Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 27 maart 2011 om 09:02
quote:senang schreef op 26 maart 2011 @ 15:48:
Die uitweg is er wél, alleen zie je m soms even een hele tijd niet, omdat we, zoals Indigo mooi zegt, met ups en downs gaan. Het enige wat je kunt doen is kleine stapjes vooruit blijven zetten, tot je ineens weer bovenop staat. Nou klinkt dit heel filosofisch, maar ik visualiseer hierbij meer een zware wandeling die je zat bent- weinig zweverigs, gewoon real life
Dikke zoen voor jullie allen, Senang
Ha Senang, wat super dat het goed gaat! Mooi dat je weet waar je knelpunten zitten, ook al lukt het je niet direct om ze te veranderen, ik heb zo'n idee dat je dat wel prima kan. Neem lekker de ruimte ervoor .
Je stukje over ups en downs en de zware wandeling vind ik een mooie visualisatie hoor
. Haha ik maak ook altijd vergelijkingen. Bij mij is alles aan turnen gelinkt 
. Ik stel het me altijd maar voor alsof ik al ikweetniethoelang een nieuw onderdeel aan het oefenen ben die telkens niet lukt en waarvan ik wel weet wat ik fout doet. Als het dan ineens wel lukt voel je je echt the queen of the world (volgens mij moet je turnen om dat precieze gevoel te kennen haha). Een aha-erlebnis . En dan nog gaat het nog lang niet altijd soepel en heb je ineens periodes dat je toch telkens op je plaat gaat. Maar je kent iig weer het klappen van de zweep.
Nu ik dit zo neer zet bedenk ik dat ik hier vaker aan moet denken. Goede tip Senang.
Die uitweg is er wél, alleen zie je m soms even een hele tijd niet, omdat we, zoals Indigo mooi zegt, met ups en downs gaan. Het enige wat je kunt doen is kleine stapjes vooruit blijven zetten, tot je ineens weer bovenop staat. Nou klinkt dit heel filosofisch, maar ik visualiseer hierbij meer een zware wandeling die je zat bent- weinig zweverigs, gewoon real life
Dikke zoen voor jullie allen, Senang
Ha Senang, wat super dat het goed gaat! Mooi dat je weet waar je knelpunten zitten, ook al lukt het je niet direct om ze te veranderen, ik heb zo'n idee dat je dat wel prima kan. Neem lekker de ruimte ervoor .
Je stukje over ups en downs en de zware wandeling vind ik een mooie visualisatie hoor
. Haha ik maak ook altijd vergelijkingen. Bij mij is alles aan turnen gelinkt . Ik stel het me altijd maar voor alsof ik al ikweetniethoelang een nieuw onderdeel aan het oefenen ben die telkens niet lukt en waarvan ik wel weet wat ik fout doet. Als het dan ineens wel lukt voel je je echt the queen of the world (volgens mij moet je turnen om dat precieze gevoel te kennen haha). Een aha-erlebnis . En dan nog gaat het nog lang niet altijd soepel en heb je ineens periodes dat je toch telkens op je plaat gaat. Maar je kent iig weer het klappen van de zweep. Nu ik dit zo neer zet bedenk ik dat ik hier vaker aan moet denken. Goede tip Senang
.
zondag 27 maart 2011 om 09:17
Goedemorgen,
Evev heel snel voordat ik weg moet.
Sterrenmix, dankjewel. Wat leuk om te lezen dat het goed met jou gaat! Heel fijn, heerlijk dat je je leven hebt kunnen oppakken.
Senang! Echt leuk om weer wat van je te lezen en dat het goed met je gaat. Je was natuurlijk al wel behoorlijk op het goede pad. Ik kan heel goed begrijpen waarom je niet (meer) meeschrijft hier. Ook herkenbaar wel, ik merk dat naarmate het beter gaat je er niet zoveel mee bezig moet zijn inderdaad. Het leven gaat door hè, dat nadenken, analyseren is nergens voor nodig. Misschien is het zelfs (bij mij) een beetje zelfsabotage.
Ben je nog in het buitenland? Hoe is het daar? Leuke tijd met je vriend gehad? Veel geluk nog!
Trouwens, je verhaal over de wandeling is precies zoals ik het al jaren omschrijf
Lilstar, heb je mail gehad. Je gaat hartstikke goed, gun jezelf de tijd hè!
Vanmorgen bedacht ik in mijn frustratie over het gevangen zitten dat het advies dat ik aan Lotte gaf ook voor mij opgaat. Ook ik kan kiezen om te kiezen. Ik zit niet gevangen, ik durf alleen niet te kiezen om het gewicht los te laten, maar de keuze is wel degelijk aan mij
Evev heel snel voordat ik weg moet.
Sterrenmix, dankjewel. Wat leuk om te lezen dat het goed met jou gaat! Heel fijn, heerlijk dat je je leven hebt kunnen oppakken.
Senang! Echt leuk om weer wat van je te lezen en dat het goed met je gaat. Je was natuurlijk al wel behoorlijk op het goede pad. Ik kan heel goed begrijpen waarom je niet (meer) meeschrijft hier. Ook herkenbaar wel, ik merk dat naarmate het beter gaat je er niet zoveel mee bezig moet zijn inderdaad. Het leven gaat door hè, dat nadenken, analyseren is nergens voor nodig. Misschien is het zelfs (bij mij) een beetje zelfsabotage.
Ben je nog in het buitenland? Hoe is het daar? Leuke tijd met je vriend gehad? Veel geluk nog!
Trouwens, je verhaal over de wandeling is precies zoals ik het al jaren omschrijf
Lilstar, heb je mail gehad. Je gaat hartstikke goed, gun jezelf de tijd hè!
Vanmorgen bedacht ik in mijn frustratie over het gevangen zitten dat het advies dat ik aan Lotte gaf ook voor mij opgaat. Ook ik kan kiezen om te kiezen. Ik zit niet gevangen, ik durf alleen niet te kiezen om het gewicht los te laten, maar de keuze is wel degelijk aan mij
zondag 27 maart 2011 om 20:07
quote:indigoblue schreef op 26 maart 2011 @ 08:27:
[...]
Dit ervaar ik nu ook heel erg zo. Ik voel me enorm gevangen, omdat ik weet dat ik heel erg ver ben, maar toch zie ik dat ik behoorlijk vast zit. Ik kan een supernormaal leven leiden, alles eten als ik een gewicht heb dat aan mijn belachelijke eisen voldoet. Ik kan haast niet geloven dat het zo hardnekkig is en ik voel me gevangen, omdat ik weet dat het een leugen is. En ik doe mezelf tekort omdat ik mezelf het leven 'ontzeg' totdat mijn gewicht weer 'in orde' is. Dit is om zoveel redenen belachelijk, dat weet ik heel goed, maar toch lijk ik me er niet van los te kunnen trekken...
En ik voel me zwak en stom dat ik mij zo laat leiden hierdoor. Ik weet toch beter!?
Over die hooggevoeligheid, mijn moeder kwam daar ook mee aanzetten een jaar of 6 geleden. Ik herken me ook wel in veel kenmerken, maar ik vind het eigenlijk onzin. Iedereen herkent zich erin in een bepaalde mate. Ik ben zoals ik ben en daar moet ik het mee doen / mee om leren gaan en of dat hoogsensitief heet of gewoon aanstelleritis, dat doet er niet toe. Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Verder heb ik 100 jaar geleden ook dat testje gedaan en kreeg ook zo'n antwoord. Nu weet ik ook dat ik wel een boven gemiddelde intelligentie heb, maar ik denk niet dat het zo'n betrouwbare test is. Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Overigens voel ik me niet zo heel slim, ik kan er ondertussen niet omheen, zelfs met mijn belabberd zelfbeeld, maar ik heb het gevoel dat die intelligentie bij mij vooral echt in de 'hardware' zit, maar dat ik er zelf niet zo vaardig in ben het goed te gebruiken. Ik kan bijvoorbeeld heel goed leren, snap dingen vrij makkelijk, altijd erg van de exacte vakken geweest, maar ik ben vaak ook erg blond. En ik heb een gigantisch gebrek aan algemene kennis.
Ik denk soms wel dat ik een es heb ontwikkeld vanuit een soort verveling. Dat ik op dat moment niet voldoende gestimuleerd werd en mijn hersens een beetje 'op hol' sloegen. Vorig jaar werd ik enorm uitgedaagd, ik had verwacht dat ik terug zou vallen onder alle druk, maar het ging juist dan supergoed met me. Maar goed, er zoveel andere factoren ook een rol.
Hm, hier herken ik me wel heel erg in. Vooral dat ik soms ook heel erg blond kan zijn. Ik voel me ook heel vaak dom. Mijn lief moet me dan terecht wijzen: je bent niet dom, zie wat je allemaal aan opleiding hebt, wat je bereikt, etc. Maar toch...ik kan zo enorm dom uit de hoek komen! En dat van die verveling herken ik ook. Ik denk niet dat ik daaruit mijn ES ontwikkeld heb, maar ik kan bijv. maar slecht alleen lezen of alleen computeren of alleen studeren. Alles moet tegelijk. Als ik niet voldoende geprikkeld wordt, dan krijg ik altijd een beetje het gevoel dat ik gek word...klinkt dat raar? En inderdaad, hoe drukker hoe beter, alhoewel dat soms ook te ver doorslaat (en ik dan van de weeromstuit te weinig eet).
Vanmiddag dacht ik nog aan je Indigo: ik vraag me af of jij voldoende je plek inneemt. Je hebt al eerder verteld dat je het moeilijk vindt om mensen om je heen op de hoogte te stellen van je ES. Omdat het niet meer zichtbaar is, omdat het je verder goedgaat, omdat ze het niet zouden snappen. Maar het is tegelijkertijd wel een essentieel deel van je. Die plek mag je innemen. Eigenlijk is het een onderhoudend iets van je ES: door minder te eten neem je letterlijk minder ruimte in, maar ook figuurlijk. Door mensen om je heen niet te laten delen in je belevingswereld, omdat je je daarvoor niet belangrijk genoeg acht of omdat je denk dat mensen je niet zullen snappen, onthoudt je jezelf die ruimte ook. En ook de aandacht, liefde en het begrip wat eruit voort kan komen. Je doet jezelf eigenlijk tekort. Terwijl je het zo waard bent.
[...]
Dit ervaar ik nu ook heel erg zo. Ik voel me enorm gevangen, omdat ik weet dat ik heel erg ver ben, maar toch zie ik dat ik behoorlijk vast zit. Ik kan een supernormaal leven leiden, alles eten als ik een gewicht heb dat aan mijn belachelijke eisen voldoet. Ik kan haast niet geloven dat het zo hardnekkig is en ik voel me gevangen, omdat ik weet dat het een leugen is. En ik doe mezelf tekort omdat ik mezelf het leven 'ontzeg' totdat mijn gewicht weer 'in orde' is. Dit is om zoveel redenen belachelijk, dat weet ik heel goed, maar toch lijk ik me er niet van los te kunnen trekken...
En ik voel me zwak en stom dat ik mij zo laat leiden hierdoor. Ik weet toch beter!?
Over die hooggevoeligheid, mijn moeder kwam daar ook mee aanzetten een jaar of 6 geleden. Ik herken me ook wel in veel kenmerken, maar ik vind het eigenlijk onzin. Iedereen herkent zich erin in een bepaalde mate. Ik ben zoals ik ben en daar moet ik het mee doen / mee om leren gaan en of dat hoogsensitief heet of gewoon aanstelleritis, dat doet er niet toe. Van mij hoeft niet alles een labeltje te hebben. Ik weet hoe ik in elkaar zit, wat mijn valkuilen zijn tsja, wat heb ik aan een naam? Ik geloof er dus niet zo in. Alles lijkt wel een labeltje te moeten hebben tegenwoordig.
Verder heb ik 100 jaar geleden ook dat testje gedaan en kreeg ook zo'n antwoord. Nu weet ik ook dat ik wel een boven gemiddelde intelligentie heb, maar ik denk niet dat het zo'n betrouwbare test is. Volgens mij krijgen de meesten zo'n antwoord.
Overigens voel ik me niet zo heel slim, ik kan er ondertussen niet omheen, zelfs met mijn belabberd zelfbeeld, maar ik heb het gevoel dat die intelligentie bij mij vooral echt in de 'hardware' zit, maar dat ik er zelf niet zo vaardig in ben het goed te gebruiken. Ik kan bijvoorbeeld heel goed leren, snap dingen vrij makkelijk, altijd erg van de exacte vakken geweest, maar ik ben vaak ook erg blond. En ik heb een gigantisch gebrek aan algemene kennis.
Ik denk soms wel dat ik een es heb ontwikkeld vanuit een soort verveling. Dat ik op dat moment niet voldoende gestimuleerd werd en mijn hersens een beetje 'op hol' sloegen. Vorig jaar werd ik enorm uitgedaagd, ik had verwacht dat ik terug zou vallen onder alle druk, maar het ging juist dan supergoed met me. Maar goed, er zoveel andere factoren ook een rol.
Hm, hier herken ik me wel heel erg in. Vooral dat ik soms ook heel erg blond kan zijn. Ik voel me ook heel vaak dom. Mijn lief moet me dan terecht wijzen: je bent niet dom, zie wat je allemaal aan opleiding hebt, wat je bereikt, etc. Maar toch...ik kan zo enorm dom uit de hoek komen! En dat van die verveling herken ik ook. Ik denk niet dat ik daaruit mijn ES ontwikkeld heb, maar ik kan bijv. maar slecht alleen lezen of alleen computeren of alleen studeren. Alles moet tegelijk. Als ik niet voldoende geprikkeld wordt, dan krijg ik altijd een beetje het gevoel dat ik gek word...klinkt dat raar? En inderdaad, hoe drukker hoe beter, alhoewel dat soms ook te ver doorslaat (en ik dan van de weeromstuit te weinig eet).
Vanmiddag dacht ik nog aan je Indigo: ik vraag me af of jij voldoende je plek inneemt. Je hebt al eerder verteld dat je het moeilijk vindt om mensen om je heen op de hoogte te stellen van je ES. Omdat het niet meer zichtbaar is, omdat het je verder goedgaat, omdat ze het niet zouden snappen. Maar het is tegelijkertijd wel een essentieel deel van je. Die plek mag je innemen. Eigenlijk is het een onderhoudend iets van je ES: door minder te eten neem je letterlijk minder ruimte in, maar ook figuurlijk. Door mensen om je heen niet te laten delen in je belevingswereld, omdat je je daarvoor niet belangrijk genoeg acht of omdat je denk dat mensen je niet zullen snappen, onthoudt je jezelf die ruimte ook. En ook de aandacht, liefde en het begrip wat eruit voort kan komen. Je doet jezelf eigenlijk tekort. Terwijl je het zo waard bent.
maandag 28 maart 2011 om 12:41
Hallo meiden,
@Senang: Wat leuk om weer van je te horen!! Ik was benieuwd hoe het met je ging!!
Nou wel een herkenbaar onderwerp hierboven. Ik voel me namelijk ook merendeel van de tijd een dom wicht. Ondanks dat ik WO heb heb ik toch altijd de neiging om mezelf als MBO of lager in te schatten. Nu ik druk aan het solliciteren ben en al aardig wat gesprekken heb word ik hiermee erg geconfronteerd......
Het bedrijf vraagt bijna standaard waarom ik op deze functie heb gesolliciteerd omdat ze denken dat het onder mijn niveau is qua opleiding en werkervaring. Ik zit nu in een sollicitatieprocedure voor een erg groot financieel bedrijf en ben aanbeland in de 2de ronde. Ik snap oprecht niet waarom ik door ben. Vrijdag heb ik nog een gesprek daar met wat belangrijke mensen en voel me nu al beroerd. Ik denk dan meteen: die mensen gaan toch nooit geloven dat ik dit kan??? Dus ja op het gebied van intelligentie ben ik erg onzeker. Ik snap dat je in jezelf moet geloven maar ja dat doe ik eigenlijk niet. Heb ook vaak het idee dat ik WO per ongeluk heb gehaald zeg maar..
@Senang: Wat leuk om weer van je te horen!! Ik was benieuwd hoe het met je ging!!
Nou wel een herkenbaar onderwerp hierboven. Ik voel me namelijk ook merendeel van de tijd een dom wicht. Ondanks dat ik WO heb heb ik toch altijd de neiging om mezelf als MBO of lager in te schatten. Nu ik druk aan het solliciteren ben en al aardig wat gesprekken heb word ik hiermee erg geconfronteerd......
Het bedrijf vraagt bijna standaard waarom ik op deze functie heb gesolliciteerd omdat ze denken dat het onder mijn niveau is qua opleiding en werkervaring. Ik zit nu in een sollicitatieprocedure voor een erg groot financieel bedrijf en ben aanbeland in de 2de ronde. Ik snap oprecht niet waarom ik door ben. Vrijdag heb ik nog een gesprek daar met wat belangrijke mensen en voel me nu al beroerd. Ik denk dan meteen: die mensen gaan toch nooit geloven dat ik dit kan??? Dus ja op het gebied van intelligentie ben ik erg onzeker. Ik snap dat je in jezelf moet geloven maar ja dat doe ik eigenlijk niet. Heb ook vaak het idee dat ik WO per ongeluk heb gehaald zeg maar..
maandag 28 maart 2011 om 18:06
Wat herkenbaar! Ik denk ook vaak dat ik dingen 'per ongeluk' of 'per toeval' heb gehaald, of dat ik net even geluk had of zoiets.
Maar stampertje, wat goed dat je door bent naar de tweede ronde. Dat doen ze echt niet voor niks, ze zien blijkbaar potentie in jou. Succes vrijdag!
Op de rest kom ik nog terug, ben gesloopt vandaag.
Maar stampertje, wat goed dat je door bent naar de tweede ronde. Dat doen ze echt niet voor niks, ze zien blijkbaar potentie in jou. Succes vrijdag!
Op de rest kom ik nog terug, ben gesloopt vandaag.
maandag 28 maart 2011 om 20:58
maandag 28 maart 2011 om 22:48
Stampertje: Misschien helpt het om het vanuit een heel ander perspectief te bekijken. Jij zit daar voor jezelf! Schijt aan die mensen daar, jij zult wel eens laten zien hoe geweldig je bent. Zij zoeken iemand? Prima, jij bent zo aardig geweest om langs te komen. Als ze niet inzien hoe enorm geschikt jij bent voor deze baan, their loss! Maar jij laat gewoon zien wat je kunt en dat je geknipt bent voor deze functie.
Als je dit als een soort mantra door je hoofd laat lopen, krijg je een soort kracht, een soort schijt aan alles Voeg daar je geweldige persoonlijkheid en sprankelende verschijning aan toe, plus je perfecte opleiding en cv en voilà, je kunt ALLES!
You go girl!
Als je dit als een soort mantra door je hoofd laat lopen, krijg je een soort kracht, een soort schijt aan alles Voeg daar je geweldige persoonlijkheid en sprankelende verschijning aan toe, plus je perfecte opleiding en cv en voilà, je kunt ALLES!
You go girl!
woensdag 30 maart 2011 om 07:59
Nou, Stampertje, het mag duidelijk zijn, ze willen JOU voor die baan. Anders hadden ze toch iemand anders uitgenodigd?
Pelikaan, pfoe....ja, ruimte innemen. Ik heb nooit de koppeling gevoeld tussen afvallen en letterlijk minder ruimte (mogen) innemen. Psychisch ervaar ik dat wel heel erg zo, het liefst ben ik onzichtbaar, want dan kan ik ook niks verkeerd doen. Maar het afvallen heeft voor mij, denk ik, altijd vooral te maken gehad met ergens 'voldoende' in kunnen zijn. Als je de hele dag door jezelf gekeurd wordt op alles wat je doet, dan is je aandacht helemaal op je lichaam en op eten richten een fijne afleiding.
Ik merk dat deze slechte periode me echt wat stappen terug heeft gezet. Weet ook niet zo goed hoe verder, maar ik probeer er gewoon niet over na te denken. Zo raak ik alleen maar verstrikt in het overanalyseren van alles terwijl ik denk dat het gewoon tijd nodig heeft om weer een balans te vinden. En daarvoor moet ik geduldig zijn.
Hoe gaat het met jullie?
Pelikaan, pfoe....ja, ruimte innemen. Ik heb nooit de koppeling gevoeld tussen afvallen en letterlijk minder ruimte (mogen) innemen. Psychisch ervaar ik dat wel heel erg zo, het liefst ben ik onzichtbaar, want dan kan ik ook niks verkeerd doen. Maar het afvallen heeft voor mij, denk ik, altijd vooral te maken gehad met ergens 'voldoende' in kunnen zijn. Als je de hele dag door jezelf gekeurd wordt op alles wat je doet, dan is je aandacht helemaal op je lichaam en op eten richten een fijne afleiding.
Ik merk dat deze slechte periode me echt wat stappen terug heeft gezet. Weet ook niet zo goed hoe verder, maar ik probeer er gewoon niet over na te denken. Zo raak ik alleen maar verstrikt in het overanalyseren van alles terwijl ik denk dat het gewoon tijd nodig heeft om weer een balans te vinden. En daarvoor moet ik geduldig zijn.
Hoe gaat het met jullie?
woensdag 30 maart 2011 om 22:55
quote:indigoblue schreef op 30 maart 2011 @ 07:59:
Pelikaan, pfoe....ja, ruimte innemen. Ik heb nooit de koppeling gevoeld tussen afvallen en letterlijk minder ruimte (mogen) innemen. Psychisch ervaar ik dat wel heel erg zo, het liefst ben ik onzichtbaar, want dan kan ik ook niks verkeerd doen. Maar het afvallen heeft voor mij, denk ik, altijd vooral te maken gehad met ergens 'voldoende' in kunnen zijn. Als je de hele dag door jezelf gekeurd wordt op alles wat je doet, dan is je aandacht helemaal op je lichaam en op eten richten een fijne afleiding.
Dat wat je zegt van dat onzichtbaar zijn, ken ik ook heel erg. Ik wil op de één of andere manier niet opvallen. Ergens ook heel dubbel, want ik wil wel overal de beste in zijn (sport, studie, werk, etc.) en dan sta je JUIST in the picture. Weird.
Stampertje voor ik het morgen vergeet: zet 'm op vrijdag! Mijn duimen draaien overuren voor je.
Indigo ik zal je zo ekkes terugmailen!
Hoe gaat het met de rest? xxx
Pelikaan, pfoe....ja, ruimte innemen. Ik heb nooit de koppeling gevoeld tussen afvallen en letterlijk minder ruimte (mogen) innemen. Psychisch ervaar ik dat wel heel erg zo, het liefst ben ik onzichtbaar, want dan kan ik ook niks verkeerd doen. Maar het afvallen heeft voor mij, denk ik, altijd vooral te maken gehad met ergens 'voldoende' in kunnen zijn. Als je de hele dag door jezelf gekeurd wordt op alles wat je doet, dan is je aandacht helemaal op je lichaam en op eten richten een fijne afleiding.
Dat wat je zegt van dat onzichtbaar zijn, ken ik ook heel erg. Ik wil op de één of andere manier niet opvallen. Ergens ook heel dubbel, want ik wil wel overal de beste in zijn (sport, studie, werk, etc.) en dan sta je JUIST in the picture. Weird.
Stampertje voor ik het morgen vergeet: zet 'm op vrijdag! Mijn duimen draaien overuren voor je
.Indigo ik zal je zo ekkes terugmailen!
Hoe gaat het met de rest? xxx
donderdag 31 maart 2011 om 11:09
Met mij gaat het goed.
Maar ik heb wel besloten iets minder te gaan kletsen, en iets meer echt te gaan DOEN.
Want alles bij elkaar heb ik hier al heel wat mooie verhalen neergetypt, maar ben ik echt aangekomen? Nee.
Ja, af en toe een kilo, maar die was er dan twee weken later weer af.
Ik denk overal veel te veel over na, en dat wil ik drastisch gaan verminderen. Nou, eigenlijk ben ik daar al mee begonnen. Ik weet nu waarom ik anorexia heb, waarom ik het eng vind om te eten, waarom ik dit dus vasthoud. Alles is uitgebreid geanalyseerd, en het heeft gewoon geen zin daar keer op keer opnieuw over te beginnen.
Actie dus.
Klinkt makkelijk.
Is het niet.
Maar misschien ook weer niet zó moeilijk als ik mezelf steeds voorhoud. Ik heb het zelf in de hand. Helemaal.
Stampertje, succes met je sollicitatie!
Ook ik duim voor je.
Maar ik heb wel besloten iets minder te gaan kletsen, en iets meer echt te gaan DOEN.
Want alles bij elkaar heb ik hier al heel wat mooie verhalen neergetypt, maar ben ik echt aangekomen? Nee.
Ja, af en toe een kilo, maar die was er dan twee weken later weer af.
Ik denk overal veel te veel over na, en dat wil ik drastisch gaan verminderen. Nou, eigenlijk ben ik daar al mee begonnen. Ik weet nu waarom ik anorexia heb, waarom ik het eng vind om te eten, waarom ik dit dus vasthoud. Alles is uitgebreid geanalyseerd, en het heeft gewoon geen zin daar keer op keer opnieuw over te beginnen.
Actie dus.
Klinkt makkelijk.
Is het niet.
Maar misschien ook weer niet zó moeilijk als ik mezelf steeds voorhoud. Ik heb het zelf in de hand. Helemaal.
Stampertje, succes met je sollicitatie!
Ook ik duim voor je.
vrijdag 1 april 2011 om 20:41
Hallo meiden,
Thx voor jullie support. Afgelopen week wel een drukke week qua gesprekken. De laatste weken heb ik er gemiddeld 4 (gelukkig dat het eindelijk gaat lopen). Vandaag ging naar mijn idee wel goed maar ja dat denk ik wel vaker haha. Ik krijg volgende week terugkoppeling. Volgende week in ieder geval weer drie gesprekken dus we zien het wel. Ik laat het jullie weten. Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Volgende week reageer ik wat uitgebreider op jullie posts maar ga nu slapen, ben erg moe.
Prettig weekend meiden en nogmaals bedankt
Thx voor jullie support. Afgelopen week wel een drukke week qua gesprekken. De laatste weken heb ik er gemiddeld 4 (gelukkig dat het eindelijk gaat lopen). Vandaag ging naar mijn idee wel goed maar ja dat denk ik wel vaker haha. Ik krijg volgende week terugkoppeling. Volgende week in ieder geval weer drie gesprekken dus we zien het wel. Ik laat het jullie weten. Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Volgende week reageer ik wat uitgebreider op jullie posts maar ga nu slapen, ben erg moe.
Prettig weekend meiden en nogmaals bedankt
vrijdag 1 april 2011 om 20:58
quote:stampertje1977 schreef op 01 april 2011 @ 20:41:
Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Wat een goede invloed hebben wij toch
Zijn jullie overigens ook die knopjes kwijt van dikgedrukt etc? Irritant!
Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Wat een goede invloed hebben wij toch
Zijn jullie overigens ook die knopjes kwijt van dikgedrukt etc? Irritant!
vrijdag 1 april 2011 om 20:58
quote:stampertje1977 schreef op 01 april 2011 @ 20:41:
Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Wat een goede invloed hebben wij toch
Zijn jullie overigens ook die knopjes kwijt van dikgedrukt etc? Irritant!
Ik moest trouwens nog wel denken aan jullie tips: schijt aan iedereen, je bent de beste, ze vragen je niet voor niets terug etc en schoot bijna in de lach daar..
Wat een goede invloed hebben wij toch
Zijn jullie overigens ook die knopjes kwijt van dikgedrukt etc? Irritant!
vrijdag 1 april 2011 om 23:05
quote:Pelikaan schreef op 01 april 2011 @ 23:02:
In dat geval: niet grappig!
Oh, ik dacht dat het een 1 april grap van jou was
En dat wij dan zouden zeggen: 'Nee hoor, bij ons staan ze er gewoon!' (Want bij mij staan ze er ook echt gewoon).
Maar later bedacht ik me: 'Nee, als Pelikaan ons zou willen foppen zou ze wel met iets beters komen'
In dat geval: niet grappig!
Oh, ik dacht dat het een 1 april grap van jou was
En dat wij dan zouden zeggen: 'Nee hoor, bij ons staan ze er gewoon!' (Want bij mij staan ze er ook echt gewoon).
Maar later bedacht ik me: 'Nee, als Pelikaan ons zou willen foppen zou ze wel met iets beters komen'
vrijdag 1 april 2011 om 23:08
quote:Lotte35 schreef op 01 april 2011 @ 23:05:
[...]
Oh, ik dacht dat het een 1 april grap van jou was
En dat wij dan zouden zeggen: 'Nee hoor, bij ons staan ze er gewoon!' (Want bij mij staan ze er ook echt gewoon).
Maar later bedacht ik me: 'Nee, als Pelikaan ons zou willen foppen zou ze wel met iets beters komen'
Hihihihi! Nee, het was echt een serieuze opmerking Het zal wel aan mij liggen dan...
Moeten wij trouwens niet op bed? Ik heb nog geen zin eigenlijk, heb zo'n leuke dag gehad..niets bijzonders, maar ik ben gewoon blij
[...]
Oh, ik dacht dat het een 1 april grap van jou was
En dat wij dan zouden zeggen: 'Nee hoor, bij ons staan ze er gewoon!' (Want bij mij staan ze er ook echt gewoon).
Maar later bedacht ik me: 'Nee, als Pelikaan ons zou willen foppen zou ze wel met iets beters komen'
Hihihihi! Nee, het was echt een serieuze opmerking Het zal wel aan mij liggen dan...
Moeten wij trouwens niet op bed? Ik heb nog geen zin eigenlijk, heb zo'n leuke dag gehad..niets bijzonders, maar ik ben gewoon blij
zondag 3 april 2011 om 08:51
Hebben jullie genoten van het weer gisteren?
Pelikaan, mijn icoontjes staan er ook gewoon Fijn dat je zo blij bent
LilStar, Ik ben er nog niet aan toegekomen om je terug te mailen (drukke werk week) maar ben je niet vergeten hoor, ik hoop vanmiddag/-avond ervoor te kunnen gaan zitten.
Lotte, hoe gaat het met jou? Is er al wat meer actie in de taxi? Hoe gaat het met je werk twijfels?
Hier gaat het goed!
Ja, voor het eerst in maanden kan ik dat wel zeggen. Ik ben nog niet "veilig" maar ik kom de dagen goed door, moet me er soms wat doorheen slepen, maar het is echt niet meer overleven.
Hoe gaat het met jullie verder? Espoir, ben benieuwd hoe het met je is! En voor de meelezers, hopelijk gaat het met jullie ook goed. Schroom niet om te komen typen als je je ei kwijt wil, je hoofd wil luchten of alleen even wil spuien!
zondag 3 april 2011 om 10:44
Wat fijn Indigo, dat het weer wat lekkerder met je gaat! Het moet heerlijk voor je zijn, om die verbetering op te merken. Vind jij ook niet dat je na een dip toch meer geniet van de kleine dingen die goed gaan? Ik heb dat zelf heel sterk. Als ik bijvoorbeeld weer een periode slecht slaap, waardeer ik het daarna extra als het weer beter gaat. Zo komt er uit een slechte periode toch iets positiefs.quote:indigoblue schreef op 03 april 2011 @ 08:51:
Lotte, hoe gaat het met jou? Is er al wat meer actie in de taxi? Hoe gaat het met je werk twijfels?
Het gaat echt heel lekker met mij.
Op werkgebied is er de afgelopen week best het één en ander gebeurd.
De afgelopen maanden heb ik vijf middagen per week gewerkt, maar ik merkte (o.a. aan mijn gewicht) dat dat toch teveel was. Ik heb vorige week dus geregeld dat ik voorlopig de donderdag vrij ben, en dat voelt erg goed. Ik moet echt weer aankomen, want nu zit ik op een soort hellend vlak naar beneden. Puur omdat ik in een week meer energie verbruik dan ik binnenkrijg. Even pas op de plaats dus, en mezelf de kans geven het verloren gewicht er weer bij te krijgen.
Verder heb ik wel te horen gekregen dat mijn halfjaarcontract is omgezet naar een jaarcontract. Ze willen me dus graag houden! Dat voelt echt heel goed. Zeker als ik me bedenk dat ik eigenlijk helemaal nog niet beter ben. Stel toch dat het me lukt om op een beter gewicht te komen, dan ligt de wereld toch voor me open? Die gedachte maakt me heel erg blij.
Verder neemt de tandarts me erg serieus, als ik zeg dat dit werk me te weinig uitdaging biedt. Hij probeert me echt te helpen, en zo mocht ik afgelopen woensdag voor het eerst zelf tandsteen verwijderen bij een patiënt. Onder zijn supervisie natuurlijk, maar het ging hartstikke goed! Ik kwam helemaal gelukkig thuis.
Kijk, de ortho blijft mijn ideaal hoor, dat vind ik echt het leukste. Maar doordat ik voor mezelf wat dingen heb geregeld nu, is het gewone assisteren ook nog wel een poosje te doen voor me.
Dus ja, ik voel me erg positief.
Realiseer me gewoon dat ik veel meer in m'n mars heb dan ik altijd dacht. En daar ga ik nu eindelijk eens gebruik van maken.
Lotte, hoe gaat het met jou? Is er al wat meer actie in de taxi? Hoe gaat het met je werk twijfels?
Het gaat echt heel lekker met mij.
Op werkgebied is er de afgelopen week best het één en ander gebeurd.
De afgelopen maanden heb ik vijf middagen per week gewerkt, maar ik merkte (o.a. aan mijn gewicht) dat dat toch teveel was. Ik heb vorige week dus geregeld dat ik voorlopig de donderdag vrij ben, en dat voelt erg goed. Ik moet echt weer aankomen, want nu zit ik op een soort hellend vlak naar beneden. Puur omdat ik in een week meer energie verbruik dan ik binnenkrijg. Even pas op de plaats dus, en mezelf de kans geven het verloren gewicht er weer bij te krijgen.
Verder heb ik wel te horen gekregen dat mijn halfjaarcontract is omgezet naar een jaarcontract. Ze willen me dus graag houden! Dat voelt echt heel goed. Zeker als ik me bedenk dat ik eigenlijk helemaal nog niet beter ben. Stel toch dat het me lukt om op een beter gewicht te komen, dan ligt de wereld toch voor me open? Die gedachte maakt me heel erg blij.
Verder neemt de tandarts me erg serieus, als ik zeg dat dit werk me te weinig uitdaging biedt. Hij probeert me echt te helpen, en zo mocht ik afgelopen woensdag voor het eerst zelf tandsteen verwijderen bij een patiënt. Onder zijn supervisie natuurlijk, maar het ging hartstikke goed! Ik kwam helemaal gelukkig thuis.
Kijk, de ortho blijft mijn ideaal hoor, dat vind ik echt het leukste. Maar doordat ik voor mezelf wat dingen heb geregeld nu, is het gewone assisteren ook nog wel een poosje te doen voor me.
Dus ja, ik voel me erg positief.
Realiseer me gewoon dat ik veel meer in m'n mars heb dan ik altijd dacht. En daar ga ik nu eindelijk eens gebruik van maken.
maandag 4 april 2011 om 12:31
Meiden,
Geweldig nieuws!!!!! Ik heb een baan!!!!!! Ik kan het niet geloven dat zo'n bedrijf (is nogal bekend) mij willen hebben. Ik ben er gewoon stil van.
@Lotte: Waarschijnlijk door die positieve vibe van jou! Blij te lezen dat het zo goed gaat en dat je zelf je grenzen kan aangeven. En natuurlijk het besef dat je met een wat hoger gewicht het gevoel hebt dat je de hele wereld aan kan.
@Indigo: Beetje bij beetje klim je weer op. Dat je nu weer sterker wordt (geestelijk) is een hartstikke goed teken. En dipjes zullen wel blijven komen (voor ons allemaal) maar ik ben ervan overtuigd dat de dipjes steeds minder intens en vaak komen. Keep the spirit Indigo.
@Espoir: Hoe gaat het met jou?
@Pelikaan, Tsj, LilStar: Dikke knuffel voor jullie
Geweldig nieuws!!!!! Ik heb een baan!!!!!! Ik kan het niet geloven dat zo'n bedrijf (is nogal bekend) mij willen hebben. Ik ben er gewoon stil van.
@Lotte: Waarschijnlijk door die positieve vibe van jou! Blij te lezen dat het zo goed gaat en dat je zelf je grenzen kan aangeven. En natuurlijk het besef dat je met een wat hoger gewicht het gevoel hebt dat je de hele wereld aan kan.
@Indigo: Beetje bij beetje klim je weer op. Dat je nu weer sterker wordt (geestelijk) is een hartstikke goed teken. En dipjes zullen wel blijven komen (voor ons allemaal) maar ik ben ervan overtuigd dat de dipjes steeds minder intens en vaak komen. Keep the spirit Indigo.
@Espoir: Hoe gaat het met jou?
@Pelikaan, Tsj, LilStar: Dikke knuffel voor jullie
