Psyche
alle pijlers
depri en het moederschap
donderdag 13 juni 2019 om 13:27
Ik ben moeder van 2 jongens van 4 en 1 jaar, die alles voor mij betekenen en waar ik ontzettend veel van houd. Dit is wel belangrijk om te benoemen, want een moeder hoort niet te klagen over haar kinderen en het moederschap. Tenminste ik heb altijd het gevoel dat ik me hiervoor moet verontschuldigen.
Sinds de geboorte van mijn oudste zoon, heb ik moeite gehad om de moeder te zijn die ik graag zou willen. Ik haat het om de hele dag in beslag genomen te worden door de kinderen. Het begint al bij het ontbijt.. eet je brood nu eens op, anders kom je te laat op school. De jongste schreeuwt omdat hij iets wil of juist niet wil, gooit de beker drinken over de tafel en smijt de broodkorstjes van zich af etc. Na tien keer waarschuwen ben ik het zat en dat komt er op neer dat ik vaak pissig wordt en schreeuw tegen mijn zoons dat ze op moeten schieten en op moeten houden. Daar voel ik me dan later weer ontzettend schuldig over. En zeg dan ook wel sorry, mama moet niet zo tegen jullie schreeuwen. Maar vaak is het de volgende dag weer raak.
Daarnaast ben ik een soort van waakhond die mijn kinderen wil beschermen. Het maakt me soms angstig, dat er van alles met mijn kinderen kan gebeuren. Ik moet er op letten dat ik geen curlingmoeder wordt die het liefst alle hindernissen en teleurstellingen uit de weg veegt. En wil alles het liefst zo goed mogelijk regelen. Ik kan zelf helemaal gek worden van alle zorgen en regeldingen die een onregelmatig werkende moeder tegenkomt. Mijn man laat alles aan mij over en maakt zich juist helemaal niet druk over dit soort dingen, als ik hem om hulp vraag komt er gewoon niks.
Mijn jongste zoon schreeuwt bij alles wat hem niet zint, zijn grote broer lost het vaak voor hem op. Ik probeer zijn geschreeuw te negeren, maar het raakt me tot op het bot. Ik heb al eens een tijd een campingbedje in de kamer gezet ,waar ik hem dan in deed als hij zo tekeer ging. Inmiddels gaat het wel iets beter.
Ik geniet wel degelijk van mijn zoons. Als ze heerlijk aan het spelen zijn en ik van een afstandje toe kan kijken. Als ik ze voorlees en ze lekker tegen me aan hangen. Samen fietsen en naar de dieren in de wei en de auto's op de weg kijken. En nog een heleboel van dat soort dingen. Ik hou meer van ze, dan van wie dan ook.
Maar van dat gezeur aan mijn hoofd... wordt ik echt KNETTERGEK. Ik kan gewoon niet meer nadenken, raak alles kwijt. Voel ik me de hele dag en nacht gespannen. Raak ik soms in een bepaalde waas waarin alles langs me heen gaat en ik denk, ik heb geen zin meer in het leven. Als ik er een eind aan maak dan heb ik eindelijk rust.
Gelukkig houd ik er wel van om mezelf een schop onder de kont te geven en mezelf te dwingen naar de leuke en mooie dingen te kijken. En dingen waar ik blij van wordt te ondernemen. Al is het soms verleidelijk om voor de tv te hangen en 's avonds een wijntje (of 3) te drinken waardoor ik een een vrolijke roes kom en kan ontspannen. -->valkuil. Beter kan ik naar yoga gaan of gaan sporten.
En dan nog de volgende vraag die maar door mijn hoofd blijft gaan, willen we nog voor een 3e kind gaan? Als ik met mijn verstand kijk en wat ik hierboven geschreven heb denk ik, dat is geen goed idee. Maar dat is wat anders dan mijn gevoel, de biologische klok tikt. Als ik het toch wil, dan misschien maar beter nu. Al ben ik bang dat ik het niet aan kan. En wat als ik toch zwanger wordt en ik opnieuw een miskraam krijg..
Het enige wat ik hierover op internet kan vinden, is de combinatie van antidepressiva en zwangerschap. Maar dat is helemaal niet aan de orde, hoe ga ik met dit soort gevoelens en gedachten om. Ik kan geen beslissing nemen, behalve dan uitstel. Maar daarmee blijft de onrust die dit vraagstuk met zich mee brengt.
Ondanks alles wat ik hierboven geschreven heb, geniet ik wel van het leven. En vind ik ook niet dat ik een slechte moeder ben, maar ik ben juist eerlijk over mijn tekortkomingen.
Sinds de geboorte van mijn oudste zoon, heb ik moeite gehad om de moeder te zijn die ik graag zou willen. Ik haat het om de hele dag in beslag genomen te worden door de kinderen. Het begint al bij het ontbijt.. eet je brood nu eens op, anders kom je te laat op school. De jongste schreeuwt omdat hij iets wil of juist niet wil, gooit de beker drinken over de tafel en smijt de broodkorstjes van zich af etc. Na tien keer waarschuwen ben ik het zat en dat komt er op neer dat ik vaak pissig wordt en schreeuw tegen mijn zoons dat ze op moeten schieten en op moeten houden. Daar voel ik me dan later weer ontzettend schuldig over. En zeg dan ook wel sorry, mama moet niet zo tegen jullie schreeuwen. Maar vaak is het de volgende dag weer raak.
Daarnaast ben ik een soort van waakhond die mijn kinderen wil beschermen. Het maakt me soms angstig, dat er van alles met mijn kinderen kan gebeuren. Ik moet er op letten dat ik geen curlingmoeder wordt die het liefst alle hindernissen en teleurstellingen uit de weg veegt. En wil alles het liefst zo goed mogelijk regelen. Ik kan zelf helemaal gek worden van alle zorgen en regeldingen die een onregelmatig werkende moeder tegenkomt. Mijn man laat alles aan mij over en maakt zich juist helemaal niet druk over dit soort dingen, als ik hem om hulp vraag komt er gewoon niks.
Mijn jongste zoon schreeuwt bij alles wat hem niet zint, zijn grote broer lost het vaak voor hem op. Ik probeer zijn geschreeuw te negeren, maar het raakt me tot op het bot. Ik heb al eens een tijd een campingbedje in de kamer gezet ,waar ik hem dan in deed als hij zo tekeer ging. Inmiddels gaat het wel iets beter.
Ik geniet wel degelijk van mijn zoons. Als ze heerlijk aan het spelen zijn en ik van een afstandje toe kan kijken. Als ik ze voorlees en ze lekker tegen me aan hangen. Samen fietsen en naar de dieren in de wei en de auto's op de weg kijken. En nog een heleboel van dat soort dingen. Ik hou meer van ze, dan van wie dan ook.
Maar van dat gezeur aan mijn hoofd... wordt ik echt KNETTERGEK. Ik kan gewoon niet meer nadenken, raak alles kwijt. Voel ik me de hele dag en nacht gespannen. Raak ik soms in een bepaalde waas waarin alles langs me heen gaat en ik denk, ik heb geen zin meer in het leven. Als ik er een eind aan maak dan heb ik eindelijk rust.
Gelukkig houd ik er wel van om mezelf een schop onder de kont te geven en mezelf te dwingen naar de leuke en mooie dingen te kijken. En dingen waar ik blij van wordt te ondernemen. Al is het soms verleidelijk om voor de tv te hangen en 's avonds een wijntje (of 3) te drinken waardoor ik een een vrolijke roes kom en kan ontspannen. -->valkuil. Beter kan ik naar yoga gaan of gaan sporten.
En dan nog de volgende vraag die maar door mijn hoofd blijft gaan, willen we nog voor een 3e kind gaan? Als ik met mijn verstand kijk en wat ik hierboven geschreven heb denk ik, dat is geen goed idee. Maar dat is wat anders dan mijn gevoel, de biologische klok tikt. Als ik het toch wil, dan misschien maar beter nu. Al ben ik bang dat ik het niet aan kan. En wat als ik toch zwanger wordt en ik opnieuw een miskraam krijg..
Het enige wat ik hierover op internet kan vinden, is de combinatie van antidepressiva en zwangerschap. Maar dat is helemaal niet aan de orde, hoe ga ik met dit soort gevoelens en gedachten om. Ik kan geen beslissing nemen, behalve dan uitstel. Maar daarmee blijft de onrust die dit vraagstuk met zich mee brengt.
Ondanks alles wat ik hierboven geschreven heb, geniet ik wel van het leven. En vind ik ook niet dat ik een slechte moeder ben, maar ik ben juist eerlijk over mijn tekortkomingen.
donderdag 13 juni 2019 om 16:35
Wat een aannames en belachelijke conclusies.sugarmiss schreef: ↑13-06-2019 15:59Je kan 2 kinderen al nauwelijks handelen. Hoe kan je dan in vredesnaam denken dat 3 kinderen een goed idee is?
Wil je nog meer schreeuwen tegen je kinderen? Wil je je nog schuldiger voelen?
Wie denk je een plezier te doen met een derde kind?
Niet je man want die regelt voor zijn andere 2 kinderen ook al niets.
Niet je kinderen want die krijgen danet eenieder te maken die nog meer stress geeft en nog meer tegen ze schreeuwt en daarnaast ook nog minder aandacht Voir ze heeft.
Jezelf die je er ook geen plezier mee want je wordt nu al gek als ze je aandacht vragen. Laat staan als er nog een aandacht vragend kind bijkomt.
Dus echt waarom denk jij een kinderwens te hebben voor een derde kin?
Hebbeb famie leden of vrienden of buren 3 of meer kinderen en wil jij daarom ook?
Omdat ze nu niet over haar man schrijft hoeft dit niet te betekenen dat hij helemaal niets regelt voor zijn kinderen? Of ben je er thuis geweest
donderdag 13 juni 2019 om 16:37
Kinderen zijn echt niet alleen maar leuk. Ik heb ook vaak gedacht: is dit het nou? Dit hoort toch allemaal zo leuk te zijn? Nou niet dus.
Misschien op zoek naar een andere baan? Die je beter kunt combineren met je gezin?
Iig voorlopig maar niet aan een 3e beginnen. Praat met je man, en ga eens langs de huisarts.
Heb of neem je wel tijd voor jezelf?
Misschien op zoek naar een andere baan? Die je beter kunt combineren met je gezin?
Iig voorlopig maar niet aan een 3e beginnen. Praat met je man, en ga eens langs de huisarts.
Heb of neem je wel tijd voor jezelf?
donderdag 13 juni 2019 om 16:48
Nee, dat is niet automatisch het geval. Sommige taken moeten gewoon gedaan worden. Als een van de ouders structureel weigert zijn deel te doen, moet de andere ouder het oplossen of accepteren dat het gezin lijdt onder het onvermogen van de falende ouder. En dat laatste, accepteren dat het gezin lijdt onder de falende ouder, is niet dé oplossing om van een falende ouder opeens een ouder met het vermogen voor zijn gezin te zorgen te maken, zoals je hier suggereert. Falende ouders zien niet opeens het licht als hun kinderen geen kleren, luiers, eten, opvang of school hebben. Dan zijn er gewoon geen kleren, luiers, eten, opvang of school.
donderdag 13 juni 2019 om 16:54
Misschien moet jij eens wat beter leren lezen. To schrijft zelf mijn man laat alles aan mij over en als ik om hulp vraag dan komt er niets.LolitaFleur schreef: ↑13-06-2019 16:35Wat een aannames en belachelijke conclusies.
Omdat ze nu niet over haar man schrijft hoeft dit niet te betekenen dat hij helemaal niets regelt voor zijn kinderen? Of ben je er thuis geweest
Dus niets aannames
En verder trek ik hele logische conclusies. Maar die zie jij blijkbaar niet. Blijkbaar kan jij ook niet vooruit denken of verder kijken dan je neus lang is.
donderdag 13 juni 2019 om 17:12
Oh wat erg, ik zie het nu pas . Ik heb inderdaad veel te snel gelezen en geantwoord! Ik neem mijn woorden terug en excuus. Sorry! =)sugarmiss schreef: ↑13-06-2019 16:54Misschien moet jij eens wat beter leren lezen. To schrijft zelf mijn man laat alles aan mij over en als ik om hulp vraag dan komt er niets.
Dus niets aannames
En verder trek ik hele logische conclusies. Maar die zie jij blijkbaar niet. Blijkbaar kan jij ook niet vooruit denken of verder kijken dan je neus lang is.
Ik heb vaak dat deze site “ over springt “ op mijn telefoon met lezen, waardoor ik soms stukken mis
donderdag 13 juni 2019 om 17:31
Misschien moet je beginnen met proberen je kinderen beter in het gareel te krijgen, bijvoorbeeld door opvoedondersteuning. Als dat beter loopt, dan ga jij waarschijnlijk ook beter in je vel zitten en het zal sowieso een wisselwerking tussen jou en de kinderen zijn. Opvoedondersteuning hoeft niet meteen heel intensief te zijn, maar gewoon dat iemand een keer meekijkt en dan waarschijnlijk dingen signaleert die jou niet opvallen.
Ik heb (waarschijnlijk van nature, iig niet van mijn ouders geleerd
), overwicht op kinderen, ben (automatisch) consequent en duidelijk, dat hebben kinderen snel door, probeer ook soms met grapjes dingen op te lossen en dat werkt ook vaak. Maar ik heb ook geleerd door anderen mee te laten kijken, bijvoorbeeld geleerd om een kind één vraag te stellen en niet zoals ik al snel deed, drie vragen tegelijk in een zin, dat behappen de meeste kinderen niet. Of bijvoorbeeld kinderen ruzies tot op een zeker niveau lekker zelf te laten uitvechten in plaats van snel ze de kop in te drukken. Kortom, iemand die meekijkt kan helpen om anders naar dingen te kijken.
Sommige dingen lopen soms ook met simpele aanpassingen soepeler. Mijn jongste was een drama om op tijd naar school te krijgen, aankleden ontbijten etc. Toen ik het zat was heb ik het anders gedaan en koos ik bijvoorbeeld samen de avond van te voren kleertjes uit, gaf ik kwark of i.d. ipv brood, want dat gaat er makkelijker in en heb ik langer kind aangekleed dan eigenlijk technisch nodig was, want dat ging sneller en kind vond het best. Ook iets eerder opstaan zodat kind 10 minuutjes even voor de tv wakker kon worden hielp. Zijn allemaal kleine dingen, maar kunnen best een groot verschil maken, want als je de dag slecht begint samen dan is dat al snel een spiraal.
Als dingen daardoor beter gaan lopen, kan je altijd nog kijken of een derde een optie is. Nu lijkt het mij een recept voor meer gedoe en stress.
En je man, tsja, zou in ieder geval af en toe een dag alleen met vriendinnen of zo weg gaan en hem het lekker laten oplossen, geeft iig wat lucht.
Ik heb (waarschijnlijk van nature, iig niet van mijn ouders geleerd
), overwicht op kinderen, ben (automatisch) consequent en duidelijk, dat hebben kinderen snel door, probeer ook soms met grapjes dingen op te lossen en dat werkt ook vaak. Maar ik heb ook geleerd door anderen mee te laten kijken, bijvoorbeeld geleerd om een kind één vraag te stellen en niet zoals ik al snel deed, drie vragen tegelijk in een zin, dat behappen de meeste kinderen niet. Of bijvoorbeeld kinderen ruzies tot op een zeker niveau lekker zelf te laten uitvechten in plaats van snel ze de kop in te drukken. Kortom, iemand die meekijkt kan helpen om anders naar dingen te kijken. Sommige dingen lopen soms ook met simpele aanpassingen soepeler. Mijn jongste was een drama om op tijd naar school te krijgen, aankleden ontbijten etc. Toen ik het zat was heb ik het anders gedaan en koos ik bijvoorbeeld samen de avond van te voren kleertjes uit, gaf ik kwark of i.d. ipv brood, want dat gaat er makkelijker in en heb ik langer kind aangekleed dan eigenlijk technisch nodig was, want dat ging sneller en kind vond het best. Ook iets eerder opstaan zodat kind 10 minuutjes even voor de tv wakker kon worden hielp. Zijn allemaal kleine dingen, maar kunnen best een groot verschil maken, want als je de dag slecht begint samen dan is dat al snel een spiraal.
Als dingen daardoor beter gaan lopen, kan je altijd nog kijken of een derde een optie is. Nu lijkt het mij een recept voor meer gedoe en stress.
En je man, tsja, zou in ieder geval af en toe een dag alleen met vriendinnen of zo weg gaan en hem het lekker laten oplossen, geeft iig wat lucht.
anoniem_646db39a375d0 wijzigde dit bericht op 13-06-2019 18:09
Reden: op po gequote en verwijderd
Reden: op po gequote en verwijderd
49.14% gewijzigd
donderdag 13 juni 2019 om 17:33
Oké, het is een klein detail in je OP. Je jongste is 1 jaar, zo'n hummeltje is alles aan het ontdekken en imiteert wat hij ziet. Hoezo een beker omgooien? Voor die leeftijd zijn er hele handige tuitbekers: ondersteboven, zwaaien, omgooien, geen probleem. Hoezo met broodkorstjes smijten, lust hij ze niet? Doe je er een beetje appelstroop op, of al lachend eet je ze zelf op en zegt "mmm, wat lekker", of laat ze lekker liggen, blik en veger en klaar. I.p.v. 10 waarschuwen (waarvoor?) kun je toch een bakje yoghurt als 'auto's in de garage' naar binnen schuiven. Prijs 'm de hemel in als hij met een vorkje z'n boterhamstukjes opprikt. Kortom maak het ontbijt gezellig. Tuurlijk soms is het tempo, dan is het hup, hup, een banaan.rozenkwarts-1 schreef: ↑13-06-2019 13:27De jongste schreeuwt omdat hij iets wil of juist niet wil, gooit de beker drinken over de tafel en smijt de broodkorstjes van zich af etc. Na tien keer waarschuwen ben ik het zat en dat komt er op neer dat ik vaak pissig wordt en schreeuw tegen mijn zoons..
Dat je 4 jarige vaak tegemoet komt aan het schreeuwen van z'n broertje. Kun je dat zelf niet? En een kind van 4 moet het wel kunnen?
Oké, uit de oude doos, gezegde in West-Friesland: "de koeien moeten gemolken worden". M.a.w. soms is het niet even anders, je hoeft niet heel de dag achter je kinderen aan te rennen. Het is intensief, 2 kindjes, zij zijn klein, jij en je man zijn groot. Jullie bepalen te sfeer.
Alles sal reg kom
donderdag 13 juni 2019 om 18:00
Je bent niet alleen met deze gevoelens. Ik herken het deels. Toen mijn zoon klein was, heb ik het grofweg van zijn 1e tot 3e levensjaar best moeilijk gehad. Net als Pamelacourson ben ik prikkelgevoelig en heb ik veel tijd voor mezelf nodig. Ik heb dan ook zeer bewust maar één kind.
In die periode was ik vaak ongelukkig, zag mijn baan, mijn huwelijk, mijn hele leven er zwart uit. Dat kon ook opeens weer opklaren, maar kwam altijd terug. Ik herkende mezelf niet meer.
Ik bleek een verstoorde vitamine B12 opname te hebben, en daardoor een groot tekort. Sindsdien krijg ik injecties. De depressieve gevoelens zijn volledig verdwenen en niet meer terug gekomen. Dat is nu zo'n tien jaar geleden.
Misschien de moeite waard om je bloed te laten checken?
Een derde kind lijkt me nu absoluut niet aan de orde. Ik begrijp niet dat je het überhaupt overweegt.
Echt, ga naar de huisarts. Doe je verhaal. En laat ook je bloed checken.
In die periode was ik vaak ongelukkig, zag mijn baan, mijn huwelijk, mijn hele leven er zwart uit. Dat kon ook opeens weer opklaren, maar kwam altijd terug. Ik herkende mezelf niet meer.
Ik bleek een verstoorde vitamine B12 opname te hebben, en daardoor een groot tekort. Sindsdien krijg ik injecties. De depressieve gevoelens zijn volledig verdwenen en niet meer terug gekomen. Dat is nu zo'n tien jaar geleden.
Misschien de moeite waard om je bloed te laten checken?
Een derde kind lijkt me nu absoluut niet aan de orde. Ik begrijp niet dat je het überhaupt overweegt.
Echt, ga naar de huisarts. Doe je verhaal. En laat ook je bloed checken.
donderdag 13 juni 2019 om 18:30
Ik heb echt totaal geen idee wat je allemaal zegt en wat ik volgens jou suggereer. Heel verhaal heb je er bij verzonnen. Ik zei enkel dat hij zich niet druk maakt omdat zei dat al doet. De oorzaak daar weer van, geen idee. Wat voor invloed het heeft als zij dat niet doet, geen idee. Knap dat jij ze zo goed kent en het allemaal mooi analyseert. Je vult zelfs al in dat haar partner weigert om taken op zich te nemen. Hoe weet je dat? En hoe kom je er bij dat als haar partner dat doet zij dat moet oplossen? Zo gaat dat bij jou ofzo? En wat ik volgens jou suggereer is enkel hoe jij het hebt opgevat en er een mooi verhaal van hebt getikt. En dat als reactie op een zin. Knap dat je daar zo veel uit kon halen. Heel bijzonder dat jij het vermogen hebt dingen te benoemen zoals ze zijn. Je bent overal bij en snapt alles van een afstand? Doe mij zon superkracht.Pandax schreef: ↑13-06-2019 16:48Nee, dat is niet automatisch het geval. Sommige taken moeten gewoon gedaan worden. Als een van de ouders structureel weigert zijn deel te doen, moet de andere ouder het oplossen of accepteren dat het gezin lijdt onder het onvermogen van de falende ouder. En dat laatste, accepteren dat het gezin lijdt onder de falende ouder, is niet dé oplossing om van een falende ouder opeens een ouder met het vermogen voor zijn gezin te zorgen te maken, zoals je hier suggereert. Falende ouders zien niet opeens het licht als hun kinderen geen kleren, luiers, eten, opvang of school hebben. Dan zijn er gewoon geen kleren, luiers, eten, opvang of school.
donderdag 13 juni 2019 om 18:32
En gedrag (zelfde acties) in de interactie houdt gedrag (zelfde reacties) altijd in stand. Dat is hoe je brein werkt op de automatische piloot. Gewenning heet dat.Pandax schreef: ↑13-06-2019 16:48Nee, dat is niet automatisch het geval. Sommige taken moeten gewoon gedaan worden. Als een van de ouders structureel weigert zijn deel te doen, moet de andere ouder het oplossen of accepteren dat het gezin lijdt onder het onvermogen van de falende ouder. En dat laatste, accepteren dat het gezin lijdt onder de falende ouder, is niet dé oplossing om van een falende ouder opeens een ouder met het vermogen voor zijn gezin te zorgen te maken, zoals je hier suggereert. Falende ouders zien niet opeens het licht als hun kinderen geen kleren, luiers, eten, opvang of school hebben. Dan zijn er gewoon geen kleren, luiers, eten, opvang of school.
donderdag 13 juni 2019 om 18:35
Ja, dat is duidelijk.Nijntje030 schreef: ↑13-06-2019 18:30Ik heb echt totaal geen idee wat je allemaal zegt en wat ik volgens jou suggereer.
Ik zei enkel dat hij zich niet druk maakt omdat zei dat al doet.
Zoiets zei je inderdaad, met een oorzakelijk verband. En dat is dus volkomen kul.
donderdag 13 juni 2019 om 18:37
donderdag 13 juni 2019 om 18:40
Nijntje030 schreef: ↑13-06-2019 18:37Mag jij vinden. Dat vind ik ook van jouw reactie waarbij je alles met je eigen referentiekader invult. Fijne avond verder.
Dank je, jij ook.
vrijdag 14 juni 2019 om 17:10
En dan nog twijfelen over een derde ook , ik zou me nog maar eens flink achter mijn oren krabbelen .Marigold1986 schreef: ↑14-06-2019 14:15TO, serieus... Waarom hebben jullie gekozen voor een tweede kind? Ik begrijp dat werkelijk niet in jullie situatie...
Als ze nu zwanger blijkt te zijn zit ze vanaf over negen maanden nog vier jaar lang in de drukte.
Tot de derde naar school gaat. Pas vanaf dan krijgt ze pas weer een klein beetje lucht.
