Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
woensdag 22 september 2010 om 15:16
quote:mdefinitelyme schreef op 19 september 2010 @ 23:13:
[...]
Heey sorry voor de late reactie,
Maar bij mij begon het dus als eerste op mijn 19e. Ik kreeg toen net mijn eigen huis, in een andere stad, weg van het oude vertrouwde en dat was allemaal net iets te veel van het goede. Toen ik bij mijn ouders woonde had ik wel last van onzekerheid maar het ging net als bij jou niet zo ver omdat ik mij daar veilig voelde.
Verder over hypnose, Ik was in eerste instantie ook niet echt enthousiast bij het horen van hypnotherapie. Het leek mij vet eng en ik dacht meteen aan rasti rostelli fratsen. Dit bleek het dus totaal niet te zijn(lees mijn links).
Het is een bewezen therapie die zowel in de reguliere geneeskunde als in de alternatieve geneeswijzen wordt gebruikt voor uiteenlopende klachten, psychisch maar ook lichamelijk. En ik vond het een voordeel dat het zo snel werkte en ik heel snel resultaat had. Ik liep elke keer steeds vrolijker de deur uit en vooral ook heel relaxed alsof er een last van mijn schouders was gevallen.
De kans op terugval weet ik niet. Ik heb zelf nog geen terugvallen ervaren en heb anderen daar ook niet over gehoord( heb informatie ingewonnen bij verschillende hypnotherapeuten).
Voor wat voor klachten is hypnotherapie?
Psychische&lichamelijke klachten
> trauma’s
> angsten en vrezen
> boulimia
> depressies
> relatieproblemen
> verwerking misbruik
> rouwverwerking
> stress, overspannenheid, burn-out
> verslavingen
> zelfvertrouwen > migraine
> hoge bloeddruk
> diverse pijnen
> maag- en darmklachten
> eczeem
> verbeteren van concentratie en geheugen
> hyperventilatie
> wratten
(en nog veel meer)
Hier een paar links over hypnotherapie
1. http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypnotherapie
2. http://mens-en-gezondheid ... wat-is-hypnotherapie.html
3. http://www.hypnose-mentor.nl/
4. http://www.hypnotherapie.nl/
5.http://www.innerned.org/hypno.html
hoop dat je hier iets aan hebt:) groetjes!
Zou je mij iets meer kunnen vertellen over de hypnotherapie? Het lijkt mij ook eng, haha. Maar ik zag dat ze het ook in mijn woonplaats geven, zelfs dichtbij mij, en ik heb misschien wel interesse. Je bent dus niet helemaal weg? Weet je wel wat je zegt? Moet je er in geloven? Ben je daarna wel weer helemaal bij? Haha, of blijf je in trance...Voelde je je na 1 keer al beter en dat werd dus alleen maar beter en beter?
Dank je.
[...]
Heey sorry voor de late reactie,
Maar bij mij begon het dus als eerste op mijn 19e. Ik kreeg toen net mijn eigen huis, in een andere stad, weg van het oude vertrouwde en dat was allemaal net iets te veel van het goede. Toen ik bij mijn ouders woonde had ik wel last van onzekerheid maar het ging net als bij jou niet zo ver omdat ik mij daar veilig voelde.
Verder over hypnose, Ik was in eerste instantie ook niet echt enthousiast bij het horen van hypnotherapie. Het leek mij vet eng en ik dacht meteen aan rasti rostelli fratsen. Dit bleek het dus totaal niet te zijn(lees mijn links).
Het is een bewezen therapie die zowel in de reguliere geneeskunde als in de alternatieve geneeswijzen wordt gebruikt voor uiteenlopende klachten, psychisch maar ook lichamelijk. En ik vond het een voordeel dat het zo snel werkte en ik heel snel resultaat had. Ik liep elke keer steeds vrolijker de deur uit en vooral ook heel relaxed alsof er een last van mijn schouders was gevallen.
De kans op terugval weet ik niet. Ik heb zelf nog geen terugvallen ervaren en heb anderen daar ook niet over gehoord( heb informatie ingewonnen bij verschillende hypnotherapeuten).
Voor wat voor klachten is hypnotherapie?
Psychische&lichamelijke klachten
> trauma’s
> angsten en vrezen
> boulimia
> depressies
> relatieproblemen
> verwerking misbruik
> rouwverwerking
> stress, overspannenheid, burn-out
> verslavingen
> zelfvertrouwen > migraine
> hoge bloeddruk
> diverse pijnen
> maag- en darmklachten
> eczeem
> verbeteren van concentratie en geheugen
> hyperventilatie
> wratten
(en nog veel meer)
Hier een paar links over hypnotherapie
1. http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypnotherapie
2. http://mens-en-gezondheid ... wat-is-hypnotherapie.html
3. http://www.hypnose-mentor.nl/
4. http://www.hypnotherapie.nl/
5.http://www.innerned.org/hypno.html
hoop dat je hier iets aan hebt:) groetjes!
Zou je mij iets meer kunnen vertellen over de hypnotherapie? Het lijkt mij ook eng, haha. Maar ik zag dat ze het ook in mijn woonplaats geven, zelfs dichtbij mij, en ik heb misschien wel interesse. Je bent dus niet helemaal weg? Weet je wel wat je zegt? Moet je er in geloven? Ben je daarna wel weer helemaal bij? Haha, of blijf je in trance...Voelde je je na 1 keer al beter en dat werd dus alleen maar beter en beter?
Dank je.
woensdag 22 september 2010 om 15:21
Hmm, ik heb nu ook ff dat stuk gelezen. Maar eerlijk gezegd klinkt het voor mij te zweverig. Ik heb al veel alternatieve dingen geprobeerd, en die werkten niet bij mij...
Grr, ben bezig met inpakken maar krijg steeds hartkloppingen, zere arm/rug etc. Echt heel vervelend. Maargoed, de keuken is zo goed als ingepakt en alle boeken zitten ook al in een doos!
Grr, ben bezig met inpakken maar krijg steeds hartkloppingen, zere arm/rug etc. Echt heel vervelend. Maargoed, de keuken is zo goed als ingepakt en alle boeken zitten ook al in een doos!
woensdag 22 september 2010 om 17:43
Ik heb 2 weken terug oxazepam gehad van de dokter en vond het doodeng om in te nemen. Maar ik nam een 1/2je, en dat is echt weinig en voelde me al snel goed! Echt, niet duf of "gekkig" in je hoofd, gewoon normaal. Ik slik ze niet elke dag, maar af en toe dus een 1/2je en dat kan absoluut geen kwaad. Soms zijn er periodes in je leven dat je het even nodig hebt...
Niet dat ik je aan de pillen wil hoor, haha, maar misschien is het handig om te hebben als je begint met je ad.
Niet dat ik je aan de pillen wil hoor, haha, maar misschien is het handig om te hebben als je begint met je ad.
donderdag 23 september 2010 om 08:56
Ik heb vorig jaar ook oxazepam gekregen vd huisarts en ik gebruikte het alleen voor de vakantie zodat ik goed sliep.
Heb het 1 keer overdag gebruikt en bij mij ging alleen de piek vd angst eraf maar ik had zeker nog duidelijke klachten.
Voor mij geen aanrader dus.
@chocolate; mss is het wel goed als je aan de AD begint om oxazepam te gebruiken, zelf heb ik daar dus geen ervaring mee maar persoonlijk zou ik het wel gebruiken als ik aan de AD ging.
Beetje dubbel bericht he!? haha, zo raar werkt het nou, in mijn hoofd!
Succes nog met inpakken en hoe voel je je? En je ouders/vriend hebben die goed gereageerd op het feit dat je verhuist?
Heb het 1 keer overdag gebruikt en bij mij ging alleen de piek vd angst eraf maar ik had zeker nog duidelijke klachten.
Voor mij geen aanrader dus.
@chocolate; mss is het wel goed als je aan de AD begint om oxazepam te gebruiken, zelf heb ik daar dus geen ervaring mee maar persoonlijk zou ik het wel gebruiken als ik aan de AD ging.
Beetje dubbel bericht he!? haha, zo raar werkt het nou, in mijn hoofd!
Succes nog met inpakken en hoe voel je je? En je ouders/vriend hebben die goed gereageerd op het feit dat je verhuist?
donderdag 23 september 2010 om 10:10
Ik ga eerst maar eens de AD proberen, mocht ik er echt onrustig van worden dan kan ik dan altijd nog oxazepam halen. Stap voor stap he
Ik voel me momenteel niet goed. Heb vannacht iets heel raars meegemaakt. Ik was al de hele avond gespannen, en toen ik naar bed ging voelde ik me zó depressief. Ik bleef maar malen en malen dat ik geen toekomst meer had en dat ik niks meer had om naar uit te kijken. Ik begon daardoor natuurlijk enorm te hyperventileren en het was min of meer ook een paniekaanval, maar het voelde zó eng. Ik ben nog nooit zo bang geweest om door te draaien. Gelukkig kwam mijn vriend nog bij me slapen (ik lag al in bed, hij was nog bij vrienden dus later thuis) dat gaf me iets meer rust maar brr wat was dat eng!
Nu ook helemaal gesloopt, hoofdpijn, keelpijn, moe etc. Heb zo een afspraak met de psycholoog waar ik als een berg tegen op zie want ik moet fietsen. En nu ook nog eens diarree door al die spanningen. Het maakt het er allemaal niet veel beter op. Nog 2 nachten volhouden!
Ik voel me momenteel niet goed. Heb vannacht iets heel raars meegemaakt. Ik was al de hele avond gespannen, en toen ik naar bed ging voelde ik me zó depressief. Ik bleef maar malen en malen dat ik geen toekomst meer had en dat ik niks meer had om naar uit te kijken. Ik begon daardoor natuurlijk enorm te hyperventileren en het was min of meer ook een paniekaanval, maar het voelde zó eng. Ik ben nog nooit zo bang geweest om door te draaien. Gelukkig kwam mijn vriend nog bij me slapen (ik lag al in bed, hij was nog bij vrienden dus later thuis) dat gaf me iets meer rust maar brr wat was dat eng!
Nu ook helemaal gesloopt, hoofdpijn, keelpijn, moe etc. Heb zo een afspraak met de psycholoog waar ik als een berg tegen op zie want ik moet fietsen. En nu ook nog eens diarree door al die spanningen. Het maakt het er allemaal niet veel beter op. Nog 2 nachten volhouden!
donderdag 23 september 2010 om 11:10
Hoihoi!
Ik herken je verhaal heel erg. Heb vorig jaar rond deze tijd ook in een hele vervelende periode gezeten. Ik was fulltime angstig en kon niet meer functioneren, zowel prive als werk.
Ben toen ook weer een tijd bij m'n ouders gaan wonen en AD gaan slikken.
Ik had ondersteuning van een psych, al jaren, maar heb uiteindelijk 'zwaarder geschut' ingezet. Was namelijk niet de eerste keer dat dit me overkwam.
Ik heb wat links voor je, misschien dat je er iets mee kan? Ik weet niet of je zomaar links mag plaatsen, maar hoop dat je ze ziet voor ze verwijderd worden
http://www.health-psychology.com/ontspa ... ekst2.html
http://www.mbcttrainingen.nl/audiobestanden.html
http://www.overwaal.nl/
http://www.ademtherapie-aos.org/
Is het trouwens geen idee om je door te laten verwijzen naar een psychotherapeut? Die is wat meer gericht op 'actie' binnen de therapie, dus oefeningen etc dan een psycholoog.
Knap trouwens dat je wél je bed uit komt, wél vast probeerd te houden aan structuur. Echt heel goed!!
Ik herken je verhaal heel erg. Heb vorig jaar rond deze tijd ook in een hele vervelende periode gezeten. Ik was fulltime angstig en kon niet meer functioneren, zowel prive als werk.
Ben toen ook weer een tijd bij m'n ouders gaan wonen en AD gaan slikken.
Ik had ondersteuning van een psych, al jaren, maar heb uiteindelijk 'zwaarder geschut' ingezet. Was namelijk niet de eerste keer dat dit me overkwam.
Ik heb wat links voor je, misschien dat je er iets mee kan? Ik weet niet of je zomaar links mag plaatsen, maar hoop dat je ze ziet voor ze verwijderd worden
http://www.health-psychology.com/ontspa ... ekst2.html
http://www.mbcttrainingen.nl/audiobestanden.html
http://www.overwaal.nl/
http://www.ademtherapie-aos.org/
Is het trouwens geen idee om je door te laten verwijzen naar een psychotherapeut? Die is wat meer gericht op 'actie' binnen de therapie, dus oefeningen etc dan een psycholoog.
Knap trouwens dat je wél je bed uit komt, wél vast probeerd te houden aan structuur. Echt heel goed!!
donderdag 23 september 2010 om 11:15
En al die lichamelijk klachten, herkenbaar!
Allemaal spanning helaas.
Maar hou jezelf voor: dit gaat over! Hoe dan ook, het wordt beter! Ook al geloof je er op dit moment niet in.
Wat is precies hetgeen waar je bang voor bent? Dat je door hyperventilatie doodgaat? Of dat je gek wordt? Of dat je flauwvalt? Of dat je opvalt in een openbare ruimte?
En oxazepam; zolang je zonder kunt, niet nemen. Ik heb ze wel, maar uiteindelijk werken ze wel verslavend en heb je steeds meer nodig voor hetzelfde effect. Ze kunnen je door een dip helpen, maar uiteindelijk (is mijn ervaring) heb je het idee dat je zonder oxa niet door de dip komt. Vertrouw op jezelf, niet op de oxa.
Allemaal spanning helaas.
Maar hou jezelf voor: dit gaat over! Hoe dan ook, het wordt beter! Ook al geloof je er op dit moment niet in.
Wat is precies hetgeen waar je bang voor bent? Dat je door hyperventilatie doodgaat? Of dat je gek wordt? Of dat je flauwvalt? Of dat je opvalt in een openbare ruimte?
En oxazepam; zolang je zonder kunt, niet nemen. Ik heb ze wel, maar uiteindelijk werken ze wel verslavend en heb je steeds meer nodig voor hetzelfde effect. Ze kunnen je door een dip helpen, maar uiteindelijk (is mijn ervaring) heb je het idee dat je zonder oxa niet door de dip komt. Vertrouw op jezelf, niet op de oxa.
donderdag 23 september 2010 om 11:41
Lieve Chocolate,
Ik weet niet of je het helpt (bij mij wel in tijden van nood) maar HET GAAT OVER!
Ook ik heb zo'n "aanval" in bed gehad, 1 keer. Volgens mij werkt het zo; Je hebt de hele dag/avond spanning opgebouwd. Je gaat in bed liggen en je lichaam/geest gaat enigszins ontspannen. Al je spieren/organen willen wat losser gaan zitten en dat geeft reactie (angst).
Wat fijn dat je vriend kwam slapen. Wat mij ook enigszins hielp was ervaringsverhalen lezen, het idee dat je niet de enige bent, dat jij niet de enige "gek" bent op deze wereld.
Ik heb ook dagen gehad dat ik dacht; waar leef ik voor, zo wil ik niet leven, er is niets leuks meer in mijn leven, alles kost moeite en ik kan niet meer genieten.
En hey! kijk mij nu, een paar maanden geleden zag ik geen licht meer in de tunnel maar nu ben ik harstikke goed!
Ik ben vd week met een vriendin de stad in geweest (ik geloof het bijna nog niet!), was gister ontzettend moe (voor mij een rede om binnen te blijven) maar toch lekker met de kids naar buiten gegaan met een andere moeder.
Daar gebeurde nog iets "grappigs"; we zaten op een bankje te kletsen en achter ons zat een groepje moeders ontzettend te kwekken, de een nog harder dan de ander. Ik werd gek in mijn hoofd daarvan (teveel prikkels; kwekkende moeders, spelende kinderen, zelf een gesprek gaande houden, langsrijdende auto's, rinkelende trams etc). Stond de moeder waarmee ik was, opeens op en zei, "kom we gaan ergens anders zitten, mijn hoofd tolt van dat groepje moeders, ik wil bijna gillen om stilte".
En weet je, dat gaf mij zo'n oppepper! IK HOEFDE DUS NIET BANG TE ZIJN DAT IK ZOU DOORDRAAIEN, ZIJ HAD HET OOK!
Ik hoop dat je er iets aan hebt, of er iets in herkent. Ik heb nml altijd het geveol, dat ik niets aan kan en de ander wel altijd sterk is.
Succes vandaag bij de psych, ik mag vanavond weer!
En je bent een kanjer hoor, je hebt wel toekomst en dat weet je zelf ook wel diep je hart, want anders neem je geen verdere stappen en dat doe je dus wel!
Dikke knuffel en veel liefs Sal, ik denk aan je!
Ik weet niet of je het helpt (bij mij wel in tijden van nood) maar HET GAAT OVER!
Ook ik heb zo'n "aanval" in bed gehad, 1 keer. Volgens mij werkt het zo; Je hebt de hele dag/avond spanning opgebouwd. Je gaat in bed liggen en je lichaam/geest gaat enigszins ontspannen. Al je spieren/organen willen wat losser gaan zitten en dat geeft reactie (angst).
Wat fijn dat je vriend kwam slapen. Wat mij ook enigszins hielp was ervaringsverhalen lezen, het idee dat je niet de enige bent, dat jij niet de enige "gek" bent op deze wereld.
Ik heb ook dagen gehad dat ik dacht; waar leef ik voor, zo wil ik niet leven, er is niets leuks meer in mijn leven, alles kost moeite en ik kan niet meer genieten.
En hey! kijk mij nu, een paar maanden geleden zag ik geen licht meer in de tunnel maar nu ben ik harstikke goed!
Ik ben vd week met een vriendin de stad in geweest (ik geloof het bijna nog niet!), was gister ontzettend moe (voor mij een rede om binnen te blijven) maar toch lekker met de kids naar buiten gegaan met een andere moeder.
Daar gebeurde nog iets "grappigs"; we zaten op een bankje te kletsen en achter ons zat een groepje moeders ontzettend te kwekken, de een nog harder dan de ander. Ik werd gek in mijn hoofd daarvan (teveel prikkels; kwekkende moeders, spelende kinderen, zelf een gesprek gaande houden, langsrijdende auto's, rinkelende trams etc). Stond de moeder waarmee ik was, opeens op en zei, "kom we gaan ergens anders zitten, mijn hoofd tolt van dat groepje moeders, ik wil bijna gillen om stilte".
En weet je, dat gaf mij zo'n oppepper! IK HOEFDE DUS NIET BANG TE ZIJN DAT IK ZOU DOORDRAAIEN, ZIJ HAD HET OOK!
Ik hoop dat je er iets aan hebt, of er iets in herkent. Ik heb nml altijd het geveol, dat ik niets aan kan en de ander wel altijd sterk is.
Succes vandaag bij de psych, ik mag vanavond weer!
En je bent een kanjer hoor, je hebt wel toekomst en dat weet je zelf ook wel diep je hart, want anders neem je geen verdere stappen en dat doe je dus wel!
Dikke knuffel en veel liefs Sal, ik denk aan je!
donderdag 23 september 2010 om 13:01
Miesemaus, waar was jij bang voor? En is het helemaal over nu? En woon je nu nog bij je ouders? (Sorry voor alle vragen )
Ik ben in feite vang voor alles. Bang om flauw te vallen, bang om over te geven, bang dat ik opval dat mensen naar me kijken en me uitlachen/me dom of raar vinden, bang om een enge ziekte te krijgen, bang voor een hartaanval, bang dat een familielid of vriend/vriendin iets ergs overkomt en ga zo maar door. In feite kan ik dit samenvatten in: Bang om de controle te verliezen.
Salle, ik had graag met de auto gewild, maar die heb ik hier helaas niet. Bij mijn ouders leen ik dan die van mijn moeder. Maar in zo'n drukke stad is een fiets wel het handigst.
Ik heb de tocht in ieder geval weer overleefd en het viel me allemaal mee. Bij de psycholoog ook weer even mijn verhaal kwijt gekund. Voel me in ieder geval wat beter nu. We hebben een soort actieplan opgesteld voor de eerste weken dat ik aan de AD ga, zodat ik het positief in blijf zien en niet in paniek raak na de minste of geringste bijwerking. Dit voelt voor mij wel prettig en ik begin er steeds "zin" in te krijgen! Mijn angst word in ieder geval wel iets minder.
Ondanks die rotnacht ben ik vandaag wel wat positiever. Ik heb weer iets om voor te vechten; voorkomen dat ik niet weer zo'n rotnacht krijg. Ik ben wel erg moe maar ondanks dat heb ik wel zin om wat dingen te doen/te ondernemen. Als het goed is komt er vanavond een vriendin eten (als ze niet voor de 3e keer afbelt...) Ik zie in ieder geval weer een klein sprankeltje hoop!
Salle, hoe gaat het eigenlijk met jou? Ik vergeet daar steeds naar te vragen! In hoeverre overheerst de angst/spanning jou leven nog?
Ik ben in feite vang voor alles. Bang om flauw te vallen, bang om over te geven, bang dat ik opval dat mensen naar me kijken en me uitlachen/me dom of raar vinden, bang om een enge ziekte te krijgen, bang voor een hartaanval, bang dat een familielid of vriend/vriendin iets ergs overkomt en ga zo maar door. In feite kan ik dit samenvatten in: Bang om de controle te verliezen.
Salle, ik had graag met de auto gewild, maar die heb ik hier helaas niet. Bij mijn ouders leen ik dan die van mijn moeder. Maar in zo'n drukke stad is een fiets wel het handigst.
Ik heb de tocht in ieder geval weer overleefd en het viel me allemaal mee. Bij de psycholoog ook weer even mijn verhaal kwijt gekund. Voel me in ieder geval wat beter nu. We hebben een soort actieplan opgesteld voor de eerste weken dat ik aan de AD ga, zodat ik het positief in blijf zien en niet in paniek raak na de minste of geringste bijwerking. Dit voelt voor mij wel prettig en ik begin er steeds "zin" in te krijgen! Mijn angst word in ieder geval wel iets minder.
Ondanks die rotnacht ben ik vandaag wel wat positiever. Ik heb weer iets om voor te vechten; voorkomen dat ik niet weer zo'n rotnacht krijg. Ik ben wel erg moe maar ondanks dat heb ik wel zin om wat dingen te doen/te ondernemen. Als het goed is komt er vanavond een vriendin eten (als ze niet voor de 3e keer afbelt...) Ik zie in ieder geval weer een klein sprankeltje hoop!
Salle, hoe gaat het eigenlijk met jou? Ik vergeet daar steeds naar te vragen! In hoeverre overheerst de angst/spanning jou leven nog?
donderdag 23 september 2010 om 16:09
He gadver, ik was positief maar ben nu weer zo angstig.
Ik slik al vanaf mijn 16e de pil, nooit ergens last van gehad, had altijd een lichte menstruatie die ik bijna op het uur na kon voorspellen. Ik heb nog een week te gaan voordat mijn strip stopt maar had net opeens een doorbraakbloeding. Ik schoot helemaal in de stress. Want dit heb ik nog nóóit gehad! Komt het door de stress? Is er iets anders aan de hand? Kan het opeens veel erger worden dat ik naar het ziekenhuis moet? Wat moet ik dan, want ik ben alleen thuis? Etc. En dan ga ik nog verder denken; Ik had voelde me de laatste dagen alsof ik ongesteld moest worden, onrustiger, meer trek in lekkere dingen, beetje hoofdpijn. Is er een kans dat ik misschien zwanger ben? Komt het door de Sint-Janskruid? Grrr, ik word gek! Kan iemand me geruststellen?
Ik slik al vanaf mijn 16e de pil, nooit ergens last van gehad, had altijd een lichte menstruatie die ik bijna op het uur na kon voorspellen. Ik heb nog een week te gaan voordat mijn strip stopt maar had net opeens een doorbraakbloeding. Ik schoot helemaal in de stress. Want dit heb ik nog nóóit gehad! Komt het door de stress? Is er iets anders aan de hand? Kan het opeens veel erger worden dat ik naar het ziekenhuis moet? Wat moet ik dan, want ik ben alleen thuis? Etc. En dan ga ik nog verder denken; Ik had voelde me de laatste dagen alsof ik ongesteld moest worden, onrustiger, meer trek in lekkere dingen, beetje hoofdpijn. Is er een kans dat ik misschien zwanger ben? Komt het door de Sint-Janskruid? Grrr, ik word gek! Kan iemand me geruststellen?
donderdag 23 september 2010 om 16:19
Gelukkig dat je de psych overleefd hebt
Hier gaat het redelijk tot goed. Ik durf eigenlijk niet te typen dat het goed gaat, bang om "de goden te verzoeken".
Nu zo'n 4 weken geleden is er iets gebeurd wat een erge impact heeft gehad op ons gezin (voor herkenning houd ik het ff vaag).
Toen MOEST ik er zijn voor ons gezin. Ik had geen tijd voor mijn angsten, zeg maar. En door die gebeurtenis verdwenen mijn klachten, elke dag een beetje minder. Vlak daarna moest ik naar de kaakchirurg, maar had weinig tijd om daar over na te denken (had ik wel tijd dan was ik wrs doorgedraaid ).
En die koers houd ik nu al zo'n week of 4 vast. Ik onderneem weer dingen, was ook een opdracht vd psych trouwens. Om gewoon dingen te doen en te merken dat er niets gebeurd.
Maar elke dag wel een paar keer denk ik; ojee, voel ik al wat, komt het terug? Volgens psych gaat het ongetwijfeld terug komen, ben benieuwd.
Toevallig zijn mijn kinderen alle drie vanmiddag bij een vriendje spelen en voorheen zag ik er als een berg tegenop om ze op te halen, bang om "niet goed te worden". Ik heb er de hele dag nog niet aangedacht. Voorheen kon ik daar de hele dag mee bezig zijn.
Ook het naar school brengen gaat geod, Voorheen stond ik voor mijn gevoel te tollen op mijn benen en beleefde ik alles van een afstandje (dat heb jij toch ook, alsof je in een droom zit ofzo). Ook dat heb ik al een paar weken niet gehad. En elke keer als ik terug kom van school, kan ik de hele werled wel kussen, zo blij ben ik dan, dat ik "gewoon" mijn ding kan doen, zonder het geveoel te hebben, te moeten overleven.
Liefs Sal
Hier gaat het redelijk tot goed. Ik durf eigenlijk niet te typen dat het goed gaat, bang om "de goden te verzoeken".
Nu zo'n 4 weken geleden is er iets gebeurd wat een erge impact heeft gehad op ons gezin (voor herkenning houd ik het ff vaag).
Toen MOEST ik er zijn voor ons gezin. Ik had geen tijd voor mijn angsten, zeg maar. En door die gebeurtenis verdwenen mijn klachten, elke dag een beetje minder. Vlak daarna moest ik naar de kaakchirurg, maar had weinig tijd om daar over na te denken (had ik wel tijd dan was ik wrs doorgedraaid ).
En die koers houd ik nu al zo'n week of 4 vast. Ik onderneem weer dingen, was ook een opdracht vd psych trouwens. Om gewoon dingen te doen en te merken dat er niets gebeurd.
Maar elke dag wel een paar keer denk ik; ojee, voel ik al wat, komt het terug? Volgens psych gaat het ongetwijfeld terug komen, ben benieuwd.
Toevallig zijn mijn kinderen alle drie vanmiddag bij een vriendje spelen en voorheen zag ik er als een berg tegenop om ze op te halen, bang om "niet goed te worden". Ik heb er de hele dag nog niet aangedacht. Voorheen kon ik daar de hele dag mee bezig zijn.
Ook het naar school brengen gaat geod, Voorheen stond ik voor mijn gevoel te tollen op mijn benen en beleefde ik alles van een afstandje (dat heb jij toch ook, alsof je in een droom zit ofzo). Ook dat heb ik al een paar weken niet gehad. En elke keer als ik terug kom van school, kan ik de hele werled wel kussen, zo blij ben ik dan, dat ik "gewoon" mijn ding kan doen, zonder het geveoel te hebben, te moeten overleven.
Liefs Sal
donderdag 23 september 2010 om 17:33
Salle, wat goed om te horen! Het ook al durf je het niet goed toe te geven; je krijgt wel weer meer goede, positieve ervaringen en dat geeft weer zelfvertrouwen!
Ik heb inderdaad ook steeds dat dromerige gevoel. Echt een heel naar gevoel! Heb er nu helaas dagelijks erg veel last van, maar ik weet waar het door komt dus dat scheelt weer
Pff, ben íets rustiger maar ik kan die nare gedachtes maar niet loslaten. Voel me de hele dag al niet helemaal fit, waarschijnlijk omdat ik niet goed geslapen heb, maar dit is voor mij weer een alarmbelletje dat er misschien iets ergs zou kunnen zijn...
Ik heb inderdaad ook steeds dat dromerige gevoel. Echt een heel naar gevoel! Heb er nu helaas dagelijks erg veel last van, maar ik weet waar het door komt dus dat scheelt weer
Pff, ben íets rustiger maar ik kan die nare gedachtes maar niet loslaten. Voel me de hele dag al niet helemaal fit, waarschijnlijk omdat ik niet goed geslapen heb, maar dit is voor mij weer een alarmbelletje dat er misschien iets ergs zou kunnen zijn...
donderdag 23 september 2010 om 17:54
Hoihoi!
Ik heb emetofobie (angst voor overgeven), sinds m'n 8e (ben nu 26). Maar in de loop van de jaren is dat verergerd. Nu een angststoornis met dwangmatig vermijdingspatroon en denkpatroon. Wat overigens nog steeds wel om dat overgeven draait. Op moment dat het erg slecht gaat (zoals vorig jaar en in 2007) krijg ik ook smetvrees, hypocondrie, wordt ik depressief, krijg ik last van (chronische) hyperventilatie en durf ik niet meer te eten, met ernstig ondergewicht als resultaat.
Toen ik vorig jaar zo in de knoop zat heb ik uiteindelijk besloten om intensieve therapie te gaan volgen. Ik heb me laten opnemen in een kliniek voor angststoornissen. Zie eerdere link die ik gaf. Een hele grote stap, maar echt ontzettend de moeite waard!
Het is niet makkelijk, maar als ik er aan terugdenk krijg ik bijna heimwee. Hele fijne contacten aan over gehouden en ontzettend veel geleerd in de 3 maanden dat ik er was.
Ik ben er nog niet, maar zet steeds meer stappen in de goede richting. Ik heb alle inzichten, moet het nog leren toepassen. Dat is moeilijk, maar lukt steeds beter.
Ik zie dat je inderdaad voor veel dingen bang bent. En ook dat het al vanaf je kindertijd speelt (in meer of mindere mate). Ik denk dat het goed is om jezelf af te vragen of je verder komt met 1x per week gesprek bij psych. Waar heb je behoefte aan? Aan iemand die naar je luisterd? Aan iemand die je inzichten geeft? Aan iemand die je uitlegt hoe hyperventilatie werkt en hoe een angstcyclus werkt? Aan iemand die je tot inzichten coacht en ondersteunt bij het nemen van moeilijke stappen (met andere woorden: stapsgewijs je angsten aangaan)?
Ik slik ook AD (seroxat). Echter in hele lage dosis (10 mg, terwijl 40 normaal is).
Ik ben met de opbouw begonnen voordat ik opgenomen ben. Daar vertelde ze dat ik niet verder moest opbouwen. Eerst therapie en dan tussentijds evalueren of opbouw van medicatie nodig was.
Zij vertelde over de effectiviteit van therapie en medicatie:
1 Cognitieve therapie
2 Cognitieve therapie en medicatie
3 Medicatie.
Maw: de combinatie van therapie en medicatie blijkt uit onderzoek niet significant beter dan alleen therapie.
Ik heb emetofobie (angst voor overgeven), sinds m'n 8e (ben nu 26). Maar in de loop van de jaren is dat verergerd. Nu een angststoornis met dwangmatig vermijdingspatroon en denkpatroon. Wat overigens nog steeds wel om dat overgeven draait. Op moment dat het erg slecht gaat (zoals vorig jaar en in 2007) krijg ik ook smetvrees, hypocondrie, wordt ik depressief, krijg ik last van (chronische) hyperventilatie en durf ik niet meer te eten, met ernstig ondergewicht als resultaat.
Toen ik vorig jaar zo in de knoop zat heb ik uiteindelijk besloten om intensieve therapie te gaan volgen. Ik heb me laten opnemen in een kliniek voor angststoornissen. Zie eerdere link die ik gaf. Een hele grote stap, maar echt ontzettend de moeite waard!
Het is niet makkelijk, maar als ik er aan terugdenk krijg ik bijna heimwee. Hele fijne contacten aan over gehouden en ontzettend veel geleerd in de 3 maanden dat ik er was.
Ik ben er nog niet, maar zet steeds meer stappen in de goede richting. Ik heb alle inzichten, moet het nog leren toepassen. Dat is moeilijk, maar lukt steeds beter.
Ik zie dat je inderdaad voor veel dingen bang bent. En ook dat het al vanaf je kindertijd speelt (in meer of mindere mate). Ik denk dat het goed is om jezelf af te vragen of je verder komt met 1x per week gesprek bij psych. Waar heb je behoefte aan? Aan iemand die naar je luisterd? Aan iemand die je inzichten geeft? Aan iemand die je uitlegt hoe hyperventilatie werkt en hoe een angstcyclus werkt? Aan iemand die je tot inzichten coacht en ondersteunt bij het nemen van moeilijke stappen (met andere woorden: stapsgewijs je angsten aangaan)?
Ik slik ook AD (seroxat). Echter in hele lage dosis (10 mg, terwijl 40 normaal is).
Ik ben met de opbouw begonnen voordat ik opgenomen ben. Daar vertelde ze dat ik niet verder moest opbouwen. Eerst therapie en dan tussentijds evalueren of opbouw van medicatie nodig was.
Zij vertelde over de effectiviteit van therapie en medicatie:
1 Cognitieve therapie
2 Cognitieve therapie en medicatie
3 Medicatie.
Maw: de combinatie van therapie en medicatie blijkt uit onderzoek niet significant beter dan alleen therapie.
donderdag 23 september 2010 om 18:08
Oja, om je nog even een idee te geven: van dec-maart ben ik opgenomen geweest. Voor die tijd woonde ik van sept-dec bij m'n ouders. Toen ik opgenomen werd moest ik in de weekenden weer thuis gaan wonen, op mezelf. Sinds maart woon ik weer fulltime op mezelf en ben ik weer aan het reïntegreren op m'n werk.
donderdag 23 september 2010 om 20:48
Miesemaus, ik ken die fobie maar al te goed! Heb hier 3 jaar geleden erg veel last van gehad, tot depressie aan toe. Was ook helemaal geobsedeerd door de fobie. Ben ook heel veel afgevallen, stimuleerde het honger gevoel, was meer dan alert op alle ziekteverschijnselen bij mensen etc. Nu heb ik naast die fobie gewoonweg een fobie voor alles wat met het lichaam te maken heeft.
Ik ben momenteel aan het uitzoeken waar ik precies behoefte aan heb. In ieder geval aan een rustige en veilige leefomgeving. Hier komt dit weekend dus al verandering in als ik ga verhuizen. Qua therapie heb ik behoefte aan iemand die mij af en toe echt een schop onder mijn kont geeft. Die niet alleen maar luistert, maar ook echt begrijpt, of probeert te begrijpen wat ik voel of denk. Ik weet ondertussen erg goed hoe de angstcyclus werkt, dus daar heb ik geen behoefte meer aan. Verder heb ik een dagbesteding nodig.
Toen jij bij je ouders woonde, ben je daar naar toe gegaan omdat het alleen niet meer ging? En hoe ging het toen bij je ouders? En heb je je eigen huis in die tijd behouden? Of ben je ergens anders gaan wonen?
Sorry voor al die vragen, maar ik ben blij dat ik eindelijk iemand gevonden heb met emetofobie en die daar ook echt intensieve therapie voor heeft gevolgd!
Ik ben momenteel aan het uitzoeken waar ik precies behoefte aan heb. In ieder geval aan een rustige en veilige leefomgeving. Hier komt dit weekend dus al verandering in als ik ga verhuizen. Qua therapie heb ik behoefte aan iemand die mij af en toe echt een schop onder mijn kont geeft. Die niet alleen maar luistert, maar ook echt begrijpt, of probeert te begrijpen wat ik voel of denk. Ik weet ondertussen erg goed hoe de angstcyclus werkt, dus daar heb ik geen behoefte meer aan. Verder heb ik een dagbesteding nodig.
Toen jij bij je ouders woonde, ben je daar naar toe gegaan omdat het alleen niet meer ging? En hoe ging het toen bij je ouders? En heb je je eigen huis in die tijd behouden? Of ben je ergens anders gaan wonen?
Sorry voor al die vragen, maar ik ben blij dat ik eindelijk iemand gevonden heb met emetofobie en die daar ook echt intensieve therapie voor heeft gevolgd!
donderdag 23 september 2010 om 21:02
Als je inderdaad een schop onder je kont nodig hebt is een psychotherapeut mijn inziens zinvoller dan een psycholoog. Met een psychotherapeut ga je ook echt actie ondernemen. Oefeningen doen, gedachtenschema's invullen etc.
Ik ben naar m'n ouders gegaan omdat dat voor mij toen veiliger voelde. Het gaf rust om te weten dat er daar voor me gezorgd werd (dat er eten gekookt werd, de was werd gedaan etc). Ik had zelf de puf niet meer om dat zelf te doen. Ondertussen heb ik m'n woonruimte aangehouden. Af en toe kon ik er dan een middagje naartoe, maar in het begin was het heen-en-weer al teveel. Een afspraak bij de huisarts was al reden om compleet wanhopig huilend op de vloer van de douche te zitten.
Voor toen een prima beslissing geweest om naar m'n ouders te gaan. Achteraf denk ik ook dat ik daarmee het beetje houvast dat ik had heb weggegeven (de deur uit moeten voor boodschappen, eten koken omdat je toch moet eten etc). Maar goed, achteraf makkelijk te zeggen natuurlijk.
Angst voor controleverlies ken ik goed. Momenteel is dat minder, maar vorig jaar echt een issue. Voor de emetofobie heb ik therapie gevolgd en daarmee dmv plaatjes, filmpjes en live-zien minder bang geworden om anderen te zien. De andere, intensieve therapie, was erop gericht om je gedachten inzichtelijk te maken en objectief te bekijken. Daarnaast gezien hoe je zelf angst in stand kan houden door constant het veilige gedrag (vermijding) uit te voeren. Daarnaast: sommige dingen zijn gewoon eng. Dat soort dingen moet je leren accepteren zonder daarvoor rare capriolen te gaan uithalen.
Ik ben naar m'n ouders gegaan omdat dat voor mij toen veiliger voelde. Het gaf rust om te weten dat er daar voor me gezorgd werd (dat er eten gekookt werd, de was werd gedaan etc). Ik had zelf de puf niet meer om dat zelf te doen. Ondertussen heb ik m'n woonruimte aangehouden. Af en toe kon ik er dan een middagje naartoe, maar in het begin was het heen-en-weer al teveel. Een afspraak bij de huisarts was al reden om compleet wanhopig huilend op de vloer van de douche te zitten.
Voor toen een prima beslissing geweest om naar m'n ouders te gaan. Achteraf denk ik ook dat ik daarmee het beetje houvast dat ik had heb weggegeven (de deur uit moeten voor boodschappen, eten koken omdat je toch moet eten etc). Maar goed, achteraf makkelijk te zeggen natuurlijk.
Angst voor controleverlies ken ik goed. Momenteel is dat minder, maar vorig jaar echt een issue. Voor de emetofobie heb ik therapie gevolgd en daarmee dmv plaatjes, filmpjes en live-zien minder bang geworden om anderen te zien. De andere, intensieve therapie, was erop gericht om je gedachten inzichtelijk te maken en objectief te bekijken. Daarnaast gezien hoe je zelf angst in stand kan houden door constant het veilige gedrag (vermijding) uit te voeren. Daarnaast: sommige dingen zijn gewoon eng. Dat soort dingen moet je leren accepteren zonder daarvoor rare capriolen te gaan uithalen.
donderdag 23 september 2010 om 22:52
Wat ik nu volg bij de psycholoog is cognitieve gedragstherapie, ik moet gedachtenschema's bijhouden, krijg opdrachten mee (verzinnen we samen) om te doen, en heb een paar ontspanningoefeningen geleerd. Het lijkt allemaal heel erg op de therapie van een psychotherapeut zoals jij beschrijft... Morgen ga ik op zoek naar een psycholoog/therapeut in de buurt van mijn ouders, ik zal dan ook even informeren naar de soort therapieën!
Nu maar proberen te slapen. Heb een naar gevoel in mijn onderbuik. Waarschijnlijk door spanning, maar de gedachten wat als... zwerven steeds rond in mijn hoofd. In de zomervakantie had ik hetzelfde gevoel steeds in mijn buik, toen dacht ik dat het mijn blaas was, maar 2x bij de dokter geweest en er was niks aan de hand. Zodra ik dan niet aan mijn blaas dacht, was dit gevoel ook weg. Ik hoop dat dit ook nu net zo gaat!
Nu maar proberen te slapen. Heb een naar gevoel in mijn onderbuik. Waarschijnlijk door spanning, maar de gedachten wat als... zwerven steeds rond in mijn hoofd. In de zomervakantie had ik hetzelfde gevoel steeds in mijn buik, toen dacht ik dat het mijn blaas was, maar 2x bij de dokter geweest en er was niks aan de hand. Zodra ik dan niet aan mijn blaas dacht, was dit gevoel ook weg. Ik hoop dat dit ook nu net zo gaat!
donderdag 23 september 2010 om 23:35
Hallo Chocolat!
Ik heb niet je hele topic gelezen, maar wil toch graag even reageren. Al jaren liep ik met angsten, veel angsten! Angsten waarvan ik rationeel wíst dat het niets was, maar de angst overheersde het rationele denken. In het normale leven kon ik nog wel redelijk functioneren, maar ik liep continue met een bal in mijn maag, hyperventilatie en superalert op alles wat er in mijn omgeving gebeurde...
In januari was ik er helemaal klaar mee, afspraak bij de HA gemaakt, met het idee om me door te laten verwijzen naar een psycholoog. Eenmaal bij de HA mijn verhaal gedaan (en dikke tranen). De HA wilde dat ik eerst zou starten met AD (sertraline) om wat stabieler en rustiger te worden. Mijn eerste reactie was: NEE! (want ik ben toch niet gek) Toch wilde ze graag dat ik op haar vertrouwde en dit zou doen, ook zei ze hierbij de bijsluiter maar niet te lezen ivm de bijwerkingen (wat je dus niet moet zeggen tegen iemand met angsten, want die gaat dat natuurlijk helemaal uitpluizen en bij voorbaat al druk maken..)
Maargoed, na 2 dagen twijfelen en mezelf te hebben uitgenodigd om bij een vriendin te gaan slapen (woon alleen en was als de dood dat ik de eerste nacht direct enorme bijwerkingen zou krijgen) ben ik begonnen. De eerste week een halve tablet per dag en na een week naar 1 tablet. En uiteraard wachtend op bijwerkingen... Ik heb dus absoluut geen last van bijwerkingen gekregen. Na een paar weken merkte ik dat langzaam maar zeker de scherpe kantjes van mijn angst weg waren. En dit is alleen maar beter geworden!
Inmiddels heb ik geen last meer van mijn angst en ben ik zo blij dat ik met deze medicatie ben begonnen! Weet je, toen ik op het punt van beginnen met AD stond merkte ik inderdaad ook dat het heel eng was om met de pillen te beginnen omdat je gewend bent aan je angsten, maar bij mij ook de angst "wat blijft er van me over als mijn angsten er niet meer zijn?", want die angsten waren al zoveel jaar deel van mij! Nu ben ik voor het eerst in jaren weer mezelf, ik ben gelukkig niet vlak van de medicatie, voel me eindelijk "gewoon".
Ik weet niet of je iets hebt aan mijn post, ik hoop dat je in ieder geval een manier gaat vinden om je angsten te lijf te gaan, want geloof me; het leven is zoveel mooier zonder al die angsten!
Succes,
Groetjes Blobby!
ps. waar ik ook bij aanvang heel bang voor was, was dat ik aan zou komen van de medicatie, maar het mooie?! Ik ben sinds januari al 32 kilo afgevallen; ben een enorme emo-eter en sinds ik de AD gebruik hoef ik geen angsten meer weg te eten!
Ik heb niet je hele topic gelezen, maar wil toch graag even reageren. Al jaren liep ik met angsten, veel angsten! Angsten waarvan ik rationeel wíst dat het niets was, maar de angst overheersde het rationele denken. In het normale leven kon ik nog wel redelijk functioneren, maar ik liep continue met een bal in mijn maag, hyperventilatie en superalert op alles wat er in mijn omgeving gebeurde...
In januari was ik er helemaal klaar mee, afspraak bij de HA gemaakt, met het idee om me door te laten verwijzen naar een psycholoog. Eenmaal bij de HA mijn verhaal gedaan (en dikke tranen). De HA wilde dat ik eerst zou starten met AD (sertraline) om wat stabieler en rustiger te worden. Mijn eerste reactie was: NEE! (want ik ben toch niet gek) Toch wilde ze graag dat ik op haar vertrouwde en dit zou doen, ook zei ze hierbij de bijsluiter maar niet te lezen ivm de bijwerkingen (wat je dus niet moet zeggen tegen iemand met angsten, want die gaat dat natuurlijk helemaal uitpluizen en bij voorbaat al druk maken..)
Maargoed, na 2 dagen twijfelen en mezelf te hebben uitgenodigd om bij een vriendin te gaan slapen (woon alleen en was als de dood dat ik de eerste nacht direct enorme bijwerkingen zou krijgen) ben ik begonnen. De eerste week een halve tablet per dag en na een week naar 1 tablet. En uiteraard wachtend op bijwerkingen... Ik heb dus absoluut geen last van bijwerkingen gekregen. Na een paar weken merkte ik dat langzaam maar zeker de scherpe kantjes van mijn angst weg waren. En dit is alleen maar beter geworden!
Inmiddels heb ik geen last meer van mijn angst en ben ik zo blij dat ik met deze medicatie ben begonnen! Weet je, toen ik op het punt van beginnen met AD stond merkte ik inderdaad ook dat het heel eng was om met de pillen te beginnen omdat je gewend bent aan je angsten, maar bij mij ook de angst "wat blijft er van me over als mijn angsten er niet meer zijn?", want die angsten waren al zoveel jaar deel van mij! Nu ben ik voor het eerst in jaren weer mezelf, ik ben gelukkig niet vlak van de medicatie, voel me eindelijk "gewoon".
Ik weet niet of je iets hebt aan mijn post, ik hoop dat je in ieder geval een manier gaat vinden om je angsten te lijf te gaan, want geloof me; het leven is zoveel mooier zonder al die angsten!
Succes,
Groetjes Blobby!
ps. waar ik ook bij aanvang heel bang voor was, was dat ik aan zou komen van de medicatie, maar het mooie?! Ik ben sinds januari al 32 kilo afgevallen; ben een enorme emo-eter en sinds ik de AD gebruik hoef ik geen angsten meer weg te eten!
vrijdag 24 september 2010 om 22:23
Blobby, bedankt voor je berichtje! Ik heb inmiddels besloten om te beginnen aan de AD. Morgen verhuis ik naar mijn ouders en wil daar beginnen met opbouwen. Spannend!
Vandaag vooral veel ingepakt. En zoals verwacht begin ik nu al te twijfelen. Ik ben zó bang dat ik spijt krijg. Ik heb het heel erg getroffen met dit huis, het ligt vrijwel in het centrum maar toch een rustige, groene wijk. De kamer is mooi ruim en veel licht-inval, ik heb leuke huisgenootjes etc. En dit laat ik allemaal achter omdat ik het even niet meer red... Ik ben bang te impulsief te hebben gekozen, maar ik weet ook wel dat ik hier niet beter wordt. Ik probeer zoveel mogelijk vooruit te kijken, maar vind het echt héél erg moeilijk! Ik val weer terug naar wat ik 1,5 jaar geleden heb achtergelaten. Ik was zó blij eindelijk een plekje voor mezelf te hebben... Aargh, wat is dit moeilijk!
Vandaag vooral veel ingepakt. En zoals verwacht begin ik nu al te twijfelen. Ik ben zó bang dat ik spijt krijg. Ik heb het heel erg getroffen met dit huis, het ligt vrijwel in het centrum maar toch een rustige, groene wijk. De kamer is mooi ruim en veel licht-inval, ik heb leuke huisgenootjes etc. En dit laat ik allemaal achter omdat ik het even niet meer red... Ik ben bang te impulsief te hebben gekozen, maar ik weet ook wel dat ik hier niet beter wordt. Ik probeer zoveel mogelijk vooruit te kijken, maar vind het echt héél erg moeilijk! Ik val weer terug naar wat ik 1,5 jaar geleden heb achtergelaten. Ik was zó blij eindelijk een plekje voor mezelf te hebben... Aargh, wat is dit moeilijk!
vrijdag 24 september 2010 om 23:35
Kom op chocolate, nou niet twijfelen. Je hebt juist een hele goede keuze gemaakt! En nu ga je aan jezelf werken met een stabiele thuisbasis en daarna staat de weg open voor een nieuw huis waar je maar wilt!
Niet twijfelen hoor! Je zet goede stappen. Hou je ons wel op de hoogte hoe het gaat met je ad?
Niet twijfelen hoor! Je zet goede stappen. Hou je ons wel op de hoogte hoe het gaat met je ad?
zaterdag 25 september 2010 om 20:46
Zo, alles verhuisd vandaag. Ging opzich wel goed, had weinig tijd om me druk te maken dus ook niet veel last van gehad!
Maar nu pas komt het besef. Ik mis mijn vriend meer dan tevoren, had nu best graag nog wel op mijn kamertje gezeten. Ook al weet ik waar ik het voor doe. Als ik zo'n dag als vandaag heb gehad, zonder veel onrustig gedoe, denk ik echt: ik kan dat makkelijk. En dat is dus het frustrerende! Het is niet dat ik spijt heb dat ik nu bij mijn ouders woon, ik vind het ook wel even fijn. Maar ik vind het vreselijk dat ik mijn vriend nu veel minder en minder spontaan ga zien! Ik ben bang voor datgene waar hij nog banger voor is: dat we elkaar kwijtraken. Bang dat hij een ander leukere meid ontmoet, dat hij mij zat is, dat hij geen zin meer in me heeft. Hij is daar ook bang voor, niet voor die leukere meid, maar wel dat hij me zat wordt. En nu ik verder weg woon heb ik daar domweg de controle minder over, en laat ik nou juist zo'n moeite hebben daarmee! Grr, het is zo ingewikkeld allemaal!
Ook op zo'n dag als vandaag denk ik: Ik heb die AD helemaal niet nodig, het lukt me zonder ook wel... Grr!
Maar nu pas komt het besef. Ik mis mijn vriend meer dan tevoren, had nu best graag nog wel op mijn kamertje gezeten. Ook al weet ik waar ik het voor doe. Als ik zo'n dag als vandaag heb gehad, zonder veel onrustig gedoe, denk ik echt: ik kan dat makkelijk. En dat is dus het frustrerende! Het is niet dat ik spijt heb dat ik nu bij mijn ouders woon, ik vind het ook wel even fijn. Maar ik vind het vreselijk dat ik mijn vriend nu veel minder en minder spontaan ga zien! Ik ben bang voor datgene waar hij nog banger voor is: dat we elkaar kwijtraken. Bang dat hij een ander leukere meid ontmoet, dat hij mij zat is, dat hij geen zin meer in me heeft. Hij is daar ook bang voor, niet voor die leukere meid, maar wel dat hij me zat wordt. En nu ik verder weg woon heb ik daar domweg de controle minder over, en laat ik nou juist zo'n moeite hebben daarmee! Grr, het is zo ingewikkeld allemaal!
Ook op zo'n dag als vandaag denk ik: Ik heb die AD helemaal niet nodig, het lukt me zonder ook wel... Grr!
