En met je verstand denk je waarschijnlijk; wat kan mij die buurvrouw schelen!! Maar zo voelt het niet. Ik persoonlijk kan al met een vervelend gevoel thuiskomen, als de griet achter de kassa van de supermarkt onaardig tegen me heeft gedaan.
Wat is dat toch hè? Waarom twijfelen we zo aan onszelf?
Ik vind het wel knap dat je overweegt hier hulp voor te gaan zoeken. Daarmee geef je toch aan dat je echt bereid bent eraan te werken. Super ook dat je vriend je zo steunt!
En dat twijfelen over jezelf komt juist op momenten dat je het helemaal niet kunt gebruiken hè, zoals bij jou nu met solliciteren. Dat is denk ik voor meer mensen wel herkenbaar. Maar 't is zo jammer, want helemaal niet nodig. Jij bent echt zo sterk, en je hebt door alles wat je hebt meegemaakt zoveel levenservaring. Je helpt andere mensen, waaronder mij, ontzettend, met je steun, begrip en adviezen.
Dus wat mij betreft hoef jij niet aan jezelf te twijfelen hoor. Ik vind je super!
Hier gaat het niet zo denderend. Ik geloof dat ik (dankzij dit topic!) een patroon begin te ontdekken. De laatste 3 maanden als ik ongsteld was, was ik zo down en dat is nu ook. Het komt ook door externe factoren, maar het lijkt net iets erger dan anders, kan er niet uitstappen.
Maar toch ook weer met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft de achterliggende problematiek van mijn es. Had een kleine aanvaring met de buurvrouw gisteren en was daadoor meteen de kluts kwijt! Ik voel me dan meteen zo slecht, kan alleen denken aan alle dingen die ik als "mislukt" ervaar (op dat moment) en voel me zo negatief over mezelf.
Mijn vriend zei nog, "maar niet alles hoeft toch in 1x goed te gaan?" en toen realiseerde ik me (niet voor het eerst, maar nu wel heel duidelijk) dat dat voor mij wel zo is. Ik kan het van mezelf niet accepteren als ik niet 100% van de tijd alles 100% "goed" doe (wat dat ook mag zijn), hoe goed ik ook weet dat dit belachelijk is en irrationeel. Bah! Ik denk er ook over om misschien hulp hierbij te zoeken, want ik vrees dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak door hier ook allemaal zelf mee te dealen, het allemaal zelf met vallen en opstaan te gaan oplossen. Ook ben ik bezig met solliciteren en ik twijfel zó aan mezelf, waarom toch???
Moeilijk hoor! Maar zooooooooooooooo herkenbaar!
Dat negatief voelen over jezelf, wat is dat toch rot hè? En met je verstand denk je waarschijnlijk; wat kan mij die buurvrouw schelen!! Maar zo voelt het niet. Ik persoonlijk kan al met een vervelend gevoel thuiskomen, als de griet achter de kassa van de supermarkt onaardig tegen me heeft gedaan.
Wat is dat toch hè? Waarom twijfelen we zo aan onszelf?
Ik vind het wel knap dat je overweegt hier hulp voor te gaan zoeken. Daarmee geef je toch aan dat je echt bereid bent eraan te werken. Super ook dat je vriend je zo steunt!
En dat twijfelen over jezelf komt juist op momenten dat je het helemaal niet kunt gebruiken hè, zoals bij jou nu met solliciteren. Dat is denk ik voor meer mensen wel herkenbaar. Maar 't is zo jammer, want helemaal niet nodig. Jij bent echt zo sterk, en je hebt door alles wat je hebt meegemaakt zoveel levenservaring. Je helpt andere mensen, waaronder mij, ontzettend, met je steun, begrip en adviezen.
Dus wat mij betreft hoef jij niet aan jezelf te twijfelen hoor. Ik vind je super!
donderdag 4 november 2010 om 22:17
Dat perfectionisme ken ik... dat was voor mij (naast depressie) ook een insteek om naar een psycholoog te stappen. Vooral omdat het doorsloeg naar faalangst. Ik wil altijd 100% voor iets gaan en als het dan 99% gelukt is, ben ik nog niet tevreden. Vind het ook moeilijk om mezelf een compliment te geven (of om complimenten te ontvangen). Ben nu bezig met rijlessen, ook al loop ik af en toe keihard tegen mezelf aan, een jaar geleden had ik niet eens gedúrfd om die auto in te stappen uit angst om alles verkeerd te doen. Dus die psych helpt goed 
. Maar ik snap dat je liever even wacht tot je in je nieuwe regio zit indigoblue. Ben je net aan je hulpverlener gewend, moet je alweer vertrekken... da's ook niks .
Maar het is idd wel iets typisch bij een es: je nooit goed genoeg voelen. Dat kan in zoveel dingen doortrekken... school/studie/werk, sport, sociale contacten...
Hoe het verder gaat vandaag: serieus 3 keer moeten 'vechten' tegen de neiging om een eetbui te hebben (en dus over te geven... is nogal gekoppeld bij mij). Maar het idee om te moeten overgeven + het feit dat de tandarts net de helft had gefixt stond me zo tegen, dat het uiteindelijk toch gelukt is om het niet te doen. Het gaat me nog wel een keer lukken geloof ik .
Ik ga maar eens slapen! Welterusten vast allemaal. Liefs
. Maar ik snap dat je liever even wacht tot je in je nieuwe regio zit indigoblue. Ben je net aan je hulpverlener gewend, moet je alweer vertrekken... da's ook niks .Maar het is idd wel iets typisch bij een es: je nooit goed genoeg voelen. Dat kan in zoveel dingen doortrekken... school/studie/werk, sport, sociale contacten...
Hoe het verder gaat vandaag: serieus 3 keer moeten 'vechten' tegen de neiging om een eetbui te hebben (en dus over te geven... is nogal gekoppeld bij mij). Maar het idee om te moeten overgeven + het feit dat de tandarts net de helft had gefixt
stond me zo tegen, dat het uiteindelijk toch gelukt is om het niet te doen. Het gaat me nog wel een keer lukken geloof ik .Ik ga maar eens slapen! Welterusten vast allemaal. Liefs
