Denk vaak aan ex-schoonmoeder

Eerst het e.e.a vooraf..



Mijn ex en ik zijn nu zo'n 11jr gescheiden.

Co-ouderschap met 2 kinderen.

Oudste is het huis uit.

Relatie tussen ex en mij is goed..goed overleg..tijd voor een koffie bij "afleveren" van kind..

Beiden hertrouwd..onderling is het ook goed(bijna een sprookje hè)



Als kind bij ons is, en ze wilde logeren bij ex-schoonouders kon ik haar gewoon brengen en halen, of andersom..

Soms een kop thee bij binnenkomst of een praatje..

Uiteraard was er in het begin vd scheiding wel frustratie's boosheid etc(ik was de schuldige die bij hun zoon wegging, en dat is toch wel n beetje zo gebleven)

Maar goed in de loop vd jaren verzacht dat, en zien ze dat beide partijen gelukkig zijn en dat het met hun kleinkinderen goed gaat..



Schoonmoeder was een schat voor de kinderen, alles kon en alles mocht, vandaar dat ze er ook graag naar toe wilden.

Het waren bijzondere mensen, vreemd..kon in het begin niet zo goed met ze overweg, maar in de loop van de jaren accepteer je dat(en zij mij natuurlijk) en heb je het goed met elkaar.



Ineens werd ex-schoonmoeder bijna 2jr gelden ziek..binnen een half jr was ze "gewoon"weg..ze heeft geen afscheid kunnen nemen, en de familie niet van haar, omdat ze in coma raakte, en daar 5 weken in bleef.

Ze is maar 64 geworden..veel te jong.



Veel verdriet van de kinderen, met name de jongste..die heeft er nog last van, maar kan daar niet met haar vader over praten. Hij sluit zich nl af voor emotie's..niet echt een gevoelsmens..(we zijn allemaal verschillend toch?)

En gezien ik/wij juist gevoels mensen zijn, komt ze er gelukkig wel bij mij mee..



Mijn man en ik zijn ook naar de uitvaart geweest..op uitnodiging uiteraard.

De wens was dat een ieder een witte bloem meenam.

Ik heb 2 witte bloemen meegenomen, en een kaartje bijgedaan, met een persoonlijke tekst.

Ik heb haar nog gezien, en ben erg geschrokken, werd er misselijk van..Mijn God..25kg lichter, zo anders natuurlijk..haar gezicht klopte niet met hoe ik haar voor het laatst had gezien..

Heb daar lang last van gehad..



Binnen een jaar had ex-schoonpa een andere vrouw..mijn jongste was helemaal van slag..kon daar niet mee dealen..logisch..was ook kort geleden.

En nog heeft ze er moeite mee.

Ze vindt de "nieuwe" vrouw wel heel aardig, dat is het punt niet..maar dat opa al zo snel een nieuwe vrouw heeft, voelt als verraad voor haar.



Waar ik tegenaan loop is het volgende..het valt mij op dat ik vaak aan haar denk..

Aan hoe zij was, die kist waar ze in lag, hoe ze met de kinderen omging, dat we altijd welkom waren, de gekke dingen..

Het is nu anderhalf jr geleden, maar zolang denk ik ook aan haar.

Niet in negatieve zin..en ook niet elke dag..

Maar ik vind het zo wonderlijk dat het mij zo raakt, want dat doet het, en ik weet niet waarom..



Misschien ook omdat zij zo leuk was voor de kinderen..jongste ging daar tussen de middag altijd eten, in de week dat ze bij haar vader is..



Ik vraag mij af of dit normaal is? Of een verwerkings proces?

Mijn man weet dit ook, heeft er geen moeite mee natuurlijk dat dit mij zo raakt..

Ik heb mijn ex gevraagd of het oke met hem gaat betreft zijn moeder..hij denkt er nooit aan, en het is zoals het is..



Is dit herkenbaar voor 1 van jullie?



Nadanni..

Ruza..



Dat is ook wat ik mij dochter vertel hoor..

Hij is 70, en geen man om alleen te zijn..en zo wil hij zijn dagen ook niet slijten..

En je ziet/zag ook dat hij zijn vrouw mist..maar moeite heeft met het alleen zijn..



Vivalda..

Ik had deze gevoelens niet verwacht..[/quote]

Juist omdat wij al zo lang uit elkaar zijn, en ik dus nog sumier contact met haar/hen had/heb..

Ging iets niet goed..