Psyche
alle pijlers
Depri door toekomst
donderdag 23 februari 2012 om 21:26
Dag, ik schrijf al een poos mee op het forum. Heb voor dit topic een nieuwe nick aangemaakt, niet omdat het gênant is maar omdat enkele kennissen me beginnen te herkennen en ik wil dit graag even anoniem bespreken.
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
Situatie: ik studeer en loop richting afstuderen. In mijn sector is weinig tot geen werk. Bovendien heb ik voor aanvang van deze studie 4 jaar 'gezwabberd' in andere studies omdat ik niet wist wat ik wilde. Ik deed overal mijn best (geen feestende niksnut dus) maar uiteindelijk heb ik straks wel een studieschuld van 4 jaar lenen bij de ibg (omdat ik immers maar 4 jaar recht had op stufi) en daar komt straks de langstudeerdersboete bovenop (ja, ik heb ibg gebeld en ik val onder die regeling). Er is ook weinig vooruitzicht om die schuld direct in grote klappen af te kunnen betalen, want het is maar de vraag of ik werk krijg. En dan is het nog crisis, natuurlijk. Ik riep altijd stoer dat ik desnoods achter de kassa zou gaan zitten, maar om dat straks als afgestudeerd persoon fulltime te doen, daar krijg ik toch wel klamme handjes van.
Dat wist ik natuurlijk ook toen ik aan de studie begon, maar toen had ik een blakend vertrouwen in de toekomst. Nu mijn afstuderen in zicht komt ben ik niet meer zo zeker. Die schuld en dat banentekort hangen als een donderwolk boven mijn hoofd. Resultaat is dat ik echt nergens de pret meer van inzie. Ik voel me net een robot. Ik zet me enorm in voor de studie zodat ik goede resultaten haal, maar intussen heb ik natuurlijk ook een baantje (met vast contract, dus die wil ik vast zien te houden als zekerheid na mijn studie) en kan ik nu en dan al een klus doen in het segment waarin ik wil gaan werken. Ik durf op geen enkel vlak een steek te laten vallen. Gevolg is dat ik helemaal geen plezier meer heb in mijn studie, terwijl ik momenteel cursussen volg die 100% zijn wat ik wil gaan doen.
In het begin danste ik bijna van enthousiasme naar school en nog steeds wil ik niets liever dan iets doen waar ik nu voor word opgeleid. Toch is alle lust me vergaan. Ik doe wat ik moet doen, maar geen haar extra. Ik word al moe bij de gedachte. Intussen voelt het alsof ik geen seconde recht heb op vrije tijd, want ieder moment dat ik uitslaap had ik ook aan mijn carrière kunnen werken. Het voelt alsof ik alle tijd die ik heb moet verantwoorden. Ik voel me moe en lusteloos en zou het liefst de hele dag niks doen.
Behalve extreem mijn best doen op school en werk ben ik ook enorm aan het doorslaan in bezuinigen. Elke euro die ik nu spaar, kan ik later sneller aflossen. Ik lees alles wat er geschreven wordt op het vrekkenforum en grijp echt elke kans aan om voordeeltjes te behalen. Inmiddels denk ik dat dat ook een soort vluchtgedrag is om de toekomst niet onder ogen te hoeven zien. Ik denk de hele tijd aan geld, zelfs als ik bij mijn vriend ben. Als ik op school zit reken ik uit of ik nog op tijd naar winkel X kan, want daar hebben ze een geld terug actie, en hoelaat ik naar supermarkt Y zal gaan want dan is er misschien iets afgeprijsd.
Er moet echt iets mis zijn met mij, want mijn studiegenoten hebben dit allemaal niet. Die walsen zorgeloos door de studie, soms zelfs ook met 4 jaar studievertraging (en dat dus bij dezelfde studie) en gaan nog rustig naar festivals. Ik durf niet eens uit te gaan, bang om maandag brak te zijn. Ik ben al sinds de zomervakantie niet meer wezen stappen en ik ga natuurlijk al helemaal niet naar festivals want dat kost allemaal tijd en geld.
Ik dacht als kind altijd dat het wel goed zou komen als je gewoon je best deed. Maar in mijn sector zie ik mensen ontslagen worden die steengoed zijn, gewoon om organisatorische redenen. Dan is 'je best doen' niet meer genoeg en daar word ik gewoon zo onrustig van.
Kort samengevat: ik word knettergek van mezelf. Kan iemand dit even relativeren (en is het wel terecht om zoiets te relativeren?).
donderdag 23 februari 2012 om 22:32
Pssst, Keesje, er is meer dan alleen werk in het leven. Echt, relax. Je zet het beste beentje voor tijdens de opleiding, bouwt een netwerk op, ontwikkelt jezelf en dat is genoeg. Meer heb je niet in handen. Meer kun je niet doen, hoef je niet te doen. Dat doe je al. Dus mag je ook aandacht besteden aan andere zaken; tijd voor de mens Keesje. Ontspanning, leuke dingen, die leuke vriend, vrienden en familie.
when you wish upon a star...
donderdag 23 februari 2012 om 22:34
donderdag 23 februari 2012 om 22:35
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 22:29:
Waar komt de gedachte vandaan die lijkt te zeggen: het geluk is niet voor jou ?
En dan kan je je nog afvragen wat geluk is: is dat samen met je droomvent (aha! das er al 1 van de mooie zaken van het leven)
kaviaar en champagne op de bahama' s of een man die je als je ziek bent, je een theetje komt brengen en je even knuffelt en snapt hoe rot je je voelt ?
Is dat de gewenste baan met een topsalaris, maar met zoveel gedoe vanuit de directie en eigen normen en waarden verloochenen (niet dat dit bij elke topbaan zo is, maar elk voordeel hep zn nadeel)
Of dat je samen in jullie huurhuisje blijf zitten ipv een koophuis, omdat dat niet te betalen is en jullie zo veel meer geld overhouden voor jullie grote hobby ?
Het is meer de gedachte: 'Het geluk is (nog) niet voor jou.' M.a.w. eerst hard werken en dan geld en waardering incasseren voor al die investeringen in mezelf. Calvinistisch hè...
Ik voel me gewoon niet goed bij die schuld. Het is niet mijn geld maar ik geef het uit. En niet omdat ik lui ben, maar omdat er nu eenmaal betaald moet worden voor studeren. Dus alles wat ik koop is vooralsnog van de belastingbetaler.
Naja, laat ik niet doordraven vanavond. Conundrum, het stukje wat ik nu quote van jou vind ik heel treffend. Natuurlijk heb ik liever situatie twee: de knusse thee-vent en het huurhuis. Maar mijn vriend zijn contract loopt over 2 maanden af en wordt niet verlengd. We wonen niet samen, maar het knaagt natuurlijk ook aan mij.
Ik heb gewoon pas echt rust als alles in kannen en kruiken is. Verhuizen is met mij ook een ramp, want zolang ik in 2 kamers woon met in elk van de kamers een deel van de spullen, ben ik niet te harden. Pas als alles geregeld is, de dozen uitgepakt en alles op orde, komt de rust terug. Want tot die tijd kan er vanalles misgaan.
Waar komt de gedachte vandaan die lijkt te zeggen: het geluk is niet voor jou ?
En dan kan je je nog afvragen wat geluk is: is dat samen met je droomvent (aha! das er al 1 van de mooie zaken van het leven)
kaviaar en champagne op de bahama' s of een man die je als je ziek bent, je een theetje komt brengen en je even knuffelt en snapt hoe rot je je voelt ?
Is dat de gewenste baan met een topsalaris, maar met zoveel gedoe vanuit de directie en eigen normen en waarden verloochenen (niet dat dit bij elke topbaan zo is, maar elk voordeel hep zn nadeel)
Of dat je samen in jullie huurhuisje blijf zitten ipv een koophuis, omdat dat niet te betalen is en jullie zo veel meer geld overhouden voor jullie grote hobby ?
Het is meer de gedachte: 'Het geluk is (nog) niet voor jou.' M.a.w. eerst hard werken en dan geld en waardering incasseren voor al die investeringen in mezelf. Calvinistisch hè...
Ik voel me gewoon niet goed bij die schuld. Het is niet mijn geld maar ik geef het uit. En niet omdat ik lui ben, maar omdat er nu eenmaal betaald moet worden voor studeren. Dus alles wat ik koop is vooralsnog van de belastingbetaler.
Naja, laat ik niet doordraven vanavond. Conundrum, het stukje wat ik nu quote van jou vind ik heel treffend. Natuurlijk heb ik liever situatie twee: de knusse thee-vent en het huurhuis. Maar mijn vriend zijn contract loopt over 2 maanden af en wordt niet verlengd. We wonen niet samen, maar het knaagt natuurlijk ook aan mij.
Ik heb gewoon pas echt rust als alles in kannen en kruiken is. Verhuizen is met mij ook een ramp, want zolang ik in 2 kamers woon met in elk van de kamers een deel van de spullen, ben ik niet te harden. Pas als alles geregeld is, de dozen uitgepakt en alles op orde, komt de rust terug. Want tot die tijd kan er vanalles misgaan.
donderdag 23 februari 2012 om 22:38
quote:xalliewallie schreef op 23 februari 2012 @ 22:30:
Vivakeesje het komt wel goed. Maar jij moet het zelf doen. Niemand anders doet het voor je.quote:Pixiedust schreef op 23 februari 2012 @ 22:32:
Pssst, Keesje, er is meer dan alleen werk in het leven. Echt, relax. Je zet het beste beentje voor tijdens de opleiding, bouwt een netwerk op, ontwikkelt jezelf en dat is genoeg. Meer heb je niet in handen. Meer kun je niet doen, hoef je niet te doen. Dat doe je al. Dus mag je ook aandacht besteden aan andere zaken; tijd voor de mens Keesje. Ontspanning, leuke dingen, die leuke vriend, vrienden en familie.
Dankjulliewel dames, ik vind dit echt hele lieve reacties!
Ook een geruststelling dat ik volgens jou, Pixiedust, genoeg doe. Dat geeft me ook wel rust! Dan hoef ik mezelf niet verder op te jagen. Want ja, waar ligt de grens van wat je van jezelf mag verwachten?
Vivakeesje het komt wel goed. Maar jij moet het zelf doen. Niemand anders doet het voor je.quote:Pixiedust schreef op 23 februari 2012 @ 22:32:
Pssst, Keesje, er is meer dan alleen werk in het leven. Echt, relax. Je zet het beste beentje voor tijdens de opleiding, bouwt een netwerk op, ontwikkelt jezelf en dat is genoeg. Meer heb je niet in handen. Meer kun je niet doen, hoef je niet te doen. Dat doe je al. Dus mag je ook aandacht besteden aan andere zaken; tijd voor de mens Keesje. Ontspanning, leuke dingen, die leuke vriend, vrienden en familie.
Dankjulliewel dames, ik vind dit echt hele lieve reacties!
Ook een geruststelling dat ik volgens jou, Pixiedust, genoeg doe. Dat geeft me ook wel rust! Dan hoef ik mezelf niet verder op te jagen. Want ja, waar ligt de grens van wat je van jezelf mag verwachten?
donderdag 23 februari 2012 om 22:42
Het is een recht he, dat lenen, niet een wees-dankbaar-op-je-knietjes-en-doe-boete.
Dit wordt ook gedaan (als de politiek dat nu ook een beetje snapte ) omdat men wil dat er afgestudeerden zijn, dit is een noodzaak voor de maatschappij. Helemaal jouw opleiding betalen kan de staat niet, maar er kan wel geleend worden.
Een staat doet nooit zomaar iets voor niets, lijkt me.
Dit wordt ook gedaan (als de politiek dat nu ook een beetje snapte ) omdat men wil dat er afgestudeerden zijn, dit is een noodzaak voor de maatschappij. Helemaal jouw opleiding betalen kan de staat niet, maar er kan wel geleend worden.
Een staat doet nooit zomaar iets voor niets, lijkt me.
donderdag 23 februari 2012 om 22:42
Lieve allemaal, ik ga nu slapen, bedtijd voor Vivakeesje want morgen is het weer vroeg present op school 
Heel erg bedankt voor jullie bemoedigende woorden en adviezen. Ik kom hier zeker nog even terug om verder te tikken. Jullie hebben me erg geholpen!
Ik zal proberen jullie een beetje op de hoogte te houden, voor zover daar behoefte aan is natuurlijk
Welterusten en slaap lekker allemaal!
Heel erg bedankt voor jullie bemoedigende woorden en adviezen. Ik kom hier zeker nog even terug om verder te tikken. Jullie hebben me erg geholpen!
Ik zal proberen jullie een beetje op de hoogte te houden, voor zover daar behoefte aan is natuurlijk
Welterusten en slaap lekker allemaal!
donderdag 23 februari 2012 om 22:46
Wat zou jij van vriend verwachten, Keesje? Of van een goede vriendin? Vaak is het makkelijker om voor een geliefde naaste realistischer te zijn. Als jij ook een van die mensen bent, dan kun je dat in jouw voordeel gebruiken. Waarom zou je immers van jezelf meer verwachten dan van vriend? Wonderwoman ben je niet en van vriend zul je nu ook niet verwachten dat hij maar wat aanklooit in het leven.
Zijn contract loopt straks af. Wat verwacht je van hem als het gaat om werk? Stort de wereld in als hij niet direct wat vindt of het meest gewenste is? Of baal je voor hem, maar waardeer je zijn volledige inzet in die zoektocht en verwijt je hem niet dat het zo is? Ik durf te gokken dat je hem zou steunen, motiveren en niet meteen een gruwelijk beeld van hem hebt als hij niet meteen in de meest ideale baan verder hopt. Hoe kan het dan in hemelsnaam dat jij nu al voor jezelf zulke hoge eisen stelt en ohhhhh jeeeeeee wat als het niet zo is.
Een schop onder de eigen kont geven hoort bij het leven, verwachtingen stellen aan jezelf ook. Klopt. Maar daarbij hoort ook een evenwichtige portie mededogen, steun, schouder en realisme in wat je van jezelf mag en kunt verwachten.
Zijn contract loopt straks af. Wat verwacht je van hem als het gaat om werk? Stort de wereld in als hij niet direct wat vindt of het meest gewenste is? Of baal je voor hem, maar waardeer je zijn volledige inzet in die zoektocht en verwijt je hem niet dat het zo is? Ik durf te gokken dat je hem zou steunen, motiveren en niet meteen een gruwelijk beeld van hem hebt als hij niet meteen in de meest ideale baan verder hopt. Hoe kan het dan in hemelsnaam dat jij nu al voor jezelf zulke hoge eisen stelt en ohhhhh jeeeeeee wat als het niet zo is.
Een schop onder de eigen kont geven hoort bij het leven, verwachtingen stellen aan jezelf ook. Klopt. Maar daarbij hoort ook een evenwichtige portie mededogen, steun, schouder en realisme in wat je van jezelf mag en kunt verwachten.
when you wish upon a star...
donderdag 23 februari 2012 om 22:46
quote:Conundrum schreef op 23 februari 2012 @ 22:43:
Keesje, je verwacht al veel te veel van jezelf en bent volgens mij ook streng voor jezelf.
Jij bent denk ik de leerling, waarvan je denkt: relaaaaaaaax vrouw (haha, dit las ik tijdens tandenpoetsen. Nog 1 reactie dan. Ik ben die leerling inderdaad! Sterker, ik ben dat mens waarvan iedereen zegt dat ze eens goed genomen moet worden Enne, je hebt ook gelijk vwb dat lenen bij ibg natuurlijk. Maar ik vind geld gewoon niet zo vanzelfsprekend. En in mijn sector ben ik natuurlijk niet echt 'nodig' aangezien er zo'n krapte is. Maar ik heb nu wel weer iets meer vertrouwen dat ik mezelf ergens (semi) onmisbaar ga maken... Ben morgen terug en slaap lekker!)
Keesje, je verwacht al veel te veel van jezelf en bent volgens mij ook streng voor jezelf.
Jij bent denk ik de leerling, waarvan je denkt: relaaaaaaaax vrouw (haha, dit las ik tijdens tandenpoetsen. Nog 1 reactie dan. Ik ben die leerling inderdaad! Sterker, ik ben dat mens waarvan iedereen zegt dat ze eens goed genomen moet worden Enne, je hebt ook gelijk vwb dat lenen bij ibg natuurlijk. Maar ik vind geld gewoon niet zo vanzelfsprekend. En in mijn sector ben ik natuurlijk niet echt 'nodig' aangezien er zo'n krapte is. Maar ik heb nu wel weer iets meer vertrouwen dat ik mezelf ergens (semi) onmisbaar ga maken... Ben morgen terug en slaap lekker!)
donderdag 23 februari 2012 om 22:48
quote:Pixiedust schreef op 23 februari 2012 @ 22:46:
Wat zou jij van vriend verwachten, Keesje? Of van een goede vriendin? Vaak is het makkelijker om voor een geliefde naaste realistischer te zijn. Als jij ook een van die mensen bent, dan kun je dat in jouw voordeel gebruiken. Waarom zou je immers van jezelf meer verwachten dan van vriend? Wonderwoman ben je niet en van vriend zul je nu ook niet verwachten dat hij maar wat aanklooit in het leven.
Zijn contract loopt straks af. Wat verwacht je van hem als het gaat om werk? Stort de wereld in als hij niet direct wat vindt of het meest gewenste is? Of baal je voor hem, maar waardeer je zijn volledige inzet in die zoektocht en verwijt je hem niet dat het zo is? Ik durf te gokken dat je hem zou steunen, motiveren en niet meteen een gruwelijk beeld van hem hebt als hij niet meteen in de meest ideale baan verder hopt. Hoe kan het dan in hemelsnaam dat jij nu al voor jezelf zulke hoge eisen stelt en ohhhhh jeeeeeee wat als het niet zo is.
Een schop onder de eigen kont geven hoort bij het leven, verwachtingen stellen aan jezelf ook. Klopt. Maar daarbij hoort ook een evenwichtige portie mededogen, steun, schouder en realisme in wat je van jezelf mag en kunt verwachten.
Potverdrie wat een goede reacties, ik kan geen afscheid nemen!!! Haha!
Ik ben zo blij dat je dit allemaal zegt. Hartstikke gelijk natuurlijk.
En conundrum, mijn taakje voor morgen... minstens 2 leuke/mooie/inspirerende dingen zien die me anders niet zouden opvallen omdat ik liep te piekeren
Wat zou jij van vriend verwachten, Keesje? Of van een goede vriendin? Vaak is het makkelijker om voor een geliefde naaste realistischer te zijn. Als jij ook een van die mensen bent, dan kun je dat in jouw voordeel gebruiken. Waarom zou je immers van jezelf meer verwachten dan van vriend? Wonderwoman ben je niet en van vriend zul je nu ook niet verwachten dat hij maar wat aanklooit in het leven.
Zijn contract loopt straks af. Wat verwacht je van hem als het gaat om werk? Stort de wereld in als hij niet direct wat vindt of het meest gewenste is? Of baal je voor hem, maar waardeer je zijn volledige inzet in die zoektocht en verwijt je hem niet dat het zo is? Ik durf te gokken dat je hem zou steunen, motiveren en niet meteen een gruwelijk beeld van hem hebt als hij niet meteen in de meest ideale baan verder hopt. Hoe kan het dan in hemelsnaam dat jij nu al voor jezelf zulke hoge eisen stelt en ohhhhh jeeeeeee wat als het niet zo is.
Een schop onder de eigen kont geven hoort bij het leven, verwachtingen stellen aan jezelf ook. Klopt. Maar daarbij hoort ook een evenwichtige portie mededogen, steun, schouder en realisme in wat je van jezelf mag en kunt verwachten.
Potverdrie wat een goede reacties, ik kan geen afscheid nemen!!! Haha!
Ik ben zo blij dat je dit allemaal zegt. Hartstikke gelijk natuurlijk.
En conundrum, mijn taakje voor morgen... minstens 2 leuke/mooie/inspirerende dingen zien die me anders niet zouden opvallen omdat ik liep te piekeren
donderdag 23 februari 2012 om 22:53
quote:vivakeesje schreef op 23 februari 2012 @ 21:44:
[...]
Thanks voor je reactie! Ik weet dat ik investeer in mezelf en heb daar ook bewust voor gekozen. Maar nu komt het allemaal zo dichtbij. Als ik al begin met een schuld, kan ik dan ooit wel een huis kopen?
En als er amper werk is zal het zeker niet gebeuren dat ik een vast contract krijg. Op jaarcontracten (als ik die al krijg, want het is echt bar en boos) kun je geen hypotheek of gezin bouwen, althans, ik niet.
Ik lees zoveel narigheid over tweeverdien-gezinnen waarvan beide ouders hun baan verliezen en dan ook nog een restschuld hebben op de hypotheek omdat de huisprijs daalde...
Maar ja, op deze manier durf je amper nog een toekomst op te bouwen.Je schuld bij het IBG staat niet geregistreerd bij het BKR en zal dus geen invloed hebben op het wel of niet verkrijgen van een hypotheek volgens mij.
[...]
Thanks voor je reactie! Ik weet dat ik investeer in mezelf en heb daar ook bewust voor gekozen. Maar nu komt het allemaal zo dichtbij. Als ik al begin met een schuld, kan ik dan ooit wel een huis kopen?
En als er amper werk is zal het zeker niet gebeuren dat ik een vast contract krijg. Op jaarcontracten (als ik die al krijg, want het is echt bar en boos) kun je geen hypotheek of gezin bouwen, althans, ik niet.
Ik lees zoveel narigheid over tweeverdien-gezinnen waarvan beide ouders hun baan verliezen en dan ook nog een restschuld hebben op de hypotheek omdat de huisprijs daalde...
Maar ja, op deze manier durf je amper nog een toekomst op te bouwen.Je schuld bij het IBG staat niet geregistreerd bij het BKR en zal dus geen invloed hebben op het wel of niet verkrijgen van een hypotheek volgens mij.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
donderdag 23 februari 2012 om 23:08
Bij mij heeft het anderhalf jaar geduurd voordat ik een baan vond. Ik heb mijzelf kunnen bedruipen met wat freelance werk, maar ik heb regelmatig met mijn handen in het haar gezeten.
Mijn moeder bleef maar zeggen: Zaadjes leggen. Zaai nu en wie weet wat wat je straks oogst. Wees jezelf, zodat je ook de juiste mensen aantrekt die bij jou horen. Heb vertrouwen dat je nu precies bent op de plek waar je zijn moet, ook al is het niet makkelijk. Geloof in jezelf en waardeer de kleine cadeautjes van het leven.
Een van mijn zaadjes heeft mij een geweldige baan met dito baas opgeleverd. Het past zo goed bij me dat ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen! Het gebeurd, maar het is mij niet komen aanwaaien. Ik heb het zaadje gelegd, water gegeven (af en toe gebeld) en nu oogst ik de vrucht en die smaakt mij prima!
Mijn tip: laat mensen waar je je niet op je gemak bij voelt links liggen. Zij kosten energie en gaan je niet aan een baan helpen. Alleen de mensen waarmee het klikt kunnen iets voor je betekenen. Je netwerk hoeft niet groot te zijn. Hij hoeft alleen mensen te bevatten die weten wie jij bent en wat jij voor hen kan betekenen. Hou je mooi tijd over om wat leuks te doen!
Mijn moeder bleef maar zeggen: Zaadjes leggen. Zaai nu en wie weet wat wat je straks oogst. Wees jezelf, zodat je ook de juiste mensen aantrekt die bij jou horen. Heb vertrouwen dat je nu precies bent op de plek waar je zijn moet, ook al is het niet makkelijk. Geloof in jezelf en waardeer de kleine cadeautjes van het leven.
Een van mijn zaadjes heeft mij een geweldige baan met dito baas opgeleverd. Het past zo goed bij me dat ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen! Het gebeurd, maar het is mij niet komen aanwaaien. Ik heb het zaadje gelegd, water gegeven (af en toe gebeld) en nu oogst ik de vrucht en die smaakt mij prima!
Mijn tip: laat mensen waar je je niet op je gemak bij voelt links liggen. Zij kosten energie en gaan je niet aan een baan helpen. Alleen de mensen waarmee het klikt kunnen iets voor je betekenen. Je netwerk hoeft niet groot te zijn. Hij hoeft alleen mensen te bevatten die weten wie jij bent en wat jij voor hen kan betekenen. Hou je mooi tijd over om wat leuks te doen!
