Psyche
alle pijlers
Depri door toekomst
donderdag 23 februari 2012 om 21:26
Dag, ik schrijf al een poos mee op het forum. Heb voor dit topic een nieuwe nick aangemaakt, niet omdat het gênant is maar omdat enkele kennissen me beginnen te herkennen en ik wil dit graag even anoniem bespreken.
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
donderdag 23 februari 2012 om 21:37
quote:reisa1978 schreef op 23 februari 2012 @ 21:36:
Niemand weet wat de toekomst brengen zal. Prima dat je realistisch bent, maar wat meer in het nu leven is niet erg.Dat probeer ik mezelf voor te houden, ja. Maar ik ben zo bang dat net die ene keer dat ik een steekje laat vallen, ik erop word afgerekend. Dat zul je altijd net zien.
Niemand weet wat de toekomst brengen zal. Prima dat je realistisch bent, maar wat meer in het nu leven is niet erg.Dat probeer ik mezelf voor te houden, ja. Maar ik ben zo bang dat net die ene keer dat ik een steekje laat vallen, ik erop word afgerekend. Dat zul je altijd net zien.
donderdag 23 februari 2012 om 21:41
De economie trekt heus wel weer aan. Het zal even duren, maar er komen wel weer banen en vast ook wel in jouw sector. En dan heb jij je papiertje.
Ik vind het alleen maar verstandig dat je op je geld let. Zouden meer mensen moeten doen. IBG heeft geen achterlijk hoge rentes en je kan er eeuwen over doen om af te betalen. Plus, het is een investering in jezelf. Voor de toekomst. Dat is een heeeeel andere schuld dat op vakantie gaan van het geld op je credit card.
Ik vind het alleen maar verstandig dat je op je geld let. Zouden meer mensen moeten doen. IBG heeft geen achterlijk hoge rentes en je kan er eeuwen over doen om af te betalen. Plus, het is een investering in jezelf. Voor de toekomst. Dat is een heeeeel andere schuld dat op vakantie gaan van het geld op je credit card.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
donderdag 23 februari 2012 om 21:44
quote:Iris27 schreef op 23 februari 2012 @ 21:41:
De economie trekt heus wel weer aan. Het zal even duren, maar er komen wel weer banen en vast ook wel in jouw sector. En dan heb jij je papiertje.
Ik vind het alleen maar verstandig dat je op je geld let. Zouden meer mensen moeten doen. IBG heeft geen achterlijk hoge rentes en je kan er eeuwen over doen om af te betalen. Plus, het is een investering in jezelf. Voor de toekomst. Dat is een heeeeel andere schuld dat op vakantie gaan van het geld op je credit card.
Thanks voor je reactie! Ik weet dat ik investeer in mezelf en heb daar ook bewust voor gekozen. Maar nu komt het allemaal zo dichtbij. Als ik al begin met een schuld, kan ik dan ooit wel een huis kopen?
En als er amper werk is zal het zeker niet gebeuren dat ik een vast contract krijg. Op jaarcontracten (als ik die al krijg, want het is echt bar en boos) kun je geen hypotheek of gezin bouwen, althans, ik niet.
Ik lees zoveel narigheid over tweeverdien-gezinnen waarvan beide ouders hun baan verliezen en dan ook nog een restschuld hebben op de hypotheek omdat de huisprijs daalde...
Maar ja, op deze manier durf je amper nog een toekomst op te bouwen.
De economie trekt heus wel weer aan. Het zal even duren, maar er komen wel weer banen en vast ook wel in jouw sector. En dan heb jij je papiertje.
Ik vind het alleen maar verstandig dat je op je geld let. Zouden meer mensen moeten doen. IBG heeft geen achterlijk hoge rentes en je kan er eeuwen over doen om af te betalen. Plus, het is een investering in jezelf. Voor de toekomst. Dat is een heeeeel andere schuld dat op vakantie gaan van het geld op je credit card.
Thanks voor je reactie! Ik weet dat ik investeer in mezelf en heb daar ook bewust voor gekozen. Maar nu komt het allemaal zo dichtbij. Als ik al begin met een schuld, kan ik dan ooit wel een huis kopen?
En als er amper werk is zal het zeker niet gebeuren dat ik een vast contract krijg. Op jaarcontracten (als ik die al krijg, want het is echt bar en boos) kun je geen hypotheek of gezin bouwen, althans, ik niet.
Ik lees zoveel narigheid over tweeverdien-gezinnen waarvan beide ouders hun baan verliezen en dan ook nog een restschuld hebben op de hypotheek omdat de huisprijs daalde...
Maar ja, op deze manier durf je amper nog een toekomst op te bouwen.
donderdag 23 februari 2012 om 21:44
Geloof in jezelf. Misschien is het lastig om werk te vinden, maar lastig is niet onmogelijk. Laat je niet door de toekomst uit het veld slaan. Want ook als je werk hebt, heb je geen zekerheden richting de toekomst. Probeer eraan te wennen dat de toekomst onvoorsplbaar is, maar waar een wil is is een weg.
donderdag 23 februari 2012 om 21:45
Ah je bent er een van de school van: ik mag geen fouten maken, anders staan er onheilspellende vreselijke dingen te wachten.
Het is niet realistisch om te verwachten dat je alle zaken in het leven kan voorzien.
Ook is het niet realistisch om te verwachten dat je geen fouten mag maken.
Fouten maak je, net als iedereen.
Het 'beter' leren omgaan met teleurstellingen en tegenslag is misschien nog iets wat je meer lucht gaat geven.
Het is niet realistisch om te verwachten dat je alle zaken in het leven kan voorzien.
Ook is het niet realistisch om te verwachten dat je geen fouten mag maken.
Fouten maak je, net als iedereen.
Het 'beter' leren omgaan met teleurstellingen en tegenslag is misschien nog iets wat je meer lucht gaat geven.
donderdag 23 februari 2012 om 21:45
donderdag 23 februari 2012 om 21:47
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 21:45:
Ah je bent er een van de school van: ik mag geen fouten maken, anders staan er onheilspellende vreselijke dingen te wachten.
Het is niet realistisch om te verwachten dat je alle zaken in het leven kan voorzien.
Ook is het niet realistisch om te verwachten dat je geen fouten mag maken.
Fouten maak je, net als iedereen.
Het 'beter' leren omgaan met teleurstellingen en tegenslag is misschien nog iets wat je meer lucht gaat geven.
Haha, jep, van die school. Op zich heeft het me best veel gebracht dat ik een streber ben. Ik heb een vast contract bij mijn bijbaan (al is het maar een paar uur per week) en mijn docenten hebben een positief gevoel bij mij en zullen me dus eerder aanbevelen. Maar als er simpelweg geen banen te vergeven zijn, schiet dat weinig op.
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Maar je hebt wel gelijk en ik zal het moeten leren. Grootste punt is om mezelf te moeten teleurstellen en steken te moeten laten vallen. Maar dat is niet zo gemakkelijk.
Ah je bent er een van de school van: ik mag geen fouten maken, anders staan er onheilspellende vreselijke dingen te wachten.
Het is niet realistisch om te verwachten dat je alle zaken in het leven kan voorzien.
Ook is het niet realistisch om te verwachten dat je geen fouten mag maken.
Fouten maak je, net als iedereen.
Het 'beter' leren omgaan met teleurstellingen en tegenslag is misschien nog iets wat je meer lucht gaat geven.
Haha, jep, van die school. Op zich heeft het me best veel gebracht dat ik een streber ben. Ik heb een vast contract bij mijn bijbaan (al is het maar een paar uur per week) en mijn docenten hebben een positief gevoel bij mij en zullen me dus eerder aanbevelen. Maar als er simpelweg geen banen te vergeven zijn, schiet dat weinig op.
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Maar je hebt wel gelijk en ik zal het moeten leren. Grootste punt is om mezelf te moeten teleurstellen en steken te moeten laten vallen. Maar dat is niet zo gemakkelijk.
donderdag 23 februari 2012 om 21:47
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:37:
[...]
Dat probeer ik mezelf voor te houden, ja. Maar ik ben zo bang dat net die ene keer dat ik een steekje laat vallen, ik erop word afgerekend. Dat zul je altijd net zien.Dus je wilt jezelf geen enkel pleziertje gunnen todat je studieschuld is afbetaald (dan ben je denk ik nog zo'n 15 jaar ongelukkig)?
[...]
Dat probeer ik mezelf voor te houden, ja. Maar ik ben zo bang dat net die ene keer dat ik een steekje laat vallen, ik erop word afgerekend. Dat zul je altijd net zien.Dus je wilt jezelf geen enkel pleziertje gunnen todat je studieschuld is afbetaald (dan ben je denk ik nog zo'n 15 jaar ongelukkig)?
donderdag 23 februari 2012 om 21:49
donderdag 23 februari 2012 om 21:49
quote:xalliewallie schreef op 23 februari 2012 @ 21:47:
Je bent duidelijk aan het doorslaan.
Zorg voor meer balans en laat bepaalde dingen los.
Vertrouw op jezelf en maak verstandige keuzes.
Niemand is perfect.
Helemaal gelijk. Maar dan: hoe bepaal ik welke dingen ik loslaat? Alles voelt even belangrijk. En hellep, hoe maak ik verstandige keuzes?
Tot nu toe is de tactiek: als ik alles goed doe, kan het ook geen verkeerde keuze zijn geweest.
Je bent duidelijk aan het doorslaan.
Zorg voor meer balans en laat bepaalde dingen los.
Vertrouw op jezelf en maak verstandige keuzes.
Niemand is perfect.
Helemaal gelijk. Maar dan: hoe bepaal ik welke dingen ik loslaat? Alles voelt even belangrijk. En hellep, hoe maak ik verstandige keuzes?
Tot nu toe is de tactiek: als ik alles goed doe, kan het ook geen verkeerde keuze zijn geweest.
donderdag 23 februari 2012 om 21:49
Relax! Wat je nu doet gaat echt helemaal nergens over. Op je geld letten is prima. Maar niks meer durven uit te geven is niet prima. Ga leven en geniet ervan! Ook een festival bezoeken en daar plezier aan hebben draagt iets bij aan je toekomst. Je Bent namelijk niet alleen op aarde om te studeren, werken en geld af te lossen. Als je later terugkijkt op je jonge jaren dan wil je ook leuke herinneringen hebben.
En nee, een baan vinden als pas afgestudeerde is niet makkelijk momenteel. Maar niet makkelijk betekent niet onmogelijk. Richt je nu vooral op het afstuderen en de leuke opdrachten die je al mag doen in je werkveld. Straks als je diploma binnen is, dan ga je je focussen op het vinden van een baan. En bedenk je: je bent niet de enige die in dit schuitje zit. En toch komen de meeste mensen uiteindelijk wel ergens op hun pootjes terecht. Jij dus ook!
Voel je je trouwens ook opgejaagd, gespannen en gestresst?
En nee, een baan vinden als pas afgestudeerde is niet makkelijk momenteel. Maar niet makkelijk betekent niet onmogelijk. Richt je nu vooral op het afstuderen en de leuke opdrachten die je al mag doen in je werkveld. Straks als je diploma binnen is, dan ga je je focussen op het vinden van een baan. En bedenk je: je bent niet de enige die in dit schuitje zit. En toch komen de meeste mensen uiteindelijk wel ergens op hun pootjes terecht. Jij dus ook!
Voel je je trouwens ook opgejaagd, gespannen en gestresst?
donderdag 23 februari 2012 om 21:51
Bekijk het eens zo..
Stel dat alles koek en ei was.
Topbaan, gezinnetje met 2,3 kinderen, koophuis..alles erop en eraan.
Dan overlijd je partner..
Zit je toch ook in de shit ineens om het maar zacht uit te drukken.
Je hebt het niet in de hand.
Jij kan nu tenminste nog realistisch zijn en er rekening mee houden dat het mss niet precies gaat zoals je gepland had.
Het komt heus wel goed.
That's life.
Stel dat alles koek en ei was.
Topbaan, gezinnetje met 2,3 kinderen, koophuis..alles erop en eraan.
Dan overlijd je partner..
Zit je toch ook in de shit ineens om het maar zacht uit te drukken.
Je hebt het niet in de hand.
Jij kan nu tenminste nog realistisch zijn en er rekening mee houden dat het mss niet precies gaat zoals je gepland had.
Het komt heus wel goed.
That's life.
donderdag 23 februari 2012 om 21:52
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 21:49:
Maar Vivakeesje, deze mensen leefden bij de dag.
Jij lijkt iemand die wikt en weegt en vooruit wil regeren en daar ook dingen voor doet en laat.
Dus bepaalde risico's zul jij niet nemen.
Dat lijkt me wijsheid. Maar je draaft misschien iets te ver door en daarmee doe je jezelf geweld aan.
Goed samengevat, Conundrum! Dankjewel. Jij en de andere reageerders hebben heel erg gelijk. Maar waar trek ik de streep? Wat mag ik (of wat mag school/werk/opdrachtgevers) reëel gezien van mij verwachten? En wat niet?
Als ik het een docent voorleg vindt 'ie het niet meer dan logisch dat ik gewoon aanwezig ben en mijn huiswerk goed doe (ik zit echt niet de hele nacht opdracht 5b te verbeteren).
Als ik het mijn werkgever voorleg vindt 'ie het niet meer dan logisch dat ik gewoon het werk doe waarvoor hij me een vast contract heeft gegeven, al komt dan bovenop mijn fulltime studie.
En als ik het opdrachtgevers voorleg zou ik wel een sufferd zijn om opdrachten (zijn er niet eens zoveel) te laten schieten.
Ik heb het gevoel dat er weinig speelruimte is, alsof minder doen ook geen optie is.
Maar Vivakeesje, deze mensen leefden bij de dag.
Jij lijkt iemand die wikt en weegt en vooruit wil regeren en daar ook dingen voor doet en laat.
Dus bepaalde risico's zul jij niet nemen.
Dat lijkt me wijsheid. Maar je draaft misschien iets te ver door en daarmee doe je jezelf geweld aan.
Goed samengevat, Conundrum! Dankjewel. Jij en de andere reageerders hebben heel erg gelijk. Maar waar trek ik de streep? Wat mag ik (of wat mag school/werk/opdrachtgevers) reëel gezien van mij verwachten? En wat niet?
Als ik het een docent voorleg vindt 'ie het niet meer dan logisch dat ik gewoon aanwezig ben en mijn huiswerk goed doe (ik zit echt niet de hele nacht opdracht 5b te verbeteren).
Als ik het mijn werkgever voorleg vindt 'ie het niet meer dan logisch dat ik gewoon het werk doe waarvoor hij me een vast contract heeft gegeven, al komt dan bovenop mijn fulltime studie.
En als ik het opdrachtgevers voorleg zou ik wel een sufferd zijn om opdrachten (zijn er niet eens zoveel) te laten schieten.
Ik heb het gevoel dat er weinig speelruimte is, alsof minder doen ook geen optie is.
donderdag 23 februari 2012 om 21:52
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:47:
[...]
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Dat heeft niks te maken met eerlijk of niet eerlijk. Het is gewoon zoals het is. Straks studeren samen met jou nog vele duizenden anderen af. En ook deze mensen gaan moeite krijgen met het vinden van een baan. Tja dat is nu eenmaal de huidige arbeidsmarkt. Deal with it!
[...]
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Dat heeft niks te maken met eerlijk of niet eerlijk. Het is gewoon zoals het is. Straks studeren samen met jou nog vele duizenden anderen af. En ook deze mensen gaan moeite krijgen met het vinden van een baan. Tja dat is nu eenmaal de huidige arbeidsmarkt. Deal with it!
donderdag 23 februari 2012 om 21:54
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:45:
[...]
Eensch. Maar ik zag mensen dat vaker doen en die zitten nu in de schuldsanering. Dat is het nare van mijn gepieker. Het voelt allemaal heel reëel.Ook als je in het nu leeft kan dat zonder schulden hoor. Je bent er immers zelf bij. Maak de juiste keuzes en zoek de balans. Er zijn nog altijd meer mensen die niet in de schuldsanering zitten en die wel heel goed weten wat genieten is.
[...]
Eensch. Maar ik zag mensen dat vaker doen en die zitten nu in de schuldsanering. Dat is het nare van mijn gepieker. Het voelt allemaal heel reëel.Ook als je in het nu leeft kan dat zonder schulden hoor. Je bent er immers zelf bij. Maak de juiste keuzes en zoek de balans. Er zijn nog altijd meer mensen die niet in de schuldsanering zitten en die wel heel goed weten wat genieten is.
donderdag 23 februari 2012 om 21:54
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:47:
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Welkom in het leven! Het leven doet niet aan eerlijk, het leven is zoals het is. Soms eerlijk, soms oneerlijk, soms verrassend, soms spannend, soms saai en van alles en nog wat. Het leven is op dit moment datgene waar jij veel minder van mee krijgt door al dat "oh hemel, wat als" piekeren en peinzen waarmee je niets bereikt. Je kunt de toekomst niet afdwingen.
Je kunt je best doen, leven, genieten, zien wat er op het pad komt. Veranderen wat je niet kunt accepteren, accepteren wat je niet kunt veranderen en de wijsheid krijgen om het onderscheid te maken tussen beiden. Jij lijkt vast te zitten op de eerste (veranderen), maar zo werkt het leven niet dat als je maar aan genoeg voorwaarden voldoet, hard genoeg je best doet, alles dan goed komt. Lééf.
Dan komt je grootste zorg uit. Heb je een grote studieschuld, geen droombaan en zit je achter de kassa. En wat dan nóg!? Zeker niet het ideaalbeeld, maar is het écht zo erg? Of is dat wat jíj er van maakt?
Teleurstellingen heb ik al best vaak gehad, maar het voelt zo oneerlijk dat ik keihard werk en misschien alsnog op een houtje moet bijten. Dat is toch geen eerlijke start op de banenmarkt?
Welkom in het leven! Het leven doet niet aan eerlijk, het leven is zoals het is. Soms eerlijk, soms oneerlijk, soms verrassend, soms spannend, soms saai en van alles en nog wat. Het leven is op dit moment datgene waar jij veel minder van mee krijgt door al dat "oh hemel, wat als" piekeren en peinzen waarmee je niets bereikt. Je kunt de toekomst niet afdwingen.
Je kunt je best doen, leven, genieten, zien wat er op het pad komt. Veranderen wat je niet kunt accepteren, accepteren wat je niet kunt veranderen en de wijsheid krijgen om het onderscheid te maken tussen beiden. Jij lijkt vast te zitten op de eerste (veranderen), maar zo werkt het leven niet dat als je maar aan genoeg voorwaarden voldoet, hard genoeg je best doet, alles dan goed komt. Lééf.
Dan komt je grootste zorg uit. Heb je een grote studieschuld, geen droombaan en zit je achter de kassa. En wat dan nóg!? Zeker niet het ideaalbeeld, maar is het écht zo erg? Of is dat wat jíj er van maakt?
when you wish upon a star...
donderdag 23 februari 2012 om 21:54
Een streber zijn is niet erg, alleen als het je in de weg zit en het aan je zelfbeeld gaat zitten knagen (argh, lijkt wel of ik tegen mezelf typ).
En nee, dit is geen eerlijke start, maar het leven is niet eerlijk.
En de economie is gewoon klote, daar kan jij en ik niets aan veranderen.
Dat je veel teleurstellingen hebt gehad, zorgt er ook voor, dat je misschien een te grote druk legt op het slagen.
Misschien leg je de oorzaak van de teleurstellingen teveel bij jezelf ?
En nee, dit is geen eerlijke start, maar het leven is niet eerlijk.
En de economie is gewoon klote, daar kan jij en ik niets aan veranderen.
Dat je veel teleurstellingen hebt gehad, zorgt er ook voor, dat je misschien een te grote druk legt op het slagen.
Misschien leg je de oorzaak van de teleurstellingen teveel bij jezelf ?
donderdag 23 februari 2012 om 21:55
quote:Cici25 schreef op 23 februari 2012 @ 21:49:
Relax! Wat je nu doet gaat echt helemaal nergens over. Op je geld letten is prima. Maar niks meer durven uit te geven is niet prima. Ga leven en geniet ervan! Ook een festival bezoeken en daar plezier aan hebben draagt iets bij aan je toekomst. Je Bent namelijk niet alleen op aarde om te studeren, werken en geld af te lossen. Als je later terugkijkt op je jonge jaren dan wil je ook leuke herinneringen hebben.
En nee, een baan vinden als pas afgestudeerde is niet makkelijk momenteel. Maar niet makkelijk betekent niet onmogelijk. Richt je nu vooral op het afstuderen en de leuke opdrachten die je al mag doen in je werkveld. Straks als je diploma binnen is, dan ga je je focussen op het vinden van een baan. En bedenk je: je bent niet de enige die in dit schuitje zit. En toch komen de meeste mensen uiteindelijk wel ergens op hun pootjes terecht. Jij dus ook!
Voel je je trouwens ook opgejaagd, gespannen en gestresst?
Rationeel weet ik dat je hartstikke gelijk hebt. Ik probeer wel te genieten, ik ben pas nog wezen schaatsen enzo. Maar de rem staat erop.
En ja, ik voel me inderdaad opgejaagd, gespannen en gestresst. Begin ook weer te eten (heb een beetje een dubieuze relatie met eten). En dan bedoel ik teveel en te verkeerd eten.
Ben al eerder overspannen geweest (tijdens vorige studie, toen zaten er heel wat dingen verkeerd ook in mijn leven). Inmiddels staat alles op de rit en heb ik alles precies zoals ik hebben wil, op die schuld na dus.
Relax! Wat je nu doet gaat echt helemaal nergens over. Op je geld letten is prima. Maar niks meer durven uit te geven is niet prima. Ga leven en geniet ervan! Ook een festival bezoeken en daar plezier aan hebben draagt iets bij aan je toekomst. Je Bent namelijk niet alleen op aarde om te studeren, werken en geld af te lossen. Als je later terugkijkt op je jonge jaren dan wil je ook leuke herinneringen hebben.
En nee, een baan vinden als pas afgestudeerde is niet makkelijk momenteel. Maar niet makkelijk betekent niet onmogelijk. Richt je nu vooral op het afstuderen en de leuke opdrachten die je al mag doen in je werkveld. Straks als je diploma binnen is, dan ga je je focussen op het vinden van een baan. En bedenk je: je bent niet de enige die in dit schuitje zit. En toch komen de meeste mensen uiteindelijk wel ergens op hun pootjes terecht. Jij dus ook!
Voel je je trouwens ook opgejaagd, gespannen en gestresst?
Rationeel weet ik dat je hartstikke gelijk hebt. Ik probeer wel te genieten, ik ben pas nog wezen schaatsen enzo. Maar de rem staat erop.
En ja, ik voel me inderdaad opgejaagd, gespannen en gestresst. Begin ook weer te eten (heb een beetje een dubieuze relatie met eten). En dan bedoel ik teveel en te verkeerd eten.
Ben al eerder overspannen geweest (tijdens vorige studie, toen zaten er heel wat dingen verkeerd ook in mijn leven). Inmiddels staat alles op de rit en heb ik alles precies zoals ik hebben wil, op die schuld na dus.
