De toekomst zwaar vinden...

Ik denk dat als je depressief bent je weinig tot niets hebt aan verhalen van mensen die zich niet zoals jij voelen. Het zou fijn zijn als het zo zou werken, maar ik vrees dat je er niet veel aan hebt.

Jij ervaart het leven momenteel als één lange, vervelende sleur vol met moeilijk-moeilijk-moeilijk.

Ik neem aan dat je ook weinig zin hebt in en je niet verheugt op uitstapjes, etentjes, vakanties, avondjes thuis met vrienden, etc. en dat is voor veel mensen nou juist wat kleur aan hun dagelijks bestaan geeft. Als je goed in je vel zit kun je ook genieten van onverwachte dingen, van het moment zelf.

Rot voor je, dat je het leven als ze zwaar ervaart.

Ligt een groot gedeelte ook niet bij je baan? Vind je die nog wel leuk? Is er een mogelijkheid om iets totaal anders te gaan doen? Voor jezelf beginnen? Omscholen? Minder werken?

Klinkt heel cliché, maar door te kijken naar wat je wel hebt en daar van te genieten. Dingen doen die je leuk vindt.

Maar toen ik een PPD had kon ik dit niet, ik kon niet meer vooruit kijken en niet meer relativeren.

Kan je er niet voor zorgen dat je geen slaaf meer bent van de maatschappij? Kan je geen ander werk zoeken? Laat de zorgen om de auto over aan je man. Hij regelt alles zodat jij je geen zorgen hoeft te maken. En kijk vooral naar de dingen die je wel hebt. Bijvoorbeeld de zorgzame man die genoeg van je houdt om zich zorgen te maken.

Er zit ergens een dun lijntje tussen nergens plezier uit kunnen halen en domweg geen dingen doen waar je écht plezier uithaalt. Maar als ik jouw post lees schrik ik toch wel een beetje. Gedachten over er niet meer willen zijn, die zijn niet normaal. Ze passen wel bij het ziektebeeld van een depressie. Het lijkt me dus verstandig dat je nog eens contact opneemt met je behandelaars om te kijken of je nou wel echt genezen bent. Beterschap!

jij zou helemaal niet aan de toekomst moeten denken eerlijk gezegd.



de toekomst staat niet vast. het zaad voor de toekomst strooi je vandaag in het heden in. waar het om gaat is hoe je er NU mee omgaat.



zoek de zilveren randjes bij elke donderwolk die je NU boven je ziet verschijnen. maak er een spelletje met jezelf van om positief te denken. bijvoorbeeld... je staat alweer voor een rood stoplicht vandaag. ipv denken ... godverdorrie sta ik alweer voor een rood stoplicht, dan ga je een wedje met jezelf leggen over hoeveel rode stoplichten je vandaag denkt tegen te komen. 15?

probeer het met zoveel mogelijk humor in te zien... sta je weer stil voor zo'n kreng en denk je... mmm... nummer 7... ik heb er nog 8 te gaan... ik doe goeie zaken vandaag.

kom je onder de 10 geef je jezelf een beloning.

misschien niet helemaal een goed voorbeeld... maar het gaat mij erom dat je begrijpt wat ik bedoel .

zoek uitdaging in je zelf in de kleine momenten. beloon jezelf.



dan nog iets.

geef geen aandacht aan het verleden. de energie uit het verleden mag geen belemmering zijn om je handelen NU te beinvloeden... zie bovenstaande met zaadjes en toekomst.



al wat je moet doen is handelen in het NU en je niet laten afleiden door toekomst



je moet gewoon je focus verleggen en je bewust worden van je eigen negatieve gedachten. negatieve gedachten trekken negatieve dingen aan weet je... vandaar dat ik zeg dat je in ieder klein moment de zilveren randjes moet proberen te zien.



probeer zoveel mogelijk op eigen kracht te doen. ieder succesje hoe klein ook, sterkt je verder in je genezing.



maar....



gun jezelf ook wat tijd om je lekker negatief te voelen bij tijd en wijle. het is niet erg om dat te doen omdat dat ruimte geeft aan het verwerken van je gevoelens... zowel de plus als de min kant.

houd een dag boek bij..schrijf op wat je voelt die dag bij wat je meemaakt en kijk of je die gevoelens kunt koppelen aan gebeurtenissen.



het is niet makkelijk.... maar zeker goed te doen.



ik heb horen zeggen dat yoga en onspanningsoefeningen ook helpen... of gewoon een wandeling in de natuur.



heel veel sterkt

Ik had dat gevoel ook, al was ik niet depressief. Had gewoon een ontzettende hekel aan mijn studie en werk. In september switch ik en ga ik een master doen die me ontzettend leuk lijkt en dat maakt dat ik het nu ook niet meer zo erg vind wat ik voor de rest moet doen. Wat ik nu doe geeft me gewoon geen enkele energie, slurpt het juist op. Heb geen hobby's meer over, omdat ik zo leegezogen van energie ben.



Dus weet je zeker dat je wel op de juiste plek zit? Sterkte!

De laatste 2 alinea's zijn erg herkenbaar voor mij. Al heb ik deze gevoelens redelijk kort, en niet jaren.

Ik kan op zich hier wel over praten met mensen, maar houd het meeste voor mij. Want ik ben bang om mensen van mij af te stoten door zo negatief te doen.



Het is altijd zo mooi en gemakkelijk gezegd: positief denken, tel je zegeningen, maar ik zou wel eens willen weten hoeveel mensen dit werkelijk kunnen als ze in een heel beroerde situatie zitten. Ik zal dan wel zwak zijn, maar ik kan het niet.

quote:doemaarzonnebloemen schreef op 28 februari 2015 @ 11:10:

De laatste 2 alinea's zijn erg herkenbaar voor mij. Al heb ik deze gevoelens redelijk kort, en niet jaren.

Ik kan op zich hier wel over praten met mensen, maar houd het meeste voor mij. Want ik ben bang om mensen van mij af te stoten door zo negatief te doen.



Het is altijd zo mooi en gemakkelijk gezegd: positief denken, tel je zegeningen, maar ik zou wel eens willen weten hoeveel mensen dit werkelijk kunnen als ze in een heel beroerde situatie zitten. Ik zal dan wel zwak zijn, maar ik kan het niet.



daar heb je zeker gelijk in... en ja het is een dooddoener. toen ik in mijn depressie zat werd ik eerlijk gezegd heel aggressief van dit soort goedbedoelde uitingen van anderen.



wat ik niet besefde toen was dat ik die beroerde situtatie zelf maakte. door negatief te denken.

door bij voorbaat al uit te gaan van het negatieve.



daarom zeg ik ook... houd het bij het nu en maak de kleine dingen de moeite waard.

Je bedoelt een post partum depressie, toch reisa? Ik ging googlen en kwam op paranoide persoonlijkheidsstoornis namelijk. Ik onthou die afkortingen niet allemaal.



Ik heb een chronisch depressieve stoornis, wat betekent dat bij mij de depressie altijd weer terug komt. Ze noemden dat vroeger recidiverende depressies. De eerste had ik in 1994. Ik ben nu 40 en ik heb er al heel wat achter de rug. En ik denk vaak aan de Loesje uitspraak: chronisch ziek zijn vraagt om chronisch optimisme. Ik weet dat ik me weer wat beter ga voelen na een tijdje. En soms is het wachten daarop, uitzitten dus. Ik probeer een ritme aan te houden, elke dag buiten te komen, geen maaltijden over te slaan en voldoende uren te slapen.



Ik denk dat depressie in veel verschijningsvormen komt. En soms kan iemand er in 1 keer vanaf zijn, soms komt het toch weer terug. Een psychische aandoening kan te maken hebben met omstandigheden, aanleg en je persoonlijkheid.



Ik denk wel dat het belangrijk is erachter te komen aan welke vorm je lijdt. Maar het kan zijn dat alleen de tijd uitsluitsel kan bieden. Ik wist pas dat ik een chronische stoornis had toen ik 32 was. Ik hoopte heel erg dat de depressies bij mijn jeugd hoorden maar dat was niet zo. Ik heb namelijk ook chronisch ptss, de motor van mijn depressies. En ik heb in mijn leven ook omstandigheden gehad die tot depressie hebben geleid.



Dus als je denkt dat je nu weer depressief bent, zou ik dat wel aan gaan geven op je werk. Tenminste, het klinkt ernaar dat ze je willen helpen. Of ben je bang voor je contract? Ik moet toegeven dat ik ben ontslagen door depressie maar ik had een jaarcontract.



Mijn advies is om iig niet te wachten in jouw situatie, tot het weer over gaat maar terug te gaan naar de psycholoog om uit te zoeken of dit nog een restje is van je vorige depressie, of dat het een nieuwe is en hoe dat komt. Ik weet al hoe het zit bij mij en ik gebruik ook dagelijks medicatie. Ik heb geaccepteerd dat dit bij me hoort. Maar ik weet niet of dat bij jou wel zo is. Daar moet je toch achter zien te komen.



Ik dacht/denk in periodes dat ik niet depressief was, nooit zwaar over de toekomst. Mijn truuk om erachter te komen of ik depressief ben, is, als ik me afvraag of ik depressief zou kunnen zijn, ben ik het. Na al die keren heb ik gemerkt dat dat altijd gebeurt, ik heb een soort instinct ontwikkeld daarvoor. Ik ben zeker niet altijd depressief. Ik werk niet meer maar kan de dips tegenwoordig beperken tot enkele weken ipv vroeger 6 maanden ofzo. Dat is omdat ik niet meer werk, daar was ik teveel energie aan kwijt. Dat heeft trouwens met mijn karakter te maken, een streber ben ik. En ik heb er nu ervaring mee. Ik kan dingen doen om depressie te voorkomen en ik weet als ik depressief ben dat ik niet teveel naar mijn hersenen moet luisteren. Die funktioneren dan namelijk niet goed.



Dus ja, je kunt een tijdelijke depressie hebben of er ook een aanleg voor hebben en het is wel belangrijk te weten hoe dat zit. Ik weet dat het heel zwaar kan zijn dus wees lief voor jezelf en veel sterkte.

quote:mrsdoubtfire schreef op 28 februari 2015 @ 11:14:

[...]





daar heb je zeker gelijk in... en ja het is een dooddoener. toen ik in mijn depressie zat werd ik eerlijk gezegd heel aggressief van dit soort goedbedoelde uitingen van anderen.



wat ik niet besefde toen was dat ik die beroerde situtatie zelf maakte. door negatief te denken.

door bij voorbaat al uit te gaan van het negatieve.



daarom zeg ik ook... houd het bij het nu en maak de kleine dingen de moeite waard.



Thanx voor je begrip.

Maar als je het al beseft had, had het uitgemaakt? Had je door dat besef wel positief kunnen denken?

quote:al die jaren nog werken, altijd maar moe thuis komen, altijd die druk op je dat je met de tijd mee moet gaan qua kennis en vaardigheden, altijd nog een beetje maand overhouden i.p.v. salaris. Altijd maar die stress om of de auto nog lang genoeg meegaat, en hopelijk niet alweer naar de garage moet. Ofwel gewoon constant een slaaf te zijn voor de maatschappij.

Ik denk dat er niemand is die hiervan in de gloria raakt. Dit soort dingen en gevoelens zijn deel van het leven.

Het probleem is niet dat er waarschijnlijk negatieve dingen gaan gebeuren, maar dat jij dat ten eerste ziet als onvermijdelijk en zwaar, en dat er blijkbaar niet iets tegenover staat dat het lichter maakt. Als je de nare dingen niet meer kunt relativeren en niet meer in balans kunt komen, dan is het leven inderdaad heel zwaar.



Kun je je blik op de realiteit en de toekomst uitbreiden, en de goede dingen erin opnemen? Of zijn er op dit moment voor jou geen goede dingen?



De toekomst bestaat niet hè. Elke toekomst die jou deprimeert bestaat alleen in je hoofd.

Daarmee wil ik niet zeggen dat je moet geloven dat je verwachtingen niet reëel zijn. Het kan best dat de auto het begeeft en dat het salaris lang minder blijft dan je zou willen. Maar je daar nu al neerslachtig onder voelen is niet reëel. Je voelt je slecht en dat projecteer je op de toekomst, waardoor die voor jou heel echt voelt. Als je inziet dat het puur je eigen blik is die zo negatief is, kan dat helpen om je gevoelens te relativeren. Ze zijn dan niet ineens weg. Maar door in te zien dat ze niet een afspiegeling zijn van de werkelijkheid, geef je ze minder macht.

maar je weet toch helemaal niet hoe de toekomst eruit ziet?

quote:tyche schreef op 28 februari 2015 @ 11:20:

[...]



Ik denk dat er niemand is die hiervan in de gloria raakt. Dit soort dingen en gevoelens zijn deel van het leven.

Het probleem is niet dat er waarschijnlijk negatieve dingen gaan gebeuren, maar dat jij dat ten eerste ziet als onvermijdelijk en zwaar, en dat er blijkbaar niet iets tegenover staat dat het lichter maakt. Als je de nare dingen niet meer kunt relativeren en niet meer in balans kunt komen, dan is het leven inderdaad heel zwaar.



Kun je je blik op de realiteit en de toekomst uitbreiden, en de goede dingen erin opnemen? Of zijn er op dit moment voor jou geen goede dingen?



De toekomst bestaat niet hè. Elke toekomst die jou deprimeert bestaat alleen in je hoofd.

Daarmee wil ik niet zeggen dat je moet geloven dat je verwachtingen niet reëel zijn. Het kan best dat de auto het begeeft en dat het salaris lang minder blijft dan je zou willen. Maar je daar nu al neerslachtig onder voelen is niet reëel. Je voelt je slecht en dat projecteer je op de toekomst, waardoor die voor jou heel echt voelt. Als je inziet dat het puur je eigen blik is die zo negatief is, kan dat helpen om je gevoelens te relativeren. Ze zijn dan niet ineens weg. Maar door in te zien dat ze niet een afspiegeling zijn van de werkelijkheid, geef je ze minder macht.Mooie post, Tyche

ja zo als jij het schetst zou ik ook denken 'laat maar'.



Maar hey, je maakt voor een groot deel zelf je toekomst. Mij vallen het 'altijd moe thuis komen' en financiële zorgen op. Lijkt me dat je het idee hebt 'waar doe ik het allemaal voor, we komen maar net uit met geld'.



Lijkt mij dus zaak om heel goed te gaan kijken naar verhuismogelijkheden, andere baan, dichter bij eventueel werk wonen, eventueel minder werken, andere bespaarmogelijkheden.



Ik denk dat het probleem niet zo zeer aan jouw psyche ligt, maar gewoon aan de omstandigheden die jij niet leuk vindt. En dat mag. En dat kan veranderd worden.

Nee, het ligt vast niet aan haar psyche. Daarom slikt ze nog antidepressiva en gaat ze nog steeds naar een psycholoog. Lezen, mensen. En een ernstige depressie die over is in een half jaar? Ga je voor de guiness world book of records? Ga aangeven dat het slechter met je gaat bij je psycholoog en vraag die om raad ipv aan de salonpsychiaters hier. Echt.

Goh gladoortje, het kan dus niet zo zijn dat iemand en depressief is en gewoon beroerde omstandigheden heeft waar iemand die niet depressief is OOK van zou balen? Het kan ook en/en zijn he..



Over haar depressie doe ik juist wegens het feit dat ik haar arts niet ben geen uitspraken. Volgens mij ben jij eerder de gene die last heeft van tunnel visie door je eigen ervaringen. Haar omstandigheden kunnen ook bij dragen aan de depressie, en die lost een psychiater of een pil niet op voor haar. Dat kan ze beter met haar man bespreken want ze zitten er samen in.

Ben je wel echt uit de depressie? Heb je wellicht een dysthyme stoornis?