Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 9 november 2010 om 04:26
Ha meiden,
@ Lotte: en jij bent dapper genoeg om dat in te (willen) zien, en daarom heb ik er bij jou echt wel vertrouwen in dat je vooruit blijft gaan! Het zit 'm misschien, zoals Soof al zo wijs schreef, in het-blijven-doen. Ik weet niet of het gelieerd is aan een eetstoornis, maar alle meiden die ik ken en die daarmee worstelen lijken extreem goed in het rationaliseren ervan en het verwoorden ervan, we zouden elkaars beste adviseurs en psychologen kunnen zijn, maar het dan zelf ook echt blijven doen...ho maar. En dat gaan wij dus wél doen op dit forum, toch?
@ Coontje: wat een lieve en bijzondere band heb jij met je zus!
@ Indogo: Bedankt voor je interesse en lieve en goede vragen:
"Wat ik lees over je eten klinkt helemaal niet gek. Gezond eten is nu eenmaal belangrijk. Mijn vriend heeft helemaal geen eetprobleem, maar voelt zich ook niet goed na een aantal dagen slecht eten. Dat is heel normaal en ik weet zeker dat het ook heel normaal is om dan een aantal gezonde dagen weer in te lassen als je een tijd minder gezond hebt gegeten."'
Klopt, ik denk ook dat het zelfs goed is om op een gezonde manier te eten. Denk alleen óók dat het verschil erin zit dat ik er zenuwachtiger en gefrustreerder mee omga dan jouw vriend zou doen. Dus als ik een paar dagen teveel etentjes en snoeperijen heb gehad kan ik me daar echt rot van voelen, geestelijk, en heel nerveuzig, terwijl een ander eerder zou denken: ach, was niet zo goed, even beetje balansen. En ik ben waarschijnlijk ook wat meer gefocust op de calorieen, en niet alleen op de vitaminen (al houd ik mezelf dat wel graag zo voor.)
Zoals ik al schreef, aan mij merk je niets meer, want ik snoep wel, maar ik denk er wel heel veel over, en weet van elk snoepje wel wat erin zit, en duw dan het schuldgevoel daarover radicaal opzij. Dat doe ik ook met gedachten als: misschien moet ik toch éven gaan sporten (terwijl ik voel dat ik te moe ben) of: 'misschien neem ik vanavond wel geen toetje, want ik heb al zoveel gegeten vandaag' (terwijl ik er best zin in heb). Dus in het hoofd ben ik er nog veel (te veel) mee bezig. Dat moet slijten, denk ik, belangrijkste is nu dat ik mezelf blijf trainen er niet aan toe te geven, want dan gaat het steeds normaler en dus minder moeilijk voelen. Is een jarenproces, dus.
"Zou het kunnen dat je toch wat controle zoekt in het eten omdat je in die nieuwe (werk)omgeving zit waar alles toch wat ander en onzekerder is dan in NL? Waarom voel je je schuldig als je alleen snoept? Misschien moet je voor jezelf een vast snoepmoment inlassen. Ga dan in de winkels kijken wat je lekker lijkt en probeer het allemaal uit. Eet je wel voldoende bij de gewone maaltijden? Ben trouwens wel benieuwd wat voor werk je doet? Kan me ook voorstellen dat je dat ivm herkenbaarheid niet wil zeggen."
Ik werk in de biologie, verder durf ik er inderdaad niets over te zeggen, je weet nooit wie er meeleest
Ja, ik weet zeker dat ik 'gevaar' loop in een nieuwe omgeving, waar ik veel alleen ben, weinig bevestiging krijg (van andere collega's uit NL, of van vriendje of vriendinnen of andere geliefden), waar geen sociale controle is (geen gezellige dates met vriendinnen, of samen-snoep acties met vriendje, etc) en veel (werk) stress. Juist omdat ik zie dat ik nu heel makkelijk terug zou kunnen schieten in mijn controledrang, wil ik daarvoor waken. En meeschrijven op deze plek helpt daarbij!
Ik voel me denk ik schuldig omdat ik alleen snoep, omdat ik dan niet de bevestiging voel dat het normaal is om te snoepen. Dat heb ik wel als ik het samen met vriendje doe. Oh ja, denk ik dan, normale mensen eten soms ineens een halve zak chips leeg vlak na het eten, omdat ze daar dan gewoon zin in hebben...en dat relativeert voor mij heel erg. Nu ben ik alleen, en moet ik die relativerende gedachten er steeds bijdenken. Ik eet wél genoeg tijdens de gewone maaltijden. Ik houd van lekker en gezond eten, en eet daarvan zeker niet te weinig. Ter indicatie: 's ochtends kom havermout, lunch vier boterhammen (beleg bv boter en jam of pindakaas), avondeten wisselend en wat de pot schaft, toetje kwark ofzo (hier, thuis deed ik ook wel vaak ander soort toetjes), tussendoor fruit en dus elke dag wat lekkers extra. Heel normaal dus, volgens mij.
Wel ben ik, zoals ik boven al zei, vaak nog erg mee bezig met dat eten op zo'n dag: wat ga ik eten, wanneer, hoeveel. En volgens mijn moeder besmeer ik mijn boterhammen nog steeds te dun Ik weet niet of dat zo is...Weet wel dat vriendje er een dikkere boterlaag opsmeert dan ik, maar dat lijkt me ook weer méér dan andere mensen doen. Belangrijker: ik eet de door hem besmeerde bammetjes met liefde op.
Het vaste snoepmoment is bij mij 's avonds, na het eten en voor bedtijd, dat is een beetje mijn vrije tijd waarin ik binnenzit en sowieso dus trek (verveling, tijd ervoor hebben) krijg. Dat werkt goed tot nu toe: eergisteren twee handjes pinda's, gisteren een flinke plak chocoladecake. HOERA! En met redelijk okee gevoel, beetje onrustig, maar okee. Het rationaliseren en relativeren helpt.
"Dat je soms een tijd geen geld aan jezelf besteedt herken ik niet pesoonlijk, maar wel vanuit de anorectische gedachten. Ik kan uit je verhaal niet echt inschatten of dit een probleem is of niet, maar je zit er wel mee? Hoe zit het met je zelfbeeld? Wat vind je van jezelf? Vind je jezelf "voldoende" of waardevol? De moeite waard? Wellicht hangt het hiermee samen."
Nee, ik vind het het minste issue, het is meer iets wat ik merk, soms, dat ik me dan schuldig voel als ik boodschappen doe en wat luxere dingen wil, dat ik dat dan onnodig acht en dan word ik wat moe van, en verdrietig over mezelf- Dat eten is een belangrijker topic, maar het hangt voor mij wel samen: weinig geld besteden aan jezelf, veel moeten van jezelf, jezelf niet het eten gunnen waar je eigenlijk behoefte en zin in hebt. Het staat voor mij allemaal voor: niet lief zijn voor jezelf, niet jezelf accepteren zoals je bent, maar steeds maar streven naar een ideaalbeeld. Opzich ben ik niet heel onzeker, ik vind mezelf ook best een leuk mens, maar dat streven naar perfectie heb ik wel heel erg. Vind het heel moeilijk om iets niet (goed) te kunnen, voel me dan kwetsbaar en minder leuk/goed/aantrekkelijk. Dus ergens heb ik de situatie omgedraaid: mensen vinden mij leuk om mijn kern, om wie ik sowieso ben, en accepteren daarbij het feit dat ik hard werk, slank ben, etcetera, omdat dat karakteristieken zijn die bij mij horen. Maar in mijn hoofd is het toch stiekem ook wel een beetje zo dat mensen me leuk vinden omdát ik slank ben, succesvol ben op werk, etcetera. En dat zegt eigenlijk dat het zelfbeeld dat ik projecteer op mijn echte ik, die niet alles kan en die misschien nog best iets aan zou komen als alle controle wat losser zou komen, dat dat niet helemaal okee is. Want blijkbaar vind ik mijn normale, niet-perfecte, ik, niet voldoende. Niet genoeg. En dat is wel iets om over na te blijven denken.
Speaking of nasleep: ik ben altijd gewoon ongesteld gebleven, maar op een gegeven moment is in mijn ergste periode mijn haar wel een beetje uit gaan vallen. Het is nog steeds veel en veel dunner dan vroeger. Iemand daar ervaring mee of tips voor? Zou graag mijn volle bos terugwillen..
Wens jullie sterkte en liefs!
@ Lotte: en jij bent dapper genoeg om dat in te (willen) zien, en daarom heb ik er bij jou echt wel vertrouwen in dat je vooruit blijft gaan! Het zit 'm misschien, zoals Soof al zo wijs schreef, in het-blijven-doen. Ik weet niet of het gelieerd is aan een eetstoornis, maar alle meiden die ik ken en die daarmee worstelen lijken extreem goed in het rationaliseren ervan en het verwoorden ervan, we zouden elkaars beste adviseurs en psychologen kunnen zijn, maar het dan zelf ook echt blijven doen...ho maar. En dat gaan wij dus wél doen op dit forum, toch?
@ Coontje: wat een lieve en bijzondere band heb jij met je zus!
@ Indogo: Bedankt voor je interesse en lieve en goede vragen:
"Wat ik lees over je eten klinkt helemaal niet gek. Gezond eten is nu eenmaal belangrijk. Mijn vriend heeft helemaal geen eetprobleem, maar voelt zich ook niet goed na een aantal dagen slecht eten. Dat is heel normaal en ik weet zeker dat het ook heel normaal is om dan een aantal gezonde dagen weer in te lassen als je een tijd minder gezond hebt gegeten."'
Klopt, ik denk ook dat het zelfs goed is om op een gezonde manier te eten. Denk alleen óók dat het verschil erin zit dat ik er zenuwachtiger en gefrustreerder mee omga dan jouw vriend zou doen. Dus als ik een paar dagen teveel etentjes en snoeperijen heb gehad kan ik me daar echt rot van voelen, geestelijk, en heel nerveuzig, terwijl een ander eerder zou denken: ach, was niet zo goed, even beetje balansen. En ik ben waarschijnlijk ook wat meer gefocust op de calorieen, en niet alleen op de vitaminen (al houd ik mezelf dat wel graag zo voor.)
Zoals ik al schreef, aan mij merk je niets meer, want ik snoep wel, maar ik denk er wel heel veel over, en weet van elk snoepje wel wat erin zit, en duw dan het schuldgevoel daarover radicaal opzij. Dat doe ik ook met gedachten als: misschien moet ik toch éven gaan sporten (terwijl ik voel dat ik te moe ben) of: 'misschien neem ik vanavond wel geen toetje, want ik heb al zoveel gegeten vandaag' (terwijl ik er best zin in heb). Dus in het hoofd ben ik er nog veel (te veel) mee bezig. Dat moet slijten, denk ik, belangrijkste is nu dat ik mezelf blijf trainen er niet aan toe te geven, want dan gaat het steeds normaler en dus minder moeilijk voelen. Is een jarenproces, dus.
"Zou het kunnen dat je toch wat controle zoekt in het eten omdat je in die nieuwe (werk)omgeving zit waar alles toch wat ander en onzekerder is dan in NL? Waarom voel je je schuldig als je alleen snoept? Misschien moet je voor jezelf een vast snoepmoment inlassen. Ga dan in de winkels kijken wat je lekker lijkt en probeer het allemaal uit. Eet je wel voldoende bij de gewone maaltijden? Ben trouwens wel benieuwd wat voor werk je doet? Kan me ook voorstellen dat je dat ivm herkenbaarheid niet wil zeggen."
Ik werk in de biologie, verder durf ik er inderdaad niets over te zeggen, je weet nooit wie er meeleest
Ja, ik weet zeker dat ik 'gevaar' loop in een nieuwe omgeving, waar ik veel alleen ben, weinig bevestiging krijg (van andere collega's uit NL, of van vriendje of vriendinnen of andere geliefden), waar geen sociale controle is (geen gezellige dates met vriendinnen, of samen-snoep acties met vriendje, etc) en veel (werk) stress. Juist omdat ik zie dat ik nu heel makkelijk terug zou kunnen schieten in mijn controledrang, wil ik daarvoor waken. En meeschrijven op deze plek helpt daarbij!
Ik voel me denk ik schuldig omdat ik alleen snoep, omdat ik dan niet de bevestiging voel dat het normaal is om te snoepen. Dat heb ik wel als ik het samen met vriendje doe. Oh ja, denk ik dan, normale mensen eten soms ineens een halve zak chips leeg vlak na het eten, omdat ze daar dan gewoon zin in hebben...en dat relativeert voor mij heel erg. Nu ben ik alleen, en moet ik die relativerende gedachten er steeds bijdenken. Ik eet wél genoeg tijdens de gewone maaltijden. Ik houd van lekker en gezond eten, en eet daarvan zeker niet te weinig. Ter indicatie: 's ochtends kom havermout, lunch vier boterhammen (beleg bv boter en jam of pindakaas), avondeten wisselend en wat de pot schaft, toetje kwark ofzo (hier, thuis deed ik ook wel vaak ander soort toetjes), tussendoor fruit en dus elke dag wat lekkers extra. Heel normaal dus, volgens mij.
Wel ben ik, zoals ik boven al zei, vaak nog erg mee bezig met dat eten op zo'n dag: wat ga ik eten, wanneer, hoeveel. En volgens mijn moeder besmeer ik mijn boterhammen nog steeds te dun Ik weet niet of dat zo is...Weet wel dat vriendje er een dikkere boterlaag opsmeert dan ik, maar dat lijkt me ook weer méér dan andere mensen doen. Belangrijker: ik eet de door hem besmeerde bammetjes met liefde op.
Het vaste snoepmoment is bij mij 's avonds, na het eten en voor bedtijd, dat is een beetje mijn vrije tijd waarin ik binnenzit en sowieso dus trek (verveling, tijd ervoor hebben) krijg. Dat werkt goed tot nu toe: eergisteren twee handjes pinda's, gisteren een flinke plak chocoladecake. HOERA! En met redelijk okee gevoel, beetje onrustig, maar okee. Het rationaliseren en relativeren helpt.
"Dat je soms een tijd geen geld aan jezelf besteedt herken ik niet pesoonlijk, maar wel vanuit de anorectische gedachten. Ik kan uit je verhaal niet echt inschatten of dit een probleem is of niet, maar je zit er wel mee? Hoe zit het met je zelfbeeld? Wat vind je van jezelf? Vind je jezelf "voldoende" of waardevol? De moeite waard? Wellicht hangt het hiermee samen."
Nee, ik vind het het minste issue, het is meer iets wat ik merk, soms, dat ik me dan schuldig voel als ik boodschappen doe en wat luxere dingen wil, dat ik dat dan onnodig acht en dan word ik wat moe van, en verdrietig over mezelf- Dat eten is een belangrijker topic, maar het hangt voor mij wel samen: weinig geld besteden aan jezelf, veel moeten van jezelf, jezelf niet het eten gunnen waar je eigenlijk behoefte en zin in hebt. Het staat voor mij allemaal voor: niet lief zijn voor jezelf, niet jezelf accepteren zoals je bent, maar steeds maar streven naar een ideaalbeeld. Opzich ben ik niet heel onzeker, ik vind mezelf ook best een leuk mens, maar dat streven naar perfectie heb ik wel heel erg. Vind het heel moeilijk om iets niet (goed) te kunnen, voel me dan kwetsbaar en minder leuk/goed/aantrekkelijk. Dus ergens heb ik de situatie omgedraaid: mensen vinden mij leuk om mijn kern, om wie ik sowieso ben, en accepteren daarbij het feit dat ik hard werk, slank ben, etcetera, omdat dat karakteristieken zijn die bij mij horen. Maar in mijn hoofd is het toch stiekem ook wel een beetje zo dat mensen me leuk vinden omdát ik slank ben, succesvol ben op werk, etcetera. En dat zegt eigenlijk dat het zelfbeeld dat ik projecteer op mijn echte ik, die niet alles kan en die misschien nog best iets aan zou komen als alle controle wat losser zou komen, dat dat niet helemaal okee is. Want blijkbaar vind ik mijn normale, niet-perfecte, ik, niet voldoende. Niet genoeg. En dat is wel iets om over na te blijven denken.
Speaking of nasleep: ik ben altijd gewoon ongesteld gebleven, maar op een gegeven moment is in mijn ergste periode mijn haar wel een beetje uit gaan vallen. Het is nog steeds veel en veel dunner dan vroeger. Iemand daar ervaring mee of tips voor? Zou graag mijn volle bos terugwillen..
Wens jullie sterkte en liefs!
dinsdag 9 november 2010 om 11:06
Hee, was ik weer. Had even een paar volle, drukke dagen!
Welkom kleintje en senang . Goed dat jullie hier je verhaal doen! Schandalig genoeg ben ik nu ook weer te druk om wat uitgebreider te reageren (hopelijk vanaaf weer wat meer tijd). Maar vond het indrukwekkend om te lezen wat je allemaal al doorstaan hebt senang! En kleintje: hoe sneller je ingrijpt, des te minder 'wortelt' de eetstoornis in je. Probeer echt van de lax af te stappen weer, dat is geen oplossing (dingen waar je je lichaam mee sloopt, zijn nóóit oplossingen).
Stampertje lukt het nog een beetje met het afbouwen?
Lotte dat van dat dagboek ken ik! Als ik teruglees loop ik alleen maar een potje te klagen haha, ik zie er nooit wat positiefs tussen staan. Misschien moet ik er ook maar een 'goede-dingen-boekje' van maken i.p.v. een klaaghonk haha.
Hier gaat het redelijk. Die eetbuidrang blijft vervelend, maar het is maar één keer 'mislukt'. Mja... weet iig hoe het kwam. Dus dat moment probeer ik de volgende keer te voorkomen. Blijft moeilijk...
Oja @ senang: dat van die controle die overal in door werkt lijkt me ook het lastigste. Sowieso als zoiets al in je aard ligt, de es vergroot die behoefte aan controle heel erg en dan is het weer moeilijk om die behoefte weer aan banden te leggen... Hoop dat je je hier niet al té beperkt door voelt in je doen en laten? Of vind je hoe het nu is acceptabel genoeg?
Ben weer door! Sorry voor de korte reactie (heb wel alles kunnen lezen )!
Welkom kleintje en senang . Goed dat jullie hier je verhaal doen! Schandalig genoeg ben ik nu ook weer te druk om wat uitgebreider te reageren (hopelijk vanaaf weer wat meer tijd). Maar vond het indrukwekkend om te lezen wat je allemaal al doorstaan hebt senang! En kleintje: hoe sneller je ingrijpt, des te minder 'wortelt' de eetstoornis in je. Probeer echt van de lax af te stappen weer, dat is geen oplossing (dingen waar je je lichaam mee sloopt, zijn nóóit oplossingen).
Stampertje lukt het nog een beetje met het afbouwen?
Lotte dat van dat dagboek ken ik! Als ik teruglees loop ik alleen maar een potje te klagen haha, ik zie er nooit wat positiefs tussen staan. Misschien moet ik er ook maar een 'goede-dingen-boekje' van maken i.p.v. een klaaghonk haha.
Hier gaat het redelijk. Die eetbuidrang blijft vervelend, maar het is maar één keer 'mislukt'. Mja... weet iig hoe het kwam. Dus dat moment probeer ik de volgende keer te voorkomen. Blijft moeilijk...
Oja @ senang: dat van die controle die overal in door werkt lijkt me ook het lastigste. Sowieso als zoiets al in je aard ligt, de es vergroot die behoefte aan controle heel erg en dan is het weer moeilijk om die behoefte weer aan banden te leggen... Hoop dat je je hier niet al té beperkt door voelt in je doen en laten? Of vind je hoe het nu is acceptabel genoeg?
Ben weer door! Sorry voor de korte reactie (heb wel alles kunnen lezen )!
dinsdag 9 november 2010 om 12:16
quote:senang schreef op 09 november 2010 @ 04:26:
Nee, ik vind het het minste issue, het is meer iets wat ik merk, soms, dat ik me dan schuldig voel als ik boodschappen doe en wat luxere dingen wil, dat ik dat dan onnodig acht en dan word ik wat moe van, en verdrietig over mezelf- Dat eten is een belangrijker topic, maar het hangt voor mij wel samen: weinig geld besteden aan jezelf, veel moeten van jezelf, jezelf niet het eten gunnen waar je eigenlijk behoefte en zin in hebt. Het staat voor mij allemaal voor: niet lief zijn voor jezelf, niet jezelf accepteren zoals je bent, maar steeds maar streven naar een ideaalbeeld. Opzich ben ik niet heel onzeker, ik vind mezelf ook best een leuk mens, maar dat streven naar perfectie heb ik wel heel erg. Vind het heel moeilijk om iets niet (goed) te kunnen, voel me dan kwetsbaar en minder leuk/goed/aantrekkelijk. Dus ergens heb ik de situatie omgedraaid: mensen vinden mij leuk om mijn kern, om wie ik sowieso ben, en accepteren daarbij het feit dat ik hard werk, slank ben, etcetera, omdat dat karakteristieken zijn die bij mij horen. Maar in mijn hoofd is het toch stiekem ook wel een beetje zo dat mensen me leuk vinden omdát ik slank ben, succesvol ben op werk, etcetera. En dat zegt eigenlijk dat het zelfbeeld dat ik projecteer op mijn echte ik, die niet alles kan en die misschien nog best iets aan zou komen als alle controle wat losser zou komen, dat dat niet helemaal okee is. Want blijkbaar vind ik mijn normale, niet-perfecte, ik, niet voldoende. Niet genoeg. En dat is wel iets om over na te blijven denken.
Hoi meiden,
Senang, ik heb dit stukje gequote omdat ik het enorm herkenbaar vind. Volgens mij is dit ook voor velen de essentie van het anorectisch denken. Bij mij is dit zeker de achterliggende problematiek van mijn es en hoe goed ik ook dat gedoe met eten heb opgeruimd, dit blijft. Bij mij zit het ook goed diep.
Ik definieer mijn waarde als mens heel erg in tastbare dingen zoals inderdaad slank zijn, succesvol in de studie, succesvol op werk, goed in sport enz. enz. Het voelt voor mij ook heel nep, hoe graag ik het ook niet wil heerst bij mij echt het geloof dat mensen mij niet écht leuk vinden om wie ik ben, maar om de facade die ik creëer met al die tastbare dingen. En het belachelijke is dat hoe goed ik het ook doe, hoeveel bevestiging ik ook krijg door complimenten over mijn uiterlijk, cum laude afstuderen, positieve feedback van collega's....ik voel me er niet beter door. Misschien zelfs slechter, omdat ik het gevoel heb dat ik ze allemaal voor de gek hou
Wat bij mij ook erg meespeelt is dat alles me altijd vrij makkelijk af is gegaan waardoor ik nog minder waarde hecht aan mijn "prestaties". Ik ben bijvoorbeeld cum laude afgestudeerd, maar ik was ook een paar jaartjes ouder dan de gemiddelde student op mijn opleiding, en ik heb HBO gedaan terwijl ik weet dat ik makkelijk de uni had aangekund. Dán had ik misschien het gevoel dat ik iets bereikt had? Nu ben ik zo door die opleiding heen gefietst, het voelt zeker niet als een prestatie, ondanks de goede cijfers, ondanks alle positieve feedback...Maar dit is weer die perfectionisme, weer het bepalen van mijn waarde op basis van tastbare dingen. Want, het boeit toch niet of je HBO of WO hebt gedaan, ongeacht je capaciteiten? Al had je rocket scientist kunnen worden, maar je kiest voor verpleegkundige, dan maakt het je toch niet een mindere verpleegkundige, een minder waardig mens? Zo zie ik het ook helemaal niet, maar zo voel ik het bij mezelf toch wel op de één of andere manier... Hier ligt zo'n beetje de kern van mijn probleem. Ik moet, moet, moet, moet moet altijd van alles, want dan ben ik "oké" en anders ben ik "slecht". Echt, ik snap niet dat ik zo denk nu ik het zo opschrijf, maar toch is het zo.
Nou, dat was een lang stuk, nu even terug naar jou Ik lees wel dat je inderdaad toch erg bezig bent met de controle, ook al eet je nu in principe normaal. Ik denk dat dit ook het sluwe is van de es. Ergens hou je jezelf voor de gek. Je eet normaal, dus je hebt geen es, toch? Maar toch hou je heel erg vast aan de controle. Extra sporten, onrustig als je veel/"slecht" hebt gegeten, toch de calorieën iets in de gaten houden enz. Op zich hoeft dit niet erg te zijn, veel mensen beschouen dit als "genezen" omdat je wel een heel normaal leven kan leiden. De eeuwige discussie over in hoeverre kan je echt van een es afkomen? In hoeverre is het "ermee leren leven"? Het kan iets zijn wat tijd nodig heeft, het is ook maar net hoeveel "last" je ervan hebt. Is het vermoeiend om zo te leven? Moet je dingen inleveren? Moet je jezelf beperken? Zou je het anders willen? (let dan wel op de motivatie voor de antwoord op deze vraag )
Herstellen van je es hoeft namelijk ook niet perfect hè? Herstellen betekent niet nooit meer over eten nadenken, nooit meer jezelf dik vinden, nooit meer compenseren met balansdagen of extra sporten. Aan de andere kant hoef je ook geen genoegen te nemen met "dit is zo goed als het wordt, hier moet ik het mee doen". Maar alleen jij kan bepalen in hoeverre dit je beperkt of je leven bepaalt of beheerst.
Hoe oud ben je? En hoe lang ben je hier al meebezig? Veel dingen hebben tijd nodig, het weer vertrouwen krijgen in je lichaam. Het loslaten van de controle over elke hap, de hoeveelheid calorieën enz.
Ik las trouwens over iemand die weer aan het sporten was...wie was dit? Soof volgens mij? Goed dat je iets hebt gekozen wat je leuk vindt, dat is al heel wat. Als je es wat meer de overhand had zou die vast voor een "veiligere" optie gaan die veel calorieën verbrandt. Ik denk dat je op de goede weg bent zo. Het duurde voor mij ook een hele tijd voordat ik voor mijn plezier en rust kon sporten, want ook dit was iets wat ik "perfect" moest doen. Ik had bepaalde doelen en als ik daar niet aan voldeed voelde ik me vreselijk slecht. Sporten was dan ook echt een verplichting, ik moest die doelen halen elke keer. Hierdoor ging ik vaak ook juist niet sporten, omdat ik er zo tegenop zag. Op een gegeven moment ben ik liever voor mezelf geworden, dacht ik "ik ga alleen even rustig sporten vandaag, ik hoef niks, ik moet niks, gewoon even lekker bewegen." En langzaam aan heb ik dan ook dat "moeten" los gelaten. Soms "moet" ik nog steeds van mezelf, maar meer om mijn conditie op peil te houden, omdat het gezond is, omdat ik afstand wil opbouwen (hardlopen) enz. en zeker niet omdat ik calorieën "moet" verbranden en zo is het wel goed, want dit lijkt mij redelijk normaal.
Nee, ik vind het het minste issue, het is meer iets wat ik merk, soms, dat ik me dan schuldig voel als ik boodschappen doe en wat luxere dingen wil, dat ik dat dan onnodig acht en dan word ik wat moe van, en verdrietig over mezelf- Dat eten is een belangrijker topic, maar het hangt voor mij wel samen: weinig geld besteden aan jezelf, veel moeten van jezelf, jezelf niet het eten gunnen waar je eigenlijk behoefte en zin in hebt. Het staat voor mij allemaal voor: niet lief zijn voor jezelf, niet jezelf accepteren zoals je bent, maar steeds maar streven naar een ideaalbeeld. Opzich ben ik niet heel onzeker, ik vind mezelf ook best een leuk mens, maar dat streven naar perfectie heb ik wel heel erg. Vind het heel moeilijk om iets niet (goed) te kunnen, voel me dan kwetsbaar en minder leuk/goed/aantrekkelijk. Dus ergens heb ik de situatie omgedraaid: mensen vinden mij leuk om mijn kern, om wie ik sowieso ben, en accepteren daarbij het feit dat ik hard werk, slank ben, etcetera, omdat dat karakteristieken zijn die bij mij horen. Maar in mijn hoofd is het toch stiekem ook wel een beetje zo dat mensen me leuk vinden omdát ik slank ben, succesvol ben op werk, etcetera. En dat zegt eigenlijk dat het zelfbeeld dat ik projecteer op mijn echte ik, die niet alles kan en die misschien nog best iets aan zou komen als alle controle wat losser zou komen, dat dat niet helemaal okee is. Want blijkbaar vind ik mijn normale, niet-perfecte, ik, niet voldoende. Niet genoeg. En dat is wel iets om over na te blijven denken.
Hoi meiden,
Senang, ik heb dit stukje gequote omdat ik het enorm herkenbaar vind. Volgens mij is dit ook voor velen de essentie van het anorectisch denken. Bij mij is dit zeker de achterliggende problematiek van mijn es en hoe goed ik ook dat gedoe met eten heb opgeruimd, dit blijft. Bij mij zit het ook goed diep.
Ik definieer mijn waarde als mens heel erg in tastbare dingen zoals inderdaad slank zijn, succesvol in de studie, succesvol op werk, goed in sport enz. enz. Het voelt voor mij ook heel nep, hoe graag ik het ook niet wil heerst bij mij echt het geloof dat mensen mij niet écht leuk vinden om wie ik ben, maar om de facade die ik creëer met al die tastbare dingen. En het belachelijke is dat hoe goed ik het ook doe, hoeveel bevestiging ik ook krijg door complimenten over mijn uiterlijk, cum laude afstuderen, positieve feedback van collega's....ik voel me er niet beter door. Misschien zelfs slechter, omdat ik het gevoel heb dat ik ze allemaal voor de gek hou
Wat bij mij ook erg meespeelt is dat alles me altijd vrij makkelijk af is gegaan waardoor ik nog minder waarde hecht aan mijn "prestaties". Ik ben bijvoorbeeld cum laude afgestudeerd, maar ik was ook een paar jaartjes ouder dan de gemiddelde student op mijn opleiding, en ik heb HBO gedaan terwijl ik weet dat ik makkelijk de uni had aangekund. Dán had ik misschien het gevoel dat ik iets bereikt had? Nu ben ik zo door die opleiding heen gefietst, het voelt zeker niet als een prestatie, ondanks de goede cijfers, ondanks alle positieve feedback...Maar dit is weer die perfectionisme, weer het bepalen van mijn waarde op basis van tastbare dingen. Want, het boeit toch niet of je HBO of WO hebt gedaan, ongeacht je capaciteiten? Al had je rocket scientist kunnen worden, maar je kiest voor verpleegkundige, dan maakt het je toch niet een mindere verpleegkundige, een minder waardig mens? Zo zie ik het ook helemaal niet, maar zo voel ik het bij mezelf toch wel op de één of andere manier... Hier ligt zo'n beetje de kern van mijn probleem. Ik moet, moet, moet, moet moet altijd van alles, want dan ben ik "oké" en anders ben ik "slecht". Echt, ik snap niet dat ik zo denk nu ik het zo opschrijf, maar toch is het zo.
Nou, dat was een lang stuk, nu even terug naar jou Ik lees wel dat je inderdaad toch erg bezig bent met de controle, ook al eet je nu in principe normaal. Ik denk dat dit ook het sluwe is van de es. Ergens hou je jezelf voor de gek. Je eet normaal, dus je hebt geen es, toch? Maar toch hou je heel erg vast aan de controle. Extra sporten, onrustig als je veel/"slecht" hebt gegeten, toch de calorieën iets in de gaten houden enz. Op zich hoeft dit niet erg te zijn, veel mensen beschouen dit als "genezen" omdat je wel een heel normaal leven kan leiden. De eeuwige discussie over in hoeverre kan je echt van een es afkomen? In hoeverre is het "ermee leren leven"? Het kan iets zijn wat tijd nodig heeft, het is ook maar net hoeveel "last" je ervan hebt. Is het vermoeiend om zo te leven? Moet je dingen inleveren? Moet je jezelf beperken? Zou je het anders willen? (let dan wel op de motivatie voor de antwoord op deze vraag )
Herstellen van je es hoeft namelijk ook niet perfect hè? Herstellen betekent niet nooit meer over eten nadenken, nooit meer jezelf dik vinden, nooit meer compenseren met balansdagen of extra sporten. Aan de andere kant hoef je ook geen genoegen te nemen met "dit is zo goed als het wordt, hier moet ik het mee doen". Maar alleen jij kan bepalen in hoeverre dit je beperkt of je leven bepaalt of beheerst.
Hoe oud ben je? En hoe lang ben je hier al meebezig? Veel dingen hebben tijd nodig, het weer vertrouwen krijgen in je lichaam. Het loslaten van de controle over elke hap, de hoeveelheid calorieën enz.
Ik las trouwens over iemand die weer aan het sporten was...wie was dit? Soof volgens mij? Goed dat je iets hebt gekozen wat je leuk vindt, dat is al heel wat. Als je es wat meer de overhand had zou die vast voor een "veiligere" optie gaan die veel calorieën verbrandt. Ik denk dat je op de goede weg bent zo. Het duurde voor mij ook een hele tijd voordat ik voor mijn plezier en rust kon sporten, want ook dit was iets wat ik "perfect" moest doen. Ik had bepaalde doelen en als ik daar niet aan voldeed voelde ik me vreselijk slecht. Sporten was dan ook echt een verplichting, ik moest die doelen halen elke keer. Hierdoor ging ik vaak ook juist niet sporten, omdat ik er zo tegenop zag. Op een gegeven moment ben ik liever voor mezelf geworden, dacht ik "ik ga alleen even rustig sporten vandaag, ik hoef niks, ik moet niks, gewoon even lekker bewegen." En langzaam aan heb ik dan ook dat "moeten" los gelaten. Soms "moet" ik nog steeds van mezelf, maar meer om mijn conditie op peil te houden, omdat het gezond is, omdat ik afstand wil opbouwen (hardlopen) enz. en zeker niet omdat ik calorieën "moet" verbranden en zo is het wel goed, want dit lijkt mij redelijk normaal.
dinsdag 9 november 2010 om 17:49
Hallo meiden,
@Lilstar: Goed van je dat je de eetbuien onder controle hebt weten te houden!!!! En goed dat je weet waarom het een keer is misgegaan.
@Senang: Ik vond je stukje over het jezelf niet waard vinden om geld aan te besteden zo vreselijk herkenbaar (pijnlijk herkenbaar). Ik denk dat dit voor de meeste meiden wel geldt. Niet lief voor jezelf zijn, jezelf niet de moeite waard vinden.
Mensen met een es zijn niet lief voor zichzelf, de een braakt, de ander laxeert ed en dat kun je nou niet echt lief noemen. Mijn zus zei een tijd geleden zoiets confronterends. Ze zei: Nu ben je dun en heb je nog die eeuwige spijkerbroek aan!! Als ik wil gaan shoppen en echt het geld in mijn zak voel branden ga ik met volle gas richting stad. Eenmaal in de stad slaat mijn stemming meestal om in: heb ik dit echt nodig? ik ben het niet waard? dit geld spaar ik liever? bla bla bla. Alhoewel ik het geld wel heb om lief voor mezelf te zijn doe ik het niet. Als je er zo over nadenkt is het natuurlijk zonde want je leeft maar 1 keer.
En wat betreft je werk... Ik begrijp dat je perfect wil zijn in je werk maar ik heb al redelijk wat werkervaring en ben al redelijk vaak op mijn snufferd gegaan door zo perfect te willen zijn. Mensen die vrolijk zijn, er verzorgd uitzien (hoeft niet perse slank), snel aansluiting hebben bij collega's en nog een beetje weten wat ze doen scoren toch beter.
Ik heb zelf universiteit gedaan maar ben begonnen op de mavo. Constant wilde ik de lat hoger leggen. Ik ben ontzettend blij hoor dat ik een bul heb maar dit heeft me qua werk nog niet veel gebracht. Ik ben een paar weken geleden ontslagen vanwege de recessie.. Ik was best pissig want ik haalde mijn doelstelling, maakte veel uren (perfect willen zijn) en deed veel meer qua werk dan van me verwacht werd. Als feedback kreeg ik dat ik te zelfstandig was en meer moest kletsen.......Nog een nadeel van mijn perfectionisme is dat ik van anderen ook VERWACHT dat ze hard werken en niet de hele tijd ouwehoeren. Dit is niet eerlijk van me en kan het niet verwachten maar doe dit stiekem wel. Nu ik de lat voor mezelf zo hoog heb liggen vraag ik me steeds vaker af waarom??
De kern Senang is dus dat mensen je leuk vinden om JOU qua karakter/innerlijk en de rest zal bijzaak zijn voor je vrienden......
Enne 1 week van de lax af!!!
@Lilstar: Goed van je dat je de eetbuien onder controle hebt weten te houden!!!! En goed dat je weet waarom het een keer is misgegaan.
@Senang: Ik vond je stukje over het jezelf niet waard vinden om geld aan te besteden zo vreselijk herkenbaar (pijnlijk herkenbaar). Ik denk dat dit voor de meeste meiden wel geldt. Niet lief voor jezelf zijn, jezelf niet de moeite waard vinden.
Mensen met een es zijn niet lief voor zichzelf, de een braakt, de ander laxeert ed en dat kun je nou niet echt lief noemen. Mijn zus zei een tijd geleden zoiets confronterends. Ze zei: Nu ben je dun en heb je nog die eeuwige spijkerbroek aan!! Als ik wil gaan shoppen en echt het geld in mijn zak voel branden ga ik met volle gas richting stad. Eenmaal in de stad slaat mijn stemming meestal om in: heb ik dit echt nodig? ik ben het niet waard? dit geld spaar ik liever? bla bla bla. Alhoewel ik het geld wel heb om lief voor mezelf te zijn doe ik het niet. Als je er zo over nadenkt is het natuurlijk zonde want je leeft maar 1 keer.
En wat betreft je werk... Ik begrijp dat je perfect wil zijn in je werk maar ik heb al redelijk wat werkervaring en ben al redelijk vaak op mijn snufferd gegaan door zo perfect te willen zijn. Mensen die vrolijk zijn, er verzorgd uitzien (hoeft niet perse slank), snel aansluiting hebben bij collega's en nog een beetje weten wat ze doen scoren toch beter.
Ik heb zelf universiteit gedaan maar ben begonnen op de mavo. Constant wilde ik de lat hoger leggen. Ik ben ontzettend blij hoor dat ik een bul heb maar dit heeft me qua werk nog niet veel gebracht. Ik ben een paar weken geleden ontslagen vanwege de recessie.. Ik was best pissig want ik haalde mijn doelstelling, maakte veel uren (perfect willen zijn) en deed veel meer qua werk dan van me verwacht werd. Als feedback kreeg ik dat ik te zelfstandig was en meer moest kletsen.......Nog een nadeel van mijn perfectionisme is dat ik van anderen ook VERWACHT dat ze hard werken en niet de hele tijd ouwehoeren. Dit is niet eerlijk van me en kan het niet verwachten maar doe dit stiekem wel. Nu ik de lat voor mezelf zo hoog heb liggen vraag ik me steeds vaker af waarom??
De kern Senang is dus dat mensen je leuk vinden om JOU qua karakter/innerlijk en de rest zal bijzaak zijn voor je vrienden......
Enne 1 week van de lax af!!!
woensdag 10 november 2010 om 08:50
quote:stampertje1977 schreef op 09 november 2010 @ 17:49:
En wat betreft je werk... Ik begrijp dat je perfect wil zijn in je werk maar ik heb al redelijk wat werkervaring en ben al redelijk vaak op mijn snufferd gegaan door zo perfect te willen zijn. Mensen die vrolijk zijn, er verzorgd uitzien (hoeft niet perse slank), snel aansluiting hebben bij collega's en nog een beetje weten wat ze doen scoren toch beter.
Enne 1 week van de lax af!!!
Herkenbaar en wat goed dat je van de lax af bent. Hoe gaat het daarmee? Hoe voel je je nu? Echt knap zoals je het gedaan hebt, het kan alleen maar makkelijker worden nu!
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Hoe gaat het met je plan de campagne en met het eten van de boterham 's middags?
En wat betreft je werk... Ik begrijp dat je perfect wil zijn in je werk maar ik heb al redelijk wat werkervaring en ben al redelijk vaak op mijn snufferd gegaan door zo perfect te willen zijn. Mensen die vrolijk zijn, er verzorgd uitzien (hoeft niet perse slank), snel aansluiting hebben bij collega's en nog een beetje weten wat ze doen scoren toch beter.
Enne 1 week van de lax af!!!
Herkenbaar en wat goed dat je van de lax af bent. Hoe gaat het daarmee? Hoe voel je je nu? Echt knap zoals je het gedaan hebt, het kan alleen maar makkelijker worden nu!
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Hoe gaat het met je plan de campagne en met het eten van de boterham 's middags?
woensdag 10 november 2010 om 09:46
Hallo meiden,
Thx voor de support.
Ik ben superblij dat ik van de lax af ben en heb ook totaal geen drang. Als ik 's ochtends naar het toilet kan dank ik God op mijn knieen dat ik nog een kans heb gekregen. Deze kans ga ik niet verpesten. Ik heb zelfs nog geen klysma hoeven te gebruiken.
Afgelopen zaterdag had ik echt een dipje. Mijn hoofd was zo opgeblazen dat het leek op iemand erop geslagen had...Ik ben wel bezorgd wanneer het vocht wegtrekt. Ik dacht dat wanneer ik naar het toilet zou kunnen dit vocht zou wegtrekken. Ik denk dat ik nog geduld moet hebben.
Gisteren mijn tassen doorzocht of er nog pillen waren. Ik ga over niet al te lange tijd verhuizen met vriendje. Ik ben als de dood dat deze misschien weer opduiken. Nou gelukkig viel het mee. Wat ik nog vond is meteen de container ingegaan.
Wat een hoop geld scheelt me dit zeg!!
En van vriendje heb ik een ballonvaart cadeau gekregen voor aanstaande vrijdag als support (en volgens mij wil hij mij wat vragen...)
Thx voor de support.
Ik ben superblij dat ik van de lax af ben en heb ook totaal geen drang. Als ik 's ochtends naar het toilet kan dank ik God op mijn knieen dat ik nog een kans heb gekregen. Deze kans ga ik niet verpesten. Ik heb zelfs nog geen klysma hoeven te gebruiken.
Afgelopen zaterdag had ik echt een dipje. Mijn hoofd was zo opgeblazen dat het leek op iemand erop geslagen had...Ik ben wel bezorgd wanneer het vocht wegtrekt. Ik dacht dat wanneer ik naar het toilet zou kunnen dit vocht zou wegtrekken. Ik denk dat ik nog geduld moet hebben.
Gisteren mijn tassen doorzocht of er nog pillen waren. Ik ga over niet al te lange tijd verhuizen met vriendje. Ik ben als de dood dat deze misschien weer opduiken. Nou gelukkig viel het mee. Wat ik nog vond is meteen de container ingegaan.
Wat een hoop geld scheelt me dit zeg!!
En van vriendje heb ik een ballonvaart cadeau gekregen voor aanstaande vrijdag als support (en volgens mij wil hij mij wat vragen...)
woensdag 10 november 2010 om 10:51
quote:indigoblue schreef op 10 november 2010 @ 08:50:
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Hoe gaat het met je plan de campagne en met het eten van de boterham 's middags?
Vandaag gaat het niet lekker. Erg veel negativiteit op m'n werk, wat ik me erg aantrek. Terwijl het niets met mij te maken heeft. Het heeft geen slechte invloed op mijn eten, wel op mijn slapen.
Ben moe.
Lotte, hoe gaat het met jou deze week? Hoe gaat het met je plan de campagne en met het eten van de boterham 's middags?
Vandaag gaat het niet lekker. Erg veel negativiteit op m'n werk, wat ik me erg aantrek. Terwijl het niets met mij te maken heeft. Het heeft geen slechte invloed op mijn eten, wel op mijn slapen.
Ben moe.
woensdag 10 november 2010 om 14:39
Hallo,
@ Lotte: Vervelend dat het vandaag minder gaat. Maar een pluspuntje dat het je eten niet beinvloed. Is het wel gelukt om een boterham s middags te eten?
Ik begrijp dat deze situatie je aangrijpt en daardoor niet goed slaapt. Uit jouw verhalen kon ik al lezen dat je een slechte slaper bent. Is er een mogelijkheid om vanmiddag nog een tukkie te doen?
Veel sterke meid en een dikke knuffel
@ Lotte: Vervelend dat het vandaag minder gaat. Maar een pluspuntje dat het je eten niet beinvloed. Is het wel gelukt om een boterham s middags te eten?
Ik begrijp dat deze situatie je aangrijpt en daardoor niet goed slaapt. Uit jouw verhalen kon ik al lezen dat je een slechte slaper bent. Is er een mogelijkheid om vanmiddag nog een tukkie te doen?
Veel sterke meid en een dikke knuffel
woensdag 10 november 2010 om 14:58
Lieve ladies,
@ Indigoblue: dank voor je uitgebreide reactie. Fijn dat we zoveel herkennen in elkaars woorden in dit topic: kunnen we elkaar allemaal steunen. De controlegedachten zitten me niet zozeer dwars in mijn dagelijks leven, want ik zet ze gelukkig niet meer om in doen. Ik denk ze, neig naar ze (meer sporten of minder 'vet'eten), maar ik doe ze al heel lang niet meer. Toch wil ik er vanaf, omdat ze mezelf tekort doen. Ze beperken me misschien niet zo in mijn daden, maar wel in mijn genieten van mijn daden. Ik zou graag de onbezorgdheid wat meer terugkrijgen van vroeger, als het gaat om eten/nuttige dingen doen/sporten. Leuke verwendingen doen, zoals ineens ergens een ijsje halen met een vriendin, of zo'n hele dag met mijn moeder op stap, of een hele dag niksen omdat ik nergens zin in heb, raken bij mij vertroebeld omdat ik er zenuwachtig van word. Of bozig en ontevreden over mezelf. Vantevoren, soms ook op het moment zelf. Dat zou ik graag anders willen, omdat ze mijn humeur en gevoel over mezelf nog erg bepalen, en dat vind ik zonde, en onnodig. En ik denk dat de enige methode om die gedachten eruit te krijgen (misschien nooit helemaal, blijft toch je zwakke plek), is door ze steeds weer te doorbreken, door er net zo lang niet naar te luisteren totdat je eraan gewend bent dat dan de wereld niet vergaat. Dat is dus ook de reden dat ik hier mee wil schrijven: in een lastige situatie als deze (alleen, hard werken, geen sociale controle) wil ik mezelf extra in de gaten houden, mezelf ervoor behoeden om niet weer in mijn oude overlevingstactiek te vervallen.
Oh, en ik ben 27. Kreeg anorexia op mijn 18e, daarna werd het (in vlagen) boulimia. Therapie gehad. En nu dus al best heel lang alleen die gedachten, terwijl ik normaal eet en snoep en voor me laat koken en graag uit eten ga en daar teveel wijntjes pimpel. Sporten doe ik ook weer, maar volgens mij écht omdat ik het lekker vind, en gezond, en ik doe het dan ongeveer 2 keer per week- niet vaker. Hoe is het trouwens met jou, naast alle aandacht die je ons allemaal geeft?
@ Lotte: he, meid, wat rot voor je dat je een moeilijke dag hebt. Maar begrijp ik nu goed dat je braaf die extra boterham weg blijft eten?
@ Stampertje: HULDE voor jou. Echt zo knap allemaal. En jee, wat spannend, aanstaande vrijdag...Kreeg helemaal een kriebel in mijn buik voor je. Laat je ons weten hoe het was?
@ Lilstar: balen van die ene keer, maar hartstikke goed van al die andere keren dat je de drang wél kon weerstaan! Jezelf vergeven en weer doorgaan...
Ik ga goed met mijn voornemen: gisteren weer een plak cake extra, vanavond werd het een schaaltje nootjes. Ben waarschijnlijk de komende dagen beetje druk op werk en veel weg, dus reageer pas weer na het weekend. Wens jullie goede dagen!
@ Indigoblue: dank voor je uitgebreide reactie. Fijn dat we zoveel herkennen in elkaars woorden in dit topic: kunnen we elkaar allemaal steunen. De controlegedachten zitten me niet zozeer dwars in mijn dagelijks leven, want ik zet ze gelukkig niet meer om in doen. Ik denk ze, neig naar ze (meer sporten of minder 'vet'eten), maar ik doe ze al heel lang niet meer. Toch wil ik er vanaf, omdat ze mezelf tekort doen. Ze beperken me misschien niet zo in mijn daden, maar wel in mijn genieten van mijn daden. Ik zou graag de onbezorgdheid wat meer terugkrijgen van vroeger, als het gaat om eten/nuttige dingen doen/sporten. Leuke verwendingen doen, zoals ineens ergens een ijsje halen met een vriendin, of zo'n hele dag met mijn moeder op stap, of een hele dag niksen omdat ik nergens zin in heb, raken bij mij vertroebeld omdat ik er zenuwachtig van word. Of bozig en ontevreden over mezelf. Vantevoren, soms ook op het moment zelf. Dat zou ik graag anders willen, omdat ze mijn humeur en gevoel over mezelf nog erg bepalen, en dat vind ik zonde, en onnodig. En ik denk dat de enige methode om die gedachten eruit te krijgen (misschien nooit helemaal, blijft toch je zwakke plek), is door ze steeds weer te doorbreken, door er net zo lang niet naar te luisteren totdat je eraan gewend bent dat dan de wereld niet vergaat. Dat is dus ook de reden dat ik hier mee wil schrijven: in een lastige situatie als deze (alleen, hard werken, geen sociale controle) wil ik mezelf extra in de gaten houden, mezelf ervoor behoeden om niet weer in mijn oude overlevingstactiek te vervallen.
Oh, en ik ben 27. Kreeg anorexia op mijn 18e, daarna werd het (in vlagen) boulimia. Therapie gehad. En nu dus al best heel lang alleen die gedachten, terwijl ik normaal eet en snoep en voor me laat koken en graag uit eten ga en daar teveel wijntjes pimpel. Sporten doe ik ook weer, maar volgens mij écht omdat ik het lekker vind, en gezond, en ik doe het dan ongeveer 2 keer per week- niet vaker. Hoe is het trouwens met jou, naast alle aandacht die je ons allemaal geeft?
@ Lotte: he, meid, wat rot voor je dat je een moeilijke dag hebt. Maar begrijp ik nu goed dat je braaf die extra boterham weg blijft eten?
@ Stampertje: HULDE voor jou. Echt zo knap allemaal. En jee, wat spannend, aanstaande vrijdag...Kreeg helemaal een kriebel in mijn buik voor je. Laat je ons weten hoe het was?
@ Lilstar: balen van die ene keer, maar hartstikke goed van al die andere keren dat je de drang wél kon weerstaan! Jezelf vergeven en weer doorgaan...
Ik ga goed met mijn voornemen: gisteren weer een plak cake extra, vanavond werd het een schaaltje nootjes. Ben waarschijnlijk de komende dagen beetje druk op werk en veel weg, dus reageer pas weer na het weekend. Wens jullie goede dagen!
woensdag 10 november 2010 om 18:37
quote:stampertje1977 schreef op 10 november 2010 @ 14:39:
@ Lotte: Vervelend dat het vandaag minder gaat. Maar een pluspuntje dat het je eten niet beinvloed. Is het wel gelukt om een boterham s middags te eten?quote:senang schreef op 10 november 2010 @ 14:58:
@ Lotte: he, meid, wat rot voor je dat je een moeilijke dag hebt. Maar begrijp ik nu goed dat je braaf die extra boterham weg blijft eten?
Lief van jullie, maar die boterham is op dit moment mijn laatste zorg (ik neem 'm inderdaad wel, deze week al elke middag).
Het gaat gewoon echt niet lekker, zit onwijs met mezelf in de knoop. Weet niet goed hoe ik mezelf moet zijn, loop vast op m'n werk, het gaat gewoon effe niet lekker.
@ Lotte: Vervelend dat het vandaag minder gaat. Maar een pluspuntje dat het je eten niet beinvloed. Is het wel gelukt om een boterham s middags te eten?quote:senang schreef op 10 november 2010 @ 14:58:
@ Lotte: he, meid, wat rot voor je dat je een moeilijke dag hebt. Maar begrijp ik nu goed dat je braaf die extra boterham weg blijft eten?
Lief van jullie, maar die boterham is op dit moment mijn laatste zorg (ik neem 'm inderdaad wel, deze week al elke middag).
Het gaat gewoon echt niet lekker, zit onwijs met mezelf in de knoop. Weet niet goed hoe ik mezelf moet zijn, loop vast op m'n werk, het gaat gewoon effe niet lekker.
woensdag 10 november 2010 om 19:37
Hi ladies!
Even een paar dagen niet gecheckt en weer een hoop bij te lezen...goed dat dit topic zo loopt (of niet, ligt eraan hoe je ertegenaan kijkt )
En welkom kleintje en Senang!
@Lotte: ik moest wel glimlachen om je plan de campagne, heel goed! Ik denk dat je al een hele goede stap zet door dingen concreet te maken. (mij helpt dat iig wel, of dwingt me ergens toe op een positieve manier) Ik doe dat trouwens ook; elke dag dingen opschrijven die goed zijn gegaan/waar ik trots op ben. Ik probeer elke dag minimaal 5 dingen te benoemen. Het is maar iets kleins, maar ik merk hoe stimulerend het is, en ik hoop ook dat ik, als ik het maar lang genoeg blijf doen, die trots ook zo kan gaan vóelen.
Jammer dat je je niet lekker voelt. Weet je hoe het komt? Is er een directe aanleiding?
Qua dans doe ik aan salsa en hiphop/freestyle. Vroeger deed ik klassiek en modern, en nu ik het dansen weer heb 'herontdekt' in andere vormen merk ik hoezeer ik daarvan geniet. Het is voor mij een hele goede oefening om weer in het lijf te gaan zitten, zeg maar. Als ik sport op prestatie ben ik me bewust van alles wat 'verkeerd' is, terwijl, nu ik weer durf te dansen, ik dat even kan vergeten, en dat is zooo fijn...
Wat belet jou om te dansen? Om eens ergens een proefles te doen? Wat lijkt je leuk?
@Stampertje: still going strong!! Super! Lukt het je een beetje te relativeren, lief te zijn voor jezelf?
@Indigo: volgens mij zijn we allemaal wijs als het om een ander gaat, groot verschil met het op jezelf toepassen .
Nogmaals he, het is echt alsof ik mezelf lees bij jou (ok, niet altijd, anders zou het wel eng worden ) Dat wat je bijv schrijft over mensen voor de gek houden. Hoe je je eigenwaarde verbindt aan wat je presteert, en dat dingen je gemakkelijk afgaan, en dat dat dan weer een excuus is om er geen waarde aan te hechten...héél herkenbaar. Ik heb dat ook zo.
Ik weet niet precies hoe het werkt, het lijkt een dubbele faalangst te zijn. Ik heb bijv een studie afgebroken waarbij alles uitstekend ging, hoge cijfers etc, en ineens kapte ik ermee. Onder het mom van: dit is niet écht wat ik wil. Maar eigenlijk was het een soort voortijdig stoppen. Beter nu, dan wanneer ik er achter zou komen dat ik dit helemaal niet kán. Echt heel debiel die gedachtegang. Ik zeg dubbele faalangst omdat het bij mij ook wel eens andersom heeft gewerkt: dan was ik juist bang om iets wél te kunnen, en dan ging ik het maar uit de weg. Want ook dat is onzeker, en nieuw, en eng; ook daarop neig ik alle risico uit te bannen.
Ook dat is jezelf nog steeds klein houden, ook al zijn de kilo's dan weer terug haha.
Wat helpt jou om van het moeten af te komen? Het is een 'state of mind' (zo voelt het voor mij tenminste, al zit het er jarenlang ingebakken), dus zou je zeggen, kun je eraan sleutelen. Kun je doelen voor jezelf stellen waarbij je zonder zelfoordeel te werk gaat? Klinkt een beetje vaag, maar ik bedoel dingen waarbij de outcome niet van belang is, maar waarbij het gaat om het handelen zelf, ongeacht of de outcome 'goed' of 'fout' is, dat je daar geen oordeel aan hecht.
Voorbeeldje: ik probeer steeds meer plezier los te koppelen van verdienen. Ik verdien pas een avondje uit als...ik verdien pas lekker te dansen als...ik verdien pas enzovoorts...dat stomme verdienen wil ik eruit werken!
Wat je een tijdje terug schreef over je lekkerder voelen als je ook gezonder/minder rommelig eet, merk ik nu echt. Ik begin me alweer stukken beter te voelen nu ik met meer regelmaat en gezonder eet, en de real catch is dat ik nog steeds braakvrij ben en ook geen eetbuien meer gehad.
Lieve meiden, keep up the good work!
Even een paar dagen niet gecheckt en weer een hoop bij te lezen...goed dat dit topic zo loopt (of niet, ligt eraan hoe je ertegenaan kijkt )
En welkom kleintje en Senang!
@Lotte: ik moest wel glimlachen om je plan de campagne, heel goed! Ik denk dat je al een hele goede stap zet door dingen concreet te maken. (mij helpt dat iig wel, of dwingt me ergens toe op een positieve manier) Ik doe dat trouwens ook; elke dag dingen opschrijven die goed zijn gegaan/waar ik trots op ben. Ik probeer elke dag minimaal 5 dingen te benoemen. Het is maar iets kleins, maar ik merk hoe stimulerend het is, en ik hoop ook dat ik, als ik het maar lang genoeg blijf doen, die trots ook zo kan gaan vóelen.
Jammer dat je je niet lekker voelt. Weet je hoe het komt? Is er een directe aanleiding?
Qua dans doe ik aan salsa en hiphop/freestyle. Vroeger deed ik klassiek en modern, en nu ik het dansen weer heb 'herontdekt' in andere vormen merk ik hoezeer ik daarvan geniet. Het is voor mij een hele goede oefening om weer in het lijf te gaan zitten, zeg maar. Als ik sport op prestatie ben ik me bewust van alles wat 'verkeerd' is, terwijl, nu ik weer durf te dansen, ik dat even kan vergeten, en dat is zooo fijn...
Wat belet jou om te dansen? Om eens ergens een proefles te doen? Wat lijkt je leuk?
@Stampertje: still going strong!! Super! Lukt het je een beetje te relativeren, lief te zijn voor jezelf?
@Indigo: volgens mij zijn we allemaal wijs als het om een ander gaat, groot verschil met het op jezelf toepassen .
Nogmaals he, het is echt alsof ik mezelf lees bij jou (ok, niet altijd, anders zou het wel eng worden ) Dat wat je bijv schrijft over mensen voor de gek houden. Hoe je je eigenwaarde verbindt aan wat je presteert, en dat dingen je gemakkelijk afgaan, en dat dat dan weer een excuus is om er geen waarde aan te hechten...héél herkenbaar. Ik heb dat ook zo.
Ik weet niet precies hoe het werkt, het lijkt een dubbele faalangst te zijn. Ik heb bijv een studie afgebroken waarbij alles uitstekend ging, hoge cijfers etc, en ineens kapte ik ermee. Onder het mom van: dit is niet écht wat ik wil. Maar eigenlijk was het een soort voortijdig stoppen. Beter nu, dan wanneer ik er achter zou komen dat ik dit helemaal niet kán. Echt heel debiel die gedachtegang. Ik zeg dubbele faalangst omdat het bij mij ook wel eens andersom heeft gewerkt: dan was ik juist bang om iets wél te kunnen, en dan ging ik het maar uit de weg. Want ook dat is onzeker, en nieuw, en eng; ook daarop neig ik alle risico uit te bannen.
Ook dat is jezelf nog steeds klein houden, ook al zijn de kilo's dan weer terug haha.
Wat helpt jou om van het moeten af te komen? Het is een 'state of mind' (zo voelt het voor mij tenminste, al zit het er jarenlang ingebakken), dus zou je zeggen, kun je eraan sleutelen. Kun je doelen voor jezelf stellen waarbij je zonder zelfoordeel te werk gaat? Klinkt een beetje vaag, maar ik bedoel dingen waarbij de outcome niet van belang is, maar waarbij het gaat om het handelen zelf, ongeacht of de outcome 'goed' of 'fout' is, dat je daar geen oordeel aan hecht.
Voorbeeldje: ik probeer steeds meer plezier los te koppelen van verdienen. Ik verdien pas een avondje uit als...ik verdien pas lekker te dansen als...ik verdien pas enzovoorts...dat stomme verdienen wil ik eruit werken!
Wat je een tijdje terug schreef over je lekkerder voelen als je ook gezonder/minder rommelig eet, merk ik nu echt. Ik begin me alweer stukken beter te voelen nu ik met meer regelmaat en gezonder eet, en de real catch is dat ik nog steeds braakvrij ben en ook geen eetbuien meer gehad.
Lieve meiden, keep up the good work!
woensdag 10 november 2010 om 20:54
quote:Soof25 schreef op 10 november 2010 @ 19:37:
Jammer dat je je niet lekker voelt. Weet je hoe het komt? Is er een directe aanleiding?
Ja, de sfeer op mijn werk, en ook het werk zelf.
Ik ben dus tandartsassistente, wat inhoudt dat ik dag in dag uit met de tandarts op een paar vierkante meter vertoef. En als die tandarts dan 80% van de tijd in een pesthumeur is, omdat ie geen zin heeft om te werken, heeft dat op mij een funeste uitwerking.
Komt nog bij dat ik eigenlijk ben opgeleid tot leerkracht in het basisonderwijs. Na de Pabo heb ik een paar jaar in het onderwijs gewerkt, maar toen sloeg de anorexia meedogenloos toe.
Ik heb er bewust voor gekozen ander werk te gaan doen, omdat het onderwijs nu nog veel te zwaar voor me is. En misschien ga ik wel nooit meer terug voor de klas. Maar als ik dan weer de hele middag met een chagrijnige tandarts heb gezeten, wordt het onderwijs opeens toch heel aantrekkelijk.
Ik ben iemand die heel erg van gezelligheid houd. Ik ben sociaal, hou van een grapje, maar ben wel heel gevoelig voor de stemming van de mensen om me heen.
Als die stemming keer op keer flut is, stomp ik echt een soort af. Ik word verdrietig, onzeker, kortom; ik voel me ellendig.
En dat is dus wat er nu aan de gang is.
quote:Soof25 schreef op 10 november 2010 @ 19:37:
Wat belet jou om te dansen? Om eens ergens een proefles te doen? Wat lijkt je leuk?
Op dit moment nog mijn conditie. Ik mag het gewoon nog niet, het kost me teveel energie.
Maar oh, ik ben dus helemaal wég van dat hiphop/freestyle. Sinds ik de film 'Afblijven' naar het boek van Carry Slee heb gezien, wil ik dat echt heel graag! Ik vind mezelf er ook echt een type voor, moet ik zeggen.
Dus dat is wel een hele grote motivatie, ik zou dolgraag een proefles willen volgen.
Trouwens, 'gewoon' dansen, bijvoorbeeld in een discotheek ofzo, heb ik altijd vreselijk gevonden. En weet je waarom? Omdat ik me dan altijd schaam. Ik weet me geen houding te geven.
Dat heb ik helemaal erg als we een feestje met de familie hebben. Mijn neef speelt in een hele goede band, en die treden altijd op bij bijvoorbeeld huwelijksfeesten. Ik vind dat altijd een ramp, omdat de hele familie dan aan het dansen is, behalve ik. Omdat ik niet durf.
Schaamte verpest sowieso een groot gedeelte van mijn leven.
Wat een rotgevoel is dat zeg.
Jammer dat je je niet lekker voelt. Weet je hoe het komt? Is er een directe aanleiding?
Ja, de sfeer op mijn werk, en ook het werk zelf.
Ik ben dus tandartsassistente, wat inhoudt dat ik dag in dag uit met de tandarts op een paar vierkante meter vertoef. En als die tandarts dan 80% van de tijd in een pesthumeur is, omdat ie geen zin heeft om te werken, heeft dat op mij een funeste uitwerking.
Komt nog bij dat ik eigenlijk ben opgeleid tot leerkracht in het basisonderwijs. Na de Pabo heb ik een paar jaar in het onderwijs gewerkt, maar toen sloeg de anorexia meedogenloos toe.
Ik heb er bewust voor gekozen ander werk te gaan doen, omdat het onderwijs nu nog veel te zwaar voor me is. En misschien ga ik wel nooit meer terug voor de klas. Maar als ik dan weer de hele middag met een chagrijnige tandarts heb gezeten, wordt het onderwijs opeens toch heel aantrekkelijk.
Ik ben iemand die heel erg van gezelligheid houd. Ik ben sociaal, hou van een grapje, maar ben wel heel gevoelig voor de stemming van de mensen om me heen.
Als die stemming keer op keer flut is, stomp ik echt een soort af. Ik word verdrietig, onzeker, kortom; ik voel me ellendig.
En dat is dus wat er nu aan de gang is.
quote:Soof25 schreef op 10 november 2010 @ 19:37:
Wat belet jou om te dansen? Om eens ergens een proefles te doen? Wat lijkt je leuk?
Op dit moment nog mijn conditie. Ik mag het gewoon nog niet, het kost me teveel energie.
Maar oh, ik ben dus helemaal wég van dat hiphop/freestyle. Sinds ik de film 'Afblijven' naar het boek van Carry Slee heb gezien, wil ik dat echt heel graag! Ik vind mezelf er ook echt een type voor, moet ik zeggen.
Dus dat is wel een hele grote motivatie, ik zou dolgraag een proefles willen volgen.
Trouwens, 'gewoon' dansen, bijvoorbeeld in een discotheek ofzo, heb ik altijd vreselijk gevonden. En weet je waarom? Omdat ik me dan altijd schaam. Ik weet me geen houding te geven.
Dat heb ik helemaal erg als we een feestje met de familie hebben. Mijn neef speelt in een hele goede band, en die treden altijd op bij bijvoorbeeld huwelijksfeesten. Ik vind dat altijd een ramp, omdat de hele familie dan aan het dansen is, behalve ik. Omdat ik niet durf.
Schaamte verpest sowieso een groot gedeelte van mijn leven.
Wat een rotgevoel is dat zeg.
donderdag 11 november 2010 om 08:25
@ Lotte: pfff, ja hele tijd met zo'n donderwolk op een paar vierkante meter werken zou ook niet bevorderlijk zijn voor mijn humeur. Verpest een beetje je dag of niet? Vind het dan wel heel knap als je dat zo naast je neer kan leggen. Anders neem je 'gewoon' pas op de plaats toch? Je hoeft jezelf niet te dwingen om een stap vooruit te gaan, terwijl je hoofd 180 graden de andere kant op staat.
@ Soof: wat fijn dat je weer zo kan genieten van het dansen! Is sporten voor jou ook iets waar je je spanning/frustraties/andere emoties in kan gooien?
Verder nog steeds drukkkkk. Moet opletten dat ik mezelf niet weer voorbij loop, want dan gaat het mis... Maar vind het moeilijk om tijd voor mezelf in te plannen. Waarom zitten er maar 24 uurtjes in een dag
?
@ Soof: wat fijn dat je weer zo kan genieten van het dansen! Is sporten voor jou ook iets waar je je spanning/frustraties/andere emoties in kan gooien?
Verder nog steeds drukkkkk. Moet opletten dat ik mezelf niet weer voorbij loop, want dan gaat het mis... Maar vind het moeilijk om tijd voor mezelf in te plannen. Waarom zitten er maar 24 uurtjes in een dag
?
donderdag 11 november 2010 om 10:09
@Lotte: zou je, ongeacht hoe je tandarts z'n pet staat, sowieso weer in het onderwijs willen werken, denk je daar vaker aan?
Kan dat een motivatie zijn om verder aan te komen? Of zie je jezelf liever in de tandheelkunde blijven werken (dus even ongeacht van wat intensiever/nu haalbaar voor je is qua conditie) ?
Ik hoop dat je de schaamte omtrent het dansen kunt leren loslaten. Ik heb het ook wel een tijd gehad, maar dat was echt letterlijk mijn magerte wat me blokkeerde. Je hebt toch een zeker contact met je lijf nodig om fijn te kunnen dansen. Hoe dunner ik werd, hoe groter de schaamte was en de boze blik in de spiegel.
@Lilstar: ja, dansen is voor mij nu wel een manier om me fijner te voelen, ironisch genoeg juist om frustraties betreft mijn lichaamsbeeld eruit te gooien. Salsa en hiphop zijn hele 'lijfelijke', stoere, sensuele dansen, waarbij je ook echt je kracht en lichaam moet inzetten, moet gronden. Klassiek ballet zou voor mij nu een onhandige keus zijn haha.
Probeer er even een stop op te zetten als je merkt dat je aan jezelf voorbij gaat (moeilijk he?). Stel ook aan jezelf een hoge prioriteit, en aan je ontspanning. Wat is voor jou een goeie manier om te relaxen/negatieve dingen eruit te gooien?
Kan dat een motivatie zijn om verder aan te komen? Of zie je jezelf liever in de tandheelkunde blijven werken (dus even ongeacht van wat intensiever/nu haalbaar voor je is qua conditie) ?
Ik hoop dat je de schaamte omtrent het dansen kunt leren loslaten. Ik heb het ook wel een tijd gehad, maar dat was echt letterlijk mijn magerte wat me blokkeerde. Je hebt toch een zeker contact met je lijf nodig om fijn te kunnen dansen. Hoe dunner ik werd, hoe groter de schaamte was en de boze blik in de spiegel.
@Lilstar: ja, dansen is voor mij nu wel een manier om me fijner te voelen, ironisch genoeg juist om frustraties betreft mijn lichaamsbeeld eruit te gooien. Salsa en hiphop zijn hele 'lijfelijke', stoere, sensuele dansen, waarbij je ook echt je kracht en lichaam moet inzetten, moet gronden. Klassiek ballet zou voor mij nu een onhandige keus zijn haha.
Probeer er even een stop op te zetten als je merkt dat je aan jezelf voorbij gaat (moeilijk he?). Stel ook aan jezelf een hoge prioriteit, en aan je ontspanning. Wat is voor jou een goeie manier om te relaxen/negatieve dingen eruit te gooien?
donderdag 11 november 2010 om 10:46
quote:LilStar schreef op 11 november 2010 @ 08:25:
@ Lotte: pfff, ja hele tijd met zo'n donderwolk op een paar vierkante meter werken zou ook niet bevorderlijk zijn voor mijn humeur. Verpest een beetje je dag of niet? Vind het dan wel heel knap als je dat zo naast je neer kan leggen. Anders neem je 'gewoon' pas op de plaats toch? Je hoeft jezelf niet te dwingen om een stap vooruit te gaan, terwijl je hoofd 180 graden de andere kant op staat.
Nou, dat kan ik dus juist helemaal niet. En dat is mijn probleem. Ik ga elke dag met goede zin naar m'n werk. Ben zó gelukkig dat ik überhaupt weer kán werken, dat ik er altijd weer zin in heb. Maar soms heb ik het na een half uur al gehad, als hij met een lang gezicht rondloopt. Hij is voor mij echt niet slecht hoor, want hij houdt wel rekening met me enzo. Maar zijn hele houding straalt uit: 'Ik wil hier helemaal niet zijn', en daar kan ik slecht tegen. Hij zegt ook vaak: 'Nog maar twee uur, dan mogen we weer weg', of 'Nog drie patiënten, ik heb geen zin meer'. Ik vind dat niet normaal.
quote:Soof25 schreef op 11 november 2010 @ 10:09:
@Lotte: zou je, ongeacht hoe je tandarts z'n pet staat, sowieso weer in het onderwijs willen werken, denk je daar vaker aan?
Als ik heel eerlijk ben: Nee, dat zou ik niet willen.
Als ik de tijd terug kon draaien, zou ik ook niet meer de Pabo gaan doen. Eigenlijk is het een heel ingewikkeld verhaal, en misschien zijn mijn gedachten rond het onderwijs wel veel te gekleurd door de anorexia.
De vier jaar op de Pabo waren de leukste van mijn leven. De mensen daar pasten perfect bij me, en ik heb er veel vriendschappen opgebouwd. Alleen die stages.... wat zag ik daar altijd tegenop. Toen had er al een belletje moeten gaan rinkelen. Want ja, die stages worden uiteindelijk wel je werk. Het rare was, dat ik wel voor het werk in de wieg gelegd leek. Ik kreeg echt dijken ven beoordelingen, iedereen liep met me weg. Mijn mentoren, mijn begeleiders van de Pabo, en ook de kinderen in mijn stageklassen.
Toch voelde ik me niet happy tijdens het werk. Zó onzeker.
Vanaf het moment dat ik ben gaan werken, direct na mijn afstuderen, is het misgegaan met eten. En eigenlijk heb ik dus nooit echt met een gezond lichaam gewerkt. De laatste jaren zelfs met een fors ondergewicht. Daardoor is mijn kijk op het onderwijs heel negatief geworden. Ik vind de kinderen druk, vind het moeilijk de hele dag de leiding te hebben, vind de naschoolse activiteiten zwaar, kortom; alleen maar kommer en kwel. Maarja, hoe kan mijn beeld nou positief zijn, als ik gewoon twee jaar met een kilo of dertien ondergewicht op een school heb rondgehobbeld.
Als ik het nogmaals zou proberen, maar dan met een gezond gewicht, zou het misschien heel anders zijn.......
De tandheelkunde vind ik wel ook héél erg gaaf! Dus dat zie ik mezelf ook wel blijven doen. Maar dan wil ik op den duur wel verder leren.
Op dit moment moet ik er niet aan denken ooit nog voor de klas te staan. Maarja, op dit moment ben ik ook nog zes kilo te licht.
Kan ik dan een objectief oordeel geven?
Ik denk zelf van niet.
@ Lotte: pfff, ja hele tijd met zo'n donderwolk op een paar vierkante meter werken zou ook niet bevorderlijk zijn voor mijn humeur. Verpest een beetje je dag of niet? Vind het dan wel heel knap als je dat zo naast je neer kan leggen. Anders neem je 'gewoon' pas op de plaats toch? Je hoeft jezelf niet te dwingen om een stap vooruit te gaan, terwijl je hoofd 180 graden de andere kant op staat.
Nou, dat kan ik dus juist helemaal niet. En dat is mijn probleem. Ik ga elke dag met goede zin naar m'n werk. Ben zó gelukkig dat ik überhaupt weer kán werken, dat ik er altijd weer zin in heb. Maar soms heb ik het na een half uur al gehad, als hij met een lang gezicht rondloopt. Hij is voor mij echt niet slecht hoor, want hij houdt wel rekening met me enzo. Maar zijn hele houding straalt uit: 'Ik wil hier helemaal niet zijn', en daar kan ik slecht tegen. Hij zegt ook vaak: 'Nog maar twee uur, dan mogen we weer weg', of 'Nog drie patiënten, ik heb geen zin meer'. Ik vind dat niet normaal.
quote:Soof25 schreef op 11 november 2010 @ 10:09:
@Lotte: zou je, ongeacht hoe je tandarts z'n pet staat, sowieso weer in het onderwijs willen werken, denk je daar vaker aan?
Als ik heel eerlijk ben: Nee, dat zou ik niet willen.
Als ik de tijd terug kon draaien, zou ik ook niet meer de Pabo gaan doen. Eigenlijk is het een heel ingewikkeld verhaal, en misschien zijn mijn gedachten rond het onderwijs wel veel te gekleurd door de anorexia.
De vier jaar op de Pabo waren de leukste van mijn leven. De mensen daar pasten perfect bij me, en ik heb er veel vriendschappen opgebouwd. Alleen die stages.... wat zag ik daar altijd tegenop. Toen had er al een belletje moeten gaan rinkelen. Want ja, die stages worden uiteindelijk wel je werk. Het rare was, dat ik wel voor het werk in de wieg gelegd leek. Ik kreeg echt dijken ven beoordelingen, iedereen liep met me weg. Mijn mentoren, mijn begeleiders van de Pabo, en ook de kinderen in mijn stageklassen.
Toch voelde ik me niet happy tijdens het werk. Zó onzeker.
Vanaf het moment dat ik ben gaan werken, direct na mijn afstuderen, is het misgegaan met eten. En eigenlijk heb ik dus nooit echt met een gezond lichaam gewerkt. De laatste jaren zelfs met een fors ondergewicht. Daardoor is mijn kijk op het onderwijs heel negatief geworden. Ik vind de kinderen druk, vind het moeilijk de hele dag de leiding te hebben, vind de naschoolse activiteiten zwaar, kortom; alleen maar kommer en kwel. Maarja, hoe kan mijn beeld nou positief zijn, als ik gewoon twee jaar met een kilo of dertien ondergewicht op een school heb rondgehobbeld.
Als ik het nogmaals zou proberen, maar dan met een gezond gewicht, zou het misschien heel anders zijn.......
De tandheelkunde vind ik wel ook héél erg gaaf! Dus dat zie ik mezelf ook wel blijven doen. Maar dan wil ik op den duur wel verder leren.
Op dit moment moet ik er niet aan denken ooit nog voor de klas te staan. Maarja, op dit moment ben ik ook nog zes kilo te licht.
Kan ik dan een objectief oordeel geven?
Ik denk zelf van niet.
donderdag 11 november 2010 om 11:51
Oei, Lotte, wat je schrijft over de pabo is voor mij zó ontzettend herkenbaar. Het zo goed doen, goede cijfers halen, prachtige beoordelingen, positieve feedback op de werkvloer, maar toch die blijvende onzekerheid. Lastig. Overigens weet ik niet óf je er een objectief oordeel over moet kunnen hebben. Je werkt nu in de tandheelkunde, dat vind je onwijs gaaf en daar zie je jezelf in verder werken. Moet je dan nog objectief op de pabo en het lesgeven kunnen terugkijken? Het was nu eenmaal een moeilijke en zware periode in je leven. Niet gek dat andere ervaringen tijdens die periode gekleurd zijn daardoor. Is dat erg? Misschien is het nu eenmaal zo. Het was een rotperiode waardoor je je ook niet optimaal kont ontplooien in je werk. Punt.
Ik weet dat dit makkelijk praten is, want terwijl ik het typ denk ik, "ja, en waarom kan jij je verleden dan ook niet zo zien???" Ik loop nu behoorlijk tegen mijn verleden aan. Kan op het moment heel moeilijk accepteren dat mijn leven gelopen is zoals het gelopen is en mezelf niet de "schuld" daarvoor geven. Dus, wat ik hierboven heb gescrhreven geldt net zo hard voor mij. Het is zo moeilijk en je hoofd blijft doormalen, maar ik vrees dat het ook de enige manier is om het los te laten. Accepteren dat het zo is gegaan, het afsluiten en weer naar de toekomst kijken.
Wat lastig dat de tandarts er zo bij loopt. Het zal voor hem vast ook vervelend zijn, ik begrijp dat hij ook niet altijd zo is geweest, toch? Weet je waarom je je er zoveel van aantrekt. Je weet dat zijn stemming niet door jou komt, waarom denk je dat je het je blijft aantrekken?
@Soof, wat heerlijk dat je weer zo kan genieten van het dansen! Ik kan dat helaas niet en heb het eerlijk gezegd nooit gekund. Ik heb jaren op klassiek ballet gezeten waar ik redelijk goed in was, maar de lossere stijlen heb ik nooit gekund. Voelde me altijd veel te bewust van mijn lichaam, waardoor ik erg houterig werd. Ook loop ik tegen het "dansprobleem" van Lotte aan, ik voel me gewoon belachelijk. Jammer, maar echt het minste van mijn problemen, dus veel sta ik er niet bij stil. Echt goed dat je het nu weer kan oppakken, omdat het leuk is en echt je dingen erin kwijt kan. Heel erg fijn voor je!!
Grappig dat het zo herkenbaar is wat ik schrijf voor jou. Ergens is dat wel fijn, dan zijn we hier toch niet zo alleen in. Ook ik heb iets vergelijkbaars gehad met een studie. Gestopt om te "voorkomen" dat ik "door de mand zou vallen" en later zou blijken dat ik het niet kon. Erg hè. Ik heb het maar kort volgehouden, de eerste tentamens heb ik hoge cijfers voor gehaald. Maar de hoeveelheid werk was enorm waardoor het met wat overviel, ik was enorm bang dat ik het nite zou redden, dat ik niet slim genoeg was, dat ik het niet bij kon houden, dat ik het toch niet snapte. Na 3 maanden ben ik gestopt. Het luchtte toen enorm op. Op het moment herkende ik de faalangst er niet in, maar achteraf wel, zoals jij ook al beschrijft.
Wat me helpt van het "moeten" af te komen? Tsja....dat is een lastige, want het zit zo diep, het zijn onbewuste gedachtengangen. Ik weet het even niet, daar moet ik nog over nadenken. Misschien, omdat ik diep van binnen geloof dat ik minder ben dan anderen en dus me constant "moet" bewijzen of mijn "waarde" moet verdienen. Ik probeer even een voorbeeldje te bedenken, want het zit hem vooral in de kleine dingen. Het bed opmaken bijvoorbeeld, ik moet van mezelf elke dag het bed opmaken, want als ik het zo slordig zie liggen heel de dag, dan voel ik me heel schuldig. Echt, zoiets kleins is genoeg om mij al een "onwaardig mens" te voelen. Ik voel me dan heel lui en slecht. Aan de andere kant, er zijn tig mensen die elke dag het bed opmaken, gewoon omdat dit netjes is ofzo (ik weet het eigenlijk niet). Maar, ik ben niet zo iemand die zin heeft om 's ochtends het bed op te maken. Ik heb er eerder geen zin in en door dát gevoel, die gedachte "ik heb geen zin om het bed op te maken" voel ik me ook slecht. Want blijkbaar ben ik te lui om zelfs iets kleins te doen zoals het bed opmaken. Wat een lui en slecht mens moet ik dan zijn. Bizar eigenlijk. Maar zo leef ik dus met heel veel "moeten" dingen.
Ik kom ook vrij snel in een soort "verlamd" toestand waarin ik dus niks doe. Ergens denk ik dat dit komt, omdat ik juist zoveel moet van mezelf. Eigenlijk is een dag dan heel vermoeiend - als je constant aan zoveel eisen moet voldoen. Volgens mij stap ik er dan bij voorbaat uit. Maar daar voel ik me dan natuurlijk ook behoorlijk slecht, lui en schuldig over - hele dagen niks doen. Als ik het heel druk heb gehad, vind ik het overigens niet erg om een dagje te niksen, dat vind ik juist heerlijk en dat mag ook prima van mezelf. Het is niet dat ik van mezelf verwacht dat ik heel de tijd productief bezig ben. Maar, zoals ik al schreef, het zit hem zo in de kleine dingen, de basisdingen en daar voel ik me al in tekort schieten
Het is misschien ook zoals het sporten waar ik laatst over schreef. Op een gegeven moment ging ik maar niet sporten, omdat ik er zo tegenop zag. Ik moest ook zoveel bij het sporten, ik moest keihard sporten anders was het niet genoeg. Nou, dan ging ik maar niet, want de gedachte alleen al was vermoeiend.
Fijn om te lezen dat je je beter voelt door regelmatig en gezond eten. Ik merk dat verschil ook altijd heel erg. En wat knap dat je nog braak- en eetbuivrij bent - echt super!! Heb je enig idee waardoor het komt dat het nu zo lukt zonder eetbuien en braken?
@LilStar, pas je goed op jezelf met al die drukte? Probeer wel die tijd voor jezelf te pakken - heel belangrijk!
@Senang, volgens mij ben je al heel ver, kan je daar ook een beetje blij om zijn, trots op zijn? Wat je schrijft over het doorbreken van de patronen klopt volgens mij helemaal en ik denk dat je dat ook wel lukt. Goed dat je er zo bewust mee omgaat. Steeds weer die irationele gedachten doorbreken ("ik mag hier niet van genieten," "ik mag niet snoepen in mijn eentje," enz.) zal er echt uit eindelijk toe leiden dat je het uit eindleijk wel zelf gelooft en ook zelf zo ervaart en voelt. Hopelijk kan je hier de steun vinden om deze patronen te doorbreken, want hoe makkelijk het ook klinkt op papier, ik weet dat het in de praktijk niet altijd zo makkelijk werkt. Ik vind het wel heel knap dat je jezelf dit wel gunt. Dat is volgens mij al heel belangrijk. Je gunt het jezelf wel om plezier te hebben en van dingen genieten, je vindt jezelf het wel waard - heel belangrijk. Goed ook dat je hier steun zoekt nu je weet dat je je in een kwestbare situatie bevindt!
Je vroeg hoe het met mij ging, met mij gaat het nu niet zo goed. De trigger ligt voornamelijk in externe factoren waardoor ik me nu niet goed voel. Dat ik daarnaast ook allerlei achterliggende problematiek heb van de eetstoornis en veel moeite heb met het accepteren van hoe mijn leven is gelopen (en nu ook veel te veel tijd heb om hierbij stil te staan) maakt het even extra moeilijk. Het helpt heel erg dat ik hier mijn ei kwijt kan en ook dat ik niet de enige ben die hier tegenaan loopt.
@stampertje, fijn dat je over het dipje heen bent en wat goed om te lezen hoe het gaat zonder lax. Wat een lieve vriend heb je! Heel veel plezier met je ballonvaart, laat je ons weten of hij je iets heeft gevraagd?
Ik weet dat dit makkelijk praten is, want terwijl ik het typ denk ik, "ja, en waarom kan jij je verleden dan ook niet zo zien???" Ik loop nu behoorlijk tegen mijn verleden aan. Kan op het moment heel moeilijk accepteren dat mijn leven gelopen is zoals het gelopen is en mezelf niet de "schuld" daarvoor geven. Dus, wat ik hierboven heb gescrhreven geldt net zo hard voor mij. Het is zo moeilijk en je hoofd blijft doormalen, maar ik vrees dat het ook de enige manier is om het los te laten. Accepteren dat het zo is gegaan, het afsluiten en weer naar de toekomst kijken.
Wat lastig dat de tandarts er zo bij loopt. Het zal voor hem vast ook vervelend zijn, ik begrijp dat hij ook niet altijd zo is geweest, toch? Weet je waarom je je er zoveel van aantrekt. Je weet dat zijn stemming niet door jou komt, waarom denk je dat je het je blijft aantrekken?
@Soof, wat heerlijk dat je weer zo kan genieten van het dansen! Ik kan dat helaas niet en heb het eerlijk gezegd nooit gekund. Ik heb jaren op klassiek ballet gezeten waar ik redelijk goed in was, maar de lossere stijlen heb ik nooit gekund. Voelde me altijd veel te bewust van mijn lichaam, waardoor ik erg houterig werd. Ook loop ik tegen het "dansprobleem" van Lotte aan, ik voel me gewoon belachelijk. Jammer, maar echt het minste van mijn problemen, dus veel sta ik er niet bij stil. Echt goed dat je het nu weer kan oppakken, omdat het leuk is en echt je dingen erin kwijt kan. Heel erg fijn voor je!!
Grappig dat het zo herkenbaar is wat ik schrijf voor jou. Ergens is dat wel fijn, dan zijn we hier toch niet zo alleen in. Ook ik heb iets vergelijkbaars gehad met een studie. Gestopt om te "voorkomen" dat ik "door de mand zou vallen" en later zou blijken dat ik het niet kon. Erg hè. Ik heb het maar kort volgehouden, de eerste tentamens heb ik hoge cijfers voor gehaald. Maar de hoeveelheid werk was enorm waardoor het met wat overviel, ik was enorm bang dat ik het nite zou redden, dat ik niet slim genoeg was, dat ik het niet bij kon houden, dat ik het toch niet snapte. Na 3 maanden ben ik gestopt. Het luchtte toen enorm op. Op het moment herkende ik de faalangst er niet in, maar achteraf wel, zoals jij ook al beschrijft.
Wat me helpt van het "moeten" af te komen? Tsja....dat is een lastige, want het zit zo diep, het zijn onbewuste gedachtengangen. Ik weet het even niet, daar moet ik nog over nadenken. Misschien, omdat ik diep van binnen geloof dat ik minder ben dan anderen en dus me constant "moet" bewijzen of mijn "waarde" moet verdienen. Ik probeer even een voorbeeldje te bedenken, want het zit hem vooral in de kleine dingen. Het bed opmaken bijvoorbeeld, ik moet van mezelf elke dag het bed opmaken, want als ik het zo slordig zie liggen heel de dag, dan voel ik me heel schuldig. Echt, zoiets kleins is genoeg om mij al een "onwaardig mens" te voelen. Ik voel me dan heel lui en slecht. Aan de andere kant, er zijn tig mensen die elke dag het bed opmaken, gewoon omdat dit netjes is ofzo (ik weet het eigenlijk niet). Maar, ik ben niet zo iemand die zin heeft om 's ochtends het bed op te maken. Ik heb er eerder geen zin in en door dát gevoel, die gedachte "ik heb geen zin om het bed op te maken" voel ik me ook slecht. Want blijkbaar ben ik te lui om zelfs iets kleins te doen zoals het bed opmaken. Wat een lui en slecht mens moet ik dan zijn. Bizar eigenlijk. Maar zo leef ik dus met heel veel "moeten" dingen.
Ik kom ook vrij snel in een soort "verlamd" toestand waarin ik dus niks doe. Ergens denk ik dat dit komt, omdat ik juist zoveel moet van mezelf. Eigenlijk is een dag dan heel vermoeiend - als je constant aan zoveel eisen moet voldoen. Volgens mij stap ik er dan bij voorbaat uit. Maar daar voel ik me dan natuurlijk ook behoorlijk slecht, lui en schuldig over - hele dagen niks doen. Als ik het heel druk heb gehad, vind ik het overigens niet erg om een dagje te niksen, dat vind ik juist heerlijk en dat mag ook prima van mezelf. Het is niet dat ik van mezelf verwacht dat ik heel de tijd productief bezig ben. Maar, zoals ik al schreef, het zit hem zo in de kleine dingen, de basisdingen en daar voel ik me al in tekort schieten
Het is misschien ook zoals het sporten waar ik laatst over schreef. Op een gegeven moment ging ik maar niet sporten, omdat ik er zo tegenop zag. Ik moest ook zoveel bij het sporten, ik moest keihard sporten anders was het niet genoeg. Nou, dan ging ik maar niet, want de gedachte alleen al was vermoeiend.
Fijn om te lezen dat je je beter voelt door regelmatig en gezond eten. Ik merk dat verschil ook altijd heel erg. En wat knap dat je nog braak- en eetbuivrij bent - echt super!! Heb je enig idee waardoor het komt dat het nu zo lukt zonder eetbuien en braken?
@LilStar, pas je goed op jezelf met al die drukte? Probeer wel die tijd voor jezelf te pakken - heel belangrijk!
@Senang, volgens mij ben je al heel ver, kan je daar ook een beetje blij om zijn, trots op zijn? Wat je schrijft over het doorbreken van de patronen klopt volgens mij helemaal en ik denk dat je dat ook wel lukt. Goed dat je er zo bewust mee omgaat. Steeds weer die irationele gedachten doorbreken ("ik mag hier niet van genieten," "ik mag niet snoepen in mijn eentje," enz.) zal er echt uit eindelijk toe leiden dat je het uit eindleijk wel zelf gelooft en ook zelf zo ervaart en voelt. Hopelijk kan je hier de steun vinden om deze patronen te doorbreken, want hoe makkelijk het ook klinkt op papier, ik weet dat het in de praktijk niet altijd zo makkelijk werkt. Ik vind het wel heel knap dat je jezelf dit wel gunt. Dat is volgens mij al heel belangrijk. Je gunt het jezelf wel om plezier te hebben en van dingen genieten, je vindt jezelf het wel waard - heel belangrijk. Goed ook dat je hier steun zoekt nu je weet dat je je in een kwestbare situatie bevindt!
Je vroeg hoe het met mij ging, met mij gaat het nu niet zo goed. De trigger ligt voornamelijk in externe factoren waardoor ik me nu niet goed voel. Dat ik daarnaast ook allerlei achterliggende problematiek heb van de eetstoornis en veel moeite heb met het accepteren van hoe mijn leven is gelopen (en nu ook veel te veel tijd heb om hierbij stil te staan) maakt het even extra moeilijk. Het helpt heel erg dat ik hier mijn ei kwijt kan en ook dat ik niet de enige ben die hier tegenaan loopt.
@stampertje, fijn dat je over het dipje heen bent en wat goed om te lezen hoe het gaat zonder lax. Wat een lieve vriend heb je! Heel veel plezier met je ballonvaart, laat je ons weten of hij je iets heeft gevraagd?
donderdag 11 november 2010 om 15:07
bedankt voor alle lieve reacties!
De tip van de site ga ik zeker wat mee doen.
Ik was net pas begonnen met laxeren en voelde me daar gelukkig heel rot door. De afgelopen 3 dagen weer heel gezond gegeten, maar vanmiddag dan toch weer een zak chips naar binnen zitten werken en vecht nu tegen een eetbui. Ik voel gelukkig geen behoefte om te laxeren, want ik voelde me daar erg rot door.... hopelijk blijft het zo.
Ik ben heel blij dat jullie zo lief reageren, want voel me daardoor echt gesteund! Bedankt alvast!
De tip van de site ga ik zeker wat mee doen.
Ik was net pas begonnen met laxeren en voelde me daar gelukkig heel rot door. De afgelopen 3 dagen weer heel gezond gegeten, maar vanmiddag dan toch weer een zak chips naar binnen zitten werken en vecht nu tegen een eetbui. Ik voel gelukkig geen behoefte om te laxeren, want ik voelde me daar erg rot door.... hopelijk blijft het zo.
Ik ben heel blij dat jullie zo lief reageren, want voel me daardoor echt gesteund! Bedankt alvast!
donderdag 11 november 2010 om 18:54
quote:indigoblue schreef op 11 november 2010 @ 11:55:
@Roos en Kanga, ik weet niet of jullie meelezen, maar ik hoop dat het goed gaat met jullie!
Lief van je.
Tja, hoe gaat het. Op zich wel goed, naar omstandigheden. Ik voel me geestelijk beter en krachtiger dan in lange tijd het geval is geweest. Ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Volgende week heb ik een afspraak met de huisarts voor controle vanwege mijn medicijnen (antidepressiva). Die slik ik nu een paar maanden, als 'extra steuntje in de rug'. Weet niet zo goed of ik daar nu mee kan stoppen, of dat ik ze beter nog een tijdje kan nemen.
Verder ben ik momenteel vooral bezig met mijn lichaamsbewustzijn en lichaamsbeeld. Mijn fysiotherapeute zei pas tegen mij dat ik alleen mijn hoofd ben. Dat ik het lijf wat onder dat hoofd zit negeer, niet voel. Auch, die kwam binnen.
Want inderdaad, dat is het hele probleem. Ik wou op een gegeven moment niet voelen. Mijn emoties niet, en mijn lijf niet. Ik was bang voor mijn emoties en had een hekel aan mijn lijf. En zo is de AN er in geslopen. Ik wou zo min mogelijk lichaam. Niet zo zeer vanwege dik of dun zijn. Maar ik wou klein zijn, wegkruipen, geen plek innemen.
Nu probeer ik te voelen, te leren voelen. Qua emoties en qua lichaam. Het is moeilijk. Iets wat je jaren niet hebt gedaan, omdat toe te laten, om uberhaupt echt te voelen. Maar ik ben druk aan het oefenen. Lichaamsoefeningen, schrijven, praten, wat dan ook maar mogelijk kan helpen.
Eten blijft lastig. Maar het gaat wel redelijk, maar het is elke dag weer vechten met mijzelf.
@Roos en Kanga, ik weet niet of jullie meelezen, maar ik hoop dat het goed gaat met jullie!
Lief van je.
Tja, hoe gaat het. Op zich wel goed, naar omstandigheden. Ik voel me geestelijk beter en krachtiger dan in lange tijd het geval is geweest. Ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Volgende week heb ik een afspraak met de huisarts voor controle vanwege mijn medicijnen (antidepressiva). Die slik ik nu een paar maanden, als 'extra steuntje in de rug'. Weet niet zo goed of ik daar nu mee kan stoppen, of dat ik ze beter nog een tijdje kan nemen.
Verder ben ik momenteel vooral bezig met mijn lichaamsbewustzijn en lichaamsbeeld. Mijn fysiotherapeute zei pas tegen mij dat ik alleen mijn hoofd ben. Dat ik het lijf wat onder dat hoofd zit negeer, niet voel. Auch, die kwam binnen.
Want inderdaad, dat is het hele probleem. Ik wou op een gegeven moment niet voelen. Mijn emoties niet, en mijn lijf niet. Ik was bang voor mijn emoties en had een hekel aan mijn lijf. En zo is de AN er in geslopen. Ik wou zo min mogelijk lichaam. Niet zo zeer vanwege dik of dun zijn. Maar ik wou klein zijn, wegkruipen, geen plek innemen.
Nu probeer ik te voelen, te leren voelen. Qua emoties en qua lichaam. Het is moeilijk. Iets wat je jaren niet hebt gedaan, omdat toe te laten, om uberhaupt echt te voelen. Maar ik ben druk aan het oefenen. Lichaamsoefeningen, schrijven, praten, wat dan ook maar mogelijk kan helpen.
Eten blijft lastig. Maar het gaat wel redelijk, maar het is elke dag weer vechten met mijzelf.
donderdag 11 november 2010 om 21:48
quote:indigoblue schreef op 11 november 2010 @ 11:51:
Wat lastig dat de tandarts er zo bij loopt. Het zal voor hem vast ook vervelend zijn, ik begrijp dat hij ook niet altijd zo is geweest, toch? Weet je waarom je je er zoveel van aantrekt. Je weet dat zijn stemming niet door jou komt, waarom denk je dat je het je blijft aantrekken?
't Is best een geschikte vent, maar niet de makkelijkste. Voor mij is hij erg goed, lief zelfs. Onze samenwerking is zeer prettig, en dat zegt hij soms ook. Toch komt hij vaak met tegenzin naar zijn werk. Dat heeft hij me zelf verteld.
Ik weet dat dat niet door mij komt, en toch zit het me dwars dat het mij niet lukt zijn werkplezier wat te vergroten. Hij hoeft van mij echt niet elke dag huppelend binnen te komen, maar het zou zo leuk zijn als hij ook eens zou zeggen: ik heb er zin in vandaag.
Dat zit me dwars.
Ik twijfel er inmiddels niet meer aan, dat hij me mag. Niet alleen als assistente, maar ook als 'gewoon mens'. Hij heeft een dochtertje van acht maanden, en heeft mij gevraagd eerdaags een avondje op te komen passen.
Daardoor weet ik gewoon zeker dat het echt, écht niets met mij te maken heeft allemaal. En dat geeft wel rust, moet ik zeggen.
Trouwens nog heel leuk nieuws, want ik mag maandagmiddag weer mee komen kijken bij de ortho!
Moest vanmiddag voor controle. Aan het eind vroeg hij zelf: Wanneer kom je weer? Nu hadden we natuurlijk al afgesproken dat ik nog een keer zou mogen komen, maar toch vond ik het leuk. Ik hoefde er niet zelf over te beginnen.
Een erg leuk vooruitzicht dus. Geweldige motivatie om dit weekend lekker, goed en extra te eten. Heb vanmiddag bijvoorbeeld bananen meegenomen. Die eet ik zelden, omdat ik mandarijnen en kiwi's veel makkelijker vind, calorietechnisch gezien.
Kanga, goed weer iets van je te horen. Herkenbaar hoor, dat eten nog steeds elke dag een gevecht is.
Wat lastig dat de tandarts er zo bij loopt. Het zal voor hem vast ook vervelend zijn, ik begrijp dat hij ook niet altijd zo is geweest, toch? Weet je waarom je je er zoveel van aantrekt. Je weet dat zijn stemming niet door jou komt, waarom denk je dat je het je blijft aantrekken?
't Is best een geschikte vent, maar niet de makkelijkste. Voor mij is hij erg goed, lief zelfs. Onze samenwerking is zeer prettig, en dat zegt hij soms ook. Toch komt hij vaak met tegenzin naar zijn werk. Dat heeft hij me zelf verteld.
Ik weet dat dat niet door mij komt, en toch zit het me dwars dat het mij niet lukt zijn werkplezier wat te vergroten. Hij hoeft van mij echt niet elke dag huppelend binnen te komen, maar het zou zo leuk zijn als hij ook eens zou zeggen: ik heb er zin in vandaag.
Dat zit me dwars.
Ik twijfel er inmiddels niet meer aan, dat hij me mag. Niet alleen als assistente, maar ook als 'gewoon mens'. Hij heeft een dochtertje van acht maanden, en heeft mij gevraagd eerdaags een avondje op te komen passen.
Daardoor weet ik gewoon zeker dat het echt, écht niets met mij te maken heeft allemaal. En dat geeft wel rust, moet ik zeggen.
Trouwens nog heel leuk nieuws, want ik mag maandagmiddag weer mee komen kijken bij de ortho!
Moest vanmiddag voor controle. Aan het eind vroeg hij zelf: Wanneer kom je weer? Nu hadden we natuurlijk al afgesproken dat ik nog een keer zou mogen komen, maar toch vond ik het leuk. Ik hoefde er niet zelf over te beginnen.
Een erg leuk vooruitzicht dus. Geweldige motivatie om dit weekend lekker, goed en extra te eten. Heb vanmiddag bijvoorbeeld bananen meegenomen. Die eet ik zelden, omdat ik mandarijnen en kiwi's veel makkelijker vind, calorietechnisch gezien.
Kanga, goed weer iets van je te horen. Herkenbaar hoor, dat eten nog steeds elke dag een gevecht is.
zaterdag 13 november 2010 om 12:05
quote:Lotte35 schreef op 11 november 2010 @ 10:46:
[...]
Nou, dat kan ik dus juist helemaal niet. En dat is mijn probleem. Ik ga elke dag met goede zin naar m'n werk. Ben zó gelukkig dat ik überhaupt weer kán werken, dat ik er altijd weer zin in heb. Maar soms heb ik het na een half uur al gehad, als hij met een lang gezicht rondloopt. Hij is voor mij echt niet slecht hoor, want hij houdt wel rekening met me enzo. Maar zijn hele houding straalt uit: 'Ik wil hier helemaal niet zijn', en daar kan ik slecht tegen. Hij zegt ook vaak: 'Nog maar twee uur, dan mogen we weer weg', of 'Nog drie patiënten, ik heb geen zin meer'. Ik vind dat niet normaal.
Oeh ik bedoelde eigenlijk ook dat ik het überhaupt knap zou vinden als iemand zo'n houding van je directe collega naast zich neer kon leggen. Dat waarschijnlijk 1% van de mensen zoiets koud zou laten...
Maar zou ook gestoord worden van zoiets! Super trouwens dat je maandag weer mag meelopen met de ortho
!
@ indigo: dat van dat 'moeten' ken ik ook. Waarschijnlijk ben ik daarom ook altijd zo druk. Omdat ik anders vind dat ik tekort schiet ofzo? Kan er niet helemaal een vinger op leggen. Heb jij er ook zo'n moeite mee om daar een goede balans in te vinden?
@ soof: fijn dat je je zo goed voelt bij het dansen! Sporten is denk ik vrij dubbel voor iemand met een es. Maar wel dé manier om dicht bij je eigen lijf te komen (weet niet goed hoe ik het moet beschrijven haha). Ik heb zelf mijn hele leven lang geturnd en doe het nog steeds. Maar zo'n strak pakje heb ik me nooit relaxt in gevoeld. Vind het verder wel een fantastische sport!
@ kanga: welkom! Wow, knap dat je zo met je lichaamsbeeld bezig bent. Is dat iets wat je zelf doet? Of heb je daar een steuntje bij?
Ik zit nu eindelijk langer dan 5 minuten op mijn gat niets te doen. Eigenlijk best fijn haha. Verder besefte ik me laatst dat ik nog helemaal niet echt in de nasleep zit van mijn es (dat dacht ik), maar ik krijg meer en meer het gevoel dat ik er nog helemaal in zit. Wel richting het einde... maar ben er - vrees ik - nog lang niet klaar mee. Controle loslaten, het móéten loslaten, angst om aan te komen en mijn systeempjes los te laten. Ik zie dat allemaal nog helemaal niet zitten.
Gister zei mijn vriend dat hij het zorgelijk vond dat ik nog steeds langzaam afviel. Het gaat niet meer heel hard, maar per maand is het toch weer een kleine kilo gemiddeld. Probleem is dat ik van mezelf maar 2 kanten op mag: stilstand of gewichtsverlies. Aankomen gaat er niet in bij mij. Ik heb mijn hoofd lopen breken hoe ik in godsnaam die controle moet gaan loslaten (misschien eerst met stoppen met dagelijks wegen?). Kom er niet goed uit... Hoe hebben jullie het gedaan? Heb het gevoel dat dit één van de dingen is die mij tegenhouden om mijn es achter me te laten. Die enorme drang tot controle... Ga donderdag weer naar mijn psycholoog, wil het hier wel over hebben.
Nou ik ga eens de boel opruimen hier, schoonouders op bezoek. Fijn weekend allemaal!
[...]
Nou, dat kan ik dus juist helemaal niet. En dat is mijn probleem. Ik ga elke dag met goede zin naar m'n werk. Ben zó gelukkig dat ik überhaupt weer kán werken, dat ik er altijd weer zin in heb. Maar soms heb ik het na een half uur al gehad, als hij met een lang gezicht rondloopt. Hij is voor mij echt niet slecht hoor, want hij houdt wel rekening met me enzo. Maar zijn hele houding straalt uit: 'Ik wil hier helemaal niet zijn', en daar kan ik slecht tegen. Hij zegt ook vaak: 'Nog maar twee uur, dan mogen we weer weg', of 'Nog drie patiënten, ik heb geen zin meer'. Ik vind dat niet normaal.
Oeh ik bedoelde eigenlijk ook dat ik het überhaupt knap zou vinden als iemand zo'n houding van je directe collega naast zich neer kon leggen. Dat waarschijnlijk 1% van de mensen zoiets koud zou laten...
Maar zou ook gestoord worden van zoiets! Super trouwens dat je maandag weer mag meelopen met de ortho
!@ indigo: dat van dat 'moeten' ken ik ook. Waarschijnlijk ben ik daarom ook altijd zo druk. Omdat ik anders vind dat ik tekort schiet ofzo? Kan er niet helemaal een vinger op leggen. Heb jij er ook zo'n moeite mee om daar een goede balans in te vinden?
@ soof: fijn dat je je zo goed voelt bij het dansen! Sporten is denk ik vrij dubbel voor iemand met een es. Maar wel dé manier om dicht bij je eigen lijf te komen (weet niet goed hoe ik het moet beschrijven haha). Ik heb zelf mijn hele leven lang geturnd en doe het nog steeds. Maar zo'n strak pakje heb ik me nooit relaxt in gevoeld
. Vind het verder wel een fantastische sport!@ kanga: welkom! Wow, knap dat je zo met je lichaamsbeeld bezig bent. Is dat iets wat je zelf doet? Of heb je daar een steuntje bij?
Ik zit nu eindelijk langer dan 5 minuten op mijn gat niets te doen. Eigenlijk best fijn haha. Verder besefte ik me laatst dat ik nog helemaal niet echt in de nasleep zit van mijn es (dat dacht ik), maar ik krijg meer en meer het gevoel dat ik er nog helemaal in zit. Wel richting het einde... maar ben er - vrees ik - nog lang niet klaar mee. Controle loslaten, het móéten loslaten, angst om aan te komen en mijn systeempjes los te laten. Ik zie dat allemaal nog helemaal niet zitten.
Gister zei mijn vriend dat hij het zorgelijk vond dat ik nog steeds langzaam afviel. Het gaat niet meer heel hard, maar per maand is het toch weer een kleine kilo gemiddeld. Probleem is dat ik van mezelf maar 2 kanten op mag: stilstand of gewichtsverlies. Aankomen gaat er niet in bij mij. Ik heb mijn hoofd lopen breken hoe ik in godsnaam die controle moet gaan loslaten (misschien eerst met stoppen met dagelijks wegen
?). Kom er niet goed uit... Hoe hebben jullie het gedaan? Heb het gevoel dat dit één van de dingen is die mij tegenhouden om mijn es achter me te laten. Die enorme drang tot controle... Ga donderdag weer naar mijn psycholoog, wil het hier wel over hebben.Nou ik ga eens de boel opruimen hier, schoonouders op bezoek
. Fijn weekend allemaal!
zaterdag 13 november 2010 om 13:30
quote:Lotte35 schreef op 11 november 2010 @ 21:48:
[...]
Ik weet dat dat niet door mij komt, en toch zit het me dwars dat het mij niet lukt zijn werkplezier wat te vergroten. Hij hoeft van mij echt niet elke dag huppelend binnen te komen, maar het zou zo leuk zijn als hij ook eens zou zeggen: ik heb er zin in vandaag.
Dat zit me dwars.
Jij hoeft zijn werkplezier niet te vergroten. Dat hij met tegenzin naar zijn werkkomt is zijn probleem, niet het jouwe. En al helemaal niet jouw verantwoordelijkheid.
Het is wel zijn verantwoordelijk om zich om een dergelijke professionele en plezierige manier te gedragen dat hij niet het werkplezier van anderen verpest. Wat dat doet hij volgens mij wel. Hij bederft jouw werkplezier en dat is wel een probleem voor jou (logisch....).
Als je denkt dat dit een tijdelijk iets is, dan kun je het uitzitten.
Maar als hij altijd zo is en blijft, dan zou je je wellicht moeten afvragen of je met zo iemand zo intensief kan en wil samenwerken. Is dit voor jou wel een gezonde werkomgeving?
Volgens mij kost dit veel je energie en levert het je frustratie op. En dat is zonde!
[...]
Ik weet dat dat niet door mij komt, en toch zit het me dwars dat het mij niet lukt zijn werkplezier wat te vergroten. Hij hoeft van mij echt niet elke dag huppelend binnen te komen, maar het zou zo leuk zijn als hij ook eens zou zeggen: ik heb er zin in vandaag.
Dat zit me dwars.
Jij hoeft zijn werkplezier niet te vergroten. Dat hij met tegenzin naar zijn werkkomt is zijn probleem, niet het jouwe. En al helemaal niet jouw verantwoordelijkheid.
Het is wel zijn verantwoordelijk om zich om een dergelijke professionele en plezierige manier te gedragen dat hij niet het werkplezier van anderen verpest. Wat dat doet hij volgens mij wel. Hij bederft jouw werkplezier en dat is wel een probleem voor jou (logisch....).
Als je denkt dat dit een tijdelijk iets is, dan kun je het uitzitten.
Maar als hij altijd zo is en blijft, dan zou je je wellicht moeten afvragen of je met zo iemand zo intensief kan en wil samenwerken. Is dit voor jou wel een gezonde werkomgeving?
Volgens mij kost dit veel je energie en levert het je frustratie op. En dat is zonde!
