Psyche
alle pijlers
De teerling is geworpen
dinsdag 24 mei 2011 om 09:57
Vanmorgen heb ik de stap genomen om een afspraak te maken met de huisarts. Ik ben opgelucht maar vooral erg bang om toe te geven dat het niet zo goed met me gaat. Vooral aan mezelf.
Ik was juist zo trots op mijn doorzettingsvemogen en dat ik alles wel aankon.
Als ik terugkijk op mijn leven zou ik best snappen dat iemand anders hulp nodig heeft, maar ik toch niet?
Er zij nu twee zaken die telkens terugkomen en waar ik niet mee om kan gaan en zich uit in paniekaanvallen.
Ik ben opgegroeid in een onstabiel gezin, achteraf terugkijkend denk ik dat mijn ouders geestelijke problemen hadden en klopte er veel niet. Je zou kunnen zeggen dat het een soort "tokkiegezin" was en ik heb mij vroeger ontzettend veel geschaamt. Ik ga niet in details anders wordt het wel een erg lang verhaal maar mijn vader heeft mij aangerand toen ik veertien was en mijn ouders hebben mij financieel leeggeplukt.
Ik heb keihard gewerkt om van een dubbeltje een kwartje te worden. Materieel is dat ook gelukt.
Ik zit in een relatie die niet werkt en ben mezelf daarin kwijtgeraakt.
Hij kan niet omgaan met drank. Het heeft me negen jaar gekost om hier achter te komen. Ook is het weleens voorgekomen dat hij aggresief werd. Ik voel me zo slap dat ik niet voor mezelf kan kiezen. Hij slaat me niet en dat was voor mij dus voldoende om met hem door te gaan. Ook kan hij heel lief zijn en daar deed ik het mee.
Als mensen zeggen dat liefde geen pijn doet wil ik dat zo graag geloven maar kan ik het me niet voorstellen. Probeer bijvoorbeeld de ondergaande zon in de zee aan iemand uit te leggen die nog nooit een horizon of zelfs maar de zee heeft gezien.
Het doet me goed om een deel van mijn verhaal hier neer te zetten. Ik houd het altijd binnen en dit is de eerste stap om eerlijk te zijn tegen mezelf.
Bedankt voor het lezen en misschien hebben jullie tips of ervaringen wat ik het beste kan doen?
Ik ga zo naar de huisarts en ga hulp vragen brrr.
Ik was juist zo trots op mijn doorzettingsvemogen en dat ik alles wel aankon.
Als ik terugkijk op mijn leven zou ik best snappen dat iemand anders hulp nodig heeft, maar ik toch niet?
Er zij nu twee zaken die telkens terugkomen en waar ik niet mee om kan gaan en zich uit in paniekaanvallen.
Ik ben opgegroeid in een onstabiel gezin, achteraf terugkijkend denk ik dat mijn ouders geestelijke problemen hadden en klopte er veel niet. Je zou kunnen zeggen dat het een soort "tokkiegezin" was en ik heb mij vroeger ontzettend veel geschaamt. Ik ga niet in details anders wordt het wel een erg lang verhaal maar mijn vader heeft mij aangerand toen ik veertien was en mijn ouders hebben mij financieel leeggeplukt.
Ik heb keihard gewerkt om van een dubbeltje een kwartje te worden. Materieel is dat ook gelukt.
Ik zit in een relatie die niet werkt en ben mezelf daarin kwijtgeraakt.
Hij kan niet omgaan met drank. Het heeft me negen jaar gekost om hier achter te komen. Ook is het weleens voorgekomen dat hij aggresief werd. Ik voel me zo slap dat ik niet voor mezelf kan kiezen. Hij slaat me niet en dat was voor mij dus voldoende om met hem door te gaan. Ook kan hij heel lief zijn en daar deed ik het mee.
Als mensen zeggen dat liefde geen pijn doet wil ik dat zo graag geloven maar kan ik het me niet voorstellen. Probeer bijvoorbeeld de ondergaande zon in de zee aan iemand uit te leggen die nog nooit een horizon of zelfs maar de zee heeft gezien.
Het doet me goed om een deel van mijn verhaal hier neer te zetten. Ik houd het altijd binnen en dit is de eerste stap om eerlijk te zijn tegen mezelf.
Bedankt voor het lezen en misschien hebben jullie tips of ervaringen wat ik het beste kan doen?
Ik ga zo naar de huisarts en ga hulp vragen brrr.
dinsdag 24 mei 2011 om 10:27
quote:Ratteke schreef op 24 mei 2011 @ 10:16:
Biebje, wat goed dat je inzicht hebt gekregen. Therapie gaat écht helpen! Been there, done that. Heel veel sterkte de komende tijd, het is niet altijd even makkelijk maar uiteindelijk zie je in dat je anders bent en voelt. Zet m op!
Hier werd ik altijd zo bang van, toen ik in het begin van mijn burnout zat. Ik dacht toen dat ik helemaal niet wilde veranderen. Ik wilde mezelf terug, zoals ik was voordat ik instortte. Nu, een half jaar later, merk ik pas dat ik helemaal niet dicht bij mezelf stond toen en dat wil ik niet meer. Maar het heeft me een hoop moeite gekost om dat in te zien, dat veranderen ook ten goede kan zijn.
Succes Bieb, laat je weten hoe het ging?
Biebje, wat goed dat je inzicht hebt gekregen. Therapie gaat écht helpen! Been there, done that. Heel veel sterkte de komende tijd, het is niet altijd even makkelijk maar uiteindelijk zie je in dat je anders bent en voelt. Zet m op!
Hier werd ik altijd zo bang van, toen ik in het begin van mijn burnout zat. Ik dacht toen dat ik helemaal niet wilde veranderen. Ik wilde mezelf terug, zoals ik was voordat ik instortte. Nu, een half jaar later, merk ik pas dat ik helemaal niet dicht bij mezelf stond toen en dat wil ik niet meer. Maar het heeft me een hoop moeite gekost om dat in te zien, dat veranderen ook ten goede kan zijn.
Succes Bieb, laat je weten hoe het ging?
dinsdag 24 mei 2011 om 11:35
Pffff ik ben er weer.
Uiteindelijk vond ik het dus helemaal niet moeilijk om mijn verhaal te doen, ik bleef maar praten en praten (en huilen). Ze heeft goed geluisterd en me de bevestiging gegeven dat het goed is dat ik gekomen ben. In mijn hart blijf ik denken dat ik me niet aan moet stellen en door moet gaan
Ze weet niet direct een oplossing omdat het verhaal zo groot is en ik op zich heel goed kan omschrijven wat er is en hoe ik daarmee om ga. Ik heb al veel gelezen over angststoornissen en paniekaanvallen (o.a. op dit forum) en ze gaf ook aan dat het daarom niet nodig was om me daar verder informatie over te geven. Is ook zo.
Vrijdag ga ik weer naar haar toe en dan gaan we het ontwarren en een actieplan opstellen. Op dit moment weet ze niet waar ik het beste bij gebaat ben. Afwachten dus..
Bedankt voor de reacties en de knuffels
Uiteindelijk vond ik het dus helemaal niet moeilijk om mijn verhaal te doen, ik bleef maar praten en praten (en huilen). Ze heeft goed geluisterd en me de bevestiging gegeven dat het goed is dat ik gekomen ben. In mijn hart blijf ik denken dat ik me niet aan moet stellen en door moet gaan
Ze weet niet direct een oplossing omdat het verhaal zo groot is en ik op zich heel goed kan omschrijven wat er is en hoe ik daarmee om ga. Ik heb al veel gelezen over angststoornissen en paniekaanvallen (o.a. op dit forum) en ze gaf ook aan dat het daarom niet nodig was om me daar verder informatie over te geven. Is ook zo.
Vrijdag ga ik weer naar haar toe en dan gaan we het ontwarren en een actieplan opstellen. Op dit moment weet ze niet waar ik het beste bij gebaat ben. Afwachten dus..
Bedankt voor de reacties en de knuffels
dinsdag 24 mei 2011 om 13:08
Voor mijn gevoel zou de wereld vergaan als ik die stap zou nemen. Maar ik merk nu dat de wereld gewoon doorgaat en dat ik zelfs een beetje rustiger ben.
Maar jij hebt dus een burnout (gehad)?
Met welke hulp ben jij op dit punt gekomen?
(Als je dat wilt delen tenminste)
Volgens mij heb ik (nog) geen burnout maar ik vind het moeilijk om dat in te schatten. Ik zou wel graag ervaringen willen horen over soorten therapie. Ik ben aan het zoeken op internet maar er zijn zoveel soorten dat ik door de bomen het bos niet meer zie.
Maar jij hebt dus een burnout (gehad)?
Met welke hulp ben jij op dit punt gekomen?
(Als je dat wilt delen tenminste)
Volgens mij heb ik (nog) geen burnout maar ik vind het moeilijk om dat in te schatten. Ik zou wel graag ervaringen willen horen over soorten therapie. Ik ben aan het zoeken op internet maar er zijn zoveel soorten dat ik door de bomen het bos niet meer zie.
dinsdag 24 mei 2011 om 13:54
Ik heb cognitieve gedragstherapie (cgt) gehad. Het idee is (grofweg) dat je leert je eigen gedachten te herkennen en om te buigen. Dus stel dat je een bekende ziet op straat, die je geen gedag zegt. Ik dacht dan altijd:"Zie je wel, hij wil me óók al geen gedag zeggen. Ik ben dus niet de moeite waard om gedag te zeggen." Met alle gevolgen van dien. Ik werkte kei- en keihard om aan de eisen te voldoen die ik aan mezelf stelde. En ik voldeed nooit, dus uiteindelijk was ik op.
Ik ben door de cgt die gedachten eerst achteraf gaan herkennen, dus echt twee dagen later, en die herkenning kwam steeds sneller. Nu begin ik langzaam op het punt te komen dat ik de gedachte niet eens meer heb. Af en toe. Maar als ik hem wel heb, kan ik hem ook zo weer omdenken, met bijvoorbeeld:"Klopt dat wel? Hoe weet ik dat? Kan het niet zijn dat hij gewoon in gedachten verzonken is?"
Verder vond ik rondkijken op deze site heel interessant (ter indicatie hoe een therapie is opgebouwd): http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke-effectiviteit/
Het is natuurlijk helemaal niet wetenschappelijk verantwoord, maar er staan wel veel tips en waarheden op. Eye-openers.
Ik ben door de cgt die gedachten eerst achteraf gaan herkennen, dus echt twee dagen later, en die herkenning kwam steeds sneller. Nu begin ik langzaam op het punt te komen dat ik de gedachte niet eens meer heb. Af en toe. Maar als ik hem wel heb, kan ik hem ook zo weer omdenken, met bijvoorbeeld:"Klopt dat wel? Hoe weet ik dat? Kan het niet zijn dat hij gewoon in gedachten verzonken is?"
Verder vond ik rondkijken op deze site heel interessant (ter indicatie hoe een therapie is opgebouwd): http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke-effectiviteit/
Het is natuurlijk helemaal niet wetenschappelijk verantwoord, maar er staan wel veel tips en waarheden op. Eye-openers.
dinsdag 24 mei 2011 om 18:23
Bedankt voor de informatie ik ga het lezen.
Verder een rare dag vandaag het voelt onwerkelijk allemaal.
Ik probeer me een beetje te ontspannen door bijvoorbeeld de "lichte" topics te volgen en een beetje tv te kijken.
Het ene moment gaat het goed en het anderen moment weer paniek en huilen.
Ik doe aan yoga en meditatie sinds mijn eerste paniekaanvallen zo'n jaar geleden en de huisarts gaf aan dat het goed was. Maar het lukt me niet om me er mee bezig te houden.
Misschien morgen.
Verder een rare dag vandaag het voelt onwerkelijk allemaal.
Ik probeer me een beetje te ontspannen door bijvoorbeeld de "lichte" topics te volgen en een beetje tv te kijken.
Het ene moment gaat het goed en het anderen moment weer paniek en huilen.
Ik doe aan yoga en meditatie sinds mijn eerste paniekaanvallen zo'n jaar geleden en de huisarts gaf aan dat het goed was. Maar het lukt me niet om me er mee bezig te houden.
Misschien morgen.
