Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 15 december 2010 om 19:14
Ik heb het vanmiddag wel héél moeilijk gehad hoor...
Gewerkt met een andere tandarts, omdat 'de mijne' ziek is. Mijn eigen tandarts (waar ik dus vier middagen mee werk) weet alles van me, dat wil zeggen, van de anorexia. Niet dat hij ook maar enig idee heeft wat het precies inhoudt, maar hij weet dat ik nog heel 'breekbaar' ben. Hij houdt dus rekening met me, geeft me af en toe tijd om even iets te eten, dat soort dingen.
Het feit dat hij er deze week niet is, maakt dus al dat ik licht van slag ben. Ik kan héél slecht tegen verandering, heb erg veel baat bij een vaste regelmaat.
Vanmiddag dus gewerkt met die ander. Een vrouw, en ze deed werkelijk bijna álles anders dan hij. Dat was erg moeilijk voor me. Bovendien kon ik haar heel slecht verstaan. Ze komt uit Oostenrijk, en praat gewoon heel onduidelijk Nederlands. Bij alles wat ze tegen me zei, moest ik vragen: 'Wat zeg je?' Superirritant!
Maar waar ik het eigenlijk het moeilijkst mee had, was dat ik totáál geen idee had of ze wel tevreden over me was. Mijn eigen tandarts is dat, dat weet ik inmiddels wel. en dat geeft mij onwijs veel rust. Nu had ik constant het idee dat ik het niet goed deed, omdat zij het steeds net even anders wilde.
Clou van dit verhaal: het gaat goed met me, maar ik ben er nog láng niet!!! Zolang ik in m'n vaste ritme zit, gaat het kek, maar oh wee als er een kink in de kabel komt... Dan blijkt dat ik nog erg labiel ben.
Ook heb ik nog steeds bevestiging nodig van anderen. Wel minder dan vroeger hoor, dat merk ik duidelijk. Op zich heb ik me gered vanmiddag, maar toen ik hoorde dat mijn eigen tandarts er morgen en vrijdag ook nog niet is, moest ik wel even heel erg slikken
Ik zou willen dat ik wat makkelijker kon omgaan met onverwachte situaties.
Mijn eten heeft er trouwens niet onder geleden. Da's dan wel weer positief.
Gewerkt met een andere tandarts, omdat 'de mijne' ziek is. Mijn eigen tandarts (waar ik dus vier middagen mee werk) weet alles van me, dat wil zeggen, van de anorexia. Niet dat hij ook maar enig idee heeft wat het precies inhoudt, maar hij weet dat ik nog heel 'breekbaar' ben. Hij houdt dus rekening met me, geeft me af en toe tijd om even iets te eten, dat soort dingen.
Het feit dat hij er deze week niet is, maakt dus al dat ik licht van slag ben. Ik kan héél slecht tegen verandering, heb erg veel baat bij een vaste regelmaat.
Vanmiddag dus gewerkt met die ander. Een vrouw, en ze deed werkelijk bijna álles anders dan hij. Dat was erg moeilijk voor me. Bovendien kon ik haar heel slecht verstaan. Ze komt uit Oostenrijk, en praat gewoon heel onduidelijk Nederlands. Bij alles wat ze tegen me zei, moest ik vragen: 'Wat zeg je?' Superirritant!
Maar waar ik het eigenlijk het moeilijkst mee had, was dat ik totáál geen idee had of ze wel tevreden over me was. Mijn eigen tandarts is dat, dat weet ik inmiddels wel. en dat geeft mij onwijs veel rust. Nu had ik constant het idee dat ik het niet goed deed, omdat zij het steeds net even anders wilde.
Clou van dit verhaal: het gaat goed met me, maar ik ben er nog láng niet!!! Zolang ik in m'n vaste ritme zit, gaat het kek, maar oh wee als er een kink in de kabel komt... Dan blijkt dat ik nog erg labiel ben.
Ook heb ik nog steeds bevestiging nodig van anderen. Wel minder dan vroeger hoor, dat merk ik duidelijk. Op zich heb ik me gered vanmiddag, maar toen ik hoorde dat mijn eigen tandarts er morgen en vrijdag ook nog niet is, moest ik wel even heel erg slikken
Ik zou willen dat ik wat makkelijker kon omgaan met onverwachte situaties.
Mijn eten heeft er trouwens niet onder geleden. Da's dan wel weer positief.
woensdag 15 december 2010 om 19:26
quote:Lotte35 schreef op 15 december 2010 @ 19:14:
Ik heb het vanmiddag wel héél moeilijk gehad hoor...
Gewerkt met een andere tandarts, omdat 'de mijne' ziek is. Mijn eigen tandarts (waar ik dus vier middagen mee werk) weet alles van me, dat wil zeggen, van de anorexia. Niet dat hij ook maar enig idee heeft wat het precies inhoudt, maar hij weet dat ik nog heel 'breekbaar' ben. Hij houdt dus rekening met me, geeft me af en toe tijd om even iets te eten, dat soort dingen.
Het feit dat hij er deze week niet is, maakt dus al dat ik licht van slag ben. Ik kan héél slecht tegen verandering, heb erg veel baat bij een vaste regelmaat.
Vanmiddag dus gewerkt met die ander. Een vrouw, en ze deed werkelijk bijna álles anders dan hij. Dat was erg moeilijk voor me. Bovendien kon ik haar heel slecht verstaan. Ze komt uit Oostenrijk, en praat gewoon heel onduidelijk Nederlands. Bij alles wat ze tegen me zei, moest ik vragen: 'Wat zeg je?' Superirritant!
Maar waar ik het eigenlijk het moeilijkst mee had, was dat ik totáál geen idee had of ze wel tevreden over me was. Mijn eigen tandarts is dat, dat weet ik inmiddels wel. en dat geeft mij onwijs veel rust. Nu had ik constant het idee dat ik het niet goed deed, omdat zij het steeds net even anders wilde.
Clou van dit verhaal: het gaat goed met me, maar ik ben er nog láng niet!!! Zolang ik in m'n vaste ritme zit, gaat het kek, maar oh wee als er een kink in de kabel komt... Dan blijkt dat ik nog erg labiel ben.
Ook heb ik nog steeds bevestiging nodig van anderen. Wel minder dan vroeger hoor, dat merk ik duidelijk. Op zich heb ik me gered vanmiddag, maar toen ik hoorde dat mijn eigen tandarts er morgen en vrijdag ook nog niet is, moest ik wel even heel erg slikken
Ik zou willen dat ik wat makkelijker kon omgaan met onverwachte situaties.
Mijn eten heeft er trouwens niet onder geleden. Da's dan wel weer positief.
Lotte, je zegt dat je heel erg moet wennen, omdat zij alles anders doet. En dat je het gevoel hebt dat jij het verkeerd doet. Maar bekijk het eens anders: zij zal waarschijnlijk ook vinden dat jij alles anders doet, en daar zal zij waarschijnlijk ook aan moet wennen. Waarom in goed/ fout denken en niet gewoon in 'anders'? Iets anders aanpakken is wennen en het is vervelend dat het dan niet zo soepel loopt als anders, maar dat betekent toch niet dat jij het nu opeens verkeerd zou doen?
Probeer het niet zo op jezelf te betrekken en zoveel waarde te hechten aan een tandarts die jouw niet kent; jij doet je werk goed, dat weet je en daar heb je ook bevestiging voor gekregen van de tandarts. Dat er nu iemand is die het anders doet en waarbij het stug verloopt, zegt níets over jouw kunnen!
Je bent zo goed bezig, niet aan jezelf gaan twijfelen want dat is nergens voor nodig. Je bent goed zoals je bent.
Ik heb het vanmiddag wel héél moeilijk gehad hoor...
Gewerkt met een andere tandarts, omdat 'de mijne' ziek is. Mijn eigen tandarts (waar ik dus vier middagen mee werk) weet alles van me, dat wil zeggen, van de anorexia. Niet dat hij ook maar enig idee heeft wat het precies inhoudt, maar hij weet dat ik nog heel 'breekbaar' ben. Hij houdt dus rekening met me, geeft me af en toe tijd om even iets te eten, dat soort dingen.
Het feit dat hij er deze week niet is, maakt dus al dat ik licht van slag ben. Ik kan héél slecht tegen verandering, heb erg veel baat bij een vaste regelmaat.
Vanmiddag dus gewerkt met die ander. Een vrouw, en ze deed werkelijk bijna álles anders dan hij. Dat was erg moeilijk voor me. Bovendien kon ik haar heel slecht verstaan. Ze komt uit Oostenrijk, en praat gewoon heel onduidelijk Nederlands. Bij alles wat ze tegen me zei, moest ik vragen: 'Wat zeg je?' Superirritant!
Maar waar ik het eigenlijk het moeilijkst mee had, was dat ik totáál geen idee had of ze wel tevreden over me was. Mijn eigen tandarts is dat, dat weet ik inmiddels wel. en dat geeft mij onwijs veel rust. Nu had ik constant het idee dat ik het niet goed deed, omdat zij het steeds net even anders wilde.
Clou van dit verhaal: het gaat goed met me, maar ik ben er nog láng niet!!! Zolang ik in m'n vaste ritme zit, gaat het kek, maar oh wee als er een kink in de kabel komt... Dan blijkt dat ik nog erg labiel ben.
Ook heb ik nog steeds bevestiging nodig van anderen. Wel minder dan vroeger hoor, dat merk ik duidelijk. Op zich heb ik me gered vanmiddag, maar toen ik hoorde dat mijn eigen tandarts er morgen en vrijdag ook nog niet is, moest ik wel even heel erg slikken
Ik zou willen dat ik wat makkelijker kon omgaan met onverwachte situaties.
Mijn eten heeft er trouwens niet onder geleden. Da's dan wel weer positief.
Lotte, je zegt dat je heel erg moet wennen, omdat zij alles anders doet. En dat je het gevoel hebt dat jij het verkeerd doet. Maar bekijk het eens anders: zij zal waarschijnlijk ook vinden dat jij alles anders doet, en daar zal zij waarschijnlijk ook aan moet wennen. Waarom in goed/ fout denken en niet gewoon in 'anders'? Iets anders aanpakken is wennen en het is vervelend dat het dan niet zo soepel loopt als anders, maar dat betekent toch niet dat jij het nu opeens verkeerd zou doen?
Probeer het niet zo op jezelf te betrekken en zoveel waarde te hechten aan een tandarts die jouw niet kent; jij doet je werk goed, dat weet je en daar heb je ook bevestiging voor gekregen van de tandarts. Dat er nu iemand is die het anders doet en waarbij het stug verloopt, zegt níets over jouw kunnen!
Je bent zo goed bezig, niet aan jezelf gaan twijfelen want dat is nergens voor nodig. Je bent goed zoals je bent.
woensdag 15 december 2010 om 19:28
Zo, daar ben ik alweer. Zouden jullie bovenstaande post trouwens niet willen quoten? Ik haal hem over een paar dagen weer weg ivm herkenbaarheid. Zoals Lotte ben ik ook niet kort van stof. Ooit lukt het me om kort en bondig te reageren misschien
@ Karen, je schrijft dat het lijkt alsof alles erom gaat, waar je ook bent, wat je ook doet, je neemt het altijd met je mee. Dat lijkt niet alleen zo, dat ís ook zo. Ik weet nu niet precies of je doelt op het eten of op de achterliggende problematiek. Ik had het zelf over die achterliggende problematiek (met het eten gaat het bij mij al een hele tijd goed) en, ja, dat neem ik overal mee naartoe juist omdat het echt in de fundament zó fout zit en dat straalt door in werkelijk alles wat ik doe, wie ik ben, hoe ik overkom, wat ik uistraal, hoe ik met dinen omga, hoe ik leef....alles. En ook juist daar, op het diepste punt van de basis van mijn zelf, moet iets veranderen. Maar, áls je dat kan (zoals Lotte het zo mooi laat zien) dan straalt die verandering juist in positieve zin ook weer door naar alle facetten van je leven. Je hebt ook gelijk wanneer je schrijft dat het zich met je meesleept, dat is ook zo. Dat es stukje is vaak zoveel sterker dan je gezonde stukje, als ze je eenmaal in haar greep heeft is het zó ontzettend lastig om daar uit te komen, je gezonde stukje wordt zo klein gemaakt, zo zwak. Pff...maar het kan wel, hoe frustrerend en uitzichtloos het soms lijkt, je kan hier echt wel vrij van komen en het leven is dan zoveel mooier en lichter en fijner! De positieve spiraal is net als de negatieve, misschien is het begin wat zwaarder, maar als het eenmaal gaat dan wordt het alleen maar makkelijker (Nou, misschien ben ik er toch wat te diep op ingegaan, maar er zal vast iemand zijn die hier iets aan heeft )
@ Klontje (nog een keer haha) wat goed dat je weer de therapie in gaat. Het zal inderdaad niet makkelijk zijn, vaak gaat het over moeilijke dingen en/of is het heel confronterend. Maar toch zijn het ook vaak de dingen waar je doorheen moet om verder te kunnen. Laat al die gevoelens er zijn, het is nu eenmaal een pittig proces, daar kan je best van slag zijn, je rot over voelen, je verdrietig over voelen, moe van zijn.
@ Lilstar, gefeliciteerd!! Wat fijn dat je de vrijstellingen binnen had. Natuurlijk ging het niet perfect, anders had je al examen gedaan en geen TTT maar blijkbaar goed genoeg, want je hebt de vrijstellingen! Super!
Fijn dat trotse gevoel over de extraatjes, daar mag je best trots op zijn, want eerste lukte het je minder goed. En dat dat trotse gevoel pas na het schuldgevoel komt is toch ook helemaal niet erg. Het zijn de kleinste stapjes die straks allemaal bij elkaar opgeteld toch een grote stap zijn. Echt, als ik moet kijken hoe klein mijn voortgangsstapjes zijn geweest de laatste 10 jaar zou ik een microscoop erbij moeten pakken hahaha! Geduldig zijn en lief voor jezelf wezen, want het is hartstikke goed dat het vooruit gaat (als je maar niet compenseert op welke manier dan ook - sporten, gewone maaltijden, braken enz.) Ik wil niet hard zijn en ik ben snel met complimenten (want je doet het ook écht goed), maar juist omdat ik weet dat die es toe kan slaan onder de dekmantel van "oh wat doe ik het goed" zet ik dat stukje over compenseren er even bij. Hopelijk snap je wat ik bedoel.
Je hoeft je overigens nergens voor te schamen wat betreft die extraatjes. Als het zo simpel was had je er niet zo'n moeite mee en heel veel anderen samen met jou!!!
Ik ga mij ook verdiepen in de haptotherapie binnenkort. Ook ik heb behoefte aan een andere benadering. Ik hoor er veel positieve dingen over. Wellicht kan je contact opnemen met de praktijk die je op het oog hebt om te vragen hoe het allemaal in zijn werk gaat, of welke vragen je ook hebt, of voor een intake?
@ Stampertje, gefeliciteerd! Wat goed dat je door bent naar de 2e ronde. Hopelijk wordt dit hem! Jammer dat je nog altijd vermoeid bent, kan best door de ongesteldheid komen inderdaad, ik heb dat ook heel vaak rond die tijd. Succes nog! Super dat je nog steeds lax vrij bent
@ Lotte, "ik hoef niks bijzonders te doen, alleen mezelf te zijn" en dat is al voldoende. Dat is iets wat op een goed moment ook door mijn hoofd schiet en, man wat is dat een verlichting op dat moment. Helaas ben ik niet zo ver dat ik die gedachte langere tijd kan vasthouden, maar de verlichting van dat ene moment geeft zoveel motivatie! Echt fantastisch dat jij dit nu zo vast kan houden en door kan zetten. Het doet je zoveel goed. Je bloeit helemaal op!!! Geweldig! En super hoe je al die positieve gedachten erin blijft stampen bij jezelf. Ik sta ervan te kijken hoe jij dit hebt omgedraaid de laatste maanden!
Over het eten, tsja, het is een beetje per toeval gegaan denk ik. Ik heb van alles met eten gedaan, alles behalve vasten. Er is maar 1 dag in mijn es dat ik helemaal niks heb gegeten. Zelfs op mijn allerlaagste gewicht bleef ik eten, want ik was als de dood dat mijn stofwisseling zou vertragen. Ook heb ik veel gegeten, soms dagen, weken, maanden achter elkaar. Wat er op een bepaald moment gebeurde was dat ik me besefte dat ik eigenlijk heel veel at en het bizar was dat ik niet heel dik was (normaal gewicht, okee, ik zat niet lekker in mijn vel, voelde me verschrikkelijk doordat ik zo slecht at, maar dik kon je me niet noemen) juist daardoor kon ik de controle over het eten wat los laten. Eerst was het alles of niks, als ik "goed" was at ik zeer weinig (eigenlijk te weinig waardoor ik weer doorschoot naar de alles kant) en als ik "slecht" was at ik heel veel waardoor ik vond dat ik weer weinig moest gaan eten. Echt een vicieuze cirkel. Doordat ik zag dat mijn lichaam veel eten aankon en er niet absurd dik van word kon ik het mezelf toestaan om te eten. En doordat ik mocht eten was ik niet zo streng en beperkend voor mezelf waardoor ik ook niet doorsloeg naar de andere kant.
Het is wat anders dan bij jou, omdat jij niet heel veel eet. Juist dat veel eten is voor jou moeilijk. Als het zou kunnen zou je een paar dagen alles moeten eten wat je maar wilt. Daarna weer terug naar normaal (dus niet compenseren!!) en na een week kijken wat het met je heeft gedaan. Maar goed, ik weet dat dit eigenlijk een beetje een te moeilijke vraag is. Jij doet het in kleine stapjes, steeds een klein beetje meer, en dat is ook goed. Je kan mijn voorstel ook makkelijker maken door 1 ding te kiezen wat je niet durft te eten en dit dan toch te eten zonder te compenseren of het veilig voor jezelf te maken. Je zult dan echt zien dat je niet meteen kilo's aankomt en dat kan je helpen het vertrouwen in je lichaam te krijgen die nodig is om onbezorgd te kunnen eten. Als je dit steeds blijft doen (bijvoorbeeld 1 of 2 keer per week) zal je steeds meer vertrouwen opbouwen. Mijn lichaam heeft mij bewezen dat als ik alle controle loslaat er niet iets verschrikkelijks gebeurt. Daardoor kon ik losser worden met eten.
@ Butterfly, wat herken ik veel in je andere topic, al is het bij mij denk ik iets minder erg geweest. Ik merk het nu nog steeds in mijn werk en moet er echt bewust mee omgaan, maar ik kán het wel. Juist ook door stages te gebruiken om mijn kwetsbaarheid open te stellen. Je stage is het moment om hieraan te werken, pak deze kans en ga het niet uit de weg!!! Het is zo'n mooie kans om je te ontwikkelen en jezelf sterker te maken!
Dat lijden heb ik ook niet zo bewust hoor, dat komt meestal alleen op heel negatieve momenten. De gevoelens die jij verder omschrijft herken ik heel erg. Het grappige is dat, toen ik voor het eerst opgenomen werd en nog niet zo lang een es had (inmiddels ruim 10 jaar geleden) ik las dat es patiënten vaak zo over zichzelf dachten. En toen herkende ik me er totaal niet in, ik dacht "zo ben ik helemaaaaal niet!!!" en zo ervoer ik het ook absoluut niet. Het is pas nu, zoveel jaren later, dat ik kan inzien dat ik wél zo min over mezelf denk. Ik leef al zo lang met deze gedachten en toch kan ik ze nu pas herkennen!
Hoe was je avondeten? Klinkt wel lekker! Ik maak (we moeten nog eten, ook zoiets, nu eet ik gerust om 19.30 als het moet terwijl ik vroeger in paniek was als het eten maar een minuut later was dan 18 uur) een curry van kip met rijst en doperwten. Ik werk trouwens.
@ Soof, hoe gaat het met je?
@ Senang, zomaar even hoi, weet dat je het druk hebt!
Nou, dat was hem weer meiden. Hier niet echt een denderende dag gehad, maarja...heb ook wel wat spanningen voor de komende dagen (werk is momenteel heel onrustig), dus kijk uit naar het weekend!
@ Karen, je schrijft dat het lijkt alsof alles erom gaat, waar je ook bent, wat je ook doet, je neemt het altijd met je mee. Dat lijkt niet alleen zo, dat ís ook zo. Ik weet nu niet precies of je doelt op het eten of op de achterliggende problematiek. Ik had het zelf over die achterliggende problematiek (met het eten gaat het bij mij al een hele tijd goed) en, ja, dat neem ik overal mee naartoe juist omdat het echt in de fundament zó fout zit en dat straalt door in werkelijk alles wat ik doe, wie ik ben, hoe ik overkom, wat ik uistraal, hoe ik met dinen omga, hoe ik leef....alles. En ook juist daar, op het diepste punt van de basis van mijn zelf, moet iets veranderen. Maar, áls je dat kan (zoals Lotte het zo mooi laat zien) dan straalt die verandering juist in positieve zin ook weer door naar alle facetten van je leven. Je hebt ook gelijk wanneer je schrijft dat het zich met je meesleept, dat is ook zo. Dat es stukje is vaak zoveel sterker dan je gezonde stukje, als ze je eenmaal in haar greep heeft is het zó ontzettend lastig om daar uit te komen, je gezonde stukje wordt zo klein gemaakt, zo zwak. Pff...maar het kan wel, hoe frustrerend en uitzichtloos het soms lijkt, je kan hier echt wel vrij van komen en het leven is dan zoveel mooier en lichter en fijner! De positieve spiraal is net als de negatieve, misschien is het begin wat zwaarder, maar als het eenmaal gaat dan wordt het alleen maar makkelijker (Nou, misschien ben ik er toch wat te diep op ingegaan, maar er zal vast iemand zijn die hier iets aan heeft )
@ Klontje (nog een keer haha) wat goed dat je weer de therapie in gaat. Het zal inderdaad niet makkelijk zijn, vaak gaat het over moeilijke dingen en/of is het heel confronterend. Maar toch zijn het ook vaak de dingen waar je doorheen moet om verder te kunnen. Laat al die gevoelens er zijn, het is nu eenmaal een pittig proces, daar kan je best van slag zijn, je rot over voelen, je verdrietig over voelen, moe van zijn.
@ Lilstar, gefeliciteerd!! Wat fijn dat je de vrijstellingen binnen had. Natuurlijk ging het niet perfect, anders had je al examen gedaan en geen TTT maar blijkbaar goed genoeg, want je hebt de vrijstellingen! Super!
Fijn dat trotse gevoel over de extraatjes, daar mag je best trots op zijn, want eerste lukte het je minder goed. En dat dat trotse gevoel pas na het schuldgevoel komt is toch ook helemaal niet erg. Het zijn de kleinste stapjes die straks allemaal bij elkaar opgeteld toch een grote stap zijn. Echt, als ik moet kijken hoe klein mijn voortgangsstapjes zijn geweest de laatste 10 jaar zou ik een microscoop erbij moeten pakken hahaha! Geduldig zijn en lief voor jezelf wezen, want het is hartstikke goed dat het vooruit gaat (als je maar niet compenseert op welke manier dan ook - sporten, gewone maaltijden, braken enz.) Ik wil niet hard zijn en ik ben snel met complimenten (want je doet het ook écht goed), maar juist omdat ik weet dat die es toe kan slaan onder de dekmantel van "oh wat doe ik het goed" zet ik dat stukje over compenseren er even bij. Hopelijk snap je wat ik bedoel.
Je hoeft je overigens nergens voor te schamen wat betreft die extraatjes. Als het zo simpel was had je er niet zo'n moeite mee en heel veel anderen samen met jou!!!
Ik ga mij ook verdiepen in de haptotherapie binnenkort. Ook ik heb behoefte aan een andere benadering. Ik hoor er veel positieve dingen over. Wellicht kan je contact opnemen met de praktijk die je op het oog hebt om te vragen hoe het allemaal in zijn werk gaat, of welke vragen je ook hebt, of voor een intake?
@ Stampertje, gefeliciteerd! Wat goed dat je door bent naar de 2e ronde. Hopelijk wordt dit hem! Jammer dat je nog altijd vermoeid bent, kan best door de ongesteldheid komen inderdaad, ik heb dat ook heel vaak rond die tijd. Succes nog! Super dat je nog steeds lax vrij bent
@ Lotte, "ik hoef niks bijzonders te doen, alleen mezelf te zijn" en dat is al voldoende. Dat is iets wat op een goed moment ook door mijn hoofd schiet en, man wat is dat een verlichting op dat moment. Helaas ben ik niet zo ver dat ik die gedachte langere tijd kan vasthouden, maar de verlichting van dat ene moment geeft zoveel motivatie! Echt fantastisch dat jij dit nu zo vast kan houden en door kan zetten. Het doet je zoveel goed. Je bloeit helemaal op!!! Geweldig! En super hoe je al die positieve gedachten erin blijft stampen bij jezelf. Ik sta ervan te kijken hoe jij dit hebt omgedraaid de laatste maanden!
Over het eten, tsja, het is een beetje per toeval gegaan denk ik. Ik heb van alles met eten gedaan, alles behalve vasten. Er is maar 1 dag in mijn es dat ik helemaal niks heb gegeten. Zelfs op mijn allerlaagste gewicht bleef ik eten, want ik was als de dood dat mijn stofwisseling zou vertragen. Ook heb ik veel gegeten, soms dagen, weken, maanden achter elkaar. Wat er op een bepaald moment gebeurde was dat ik me besefte dat ik eigenlijk heel veel at en het bizar was dat ik niet heel dik was (normaal gewicht, okee, ik zat niet lekker in mijn vel, voelde me verschrikkelijk doordat ik zo slecht at, maar dik kon je me niet noemen) juist daardoor kon ik de controle over het eten wat los laten. Eerst was het alles of niks, als ik "goed" was at ik zeer weinig (eigenlijk te weinig waardoor ik weer doorschoot naar de alles kant) en als ik "slecht" was at ik heel veel waardoor ik vond dat ik weer weinig moest gaan eten. Echt een vicieuze cirkel. Doordat ik zag dat mijn lichaam veel eten aankon en er niet absurd dik van word kon ik het mezelf toestaan om te eten. En doordat ik mocht eten was ik niet zo streng en beperkend voor mezelf waardoor ik ook niet doorsloeg naar de andere kant.
Het is wat anders dan bij jou, omdat jij niet heel veel eet. Juist dat veel eten is voor jou moeilijk. Als het zou kunnen zou je een paar dagen alles moeten eten wat je maar wilt. Daarna weer terug naar normaal (dus niet compenseren!!) en na een week kijken wat het met je heeft gedaan. Maar goed, ik weet dat dit eigenlijk een beetje een te moeilijke vraag is. Jij doet het in kleine stapjes, steeds een klein beetje meer, en dat is ook goed. Je kan mijn voorstel ook makkelijker maken door 1 ding te kiezen wat je niet durft te eten en dit dan toch te eten zonder te compenseren of het veilig voor jezelf te maken. Je zult dan echt zien dat je niet meteen kilo's aankomt en dat kan je helpen het vertrouwen in je lichaam te krijgen die nodig is om onbezorgd te kunnen eten. Als je dit steeds blijft doen (bijvoorbeeld 1 of 2 keer per week) zal je steeds meer vertrouwen opbouwen. Mijn lichaam heeft mij bewezen dat als ik alle controle loslaat er niet iets verschrikkelijks gebeurt. Daardoor kon ik losser worden met eten.
@ Butterfly, wat herken ik veel in je andere topic, al is het bij mij denk ik iets minder erg geweest. Ik merk het nu nog steeds in mijn werk en moet er echt bewust mee omgaan, maar ik kán het wel. Juist ook door stages te gebruiken om mijn kwetsbaarheid open te stellen. Je stage is het moment om hieraan te werken, pak deze kans en ga het niet uit de weg!!! Het is zo'n mooie kans om je te ontwikkelen en jezelf sterker te maken!
Dat lijden heb ik ook niet zo bewust hoor, dat komt meestal alleen op heel negatieve momenten. De gevoelens die jij verder omschrijft herken ik heel erg. Het grappige is dat, toen ik voor het eerst opgenomen werd en nog niet zo lang een es had (inmiddels ruim 10 jaar geleden) ik las dat es patiënten vaak zo over zichzelf dachten. En toen herkende ik me er totaal niet in, ik dacht "zo ben ik helemaaaaal niet!!!" en zo ervoer ik het ook absoluut niet. Het is pas nu, zoveel jaren later, dat ik kan inzien dat ik wél zo min over mezelf denk. Ik leef al zo lang met deze gedachten en toch kan ik ze nu pas herkennen!
Hoe was je avondeten? Klinkt wel lekker! Ik maak (we moeten nog eten, ook zoiets, nu eet ik gerust om 19.30 als het moet terwijl ik vroeger in paniek was als het eten maar een minuut later was dan 18 uur) een curry van kip met rijst en doperwten. Ik werk trouwens.
@ Soof, hoe gaat het met je?
@ Senang, zomaar even hoi, weet dat je het druk hebt!
Nou, dat was hem weer meiden. Hier niet echt een denderende dag gehad, maarja...heb ook wel wat spanningen voor de komende dagen (werk is momenteel heel onrustig), dus kijk uit naar het weekend!
woensdag 15 december 2010 om 19:35
Indigo, bedankt voor je verhaal, ik waardeer het enorm dat je dat hier en met mij wil delen.
Je verhaal is erg heftig en lijkt in veel dingen op mijn verhaal. Alleen is mijn anorexia periode niet zo ernstig geweest, waarmee ik bedoel dat ik niet opgenomen ben en ik na een tijdje weer voldoende ben gaan eten. Helaas was de achterliggende problematiek daarmee niet opgelost, maar daar wordt nog steeds aan gewerkt.
Wat me erg raakt is wat je verteld over de psycholoog waar je het absoluut niet mee kon vinden, maar waar je naar toe bent gegaan om je ouders en de behandelaars 'gerust te stellen'. ook herkenbaar, en wat vond ik het ook verschrikkelijk.
Ik heb op dit moment weer professionele hulp. Omdat het nodig is, maar ook omdat ik er aan toe ben en er open voor sta. Eerder had dat absoluut niet gekund, toen zat ik zo 'op slot' dat er met de beste wil van de wereld niets met me te beginnen was.
Maar wat ongelooflijk fijn én wat ongelooflijk goed van je dat het nu beter gaat, je bent van zó ver gekomen en daar is heel veel doorzettingsvermogen voor nodig.
Dus bij deze wil ik dan ook even een diepe buiging voor je maken!
x, Klontje
Je verhaal is erg heftig en lijkt in veel dingen op mijn verhaal. Alleen is mijn anorexia periode niet zo ernstig geweest, waarmee ik bedoel dat ik niet opgenomen ben en ik na een tijdje weer voldoende ben gaan eten. Helaas was de achterliggende problematiek daarmee niet opgelost, maar daar wordt nog steeds aan gewerkt.
Wat me erg raakt is wat je verteld over de psycholoog waar je het absoluut niet mee kon vinden, maar waar je naar toe bent gegaan om je ouders en de behandelaars 'gerust te stellen'. ook herkenbaar, en wat vond ik het ook verschrikkelijk.
Ik heb op dit moment weer professionele hulp. Omdat het nodig is, maar ook omdat ik er aan toe ben en er open voor sta. Eerder had dat absoluut niet gekund, toen zat ik zo 'op slot' dat er met de beste wil van de wereld niets met me te beginnen was.
Maar wat ongelooflijk fijn én wat ongelooflijk goed van je dat het nu beter gaat, je bent van zó ver gekomen en daar is heel veel doorzettingsvermogen voor nodig.
Dus bij deze wil ik dan ook even een diepe buiging voor je maken!
x, Klontje
woensdag 15 december 2010 om 20:03
quote:Klontje schreef op 15 december 2010 @ 19:26:
Waarom in goed/ fout denken en niet gewoon in 'anders'? Iets anders aanpakken is wennen en het is vervelend dat het dan niet zo soepel loopt als anders, maar dat betekent toch niet dat jij het nu opeens verkeerd zou doen?
Hier heb ik eigenlijk niets aan toe te voegen, je hebt gewoon hartstikke gelijk. Ik heb het inmiddels ook 'verwerkt', en realiseer me dat het eigenlijk best goed ging. Ze heeft helemaal niet geklaagd ofzo. en echt fouten heb ik niet gemaakt.
Maar ik werd me er vanmiddag gewoon weer even heel erg van bewust, hoeveel moeite ik heb met veranderingen. Op alle gebieden. Dat had ik al voor ik een eetstoornis kreeg, en ik denk ook niet dat dat er ooit echt uit zal gaan bij me. Ik vind het ook niet erg, ik 'gedij' het beste bij regelmaat.
Alleen is het natuurlijk niet goed dat ik erdoor van slag raak, en aan mezelf ga twijfelen. Dat had ik vanmiddag heel eventjes, maar nu weet ik dat dat onterecht was. Ga er maar aanstaan; opeens met een wildvreemde werken. Iedereen, dus ook een 'niet-eetgestoorde' zou dat moeilijk vinden.
Bedankt trouwens, voor die mooie zin:
'If you know who you are, you have nothing to prove'.
Ik ben het er helemaal mee eens! Ik hoef me niet te bewijzen. Nu niet, morgen niet, gewoon nooit.
Indigo, op jouw post reageer ik later. Bedankt voor je duidelijke verhaal over het eten.
Waarom in goed/ fout denken en niet gewoon in 'anders'? Iets anders aanpakken is wennen en het is vervelend dat het dan niet zo soepel loopt als anders, maar dat betekent toch niet dat jij het nu opeens verkeerd zou doen?
Hier heb ik eigenlijk niets aan toe te voegen, je hebt gewoon hartstikke gelijk. Ik heb het inmiddels ook 'verwerkt', en realiseer me dat het eigenlijk best goed ging. Ze heeft helemaal niet geklaagd ofzo. en echt fouten heb ik niet gemaakt.
Maar ik werd me er vanmiddag gewoon weer even heel erg van bewust, hoeveel moeite ik heb met veranderingen. Op alle gebieden. Dat had ik al voor ik een eetstoornis kreeg, en ik denk ook niet dat dat er ooit echt uit zal gaan bij me. Ik vind het ook niet erg, ik 'gedij' het beste bij regelmaat.
Alleen is het natuurlijk niet goed dat ik erdoor van slag raak, en aan mezelf ga twijfelen. Dat had ik vanmiddag heel eventjes, maar nu weet ik dat dat onterecht was. Ga er maar aanstaan; opeens met een wildvreemde werken. Iedereen, dus ook een 'niet-eetgestoorde' zou dat moeilijk vinden.
Bedankt trouwens, voor die mooie zin:
'If you know who you are, you have nothing to prove'.
Ik ben het er helemaal mee eens! Ik hoef me niet te bewijzen. Nu niet, morgen niet, gewoon nooit.
Indigo, op jouw post reageer ik later. Bedankt voor je duidelijke verhaal over het eten.
woensdag 15 december 2010 om 20:15
Ik begrijp je helemaal hoor! Zelf heb ik precies hetzelfde, en het is zo vervelend dat je je zo snel onzeker maakt, terwijl het eigenlijk helemaal niet nodig is. Maar als je al door hebt dat het eigenlijk niet nodig is, ben je al een heel eind!
Ik hoop dat je mijn vorige post niet te 'hard' vind, maar ik wilde je even 'wakker schudden', omdat je jezelf zo tekort doet. En van een ander heb je dat veel sneller door dan bij jezelf
Ik hoop dat je mijn vorige post niet te 'hard' vind, maar ik wilde je even 'wakker schudden', omdat je jezelf zo tekort doet. En van een ander heb je dat veel sneller door dan bij jezelf
donderdag 16 december 2010 om 13:14
***spui post!!!***
@ Lotte, wat herkenbaar die behoefte aan regelmaat. Dat heb ik ook heel erg, ik denk dat het ook weer komt door mijn behoefte aan controle. En dat komt weer door mijn gebrek aan eigenwaarde. Als je weet wat er allemaal gaat gebeuren en hoe, dan weet je ook wat je zelf moet doen en hoe je ermee om moet gaat. Toch hebben wij ergens het geloof dat we niet "vanzelf" met dingen om kunnen gaan op een "goede" manier. En daarom willen we juist alles van tevoren weten, overal de controle over houden enz. Stom, want eigenlijk ben je toch gewoon genoeg zoals je bent? Eigenlijk kan je, net als iedereen, prima door het leven als je niet van tevoren weet wat er gaat gebeuren? Eigenlijk ben je toch gewoon leuk en voldoende zoals je bent???? Waarom dan toch die onzekerheid?? Waarom missen we dat? (sorry, frustraties hier!!)
Enorm herkenbaar wat je schrijft over niet weten wat ze van je vindt. Ik heb dat ook heel erg op mijn werk, omdat ik met heel veel verschillende mensen werk en als die mensen niet superblij overkomen, dan denk ik meteen dat zij mij niet goed vinden, stom vinden, wat dan ook. Maar, jeetje, dat zou toch helemaal niet moeten boeien? En waarom ga ik meteen van het negatieve uit? Als ik ergens nieuw kom op mijn werk (vrijwel dagelijks, is eigenlijk echt een verschrikking voor mij) merk ik eigenlijk dat ik er meteen vanuit ga dat de mensen daar mij niks vinden en dat ik heel erg "leuk" moet gaan doen voor hen. En soms besef ik me opeens, duh, het boeit ze waarschijnlijk niet eens of ze vinden het prima zoals het is. Ik hoef niet aan al hun (niet bestaande) eisen te voldoen. Ik moet er gewoon zijn!!! Maar toch, dat gevoel kan ik niet loslaten en zorgt voor zoveel stress en onzekerheid.
Een goede oefening voor jou geweest dus en je wist ook dat je er nog niet helemaal bent. Dat is ook niet gek. Eerst de stappen in je vertrouwde, veilige omgeving. Pas als dát goed gaat (en dat gaat het nu grotendeels!) kan je van jezelf verwachten dat het in andere, onverwachte, onvoorspelbare situaties beter gaat. En ook dat zal niet meteen goed gaan, want het is weer een stapje hoger, een beetje moeilijker. Maar je kan niet op die stap voordat je de stap ervoor aardig stevig hebt. Goed bezig dus, en zeker een goede leerervaring voor jou geweest denk ik!! En helemaal super dat je eten er niet onder geleden heeft, ook dat is weer een grote stap!
@ Klontje, wat een goede reactie op Lotter d'r post. Echt helemaal goed zoals je het beschrijft inderdaad. Het is allemaal niet "goed" of "fout" het is gewoon anders. Iedereen is anders, iedereen doet dingen op een andere manier en al die manieren zijn "goed".
Ik ben er zo moe van op het moment....elke dag mezelf moeten "bewijzen" zoals jullie het schrijven. Waarom is het niet gewoon genoeg om er te zijn? Ik merk dat ik heel erg weer vasthou aan het gewicht. Ik heb geen ondergewicht en daardoor "mag" ik van mezelf minder wegen. [geklets over gewicht verwijderd] Zucht, zucht, zucht....
Wat een verhaal weer zeg, eigenlijk heb ik de neiging om het allemaal gewoon weg te halen, want wat schiet het op door dit allemaal hier neer te zetten? Het liefst ren ik op het moment gillend weg van alles en verstop ik me ergens waar ik niet hoef te zijn. Want gewoon er zijn levert me stress op, omdat ik, zoals ik gewoon ben, natuurlijk niet goed genoeg is, ik moet me bewijzen, ik moet ergens aan voldoen...
Okee, we kunnen concluderen dat ik redelijk gestresst ben op het moment om niks natuurlijk.
@ Lotte, wat herkenbaar die behoefte aan regelmaat. Dat heb ik ook heel erg, ik denk dat het ook weer komt door mijn behoefte aan controle. En dat komt weer door mijn gebrek aan eigenwaarde. Als je weet wat er allemaal gaat gebeuren en hoe, dan weet je ook wat je zelf moet doen en hoe je ermee om moet gaat. Toch hebben wij ergens het geloof dat we niet "vanzelf" met dingen om kunnen gaan op een "goede" manier. En daarom willen we juist alles van tevoren weten, overal de controle over houden enz. Stom, want eigenlijk ben je toch gewoon genoeg zoals je bent? Eigenlijk kan je, net als iedereen, prima door het leven als je niet van tevoren weet wat er gaat gebeuren? Eigenlijk ben je toch gewoon leuk en voldoende zoals je bent???? Waarom dan toch die onzekerheid?? Waarom missen we dat? (sorry, frustraties hier!!)
Enorm herkenbaar wat je schrijft over niet weten wat ze van je vindt. Ik heb dat ook heel erg op mijn werk, omdat ik met heel veel verschillende mensen werk en als die mensen niet superblij overkomen, dan denk ik meteen dat zij mij niet goed vinden, stom vinden, wat dan ook. Maar, jeetje, dat zou toch helemaal niet moeten boeien? En waarom ga ik meteen van het negatieve uit? Als ik ergens nieuw kom op mijn werk (vrijwel dagelijks, is eigenlijk echt een verschrikking voor mij) merk ik eigenlijk dat ik er meteen vanuit ga dat de mensen daar mij niks vinden en dat ik heel erg "leuk" moet gaan doen voor hen. En soms besef ik me opeens, duh, het boeit ze waarschijnlijk niet eens of ze vinden het prima zoals het is. Ik hoef niet aan al hun (niet bestaande) eisen te voldoen. Ik moet er gewoon zijn!!! Maar toch, dat gevoel kan ik niet loslaten en zorgt voor zoveel stress en onzekerheid.
Een goede oefening voor jou geweest dus en je wist ook dat je er nog niet helemaal bent. Dat is ook niet gek. Eerst de stappen in je vertrouwde, veilige omgeving. Pas als dát goed gaat (en dat gaat het nu grotendeels!) kan je van jezelf verwachten dat het in andere, onverwachte, onvoorspelbare situaties beter gaat. En ook dat zal niet meteen goed gaan, want het is weer een stapje hoger, een beetje moeilijker. Maar je kan niet op die stap voordat je de stap ervoor aardig stevig hebt. Goed bezig dus, en zeker een goede leerervaring voor jou geweest denk ik!! En helemaal super dat je eten er niet onder geleden heeft, ook dat is weer een grote stap!
@ Klontje, wat een goede reactie op Lotter d'r post. Echt helemaal goed zoals je het beschrijft inderdaad. Het is allemaal niet "goed" of "fout" het is gewoon anders. Iedereen is anders, iedereen doet dingen op een andere manier en al die manieren zijn "goed".
Ik ben er zo moe van op het moment....elke dag mezelf moeten "bewijzen" zoals jullie het schrijven. Waarom is het niet gewoon genoeg om er te zijn? Ik merk dat ik heel erg weer vasthou aan het gewicht. Ik heb geen ondergewicht en daardoor "mag" ik van mezelf minder wegen. [geklets over gewicht verwijderd] Zucht, zucht, zucht....
Wat een verhaal weer zeg, eigenlijk heb ik de neiging om het allemaal gewoon weg te halen, want wat schiet het op door dit allemaal hier neer te zetten? Het liefst ren ik op het moment gillend weg van alles en verstop ik me ergens waar ik niet hoef te zijn. Want gewoon er zijn levert me stress op, omdat ik, zoals ik gewoon ben, natuurlijk niet goed genoeg is, ik moet me bewijzen, ik moet ergens aan voldoen...
Okee, we kunnen concluderen dat ik redelijk gestresst ben op het moment om niks natuurlijk.
donderdag 16 december 2010 om 13:41
Toch hebben wij ergens het geloof dat we niet "vanzelf" met dingen om kunnen gaan op een "goede" manier.
Herkenbaar! Bij mij ging het soms zo ver dat ik, als ik naar een museum o.i.d. wilde gaan waar ik nog nooit geweest was, ik foto's van het interieur ging opzoeken. En ondertussen steeds in twijfel of ik nou wel of niet moest gaan. Uiteindelijk ging ik dan vaak ook niet, want ik had alles toch al op de computer opgezocht en gezien. Tsja
Indigo, je hoeft je post helemaal niet weg te halen. En je hoeft je zéker niet te verontschuldigen dat je je zorgen even van je afschrijft, daar is deze plaats juist voor. Veel forummers, waaronder ik, halen er altijd wel weer iets uit wat op hunzelf van toepassing is. Bijvoorbeeld doordat je op een bepaalde manier iets beschrijft, waardoor bij iemand anders weer een 'kwartje kan vallen'. Ik vind je juist heel waardevol hier in dit topic!
Verder vind ik het lastig om je nu wat te kunnen helpen. Ik kan tegen je zeggen dat het niet nodig is om zo aan jezelf te twijfelen, dat het helemaal niet erg is om op het gewicht te komen waar je je eerder wel goed bij voelde. Maar dat weet je zelf ook en zo makkelijk is het niet he? Daarom wilde ik dit alleen even posten om je een hart onder de riem te steken. Probeer een beetje tot rust te komen, wees niet zo hard jezelf en wees trots op wat je allemaal al bereikt hebt. Dat het nu even niet gaat geeft helemaal niets, maar probeer niet teveel waarde te hechten aan die negatieve gedachten. Want die zijn verkeerd en verdienen het überhaupt niet om aandacht aan te besteden.
Sterkte!
Herkenbaar! Bij mij ging het soms zo ver dat ik, als ik naar een museum o.i.d. wilde gaan waar ik nog nooit geweest was, ik foto's van het interieur ging opzoeken. En ondertussen steeds in twijfel of ik nou wel of niet moest gaan. Uiteindelijk ging ik dan vaak ook niet, want ik had alles toch al op de computer opgezocht en gezien. Tsja
Indigo, je hoeft je post helemaal niet weg te halen. En je hoeft je zéker niet te verontschuldigen dat je je zorgen even van je afschrijft, daar is deze plaats juist voor. Veel forummers, waaronder ik, halen er altijd wel weer iets uit wat op hunzelf van toepassing is. Bijvoorbeeld doordat je op een bepaalde manier iets beschrijft, waardoor bij iemand anders weer een 'kwartje kan vallen'. Ik vind je juist heel waardevol hier in dit topic!
Verder vind ik het lastig om je nu wat te kunnen helpen. Ik kan tegen je zeggen dat het niet nodig is om zo aan jezelf te twijfelen, dat het helemaal niet erg is om op het gewicht te komen waar je je eerder wel goed bij voelde. Maar dat weet je zelf ook en zo makkelijk is het niet he? Daarom wilde ik dit alleen even posten om je een hart onder de riem te steken. Probeer een beetje tot rust te komen, wees niet zo hard jezelf en wees trots op wat je allemaal al bereikt hebt. Dat het nu even niet gaat geeft helemaal niets, maar probeer niet teveel waarde te hechten aan die negatieve gedachten. Want die zijn verkeerd en verdienen het überhaupt niet om aandacht aan te besteden.
Sterkte!
donderdag 16 december 2010 om 19:01
Indigoblue: bedankt voor je lieve berichtjes!
Heftig van je hele verhaal trouwens!
Rot hé, als je op je werk steeds maar moet denken dat anderen je niet goed vinden, ze je stom vinden etc! Bij mij precies dezelfde gedachtes en gevoelens. Echt lastig, want je zet er wel positieve gedachtes tegenover, maar de onzekerheid en stress blijft. Heb je trouwens wel het gevoel dat dit ook al wat minder wordt? Het gevoel dat je er zo moe van bent herken ik, het is zo vermoeiend om elke keer die gedachtes te hebben en er tegen te vechten!
Heb je ook momenten waarop je de gedachtes niet hebt? Zodat je dan even kunt opladen?
Wat rot trouwens dat je zo met je gewicht zit! Ik denk trouwens echt dat als je weer een tijdje op gewicht “x” zit, dat je dat dan echt wel weer kunt accepteren. Waarschijnlijk voel je je dan juist weer fijner en minder dik, althans, dat is vaak wel zo..
Laat dit gevoel er in ieder geval niet voor zorgen dat je nog meer afvalt, want dat brengt je alleen maar verder van je uiteindelijke doel. Laat het gevoel er eventjes zijn en veroordeel en handel er niet naar. Sterkte!
Enne, alleen maar goed als je het hier even kwijt kunt!
Ik denk inderdaad dat als je heel diep in je eetstoornis zit en je alleen maar bezig bent met eten/gewicht en calorieën, dat het negatief over jezelf denken ook weggedrukt wordt. Bij mij was het er ook een tijd niet, er is dan gewoon geen plek voor die gedachtes. Maar hierdoor merk ik soms ook dat als ik langere tijd heel negatief over mezelf denk, dat het dan langzaam steeds meer overgaat in denken over eten/gewicht/calorieën. Dat overschaduwt de negatieve gedachtes over mezelf. Is dat bij jou ook zo?
Wat herkenbaar trouwens ook van dat op tijd eten! Ik was een tijdje echt helemaal in paniek als het drie minuten over zes was, haha. Echt heel vervelend! Wel fijn dat we dat beide niet meer hebben, scheelt een stuk.
Lotte: Wat rot dat je nu weer merkte dat je nog moeilijk om kunt gaan met onverwachte situaties! Het lijkt me ook wel lastig, ineens met een andere tandarts, denk inderdaad dat iedereen zulke situaties wel lastig vind.
Opzich maakt het niet uit wat zij ervan vind, want je weet dat de andere tandarts tevreden is over je, dus haar mening zal daar heus niet opeens veel van verschillen! Maar ik snap je gevoel erbij wel heel goed.
Zulke eerste dagen zijn ook altijd lastig, maar geef jezelf de tijd en ga er met het gevoel heen dat je het wél kunt en jij het goed doet, misschien word de spanning bij haar dan ook wel minder.
Vanmiddag had ik project met een groepje van 6 en op dat moment was ik echt best wel druk, ik durfde alles te zeggen, lachte gezellig mee en kon wel redelijk mezelf zijn. Wel fijn dat er ook zulke momenten zijn! Merk wel dat het steeds beter gaat, want eerder had ik ook allerlei negatieve gedachtes in de bus, lopend door een straat etc en dit is nu al veel minder.
Snap alleen dan niet dat ik op stage dan opeens weer zo stil, teruggetrokken en verlegen ben...*stress voor stage morgen! Moet een activiteit doen met de peuters.*
Heftig van je hele verhaal trouwens!
Rot hé, als je op je werk steeds maar moet denken dat anderen je niet goed vinden, ze je stom vinden etc! Bij mij precies dezelfde gedachtes en gevoelens. Echt lastig, want je zet er wel positieve gedachtes tegenover, maar de onzekerheid en stress blijft. Heb je trouwens wel het gevoel dat dit ook al wat minder wordt? Het gevoel dat je er zo moe van bent herken ik, het is zo vermoeiend om elke keer die gedachtes te hebben en er tegen te vechten!
Heb je ook momenten waarop je de gedachtes niet hebt? Zodat je dan even kunt opladen?
Wat rot trouwens dat je zo met je gewicht zit! Ik denk trouwens echt dat als je weer een tijdje op gewicht “x” zit, dat je dat dan echt wel weer kunt accepteren. Waarschijnlijk voel je je dan juist weer fijner en minder dik, althans, dat is vaak wel zo..
Laat dit gevoel er in ieder geval niet voor zorgen dat je nog meer afvalt, want dat brengt je alleen maar verder van je uiteindelijke doel. Laat het gevoel er eventjes zijn en veroordeel en handel er niet naar. Sterkte!
Enne, alleen maar goed als je het hier even kwijt kunt!
Ik denk inderdaad dat als je heel diep in je eetstoornis zit en je alleen maar bezig bent met eten/gewicht en calorieën, dat het negatief over jezelf denken ook weggedrukt wordt. Bij mij was het er ook een tijd niet, er is dan gewoon geen plek voor die gedachtes. Maar hierdoor merk ik soms ook dat als ik langere tijd heel negatief over mezelf denk, dat het dan langzaam steeds meer overgaat in denken over eten/gewicht/calorieën. Dat overschaduwt de negatieve gedachtes over mezelf. Is dat bij jou ook zo?
Wat herkenbaar trouwens ook van dat op tijd eten! Ik was een tijdje echt helemaal in paniek als het drie minuten over zes was, haha. Echt heel vervelend! Wel fijn dat we dat beide niet meer hebben, scheelt een stuk.
Lotte: Wat rot dat je nu weer merkte dat je nog moeilijk om kunt gaan met onverwachte situaties! Het lijkt me ook wel lastig, ineens met een andere tandarts, denk inderdaad dat iedereen zulke situaties wel lastig vind.
Opzich maakt het niet uit wat zij ervan vind, want je weet dat de andere tandarts tevreden is over je, dus haar mening zal daar heus niet opeens veel van verschillen! Maar ik snap je gevoel erbij wel heel goed.
Zulke eerste dagen zijn ook altijd lastig, maar geef jezelf de tijd en ga er met het gevoel heen dat je het wél kunt en jij het goed doet, misschien word de spanning bij haar dan ook wel minder.
Vanmiddag had ik project met een groepje van 6 en op dat moment was ik echt best wel druk, ik durfde alles te zeggen, lachte gezellig mee en kon wel redelijk mezelf zijn. Wel fijn dat er ook zulke momenten zijn! Merk wel dat het steeds beter gaat, want eerder had ik ook allerlei negatieve gedachtes in de bus, lopend door een straat etc en dit is nu al veel minder.
Snap alleen dan niet dat ik op stage dan opeens weer zo stil, teruggetrokken en verlegen ben...*stress voor stage morgen! Moet een activiteit doen met de peuters.*
donderdag 16 december 2010 om 19:21
Haii, ik kom ook even spuien... net langs mijn therapeut geweest en pfff... mijn hoofd draait even overuren.
Normaal vraagt ze nooit naar mijn gewicht, maar nu zag ik dat die vraag echt op het puntje van haar tong lag ik zie er ook uitgescheten uit vandaag, daar niet van en ik ben idd afgevallen sinds ik haar voor 't laatst zag.
Het gaat niet goed, maar ik weet niet waar ik verkeerd ben gegaan. Want alles gaat verder helemaal niet slecht. Heb mijn draai gevonden op werk, kan weer sporten na een lange revalidatieperiode en verder heb ik ook niks te klagen. Kom ik toch uit op het feit dat ik mezelf het eigenlijk niet waard vind om voor te vechten. Het kost me ook zóveel energie op dit moment, terwijl mijn energielevel 0,0 is. Heb geen puf meer om er tegenin te gaan... Kost me bijna meer energie dan dat het me oplevert. Weet dat het lange termijn werk is, maar blah... ik wil 't ook ff niet meer allemaal. Ik zoek naar een 'Hallelujah' moment, zo'n aha-erlebnis, ik kan maar geen goede stap/oplossing voor mezelf bedenken waarvan ik het gevoel krijg dat ik de goede richting in sla.
Niet bepaald een opbeurende post voor jullie allemaal, maar moet er gewoon ff uit. Ben al dat vechten gewoon beu, ik wil de handdoek niet in de ring gooien, maar zit er wel dichtbij. Tijd voor een momentje van bezinning denk ik...
Zal snel op jullie verhalen reageren! Maar voor nu alleen ff wat gespui
.
Normaal vraagt ze nooit naar mijn gewicht, maar nu zag ik dat die vraag echt op het puntje van haar tong lag ik zie er ook uitgescheten uit vandaag, daar niet van en ik ben idd afgevallen sinds ik haar voor 't laatst zag.
Het gaat niet goed, maar ik weet niet waar ik verkeerd ben gegaan. Want alles gaat verder helemaal niet slecht. Heb mijn draai gevonden op werk, kan weer sporten na een lange revalidatieperiode en verder heb ik ook niks te klagen. Kom ik toch uit op het feit dat ik mezelf het eigenlijk niet waard vind om voor te vechten. Het kost me ook zóveel energie op dit moment, terwijl mijn energielevel 0,0 is. Heb geen puf meer om er tegenin te gaan... Kost me bijna meer energie dan dat het me oplevert. Weet dat het lange termijn werk is, maar blah... ik wil 't ook ff niet meer allemaal. Ik zoek naar een 'Hallelujah' moment, zo'n aha-erlebnis, ik kan maar geen goede stap/oplossing voor mezelf bedenken waarvan ik het gevoel krijg dat ik de goede richting in sla.
Niet bepaald een opbeurende post voor jullie allemaal, maar moet er gewoon ff uit. Ben al dat vechten gewoon beu, ik wil de handdoek niet in de ring gooien, maar zit er wel dichtbij. Tijd voor een momentje van bezinning denk ik...
Zal snel op jullie verhalen reageren! Maar voor nu alleen ff wat gespui
.
donderdag 16 december 2010 om 19:28
quote:indigoblue schreef op 16 december 2010 @ 13:14:
Ik ben er zo moe van op het moment....elke dag mezelf moeten "bewijzen" zoals jullie het schrijven. Waarom is het niet gewoon genoeg om er te zijn? Ik merk dat ik heel erg weer vasthou aan het gewicht. Ik heb geen ondergewicht en daardoor "mag" ik van mezelf minder wegen. En hoewel mijn hoofd enerzijds zegt, ho ho, dit moet je in de gaten houden. Schreeuwt de andere helft van mijn hoofd, maar ik kán niet meer wegen. Ooit had ik een "veilig gewicht", dit was een gezond gewicht waarop ik mij ook prettig voelde. Dit gewicht was 'x' nu zit ik onder 'x' en ervaar ik 'x' als dik. Eigenlijk kan ik niet meer naar beneden, maar mijn gevoel wil absoluut niet meer naar boven. En dan voel ik me gevangen, omdat ik opeens zie dat ik vastzit in een systeem dat me nooit voldoening gaat geven. Waar ik ooit dacht dat ik me goed zou voelen bij 'x' kan dat niet meer, maar ik kan ook niet steeds lager gaan....dus nu voel ik me nergens goed bij. Nu voel ik me zelfs bij gewichten onder 'x' dik. Zucht, zucht, zucht....Hier zit ik nou ook precies mee Indigo! Ik had ooit voor mezelf een streefgewicht bedacht. Iets wat eigenlijk onhaalbaar voelde! Als ik dat gewicht toch ooit haalde, dan zou ik mezelf enorm overtreffen! Dat had ik mezelf iig voorgehouden. Het was iets ontastbaars geworden. En toch heb ik dat gewicht gehaald gek genoeg. Zit er nu zelfs zo'n 2 kg onder en van dat 'ideale' gewicht is niks meer over, want zo bekijk ik dat niet meer. Als iemand zegt dat ik weer minstens naar dat gewicht moet, zal ik me echt een megavet voelen heel irreëel gedacht, I know. En weer 2 à 3 kg boven dat oude 'ideale' gewicht werd ik voor het laatst ongesteld.
Ik mag ook alleen maar naar beneden van mezelf en niet meer naar boven...
Ik ben er zo moe van op het moment....elke dag mezelf moeten "bewijzen" zoals jullie het schrijven. Waarom is het niet gewoon genoeg om er te zijn? Ik merk dat ik heel erg weer vasthou aan het gewicht. Ik heb geen ondergewicht en daardoor "mag" ik van mezelf minder wegen. En hoewel mijn hoofd enerzijds zegt, ho ho, dit moet je in de gaten houden. Schreeuwt de andere helft van mijn hoofd, maar ik kán niet meer wegen. Ooit had ik een "veilig gewicht", dit was een gezond gewicht waarop ik mij ook prettig voelde. Dit gewicht was 'x' nu zit ik onder 'x' en ervaar ik 'x' als dik. Eigenlijk kan ik niet meer naar beneden, maar mijn gevoel wil absoluut niet meer naar boven. En dan voel ik me gevangen, omdat ik opeens zie dat ik vastzit in een systeem dat me nooit voldoening gaat geven. Waar ik ooit dacht dat ik me goed zou voelen bij 'x' kan dat niet meer, maar ik kan ook niet steeds lager gaan....dus nu voel ik me nergens goed bij. Nu voel ik me zelfs bij gewichten onder 'x' dik. Zucht, zucht, zucht....Hier zit ik nou ook precies mee Indigo! Ik had ooit voor mezelf een streefgewicht bedacht. Iets wat eigenlijk onhaalbaar voelde! Als ik dat gewicht toch ooit haalde, dan zou ik mezelf enorm overtreffen! Dat had ik mezelf iig voorgehouden. Het was iets ontastbaars geworden. En toch heb ik dat gewicht gehaald gek genoeg. Zit er nu zelfs zo'n 2 kg onder en van dat 'ideale' gewicht is niks meer over, want zo bekijk ik dat niet meer. Als iemand zegt dat ik weer minstens naar dat gewicht moet, zal ik me echt een megavet voelen heel irreëel gedacht, I know. En weer 2 à 3 kg boven dat oude 'ideale' gewicht werd ik voor het laatst ongesteld.
Ik mag ook alleen maar naar beneden van mezelf en niet meer naar boven...
donderdag 16 december 2010 om 19:32
Zal het door het weer komen? Het is zo donker en regenachtig buiten..merk voor mezelf iig wel dat dat invloed heeft op m'n stemming.
Maar hier al aantal berichten over het beu zijn van 't vechten en voor mezelf herken ik dat ook maar al te goed. Denk dat 't tijd is voor zooomer!
Lilstar: Wat herkenbaar dat je er gewoon zó klaar mee bent om steeds maar te vechten en dat het je zoveel energie kost! Bij mij hetzelfde gevoel de afgelopen week, maarja, aan deze info heb jij verder niets.
Wat voor mij wel helpt is om op te schrijven wat je al wél bereikt hebt. Soms lijkt het alsof je maar niet vooruit komt, alsof er maar niets veranderd en je alsmaar moet blijven vechten.. maar het is vast wel zo dat je vooruit komt! Misschien in kleine stapjes, maar ook dat is goed!
Heb je straks ook wat vrije daagjes/vakantie? Mij geeft de vakantie in 't vooruitzicht wel wat rust, even wat minder stress en even de tijd om wat bij te tanken..
Sterkte! Hoop dat jij je ook snel weer wat beter voelt.
Maar hier al aantal berichten over het beu zijn van 't vechten en voor mezelf herken ik dat ook maar al te goed. Denk dat 't tijd is voor zooomer!
Lilstar: Wat herkenbaar dat je er gewoon zó klaar mee bent om steeds maar te vechten en dat het je zoveel energie kost! Bij mij hetzelfde gevoel de afgelopen week, maarja, aan deze info heb jij verder niets.
Wat voor mij wel helpt is om op te schrijven wat je al wél bereikt hebt. Soms lijkt het alsof je maar niet vooruit komt, alsof er maar niets veranderd en je alsmaar moet blijven vechten.. maar het is vast wel zo dat je vooruit komt! Misschien in kleine stapjes, maar ook dat is goed!
Heb je straks ook wat vrije daagjes/vakantie? Mij geeft de vakantie in 't vooruitzicht wel wat rust, even wat minder stress en even de tijd om wat bij te tanken..
Sterkte! Hoop dat jij je ook snel weer wat beter voelt.
vrijdag 17 december 2010 om 07:41
Thnx voor je berichtje Butterfly . Heb helaas niet echt vakantie (wel gezorgd voor lange weekenden, dus dat geeft ook rust). In februari heb ik wel een week vrij ! Nu al zin in.
Heb er even een nachtje over geslapen, moment van bezinning. Laat ik nu weer even een stapje terug doen en afspreken dat ik max. 1x/week overgeef... Ik heb het idee dat dat haalbaar is!
Pfff laatste dagje voor het weekend, zet 'm op iedereen!
! Nu al zin in.Heb er even een nachtje over geslapen, moment van bezinning
. Laat ik nu weer even een stapje terug doen en afspreken dat ik max. 1x/week overgeef... Ik heb het idee dat dat haalbaar is!Pfff laatste dagje voor het weekend, zet 'm op iedereen!
vrijdag 17 december 2010 om 09:04
Goedemorgen allemaal,
Bedankt voor jullie steun gisteren, was echt even een van-slagdag. En toch...ik naar mijn werk waar ik héél goed ontvangen werd (was weer bij onbekende collega's) en heel fijn gewerkt heb. Tsja...dan denk ik toch, juist op de momenten waarop je het nodig hebt zit iemand stiekem daarboven je toch een duwtje in de rug te geven, een meevaller, een hart onder de riem?
@ Klontje, een "luisterend oor" (nouja, lezend oog) was toch al heel erg fijn gisteren. Ik weet dat niemand deze problemen weg kan nemen, ik ben de enige die er wat aan kan doen. Maar het is soms zo fijn om het gewoon te kunnen spuien en dat iemand je een schouderklopje geeft, een knuffel, gewoon iemand die er is. En dit zijn geen dingen die ik zomaar bij mijn vriend of beste vriendin drop. Ik doe het al zo lang alleen, het gaat niet om er "opeens" zoveel mee bezig te zijn en eigenljk vind ik het te moeilijk om deze dingen in het "echte leven" toe te geven, erover te hebben. En ik weet dat niemand het zo goed snapt als jullie. Dus je hart onder de riem werd enorm fijn ontvangen hier! Ik kon het echt goed gebruiken en heb zeker veel gehad aan je steunende woorden. Dankjewel
Dit is trouwens ook een beetje het "probleem" van mijn vriend. Als het hierover gaat vindt hij het heel vervelend dat hij het niet kan "oplossen". Volgens mij echt een mannending van, ik moet voor mijn vrouw zorgen en dan vindt hij het heel vervelend dat hij hier geen kant en klare oplossing voor heeft. Het wordt daardoor een wat ongemakkelijk onderwerp. Ook omdat hij zich er niks bij kan voorstellen. Hij weet ook niks over eetstoornissen en omdat ik het er ook bijna nooit over heb weet hij ook niet precies hoe het allemaal gaat in mijn hoofd. Ik heb wel veel aan mijn vriend, maar al deze gekke dingen die ik hier met jullie bespreek kan ik niet bij hem kwijt.
Wat goed dat je niet meer zoveel last hebt van de negatieve gedachten als voorheen! Toch wel een stap vooruit. Het gaat vaak zo met ups en downs dat je de grote lijnen een beetje uit het oog verliest. En sommige dingen komen ook wel met de leeftijd merk ik wel.
@ Butterfly, Ik heb wel het gevoel dat het minder wordt met die onzekerheid, maar ik moet mezelf wel echt dwingen om dingen te doen. Alleen maar door te doen kom je hier overheen. Ik herkende daarom ook heel veel in je andere topic, maar er is écht de ruimte om hieraan te werken. Juist in de opleiding die jij doet mag dit er zijn en wat ga je het hard nodig hebben in het werkveld. Jezelf leren kennen, je zwakke punten, je open kunnen stellen. En, zoals ik zelf merk ik mijn werk, je moet er kunnen zijn en als je dat niet durft dan bied je niet de duidelijkheid (en dus de veiligheid) die cliënten nodig hebben. Echt, ik kan niet genoeg benadrukken dat je deze kans moet grijpen. Durf je kwetsbaar op te stellen!
Waarschijnlijk zal er een moment komen waarop mijn gewicht weer tot x (of misschien wel meer?) toeneemt. En ja, dat went. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik weer ziek word. Ik ben wel vaker een tijdje met mijn gewicht bezig en dan gaat dat meestal vanzelf over. Maar toch weet ik ook dat ik waakzaam moet blijven, want het kan wel en als het eenmaal zover is, pfff...dan wordt het weer een vreselijke strijd om er bovenop te komen.
Dat klopt inderdaad wat je schrijft, dat de negatieve gedachten wat meer verdwijnen naarmate je meer met eten/gewicht bezig bent. Zo werkt het denk ik ook wel. Want, zoals ik het ervaar, is het eten/gewicht voor mij toch een coping mechanisme. Hier hebben we het wel eens meer over in dit topic. Als je je zo vaak minderwaardig voelt en rot over jezelf kan je dat gevoel goed compenseren door zoiets zwart/wits als eten. Door af te vallen kan je je goed over jezelf voelen. Het is iets waar je toch een "fijn" gevoel uit kan halen (voor zo lang het duurt). Het biedt dan toch even de schijnveiligheid, je kan je er helemaal op storten, hebt de volledige controle erover en die negatieve gedachten kan je hiermee compenseren. Niemand houdt het vol om zich constant minderwaardig te voelen, constant negatieve gedachten over zichzelf te hebben, het is logisch dat je dan op zoek gaat naar iets wat dat kan verzachten of kan afleiden.
Wat goed dat je het leuk had op school met je groepje. Hou die momenten vast! Op je stage voel je je misschien wat kwetsbaarder, wat meer drang om je te bewijzen, om te voldoen aan bepaalde eisen. Je zit toch tussen mensen die je ook beoordelen, die meer werkervaring hebben enz. Bijna iedereen voelt zich onzeker op een stage en het is niet gek ook, want je bent er om te leren en er zijn veel dingen die je nog niet kan. Maar, dat is het ook, je bent er om te leren en er is niemand die van je verwacht dat je het allemaal al kan! Wat wel erg gewaardeerd wordt is openheid en transparantheid. Door je onzekerheid kan je soms heel onduidelijk overkomen op anderen, je durft bijvoorbeeld geen vragen te stellen of geen hulp te vragen of je durft niet te vertellen waar je mee bezig bent, je durft geen tijd of aandacht voor jezelf te vragen. Dan gaan mensen zich juist afvragen, waar is Butterfly eigenlijk mee bezig?? Ze doet dit en dat, maar waarom? En zo creëer je door je onzekerheid eigenlijk juist de situaties die je probeert te vermijden!
Heel veel succes met je opdracht vandaag. Misschien jezelf even een peptalk van tevoren geven? Je gaat er gewoon zijn, je kán dit en je bet er om te leren. Dus er zijn geen fouten. Alles wat je doet is goed. Je kan niet leren als alles altijd perfect gaat!
@ Lilstar, ook een lekkere spuipost? Heel goed! Toch wel stom dat ik me er ook zo bezwaard over kan voelen, maar anderen juist aanmoedig om alles te spuien hier. Het lucht toch vaak op, gewoon alles eruit gooien.
Goed dat je inziet dat het niet goed gaat met je gewicht. Wellicht is het een beetje een terugslag van alles van de afgelopen periode. Ja, nu gaat het goed, je hebt nu je draai gevonden op het werk, hebt een revalidatieperiode achter de rug en natuurlijk ook gewoon de eetproblemen waar je mee worstelt. Misschien dat die dingen toch wel veel van je gevraagd hebben. Ik vermoed dat ik met hetzelfde heb gezeten in november. In de zomer was ik veel bezig met dingen verwerken en hoewel dat een rustige tijd was voor mij en ik heel blij was alles op de rit te hebben....het is niet niks. Ik heb veel gedaan dit jaar, ook in praktische zin en dat doet dan toch iets met je. Ergens moet je sommige dingen verwerken, moeten ze toch tot uiting komen. Het is alleen een vermoeden, want ik merk het zelf ook niet. Het is niet dat ik denk, poe poe, wat ben ik intensief beizg geweest de laatste tijd, maar toch lijkt het me logisch. Een beetje zoals zo veel mensen ziek worden in de vakantie. Dan ben je hartstikke druk aan het werk en met andere dingen, je gaat maar door en dat gaat goed, maar áls je eenmaal de rust hebt zegt je lichaam meteen, zo nu kan het even, nu hoef ik even niet meer te "vechten" en word je meteen ziek. Herken je wat ik bedoel? Ik denk dat het psychisch ook wel zo kan werken.
Herkenbaar ook wat je schrijft over het gewicht. Toen ik eerst ziek werd flitste er een keer een gedachte door mijn hoofd "als ik dat gewicht bereik dan stop ik echt" en ik heb er toen een beetje om gelachen, want het was zo'n belachelijk laag gewicht. Het was niet eens een realistische gedachten, want wie weegt nou ooit zoveel? Haha, hihi enzo. Een half jaar later eindigde ik in het ziekenhuis ruim 7kg onder dat gewicht.
Lastig hè...ik weet het ook even niet zo goed, omdat ik het momenteel niet om kan draain in mijn hoofd. Als ik eerlijk ben, dan wil ik ook niet omhoog. Ik wil dit niet loslaten, dat geeft me veel angst op het moment. En zo druk maak ik me er niet om, omdat ik weet dat ik zo ver bent dat het onwaarschijnlijk is dat dit uit de hand loopt. Waarschijnlijk gaat het over een tijdje weer beter en kom ik weer aan. Maar toch...zoals ik hierboven schreef, ik moet het in de gaten houden, want hoe ver gezocht het ook lijkt, het kan wel gebeuren en dat is het laatste wat ik wil.
Heb je nu ondergewicht? Ik zou wel een duidelijk grens en misschien wel even een plan van actie voor jezelf opstellen. Onder welk gewicht mag je echt, écht niet komen. Voor mij is dat toch bmi 18, als ik onder bmi 18 kom dan moet ik van mezelf mijn best doen om mijn gewicht vast te houden, dan mag ik echt, écht niet meer afvallen, hoe zwaar dat ook is, hoe zeer ik ook niet omhoog wil in mijn gedachten. Misschien helpt het ook om dingen met je omgeving (vriend?) af te spreken. Wat ga je doen als je dat gewicht bereikt, hoe kan jij je erin steunen, hoe kunnen jullie ervoor zorgen dat dat gewicht niet blijft dalen? Welke stappen moet je dan ondernemen? Soms moet je het heel concreet maken, anders ga je met jezelf aan de haal. De eetstoornis vindt altijd wel een gaatje.
@ iedereen, Ik ga weer een onzekere werkdag in, maar goed, na zo'n positieve dag als gisteren (ik moest wel heel bewust gaan denken, "eigenlijk was dit een heeeeele goede dag vandaag!") probeer ik heel erg de gedachte vast te houden "ik ben genoeg zoals ik ben" dat wordt een beetje mijn mantra geloof ik.
Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben.
Ze zeggen dat als je het nog niet gelooft je moet doen alsof totdat je het wel gelooft...
Fijne dag vandaag allemaal!
Enne, Soof, ik mis je en denk aan je! Ik hoop zo dat het goed gaat met je.
Bedankt voor jullie steun gisteren, was echt even een van-slagdag. En toch...ik naar mijn werk waar ik héél goed ontvangen werd (was weer bij onbekende collega's) en heel fijn gewerkt heb. Tsja...dan denk ik toch, juist op de momenten waarop je het nodig hebt zit iemand stiekem daarboven je toch een duwtje in de rug te geven, een meevaller, een hart onder de riem?
@ Klontje, een "luisterend oor" (nouja, lezend oog) was toch al heel erg fijn gisteren. Ik weet dat niemand deze problemen weg kan nemen, ik ben de enige die er wat aan kan doen. Maar het is soms zo fijn om het gewoon te kunnen spuien en dat iemand je een schouderklopje geeft, een knuffel, gewoon iemand die er is. En dit zijn geen dingen die ik zomaar bij mijn vriend of beste vriendin drop. Ik doe het al zo lang alleen, het gaat niet om er "opeens" zoveel mee bezig te zijn en eigenljk vind ik het te moeilijk om deze dingen in het "echte leven" toe te geven, erover te hebben. En ik weet dat niemand het zo goed snapt als jullie. Dus je hart onder de riem werd enorm fijn ontvangen hier! Ik kon het echt goed gebruiken en heb zeker veel gehad aan je steunende woorden. Dankjewel
Dit is trouwens ook een beetje het "probleem" van mijn vriend. Als het hierover gaat vindt hij het heel vervelend dat hij het niet kan "oplossen". Volgens mij echt een mannending van, ik moet voor mijn vrouw zorgen en dan vindt hij het heel vervelend dat hij hier geen kant en klare oplossing voor heeft. Het wordt daardoor een wat ongemakkelijk onderwerp. Ook omdat hij zich er niks bij kan voorstellen. Hij weet ook niks over eetstoornissen en omdat ik het er ook bijna nooit over heb weet hij ook niet precies hoe het allemaal gaat in mijn hoofd. Ik heb wel veel aan mijn vriend, maar al deze gekke dingen die ik hier met jullie bespreek kan ik niet bij hem kwijt.
Wat goed dat je niet meer zoveel last hebt van de negatieve gedachten als voorheen! Toch wel een stap vooruit. Het gaat vaak zo met ups en downs dat je de grote lijnen een beetje uit het oog verliest. En sommige dingen komen ook wel met de leeftijd merk ik wel.
@ Butterfly, Ik heb wel het gevoel dat het minder wordt met die onzekerheid, maar ik moet mezelf wel echt dwingen om dingen te doen. Alleen maar door te doen kom je hier overheen. Ik herkende daarom ook heel veel in je andere topic, maar er is écht de ruimte om hieraan te werken. Juist in de opleiding die jij doet mag dit er zijn en wat ga je het hard nodig hebben in het werkveld. Jezelf leren kennen, je zwakke punten, je open kunnen stellen. En, zoals ik zelf merk ik mijn werk, je moet er kunnen zijn en als je dat niet durft dan bied je niet de duidelijkheid (en dus de veiligheid) die cliënten nodig hebben. Echt, ik kan niet genoeg benadrukken dat je deze kans moet grijpen. Durf je kwetsbaar op te stellen!
Waarschijnlijk zal er een moment komen waarop mijn gewicht weer tot x (of misschien wel meer?) toeneemt. En ja, dat went. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik weer ziek word. Ik ben wel vaker een tijdje met mijn gewicht bezig en dan gaat dat meestal vanzelf over. Maar toch weet ik ook dat ik waakzaam moet blijven, want het kan wel en als het eenmaal zover is, pfff...dan wordt het weer een vreselijke strijd om er bovenop te komen.
Dat klopt inderdaad wat je schrijft, dat de negatieve gedachten wat meer verdwijnen naarmate je meer met eten/gewicht bezig bent. Zo werkt het denk ik ook wel. Want, zoals ik het ervaar, is het eten/gewicht voor mij toch een coping mechanisme. Hier hebben we het wel eens meer over in dit topic. Als je je zo vaak minderwaardig voelt en rot over jezelf kan je dat gevoel goed compenseren door zoiets zwart/wits als eten. Door af te vallen kan je je goed over jezelf voelen. Het is iets waar je toch een "fijn" gevoel uit kan halen (voor zo lang het duurt). Het biedt dan toch even de schijnveiligheid, je kan je er helemaal op storten, hebt de volledige controle erover en die negatieve gedachten kan je hiermee compenseren. Niemand houdt het vol om zich constant minderwaardig te voelen, constant negatieve gedachten over zichzelf te hebben, het is logisch dat je dan op zoek gaat naar iets wat dat kan verzachten of kan afleiden.
Wat goed dat je het leuk had op school met je groepje. Hou die momenten vast! Op je stage voel je je misschien wat kwetsbaarder, wat meer drang om je te bewijzen, om te voldoen aan bepaalde eisen. Je zit toch tussen mensen die je ook beoordelen, die meer werkervaring hebben enz. Bijna iedereen voelt zich onzeker op een stage en het is niet gek ook, want je bent er om te leren en er zijn veel dingen die je nog niet kan. Maar, dat is het ook, je bent er om te leren en er is niemand die van je verwacht dat je het allemaal al kan! Wat wel erg gewaardeerd wordt is openheid en transparantheid. Door je onzekerheid kan je soms heel onduidelijk overkomen op anderen, je durft bijvoorbeeld geen vragen te stellen of geen hulp te vragen of je durft niet te vertellen waar je mee bezig bent, je durft geen tijd of aandacht voor jezelf te vragen. Dan gaan mensen zich juist afvragen, waar is Butterfly eigenlijk mee bezig?? Ze doet dit en dat, maar waarom? En zo creëer je door je onzekerheid eigenlijk juist de situaties die je probeert te vermijden!
Heel veel succes met je opdracht vandaag. Misschien jezelf even een peptalk van tevoren geven? Je gaat er gewoon zijn, je kán dit en je bet er om te leren. Dus er zijn geen fouten. Alles wat je doet is goed. Je kan niet leren als alles altijd perfect gaat!
@ Lilstar, ook een lekkere spuipost? Heel goed! Toch wel stom dat ik me er ook zo bezwaard over kan voelen, maar anderen juist aanmoedig om alles te spuien hier. Het lucht toch vaak op, gewoon alles eruit gooien.
Goed dat je inziet dat het niet goed gaat met je gewicht. Wellicht is het een beetje een terugslag van alles van de afgelopen periode. Ja, nu gaat het goed, je hebt nu je draai gevonden op het werk, hebt een revalidatieperiode achter de rug en natuurlijk ook gewoon de eetproblemen waar je mee worstelt. Misschien dat die dingen toch wel veel van je gevraagd hebben. Ik vermoed dat ik met hetzelfde heb gezeten in november. In de zomer was ik veel bezig met dingen verwerken en hoewel dat een rustige tijd was voor mij en ik heel blij was alles op de rit te hebben....het is niet niks. Ik heb veel gedaan dit jaar, ook in praktische zin en dat doet dan toch iets met je. Ergens moet je sommige dingen verwerken, moeten ze toch tot uiting komen. Het is alleen een vermoeden, want ik merk het zelf ook niet. Het is niet dat ik denk, poe poe, wat ben ik intensief beizg geweest de laatste tijd, maar toch lijkt het me logisch. Een beetje zoals zo veel mensen ziek worden in de vakantie. Dan ben je hartstikke druk aan het werk en met andere dingen, je gaat maar door en dat gaat goed, maar áls je eenmaal de rust hebt zegt je lichaam meteen, zo nu kan het even, nu hoef ik even niet meer te "vechten" en word je meteen ziek. Herken je wat ik bedoel? Ik denk dat het psychisch ook wel zo kan werken.
Herkenbaar ook wat je schrijft over het gewicht. Toen ik eerst ziek werd flitste er een keer een gedachte door mijn hoofd "als ik dat gewicht bereik dan stop ik echt" en ik heb er toen een beetje om gelachen, want het was zo'n belachelijk laag gewicht. Het was niet eens een realistische gedachten, want wie weegt nou ooit zoveel? Haha, hihi enzo. Een half jaar later eindigde ik in het ziekenhuis ruim 7kg onder dat gewicht.
Lastig hè...ik weet het ook even niet zo goed, omdat ik het momenteel niet om kan draain in mijn hoofd. Als ik eerlijk ben, dan wil ik ook niet omhoog. Ik wil dit niet loslaten, dat geeft me veel angst op het moment. En zo druk maak ik me er niet om, omdat ik weet dat ik zo ver bent dat het onwaarschijnlijk is dat dit uit de hand loopt. Waarschijnlijk gaat het over een tijdje weer beter en kom ik weer aan. Maar toch...zoals ik hierboven schreef, ik moet het in de gaten houden, want hoe ver gezocht het ook lijkt, het kan wel gebeuren en dat is het laatste wat ik wil.
Heb je nu ondergewicht? Ik zou wel een duidelijk grens en misschien wel even een plan van actie voor jezelf opstellen. Onder welk gewicht mag je echt, écht niet komen. Voor mij is dat toch bmi 18, als ik onder bmi 18 kom dan moet ik van mezelf mijn best doen om mijn gewicht vast te houden, dan mag ik echt, écht niet meer afvallen, hoe zwaar dat ook is, hoe zeer ik ook niet omhoog wil in mijn gedachten. Misschien helpt het ook om dingen met je omgeving (vriend?) af te spreken. Wat ga je doen als je dat gewicht bereikt, hoe kan jij je erin steunen, hoe kunnen jullie ervoor zorgen dat dat gewicht niet blijft dalen? Welke stappen moet je dan ondernemen? Soms moet je het heel concreet maken, anders ga je met jezelf aan de haal. De eetstoornis vindt altijd wel een gaatje.
@ iedereen, Ik ga weer een onzekere werkdag in, maar goed, na zo'n positieve dag als gisteren (ik moest wel heel bewust gaan denken, "eigenlijk was dit een heeeeele goede dag vandaag!") probeer ik heel erg de gedachte vast te houden "ik ben genoeg zoals ik ben" dat wordt een beetje mijn mantra geloof ik.
Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben. Ik ben genoeg zoals ik ben.
Ze zeggen dat als je het nog niet gelooft je moet doen alsof totdat je het wel gelooft...
Fijne dag vandaag allemaal!
Enne, Soof, ik mis je en denk aan je! Ik hoop zo dat het goed gaat met je.
zaterdag 18 december 2010 om 11:51
Er worden weer veel verstandige, motiverende dingen gezegd hier. Ik herken zoveel in jullie postings. Maar 't is gewoon te veel om overal op te reageren. Jij kunt dat zo goed, Indigo, tot iedereen even het woord richten. En zo zijn hier nog een paar anderen die dat steeds doen. Knap vind ik dat. Zelf ben ik daar minder goed in, ik raak snel het overzicht kwijt als er zoveel geschreven wordt.
Maar ik lees wel mee hoor, en haal er elke keer weer iets goeds uit.
Zelf heb ik een paar enerverende dagen achter de rug. Woensdag dus gewerkt met die andere tandarts. Donderdag weer, maar toen werd het me even teveel. Toen ik in de praktijk kwam, was het één grote bende. Ook liep er die middag een nieuwe tandarts mee, die dus constant op m'n lip heeft gestaan. Doordat het zo ontzettend chaotisch was, had ik geen tijd om te eten.
Maar wat heel positief was: ik herkende het gevoel, dat het me teveel werd. Ik heb aan de bel getrokken, en ben daar trots op. Heb de office-manager gevraagd of ze voor vrijdagmiddag iemand anders kon regelen in mijn plaats. Dat kon, en zodoende was ik gistermiddag lekker vrij. Ben weer helemaal opgeladen, en klaar voor een nieuwe werkweek.
Omdat ik dit vroeger niet durfde; aangeven als het niet goed met me ging, ben ik zo ziek geworden. Maar ik heb de afgelopen jaren duidelijk geleerd van mijn fouten, en voor mij staat nu wel vast dat het nooit meer zover zal komen.
Want ik durf voor mezelf te kiezen.
En ik kan jullie zeggen: het is een aanrader!
Maar ik lees wel mee hoor, en haal er elke keer weer iets goeds uit.
Zelf heb ik een paar enerverende dagen achter de rug. Woensdag dus gewerkt met die andere tandarts. Donderdag weer, maar toen werd het me even teveel. Toen ik in de praktijk kwam, was het één grote bende. Ook liep er die middag een nieuwe tandarts mee, die dus constant op m'n lip heeft gestaan. Doordat het zo ontzettend chaotisch was, had ik geen tijd om te eten.
Maar wat heel positief was: ik herkende het gevoel, dat het me teveel werd. Ik heb aan de bel getrokken, en ben daar trots op. Heb de office-manager gevraagd of ze voor vrijdagmiddag iemand anders kon regelen in mijn plaats. Dat kon, en zodoende was ik gistermiddag lekker vrij. Ben weer helemaal opgeladen, en klaar voor een nieuwe werkweek.
Omdat ik dit vroeger niet durfde; aangeven als het niet goed met me ging, ben ik zo ziek geworden. Maar ik heb de afgelopen jaren duidelijk geleerd van mijn fouten, en voor mij staat nu wel vast dat het nooit meer zover zal komen.
Want ik durf voor mezelf te kiezen.
En ik kan jullie zeggen: het is een aanrader!
zaterdag 18 december 2010 om 21:51
Het is even rustig hier! Hoe gaat 't met iedereen?
IndigoBlue: Inderdaad wel fijn hé, om hier dingen te kunnen bespreken die je normaal met een vriend/vriendin niet zo snel zal bespreken.
Wat jij schrijft, over dat het logisch is om iets te zoeken om het constante gevoel van minderwaardigheid en negatieve gedachtes af te leiden en te verzachten, dat is inderdaad wat ik ook bedoel. Zoals het er zo staat, voelt het eigenlijk ook wel minder slecht/stom van mezelf dat ik soms nog wel eetstoornis gedachtes hebt.
Dankjewel nogmaals voor je berichtje over studie! Ik probeer nu inderdaad door te zetten en juist deze studie te zien als moment waarin ik kan leren. Wilde bijna echt opgeven, maar heb me nu toch ingeschreven voor 3e jaars stage..
Heb je zelf eigenlijk ook een soort van terugval plan? Voor wat je doet als je onder een bepaald gewicht komt etc? Wel goed om zoiets achter de hand te hebben.
Hoe is je werkdag gisteren gegaan? Heb je het positieve weten vast te houden? Ik hoop ‘t!
Haha, die mantra, herkenbaar! Bij mij is ’t zinnetje “ik ben oké zoals ik ben.”
Lotte: Wat goed dat je voor jezelf bent opgekomen en aan de bel hebt getrokken! Super dat je voor jezelf hebt gekozen!
Goed dat je zoiets nu wel durft en doet.
Mijn stage gister ging eigenlijk al een stuk beter. Ik voelde me beter en kreeg ook positieve feedback. Heb gekletst met collega's en 'n leuke activiteit met de peuters gedaan. Dus ben helemaal positief de vakantie ingegaan!
Vanmiddag nog weer naar de scouting, had een "meeloopstage" op een andere speltak, eerst wel lastig, maar eigenlijk was het wel erg leuk! En wel even een vrij-momentje gevoeld..namelijk gewoon meegedaan met 't sneeuwballen-gevecht. Rennen, sneeuwballen gooien, lachen en lol maken! Het klinkt zo simpel, maar dit is wel iets wat ik vaak lastig vind, gewoon vrij meedoen en mezelf laten gaan. Dus vond het erg fijn dat het me even lukte! En toen vroeg een meisje: "waarom word je eigenlijk niet leiding bij ons?", toch wel leuk dat ze dat vroeg, want merkte ook wel dat ze wel naar mij toe trok tijdens die opkomst.
Ohh, dit gaat niet echt over eten/gewicht, maar wel even wat positiviteit over onzekerheid enzo!
Iedereen nog een fijn weekend!
IndigoBlue: Inderdaad wel fijn hé, om hier dingen te kunnen bespreken die je normaal met een vriend/vriendin niet zo snel zal bespreken.
Wat jij schrijft, over dat het logisch is om iets te zoeken om het constante gevoel van minderwaardigheid en negatieve gedachtes af te leiden en te verzachten, dat is inderdaad wat ik ook bedoel. Zoals het er zo staat, voelt het eigenlijk ook wel minder slecht/stom van mezelf dat ik soms nog wel eetstoornis gedachtes hebt.
Dankjewel nogmaals voor je berichtje over studie! Ik probeer nu inderdaad door te zetten en juist deze studie te zien als moment waarin ik kan leren. Wilde bijna echt opgeven, maar heb me nu toch ingeschreven voor 3e jaars stage..
Heb je zelf eigenlijk ook een soort van terugval plan? Voor wat je doet als je onder een bepaald gewicht komt etc? Wel goed om zoiets achter de hand te hebben.
Hoe is je werkdag gisteren gegaan? Heb je het positieve weten vast te houden? Ik hoop ‘t!
Haha, die mantra, herkenbaar! Bij mij is ’t zinnetje “ik ben oké zoals ik ben.”
Lotte: Wat goed dat je voor jezelf bent opgekomen en aan de bel hebt getrokken! Super dat je voor jezelf hebt gekozen!
Goed dat je zoiets nu wel durft en doet.
Mijn stage gister ging eigenlijk al een stuk beter. Ik voelde me beter en kreeg ook positieve feedback. Heb gekletst met collega's en 'n leuke activiteit met de peuters gedaan. Dus ben helemaal positief de vakantie ingegaan!
Vanmiddag nog weer naar de scouting, had een "meeloopstage" op een andere speltak, eerst wel lastig, maar eigenlijk was het wel erg leuk! En wel even een vrij-momentje gevoeld..namelijk gewoon meegedaan met 't sneeuwballen-gevecht. Rennen, sneeuwballen gooien, lachen en lol maken! Het klinkt zo simpel, maar dit is wel iets wat ik vaak lastig vind, gewoon vrij meedoen en mezelf laten gaan. Dus vond het erg fijn dat het me even lukte! En toen vroeg een meisje: "waarom word je eigenlijk niet leiding bij ons?", toch wel leuk dat ze dat vroeg, want merkte ook wel dat ze wel naar mij toe trok tijdens die opkomst.
Ohh, dit gaat niet echt over eten/gewicht, maar wel even wat positiviteit over onzekerheid enzo!
Iedereen nog een fijn weekend!
zondag 19 december 2010 om 10:13
Hoe is het met jullie, IndigoBlue, Klontje, Lilstar, Lotte en anderen? Lekker weekend aan 't houden?
Moet toch even iets kwijt. Ik sta dus elke dag op de weegschaal en vind het iedere ochtend weer te zwaar en voel me dik. Het liefst zou ik 10 kg afvallen, maar 5 kg zou ook al fijn zijn..
In de kliniek was bmi 20 steeds het streef, maar voor mij is dit eigenlijk ook mijn eigen maximum. Ik zit er nu dus iets boven, bmi 20,5 en dat voelt slecht en dik. Blugh.
Iedere dag wil ik gewoon wat gaan afvallen, maar zo stom, het lukt me niet!! Ik kan alleen óf normaal eten, óf heel weinig. En dat laatste wil ik ook niet, want dan ga ik weer zoveel piekeren over kcal en kcal tellen etc, dat ik er zelf helemaal gek van wordt en helemaal doorsla naar de verkeerde kant. Als in, alleen maar droog brood, groente en magere yoghurt.
Ik snap 't niet, waarom kan ik niet gewoon op een normale manier wat afvallen?!
Okee, sorry, moest even deze frustratie kwijt.
(Ik weet dat bmi 20 niet dik is en vind dat bij anderen ook totaal niet, dus voel je alsjeblieft niet aangesproken als je ook zoiets weegt!!)
Maar verder gaat 't prima. Loop de hele ochtend maar wat aan te klooien, dus ga nu maar 's wat doen en vanmiddag gezellig high-tea-en met vriendinnen!
Moet toch even iets kwijt. Ik sta dus elke dag op de weegschaal en vind het iedere ochtend weer te zwaar en voel me dik. Het liefst zou ik 10 kg afvallen, maar 5 kg zou ook al fijn zijn..
In de kliniek was bmi 20 steeds het streef, maar voor mij is dit eigenlijk ook mijn eigen maximum. Ik zit er nu dus iets boven, bmi 20,5 en dat voelt slecht en dik. Blugh.
Iedere dag wil ik gewoon wat gaan afvallen, maar zo stom, het lukt me niet!! Ik kan alleen óf normaal eten, óf heel weinig. En dat laatste wil ik ook niet, want dan ga ik weer zoveel piekeren over kcal en kcal tellen etc, dat ik er zelf helemaal gek van wordt en helemaal doorsla naar de verkeerde kant. Als in, alleen maar droog brood, groente en magere yoghurt.
Ik snap 't niet, waarom kan ik niet gewoon op een normale manier wat afvallen?!
Okee, sorry, moest even deze frustratie kwijt.
(Ik weet dat bmi 20 niet dik is en vind dat bij anderen ook totaal niet, dus voel je alsjeblieft niet aangesproken als je ook zoiets weegt!!)
Maar verder gaat 't prima. Loop de hele ochtend maar wat aan te klooien, dus ga nu maar 's wat doen en vanmiddag gezellig high-tea-en met vriendinnen!
zondag 19 december 2010 om 10:58
Butterfly, als je nou niet op de weegschaal staat, maar gewoon naar jezelf kijkt in de spiegel; vind je jezelf dan ook zwaar en dik? Of is het puur dat cijfer wat er 'zwaar uitziet'?
Want dat herken ik hoor. Die weegschaal heeft zoveel 'macht' over ons, en dat is zo onterecht. Ikzelf ben al lang zover dat ik in de spiegel zie dat ik te dun ben. Ik vind dat echt niet mooi. Ik weet dat ik veel mooier ben als ik wat aankom. Maar ik kan in de spiegel kijken, zien dat ik dun ben, op de weegschaal gaan staan, en me door het cijfer toch zwaar voelen. Ik weet op dat moment dat het NIET zo is, want ik zie met mijn eigen ogen dat ik dun ben. Maarja, dat gevoel hè, wat je krijgt als je het cijfer op de weegschaal ziet. Dat drukt al het andere weg.
Ik heb verder niet echt een advies voor je, want ik sta zelf ook nog veel te vaak op de weegschaal. Wat ik je wel op het hart wil drukken is: ga nou niet afvallen. Je weet van jezelf dat je niet op een normale manier kunt afvallen, en dat je dan terugvalt in veel te weinig eten. Iedereen in dit topic zal kunnen beamen dat je daar zéker niet gelukkiger van zult worden.
Ach, je weet het ook allemaal wel.
Het zou zo makkelijk zijn om tevreden te zijn met een gezond gewicht, want dat heb je. Maarja, als je een eetstoornis hebt, is dat nou juist het grootste probleem. Tevreden zijn met jezelf, gewoon omdat je prima bent.
Want dat herken ik hoor. Die weegschaal heeft zoveel 'macht' over ons, en dat is zo onterecht. Ikzelf ben al lang zover dat ik in de spiegel zie dat ik te dun ben. Ik vind dat echt niet mooi. Ik weet dat ik veel mooier ben als ik wat aankom. Maar ik kan in de spiegel kijken, zien dat ik dun ben, op de weegschaal gaan staan, en me door het cijfer toch zwaar voelen. Ik weet op dat moment dat het NIET zo is, want ik zie met mijn eigen ogen dat ik dun ben. Maarja, dat gevoel hè, wat je krijgt als je het cijfer op de weegschaal ziet. Dat drukt al het andere weg.
Ik heb verder niet echt een advies voor je, want ik sta zelf ook nog veel te vaak op de weegschaal. Wat ik je wel op het hart wil drukken is: ga nou niet afvallen. Je weet van jezelf dat je niet op een normale manier kunt afvallen, en dat je dan terugvalt in veel te weinig eten. Iedereen in dit topic zal kunnen beamen dat je daar zéker niet gelukkiger van zult worden.
Ach, je weet het ook allemaal wel.
Het zou zo makkelijk zijn om tevreden te zijn met een gezond gewicht, want dat heb je. Maarja, als je een eetstoornis hebt, is dat nou juist het grootste probleem. Tevreden zijn met jezelf, gewoon omdat je prima bent.
