Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
zaterdag 25 september 2010 om 21:55
Hey meis! Fijn dat je toch wel een beter dag hebt gehad!
Maak je niet druk om je relatie; jullie beide zijn bang elkaar kwijt te raken. Met andere woorden: jullie willen elkaar niet kwijt en dat is het belangrijkste besef dat je moet hebben. En liefde is meer dan afstand en het aantal keer dat je elkaar wekelijks ziet!
Ik denk dat je conclusie goed is: je hebt weer minder controle / moet wennen aan de nieuwe situatie.
Makkelijk zeggen natuurlijk als het je probleem vormt, maar probeer te aanvaarden dat je niet alles in handen kan hebben. Zonder jouw controle lopen de zaken ook en komt alles op z'n pootjes terecht.
Probeer overigens niet teveel waarde te gaan hechten aan de AD. Het is een hulpmiddel, geen wondermiddel. Het is een hulpmiddel dat jou helpt de angsten aan te pakken.
Klinkt zweverig, maar is ontzettend waar: jij bént niet de angst, jij hébt de angst. Dat is een heel groot verschil. Jij hebt veel meer in je dan angst alleen!!
Maak je niet druk om je relatie; jullie beide zijn bang elkaar kwijt te raken. Met andere woorden: jullie willen elkaar niet kwijt en dat is het belangrijkste besef dat je moet hebben. En liefde is meer dan afstand en het aantal keer dat je elkaar wekelijks ziet!
Ik denk dat je conclusie goed is: je hebt weer minder controle / moet wennen aan de nieuwe situatie.
Makkelijk zeggen natuurlijk als het je probleem vormt, maar probeer te aanvaarden dat je niet alles in handen kan hebben. Zonder jouw controle lopen de zaken ook en komt alles op z'n pootjes terecht.
Probeer overigens niet teveel waarde te gaan hechten aan de AD. Het is een hulpmiddel, geen wondermiddel. Het is een hulpmiddel dat jou helpt de angsten aan te pakken.
Klinkt zweverig, maar is ontzettend waar: jij bént niet de angst, jij hébt de angst. Dat is een heel groot verschil. Jij hebt veel meer in je dan angst alleen!!
zondag 26 september 2010 om 12:50
Hey chocolate,
Al een beetje uitgepakt?
Gaat het een beetje goed vandaag? Goed geslapen?
Ik herken het wel dan je dan opeens twijfelt "is dit wel de goede keus?"
Ik had gisteravond volgens mij een echte paniekaanval!
Man en ik gingen naar een concert in een theater (zitplaatsen, anders was ik niet gegaan!). Zaten op het balkon op de bovenste rij in het midden. Toen ik erachter kwam waar we ongeveer zouden zitten, kreeg ik het al spaans benauwd. Zo hoog! Ik durfde bijna niet naar beneden te kijken, dan voelde het alsof ik zelf naar beneden zou kieperen. Zo'n onvast gevoel. Probleem was natuurlijk dat ik er zo'n dikke 1,5 uur moest zitten . Paniek.
En toen kwam opeens de stem van mijn psych bovendrijven; "een paniekaanval gaat over!, Laat hem maar komen".
Eerst ga je je ertegen verzetten (dat doe ik door bijvoorbeeld heel hard in mijn schouder/nek te knijpen of nagels te gaan bijten). Toen bedacht ik me dus, dat ik het maar over me heen moest laten komen en heel rustig te gaan ademen.
En verrek na 15 minuten was ie zo goed als over! En het heerlijke was dat ie niet opnieuw oplaaide!
Ik kan het, ik kan het, ik kan het!!
Zelfs in de pauze voelde ik me oke! Daarna weer terug de zaal in, een beetje de bibbers maar ging dus ontzettend goed!
Ik geloof dat ik een stapje verder ben.
Voorheen bleef ik er de hele avond in hangen en laaide de paniek elke keer weer op, kwam ik doodmoe thuis, werd depressief omdat niets lukte en zag al op tegen een volgende keer.
Ook ging ik heel bewust nadenken; wat voel ik nou, waar ben ik nou zo bang voor, is het reeel? etc.
Ik ben een beetje trots op mezelf!
Chocolate, die tijd gaat voor jou ook komen, ik zweer het op mijn kinderen .
Hoop wat van je te lezen!
Liefs Sal
Al een beetje uitgepakt?
Gaat het een beetje goed vandaag? Goed geslapen?
Ik herken het wel dan je dan opeens twijfelt "is dit wel de goede keus?"
Ik had gisteravond volgens mij een echte paniekaanval!
Man en ik gingen naar een concert in een theater (zitplaatsen, anders was ik niet gegaan!). Zaten op het balkon op de bovenste rij in het midden. Toen ik erachter kwam waar we ongeveer zouden zitten, kreeg ik het al spaans benauwd. Zo hoog! Ik durfde bijna niet naar beneden te kijken, dan voelde het alsof ik zelf naar beneden zou kieperen. Zo'n onvast gevoel. Probleem was natuurlijk dat ik er zo'n dikke 1,5 uur moest zitten . Paniek.
En toen kwam opeens de stem van mijn psych bovendrijven; "een paniekaanval gaat over!, Laat hem maar komen".
Eerst ga je je ertegen verzetten (dat doe ik door bijvoorbeeld heel hard in mijn schouder/nek te knijpen of nagels te gaan bijten). Toen bedacht ik me dus, dat ik het maar over me heen moest laten komen en heel rustig te gaan ademen.
En verrek na 15 minuten was ie zo goed als over! En het heerlijke was dat ie niet opnieuw oplaaide!
Ik kan het, ik kan het, ik kan het!!
Zelfs in de pauze voelde ik me oke! Daarna weer terug de zaal in, een beetje de bibbers maar ging dus ontzettend goed!
Ik geloof dat ik een stapje verder ben.
Voorheen bleef ik er de hele avond in hangen en laaide de paniek elke keer weer op, kwam ik doodmoe thuis, werd depressief omdat niets lukte en zag al op tegen een volgende keer.
Ook ging ik heel bewust nadenken; wat voel ik nou, waar ben ik nou zo bang voor, is het reeel? etc.
Ik ben een beetje trots op mezelf!
Chocolate, die tijd gaat voor jou ook komen, ik zweer het op mijn kinderen .
Hoop wat van je te lezen!
Liefs Sal
zondag 26 september 2010 om 16:45
Salle, wat goed van je dat je het zo hebt kunnen overwinnen! Echt knap!
Ik heb bijna alles uitgepakt. Een groot deel blijft ook in dozen, dus scheelt ook veel werk. Vanmorgen zomaar in een positieve bui een (heel klein) rondje hardgelopen! Ik voelde me heel raar daarna, en ben nu ook echt doodmoe maar ik heb het wel gedaan. Daarna met mijn moeder naar stad gegaan, was koozondag, maar ik ben in de auto gebleven, kon dat nog niet aan. Gelukkig kon ik wel positief blijven.
Zit nu alleen weer te piekeren. Had een paar dagen geleden al last van mijn buik en licht bloedverlies. Gisteren en eergisteren niet gehad, maar nu vandaag dus wel weer. Ik maak me er echt zorgen om! Grr, ben ik iets positiever, gebeurd dit weer!
Ik heb bijna alles uitgepakt. Een groot deel blijft ook in dozen, dus scheelt ook veel werk. Vanmorgen zomaar in een positieve bui een (heel klein) rondje hardgelopen! Ik voelde me heel raar daarna, en ben nu ook echt doodmoe maar ik heb het wel gedaan. Daarna met mijn moeder naar stad gegaan, was koozondag, maar ik ben in de auto gebleven, kon dat nog niet aan. Gelukkig kon ik wel positief blijven.
Zit nu alleen weer te piekeren. Had een paar dagen geleden al last van mijn buik en licht bloedverlies. Gisteren en eergisteren niet gehad, maar nu vandaag dus wel weer. Ik maak me er echt zorgen om! Grr, ben ik iets positiever, gebeurd dit weer!
maandag 27 september 2010 om 11:52
Vanmorgen naar (nieuwe) huisarts geweest. Hij stuurt mij door naar het GGZ, en adviseert mij om tot dan te wachten met de AD. Nog niet begonnen dus. Ik hoop snel duidelijkheid te hebben!
Verder een beetje stressig, mijn moeder heeft een bloeddrukmeter gekocht en natuurlijk gelijk uitgetest, kwam uit dat mijn bloeddruk dus best wel laag is. En natuurlijk schrik ik daar van! Kan het nu niet van me af zetten, en begin te denken en te piekeren. De laatste tijd ben ik natuurlijk vaak draaierig, misselijk en zie ik af en toe vlekken als ik op sta. Dit is waarschijnlijk allemaal stress-gerelateerd maar tóch kan ik het niet van me af zetten...
Verder een beetje stressig, mijn moeder heeft een bloeddrukmeter gekocht en natuurlijk gelijk uitgetest, kwam uit dat mijn bloeddruk dus best wel laag is. En natuurlijk schrik ik daar van! Kan het nu niet van me af zetten, en begin te denken en te piekeren. De laatste tijd ben ik natuurlijk vaak draaierig, misselijk en zie ik af en toe vlekken als ik op sta. Dit is waarschijnlijk allemaal stress-gerelateerd maar tóch kan ik het niet van me af zetten...
dinsdag 28 september 2010 om 11:28
Hoi!
Moet je lang wachten voordat je bij de GGZ terecht kan?
Weeeeer herkenbaar van je bloeddruk! Heb je je bloeddruk ook gemeten tijdens een stressmoment?
Weet je hoe ik zou gaan denken bij lage bloeddruk?
"Jippie!, dan is het dus toch niet psychisch al die klachten! Hup een pilletje voor lage bloeddruk, veel zoute drop eten en ik ben niet meer duizelig/draaierig/zwarte vlekken. Dat zijn precies de klachten waar ik bang voor ben (ben bang om flauw te vallen/ niet goed te worden).
Heb je beetje een dagbesteding nu je bij je ouders inwoont? Ik hoop het want dat is echt belangrijk, is mijn ervaring.
Hier gaat het redelijk tot goed. Ik liep vanmorgen naar huis, na het naar school brengen van de kinderen en dacht; tja, en nu, iedereen is aan het werk, ben gister al naar de winkels gegaan voor shoppen, hmmm beetje saai idee.
Dat maakte me weer blij, voor mijn gevoel toch een teken dat het beter gaat. Voorheen wist ik niet hoe snel ik de voordeur moest bereiken en naar binnen moest "rennen" en daar de halve dag van moest bijkomen op de bank. Nu "lekker" allerlei huishoudelijke klusjes gedaan. En begin me dus een ietsie te vervelen, al wil ik niet te hard roepen.
Moet je lang wachten voordat je bij de GGZ terecht kan?
Weeeeer herkenbaar van je bloeddruk! Heb je je bloeddruk ook gemeten tijdens een stressmoment?
Weet je hoe ik zou gaan denken bij lage bloeddruk?
"Jippie!, dan is het dus toch niet psychisch al die klachten! Hup een pilletje voor lage bloeddruk, veel zoute drop eten en ik ben niet meer duizelig/draaierig/zwarte vlekken. Dat zijn precies de klachten waar ik bang voor ben (ben bang om flauw te vallen/ niet goed te worden).
Heb je beetje een dagbesteding nu je bij je ouders inwoont? Ik hoop het want dat is echt belangrijk, is mijn ervaring.
Hier gaat het redelijk tot goed. Ik liep vanmorgen naar huis, na het naar school brengen van de kinderen en dacht; tja, en nu, iedereen is aan het werk, ben gister al naar de winkels gegaan voor shoppen, hmmm beetje saai idee.
Dat maakte me weer blij, voor mijn gevoel toch een teken dat het beter gaat. Voorheen wist ik niet hoe snel ik de voordeur moest bereiken en naar binnen moest "rennen" en daar de halve dag van moest bijkomen op de bank. Nu "lekker" allerlei huishoudelijke klusjes gedaan. En begin me dus een ietsie te vervelen, al wil ik niet te hard roepen.
dinsdag 28 september 2010 om 14:59
Salle, wat fijn dat het steeds wat beter gaat! Heb je eigenlijk nog steeds therapie?
Vanaf gisteren is het hier oorlog in huis. Een van de redenen waarom ik zo twijfelde om thuis te komen wonen was dat mijn moeder en ik soms niet goed samen door 1 deur kunnen. Ik dacht dat het beter ging de afgelopen tijd, maar dat is dus niet zo. Ze is boos dat ik nog niet aan de AD begin, ze vind dat ik mijn oefeningen niet goed doe, ik ben computerverslaafd, ik doe te weinig, ik help niet mee, ik denk dat de hele wereld om mij draait en ik heb alleen maar zelfmedelijden. Zulke dingen zegt ze dan in een boze bui. En ik kan er niet tussen komen, dus doe daar ook geen pogingen meer toe. Maar dan begint ze nog meer te schreeuwen als ik niks zeg. Ik snap haar frustraties soms heus wel, maar ze uit het zo verkeerd. Ik heb volgende week een afspraak bij de psycholoog samen met mijn ouders, maar nu wilt ze daar ook niet meer naar toe omdat ik toch niet mijn best doe.
Ik ben zo ontzettend boos nu. Boos en bang. Ik ga vanavond toch beginnen met de AD, dan maar om de band met mijn moeder iets op de krikken, want nog 1 zo'n dag en ik ren gillend weg hier.
Vanaf gisteren is het hier oorlog in huis. Een van de redenen waarom ik zo twijfelde om thuis te komen wonen was dat mijn moeder en ik soms niet goed samen door 1 deur kunnen. Ik dacht dat het beter ging de afgelopen tijd, maar dat is dus niet zo. Ze is boos dat ik nog niet aan de AD begin, ze vind dat ik mijn oefeningen niet goed doe, ik ben computerverslaafd, ik doe te weinig, ik help niet mee, ik denk dat de hele wereld om mij draait en ik heb alleen maar zelfmedelijden. Zulke dingen zegt ze dan in een boze bui. En ik kan er niet tussen komen, dus doe daar ook geen pogingen meer toe. Maar dan begint ze nog meer te schreeuwen als ik niks zeg. Ik snap haar frustraties soms heus wel, maar ze uit het zo verkeerd. Ik heb volgende week een afspraak bij de psycholoog samen met mijn ouders, maar nu wilt ze daar ook niet meer naar toe omdat ik toch niet mijn best doe.
Ik ben zo ontzettend boos nu. Boos en bang. Ik ga vanavond toch beginnen met de AD, dan maar om de band met mijn moeder iets op de krikken, want nog 1 zo'n dag en ik ren gillend weg hier.
dinsdag 28 september 2010 om 16:27
Ik help wel thuis, ik kook, stofzuig, strijk, maak de badkamer schoon, veeg de tuin aan, lap de ramen. Maar als iets over het hoofd zie, dan is het bonje. Nu is mijn moeder wat schoonmaken betreft ook geen makkelijke. Alles moet altijd helemaal schoon en netjes. En op een moment van ruzie haalt ze "oude koeien uit de sloot" en dus zegt ze dat ik niets doe.
Ik snap haar frustratie echt wel, en boos mag ze af en toe van mij ook best wel worden, maar de dingen die ze dan zegt, de manier waarop ze haar boosheid is, en de duur van haar boosheid, dat maakt mij weer boos.
Ik snap haar frustratie echt wel, en boos mag ze af en toe van mij ook best wel worden, maar de dingen die ze dan zegt, de manier waarop ze haar boosheid is, en de duur van haar boosheid, dat maakt mij weer boos.
dinsdag 28 september 2010 om 16:34
Oh chocolate wat balen zeg van je moeder!
Is zij bekend met angsten? Kan je met je moeder afspreken wat jouw taken zijn in huis misschien. Dan weet zij waar ze aan toe is en jij ook, zoiets?
En ik vind het wel een positief teken dat ze mee wilt naar de psycholoog, misschien hoort zij dan ook eens de andere kant van het verhaal en krijgt ze meer begrip.
Ik ben nu nog bij een psycholoog. Hij zegt dat ik nog echt een paar maanden bezig ben. En daarna adviseert hij me een cursus mbt zelfbeeld, die is veel te laag volgens hem. Als je mij zou kennen zou je het niet geloven van dat lage zelfbeeld, maar hij heeft zooo gelijk!
Ik heb vanaf vanmiddag weer last van benauwdheid/druk op de borst/kort ademigheid. Ik ging even naar mijn vriendin thee drinken voordat de kids uit school kwamen, daar ging ik druk doen met haar baby (spelen, in de lucht gooien, rondjes draaien etc). Ik ging daarna zitten en mijn hart begon me toch opeens te bonken. Bah! En nu nog dat benauwde gevoel. Ik wil mezelf nu eigenlijk verplichten om een rondje te gaan fietsen ofzo met de kinderen, er even doorheen ofzo.
Net had ik mijn moeder aan de telefoon en die vroeg of ik mee ging winkelen vd week. Dan slaat wel meteen de angst om mijn hart. Ook mijn ouders snappen er niets van (ik kreeg vh weekend nog een snerende opmerking iets in de trant van dat ik een schop onder mijn kont moet hebben ;-( ). Als ik dan met mijn moeder ga winkelen dan zou ik niet durven zeggen dat ik het even niet meer trek en terug wil. Daar baal ik zo van...
Anyway; jij veel succes en denk nog even goed na wanneer je de AD gaat nemen. Als je het "onder druk" gaat doen, dan versterk je misschien je angst. Aan de andere kant, bedenk ik me nu, is deze "schop onder je kont" wel je omslag!
Denk aan je!
Is zij bekend met angsten? Kan je met je moeder afspreken wat jouw taken zijn in huis misschien. Dan weet zij waar ze aan toe is en jij ook, zoiets?
En ik vind het wel een positief teken dat ze mee wilt naar de psycholoog, misschien hoort zij dan ook eens de andere kant van het verhaal en krijgt ze meer begrip.
Ik ben nu nog bij een psycholoog. Hij zegt dat ik nog echt een paar maanden bezig ben. En daarna adviseert hij me een cursus mbt zelfbeeld, die is veel te laag volgens hem. Als je mij zou kennen zou je het niet geloven van dat lage zelfbeeld, maar hij heeft zooo gelijk!
Ik heb vanaf vanmiddag weer last van benauwdheid/druk op de borst/kort ademigheid. Ik ging even naar mijn vriendin thee drinken voordat de kids uit school kwamen, daar ging ik druk doen met haar baby (spelen, in de lucht gooien, rondjes draaien etc). Ik ging daarna zitten en mijn hart begon me toch opeens te bonken. Bah! En nu nog dat benauwde gevoel. Ik wil mezelf nu eigenlijk verplichten om een rondje te gaan fietsen ofzo met de kinderen, er even doorheen ofzo.
Net had ik mijn moeder aan de telefoon en die vroeg of ik mee ging winkelen vd week. Dan slaat wel meteen de angst om mijn hart. Ook mijn ouders snappen er niets van (ik kreeg vh weekend nog een snerende opmerking iets in de trant van dat ik een schop onder mijn kont moet hebben ;-( ). Als ik dan met mijn moeder ga winkelen dan zou ik niet durven zeggen dat ik het even niet meer trek en terug wil. Daar baal ik zo van...
Anyway; jij veel succes en denk nog even goed na wanneer je de AD gaat nemen. Als je het "onder druk" gaat doen, dan versterk je misschien je angst. Aan de andere kant, bedenk ik me nu, is deze "schop onder je kont" wel je omslag!
Denk aan je!
dinsdag 28 september 2010 om 16:48
Ik weet heel goed dat het beter gaat zolang ik bezig ben. Maar de stap er toe zetten is soms zó moeilijk. En na een activiteit ben ik ook erg moe. Ik plan elke dag ook wat activiteiten, die verschillen van een rondje lopen tot lezen en van een boodschap doen tot muziek maken.
Het is inderdaad ook wel "goed" dat het nu zo ontploft. Ik krijg wel die schop onder mijn kont. Al heb ik die liever op en andere manier...
Het is inderdaad ook wel "goed" dat het nu zo ontploft. Ik krijg wel die schop onder mijn kont. Al heb ik die liever op en andere manier...
dinsdag 28 september 2010 om 18:22
Hoihoi!
Als je weer bij je ouders woont is het inderdaad weer wennen, voor beide partijen. Als ik terugkijk op de periode bij mijn ouders is het misschien goed om afspraken te maken of dingen te bespreken.
Mijn moeder werd soms kwaad, maar puur uit onmacht. Zij had het gevoel dat ze me er bovenop moest helpen, maar wist niet hoe (ook zij wilde me regelmatig een schop onder mn kont geven). Ik heb toen uitgelegd dat zij niet degene is die me moet/kan helpen. Ik was gewoon thuis om tot rust te komen en soms even m'n verhaal te vertellen, zonder dat de ander iets 'moet' met dat verhaal. Je deelt alleen met elkaar, je moet elkaars problemen niet oplossen.
Daarnaast afspraken maken over de huishouding bijv. M'n moeder zit door ernstige ziekte al een paar jaar in de WAO en daarom veel thuis. Ze moest echt weer wennen aan het feit dat er dagelijks iemand om haar heen was. Ze had het idee dat ze weer controle over mij moest hebben (met alle goede bedoelingen), maar dat botste soms.
Maak die situaties bespreekbaar. Anders ga je het opkroppen, met alle stress vandien.
En zoals je al zegt; goed dat zij ook eens meegaat naar de psych. Dan kan hij haar ook eea uitleggen. Soms vergroot dat het begrip.
Jouw zorgen over lichamelijke verschijnselen ken ik zo goed! Ik ben niet zo fit vandaag en dat gaat meteen een eigen leven leiden. Vervelend...
Je benauwdheid en klachten passen heel goed bij chronische hyperventilatie en stress. Erg vervelend op momenten dat je het merkt, maar echt: het gaat over!!
Als je weer bij je ouders woont is het inderdaad weer wennen, voor beide partijen. Als ik terugkijk op de periode bij mijn ouders is het misschien goed om afspraken te maken of dingen te bespreken.
Mijn moeder werd soms kwaad, maar puur uit onmacht. Zij had het gevoel dat ze me er bovenop moest helpen, maar wist niet hoe (ook zij wilde me regelmatig een schop onder mn kont geven). Ik heb toen uitgelegd dat zij niet degene is die me moet/kan helpen. Ik was gewoon thuis om tot rust te komen en soms even m'n verhaal te vertellen, zonder dat de ander iets 'moet' met dat verhaal. Je deelt alleen met elkaar, je moet elkaars problemen niet oplossen.
Daarnaast afspraken maken over de huishouding bijv. M'n moeder zit door ernstige ziekte al een paar jaar in de WAO en daarom veel thuis. Ze moest echt weer wennen aan het feit dat er dagelijks iemand om haar heen was. Ze had het idee dat ze weer controle over mij moest hebben (met alle goede bedoelingen), maar dat botste soms.
Maak die situaties bespreekbaar. Anders ga je het opkroppen, met alle stress vandien.
En zoals je al zegt; goed dat zij ook eens meegaat naar de psych. Dan kan hij haar ook eea uitleggen. Soms vergroot dat het begrip.
Jouw zorgen over lichamelijke verschijnselen ken ik zo goed! Ik ben niet zo fit vandaag en dat gaat meteen een eigen leven leiden. Vervelend...
Je benauwdheid en klachten passen heel goed bij chronische hyperventilatie en stress. Erg vervelend op momenten dat je het merkt, maar echt: het gaat over!!
dinsdag 28 september 2010 om 18:53
Miesemaus, ik hoop dat het snel went! Op dit moment gaat het gewoon niet goed zo. Mijn vader komt vanavond (gelukkig!) weer thuis en ik hoop dat die haar een beetje kan sussen. Ik snap ook dat het voor haar ook heel erg wennen is, en inderdaad wordt ze vaak boos uit onmacht. Maar zoals ik zal zei; die uitting in boosheid is niet leuk. Ze had net zelfs geen avondeten voor me, en dat doet echt veel pijn bij mij.
Ik hoop dat ze mee wilt naar de psycholoog volgende week. Ze zei eerder vandaag van niet, maar ik weet dat ik alles niet zo nauw moet nemen als ze in een boze bui is.
En ja, die lichamelijke verschijnselen, zooo irritant. Ik heb het vanaf vanmiddag al heel koud, koude voeten en handen. En ook al weet ik diep van binnen dat het hoogst waarschijnlijk niets is; ik bedenk me dat ik een lage bloeddruk had bij die meting (die ik ook niet nauw moet nemen, weet ik) en raak dan weer in een neerwaartse spiraal. Ik heb ook chronische hyperventilatie en weet heel goed dat die pijn in mijn linkerarm daarvan komt, maar op een slecht moment kan ik daar niet meer bij.
Door dat druk maken over bloeddruk ben ik weer bang om de AD te nemen; met bepaalde hart-problemen mag dit namelijk niet. Het slaat nergens op, weet ik, maar vertel dat maar eens aan die angst in mijn lijf
Ik hoop dat ze mee wilt naar de psycholoog volgende week. Ze zei eerder vandaag van niet, maar ik weet dat ik alles niet zo nauw moet nemen als ze in een boze bui is.
En ja, die lichamelijke verschijnselen, zooo irritant. Ik heb het vanaf vanmiddag al heel koud, koude voeten en handen. En ook al weet ik diep van binnen dat het hoogst waarschijnlijk niets is; ik bedenk me dat ik een lage bloeddruk had bij die meting (die ik ook niet nauw moet nemen, weet ik) en raak dan weer in een neerwaartse spiraal. Ik heb ook chronische hyperventilatie en weet heel goed dat die pijn in mijn linkerarm daarvan komt, maar op een slecht moment kan ik daar niet meer bij.
Door dat druk maken over bloeddruk ben ik weer bang om de AD te nemen; met bepaalde hart-problemen mag dit namelijk niet. Het slaat nergens op, weet ik, maar vertel dat maar eens aan die angst in mijn lijf
dinsdag 28 september 2010 om 22:37
Dankje Salle
Uiteindelijk heeft ze toch haar eten gedeeld. Anders had ik wel een broodje ofzo gegeten hoor. Heb daarna nog geprobeerd met 'dr te praten, maar dat draaide weer uit op boosheid.
Ik wilde de eerste AD nemen voor het slapen gaan, maar lees net dat dit beste na de maaltijd kan. Ik hoop dat ik mezelf morgenochtend ook echt die schop kan geven en gewoon die pil ga slikken. Maar ik vind het echt zó eng. Ik zit vandaag al de hele dag te trillen als een rietje, heb het ijskoud en mijn spieren doen zeer van de spanning. Kan gewoon niet ontspannen of stilzitten. Frustrerend!
Uiteindelijk heeft ze toch haar eten gedeeld. Anders had ik wel een broodje ofzo gegeten hoor. Heb daarna nog geprobeerd met 'dr te praten, maar dat draaide weer uit op boosheid.
Ik wilde de eerste AD nemen voor het slapen gaan, maar lees net dat dit beste na de maaltijd kan. Ik hoop dat ik mezelf morgenochtend ook echt die schop kan geven en gewoon die pil ga slikken. Maar ik vind het echt zó eng. Ik zit vandaag al de hele dag te trillen als een rietje, heb het ijskoud en mijn spieren doen zeer van de spanning. Kan gewoon niet ontspannen of stilzitten. Frustrerend!
woensdag 29 september 2010 om 08:22
Goedemorgen Chocolat,
Mijn huisarts raadde mij aan, bij de start met mijn AD, om het voor het slapen te nemen. Juist omdat je, mocht je last van bijwerkingen krijgen, je al door de meeste heen geslapen bent. En dit is voor mij super geweest, heb totaal geen bijwerkingen ervaren! (gebruik nogsteeds mijn AD voor het slapen gaan, neem 'em na het tandenpoetsen)
Succes!
Mijn huisarts raadde mij aan, bij de start met mijn AD, om het voor het slapen te nemen. Juist omdat je, mocht je last van bijwerkingen krijgen, je al door de meeste heen geslapen bent. En dit is voor mij super geweest, heb totaal geen bijwerkingen ervaren! (gebruik nogsteeds mijn AD voor het slapen gaan, neem 'em na het tandenpoetsen)
Succes!
woensdag 29 september 2010 om 09:10
woensdag 29 september 2010 om 09:54
Blobby, bedankt voor je tip! Ik wilde het eigenlijk ook 's avonds nemen. Welke AD slik jij? In mijn bijsluiter staat dat je het het beste na de maaltijd kan nemen, dus dan is het na het tanden poetsen al wat laat toch? Maar dat kan natuurlijk ook per AD verschillen...
Salle, ik probeer inderdaad ook maar vooruit te denken. Ben nog steeds niet begonnen, maar dit komt ook doordat de huisarts zei nog even te wachten. Ik heb voor de eerste 2 weken al in huis, dus zou zo kunnen beginnen maar als ik dan door die weken heen ben moet ik toch echt tegen de huisarts zeggen dat ik toch ben begonnen en ik graag een herhalingsrecept wil...
M'n moeder is in ieder geval wat rustiger. Komt ook omdat mijn vader weer thuis is. Maar tegen mij doet ze nog erg nors. Mijn zus heeft vroeger ook veel ruzie met haar gehad, en schreef toen brieven. Die gaf ze niet altijd, maar dan was ze wel haar verhaal kwijt. Dit heb ik gisteravond ook gedaan. Of ik hem geef weet ik nog niet, maar het luchtte wel even op!
Salle, ik probeer inderdaad ook maar vooruit te denken. Ben nog steeds niet begonnen, maar dit komt ook doordat de huisarts zei nog even te wachten. Ik heb voor de eerste 2 weken al in huis, dus zou zo kunnen beginnen maar als ik dan door die weken heen ben moet ik toch echt tegen de huisarts zeggen dat ik toch ben begonnen en ik graag een herhalingsrecept wil...
M'n moeder is in ieder geval wat rustiger. Komt ook omdat mijn vader weer thuis is. Maar tegen mij doet ze nog erg nors. Mijn zus heeft vroeger ook veel ruzie met haar gehad, en schreef toen brieven. Die gaf ze niet altijd, maar dan was ze wel haar verhaal kwijt. Dit heb ik gisteravond ook gedaan. Of ik hem geef weet ik nog niet, maar het luchtte wel even op!
woensdag 29 september 2010 om 19:31
Met tranen in mijn ogen en een trillend lichaam heb ik dan toch met mijn eerste pilletje geslikt! Pfoei, wat vind ik het eng zeg! Maar ik heb de stap gezet, kan nu niet meer terug. Heb mezelf al voorgenomen dat, mocht ik er echt beroerd van zijn, ik desnoods 2 weken in bed blijf liggen en lekker veel films ga kijken en boeken lezen. Ik hoop ook dat ik genoeg afleiding kan vinden om er zo min mogelijk aan te denken!
woensdag 29 september 2010 om 19:47
Ik gebruik Sertraline, dit bevat dezelfde werkende stof als Zoloft.
Wat dapper van je dat je je eerste tablet genomen hebt! Heel erg goed! Ik kan me mijn eigen "eerste pil" goed herinneren, ik "voelde" hem letterlijk in mijn maag vallen en ging haast zitten wachten tot ik iets zou voelen, maar onthoud; dit hoeft dus helemaal niet hé!
Je bent heel stoer! Ik ben trots op je!
Wat dapper van je dat je je eerste tablet genomen hebt! Heel erg goed! Ik kan me mijn eigen "eerste pil" goed herinneren, ik "voelde" hem letterlijk in mijn maag vallen en ging haast zitten wachten tot ik iets zou voelen, maar onthoud; dit hoeft dus helemaal niet hé!
Je bent heel stoer! Ik ben trots op je!
woensdag 29 september 2010 om 22:34
woensdag 29 september 2010 om 23:18
Wat goed van je dat je die pil in hebt genomen!!
En die paniekaanval, dat is echt spanning. Je bent (onbewust) aan het wachten tot je iets gaat voelen. Uiteindelijk ga je dan ook dingen voelen, neemt de spanning nog meer toe en voila: paniekaanval. Allemaal heel herkenbaar.
En zie het positief: je hebt de pil genomen én de paniekaanval was naar, maar is inmiddels over.
Probeer lekker te gaan slapen, desnoods boven een boekje in slaap vallen. Morgen weer een nieuwe dag!
Je hebt het moeilijk, maar doet het goed!!!
En die paniekaanval, dat is echt spanning. Je bent (onbewust) aan het wachten tot je iets gaat voelen. Uiteindelijk ga je dan ook dingen voelen, neemt de spanning nog meer toe en voila: paniekaanval. Allemaal heel herkenbaar.
En zie het positief: je hebt de pil genomen én de paniekaanval was naar, maar is inmiddels over.
Probeer lekker te gaan slapen, desnoods boven een boekje in slaap vallen. Morgen weer een nieuwe dag!
Je hebt het moeilijk, maar doet het goed!!!
donderdag 30 september 2010 om 09:52
Pff, wat een nacht was dat! Het duurde een paar uur voordat ik eindelijk in slaap viel, met het licht aan, zo bang was ik. Vannochtend nog steeds misselijk, maar wel een cracker en een broodje kunnen eten. Daarna natuurlijk weer enorm misselijk, hoogstwaarschijnlijk door de spanning. Iedereen zegt dat het nog niet kan, dat ik nog geen last kan hebben van bijwerkingen maar tóch voel ik het. Ik voel me misselijk, draaierig, enorm bang en het lijkt ook allemaal zo uitzichtloos. Ik heb rare gedachtes, rare dromen. Ik heb dus niet echt het idee dat dit een goede keuze was, ik draai er nu helemaal in door. Oh, wat is dit vreselijk naar!
donderdag 30 september 2010 om 10:28
hoi!
Ga lekker in bed liggen met een paar dvd's of de laptop. Dat leidt af. Ik denk, net als anderen om je heen, dat het echt de spanning is.
Ik lees dat je bang bent om over tegeven/misselijk. Dat heb ik ook (gehad), wat mij erg geholpen heeft is om dompiridom in huis te halen. Pilletjes tegen misselijkheid. Het leegt je maag en het misselijke gevoel gaat ervan weg. Te koop bij de apotheek.
Als anderen klagen over misselijkheid/vol gevoel, kom ik altijd aan met mijn dompiridom. En iedereen is er altijd dolgelukkig mee .
Koop het, neem zo'n pilletje (bij erge misselijkheid mag je er volgens mij ook 2 nemen) en ik zweeeeer dat het na 15 minuten tot een half uur minder/over is!
Succes en zet m op!
Ga lekker in bed liggen met een paar dvd's of de laptop. Dat leidt af. Ik denk, net als anderen om je heen, dat het echt de spanning is.
Ik lees dat je bang bent om over tegeven/misselijk. Dat heb ik ook (gehad), wat mij erg geholpen heeft is om dompiridom in huis te halen. Pilletjes tegen misselijkheid. Het leegt je maag en het misselijke gevoel gaat ervan weg. Te koop bij de apotheek.
Als anderen klagen over misselijkheid/vol gevoel, kom ik altijd aan met mijn dompiridom. En iedereen is er altijd dolgelukkig mee .
Koop het, neem zo'n pilletje (bij erge misselijkheid mag je er volgens mij ook 2 nemen) en ik zweeeeer dat het na 15 minuten tot een half uur minder/over is!
Succes en zet m op!
