Psyche
alle pijlers
Doorgeslagen in afvallen
zaterdag 14 juni 2014 om 23:51
Zoals de titel het zegt, ben ik doorgeslagen in afvallen.
Eind 2012 ben ik begonnen met de Cambridge dieet en daardoor ben ik 37 kilo afgevallen. Ik vond het heerlijk en zat zo lekker in m'n vel.
Na dit dieet ben ik ook gezond gaan eten. En heb m'n hele kledingkast omgegooid, ik kocht/koop bijna alles volgens de laatste mode. Ik werd steeds gelukkiger en accepteerde eindelijk m'n lichaam. Eindelijk kan ik in de spiegel kijken en glimlachen naar mezelf. ( ik woog namelijk 105 kilo)
Tot ik 6 maanden geleden ( met kerst) 3 kilo ben aangekomen. Ik werd gek! Ik wou per se die aangekomen kilo's kwijt en zo viel ik ipv 3, 8 kilo af. Ik woog dan 60 kilo bij 1.63 cm. Maar dat was niet genoeg en ik ging stiekem minder eten. Wel vertel m'n man elke dag als hij van werk komt, hoeveel ik wel niet gegeten heb vandaag ( bijna niets dus!) en zo hoefde ik alleen maar warm te eten.
Dit doe ik nu elke dag en ik kan het best goed volhouden zo weinig eten.
Op dit moment weeg ik 53 kilo en ik ben zo bang dat ik meer ga afvallen. Mn man vindt mij steeds dunner worden en maakt zich zorgen. Ik ontwijk z'n vragen en hou vol dat ik echt "genoeg eet". Ik geniet van de gedachte, als mensen zeggen hoe mooi ik ben geworden en dat ze trots op mij z'n.
Mn kinderen eten gelukkig wel goed en dat vind ik belangrijk.
Ik heb nu zo'n hekel gekregen aan alles wat je maar kan eten. Ik walg van zonnebloemolie en brood. Waarom, weet ik niet! Geef me maar rauwe groente en watermeloen.
Ik durf geen hulp te zoeken en ook niet eerlijk te z'n naar m'n man en kinderen.
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Eind 2012 ben ik begonnen met de Cambridge dieet en daardoor ben ik 37 kilo afgevallen. Ik vond het heerlijk en zat zo lekker in m'n vel.
Na dit dieet ben ik ook gezond gaan eten. En heb m'n hele kledingkast omgegooid, ik kocht/koop bijna alles volgens de laatste mode. Ik werd steeds gelukkiger en accepteerde eindelijk m'n lichaam. Eindelijk kan ik in de spiegel kijken en glimlachen naar mezelf. ( ik woog namelijk 105 kilo)
Tot ik 6 maanden geleden ( met kerst) 3 kilo ben aangekomen. Ik werd gek! Ik wou per se die aangekomen kilo's kwijt en zo viel ik ipv 3, 8 kilo af. Ik woog dan 60 kilo bij 1.63 cm. Maar dat was niet genoeg en ik ging stiekem minder eten. Wel vertel m'n man elke dag als hij van werk komt, hoeveel ik wel niet gegeten heb vandaag ( bijna niets dus!) en zo hoefde ik alleen maar warm te eten.
Dit doe ik nu elke dag en ik kan het best goed volhouden zo weinig eten.
Op dit moment weeg ik 53 kilo en ik ben zo bang dat ik meer ga afvallen. Mn man vindt mij steeds dunner worden en maakt zich zorgen. Ik ontwijk z'n vragen en hou vol dat ik echt "genoeg eet". Ik geniet van de gedachte, als mensen zeggen hoe mooi ik ben geworden en dat ze trots op mij z'n.
Mn kinderen eten gelukkig wel goed en dat vind ik belangrijk.
Ik heb nu zo'n hekel gekregen aan alles wat je maar kan eten. Ik walg van zonnebloemolie en brood. Waarom, weet ik niet! Geef me maar rauwe groente en watermeloen.
Ik durf geen hulp te zoeken en ook niet eerlijk te z'n naar m'n man en kinderen.
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Waar een wil is, is een weg
zondag 15 juni 2014 om 16:26
quote:verginia84 schreef op 14 juni 2014 @ 23:51:
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Vertel het je man, echt.
En daarna naar de huisarts.
Hoe eerder je een eetstoornis (want die heb je, zij het in een beginstadium) aanpakt, hoe groter de kans dat je eraf komt.
Als je het te lang laat sluimeren, wordt het alleen maar moeilijker weer normaal te gaan eten (ik spreek helaas uit ervaring).
Helemaal in je eentje, in het geheim, ga je hier niet uitkomen.
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Vertel het je man, echt.
En daarna naar de huisarts.
Hoe eerder je een eetstoornis (want die heb je, zij het in een beginstadium) aanpakt, hoe groter de kans dat je eraf komt.
Als je het te lang laat sluimeren, wordt het alleen maar moeilijker weer normaal te gaan eten (ik spreek helaas uit ervaring).
Helemaal in je eentje, in het geheim, ga je hier niet uitkomen.
zondag 15 juni 2014 om 16:59
Met geheimhouden en stiekem doen richting je omgeving, voed je de eetstoornis en kom je hier niet uit. Openheid geven richting je partner is al een hele stap die je zowel kan opluchten (dat is het stuk in je wat graag anders wil en dit wil stoppen) als beangstigen (het stukje eetstoornis in je wordt dan in het nauw gedreven). Probeer het, ga (samen) naar de huisarts, leg het voor en vraag een verwijzing voor een therapeut en dietist. Je zou daarnaast langs zelfhulporganistatie kunnen gaan, zoals ixta noa, om te praten over je moeite met eten en herkenning/motivaite te kunnen vinden.
Sterkte er mee!
Sterkte er mee!
zondag 15 juni 2014 om 17:42
zondag 15 juni 2014 om 17:55
Dit werkt inderdaad niet zo.
Ik heb het een graadje minder erg dan TO, het is bij mij enkel tussen mijn oren. Het uit zich niet (nou ja wel een klein beetje) echt in extreem weinig eten, het zit vooral in mijn hoofd.
Daar ben ik ook al mee aan de gang, maar dat is niet makkelijk.
Die gedachten zijn wel minder maar ze zijn niet weg. (de laatste dagen is het wel weer wat erger)
Nu heeft dit tijd nodig, en zeker in het geval van TO heeft ze daar wel echt hulp bij nodig...
In mijn ogen is trouwens slank ook beter en iets minder slank niet.
Dit slaat nergens op, dat weet ik ook wel, mjah zoals Lotte als zegt dit zit hem puur in het verstand...
Ik heb het een graadje minder erg dan TO, het is bij mij enkel tussen mijn oren. Het uit zich niet (nou ja wel een klein beetje) echt in extreem weinig eten, het zit vooral in mijn hoofd.
Daar ben ik ook al mee aan de gang, maar dat is niet makkelijk.
Die gedachten zijn wel minder maar ze zijn niet weg. (de laatste dagen is het wel weer wat erger)
Nu heeft dit tijd nodig, en zeker in het geval van TO heeft ze daar wel echt hulp bij nodig...
In mijn ogen is trouwens slank ook beter en iets minder slank niet.
Dit slaat nergens op, dat weet ik ook wel, mjah zoals Lotte als zegt dit zit hem puur in het verstand...
zondag 15 juni 2014 om 21:49
Eerlijk zijn tegenover je man en daarna hulp zoeken. Het komt over je nou op het randje zit van doorslaan en jezelf bijvoorbeeld wijsmaken dat een appel per dag eten heel gewoon is. Dat is het niet en hier ga je ook niet in je eentje bovenop komen anders had je jezelf al wel wijsgemaakt dat eten echt wel nodig is en was je al meer gaan eten.
Ik zou hier zo snel mogelijk mee aan de slag gaan. Voor je het weet stel je het aan je man en huisarts vertellen uit en eet je nog minder. Van een eetstoornis afkomen is niet zo makkelijk als je eraan komt.
Ik zou hier zo snel mogelijk mee aan de slag gaan. Voor je het weet stel je het aan je man en huisarts vertellen uit en eet je nog minder. Van een eetstoornis afkomen is niet zo makkelijk als je eraan komt.
zondag 15 juni 2014 om 22:49
Iedereen bedankt voor jullie reacties.
Ik heb vandaag mn man verteld en ook heel eerlijk geweest.
Hij werd eerst boos en daarna gaf hij mij een knuffel en hebben we nog 4 uurtjes gepraat. Hij had al een vermoeden, maar omdat ik altijd vrolijk deed en niet ziek ben geworden, heeft hij niks gezegd.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen. Ik weet niet wat ik kan verwachten, maar ik weet ook dat dit niet moet doorgaan. Ik ben er absoluut niet trots op wat ik doe, maar het is zoo moeilijk, om die gedachte te onderdrukken. Bij elke hap die ik inneem, denk ik dat ik weer dik ga worden.
Ik voel me behoorlijk schuldig naar onze kinderen toe. Wij gaan ze niets vertellen, omdat ik ze niet verdrietig wil maken. Ze hebben ook niets gemerkt aan mij en dat wil ik ook zo houden.
Mn man gaat mij helpen door ervoor mij te zn. Ik heb hem gevraagd om vrij te nemen zodat hij bij mij kan blijven.
Ik wil niet weer stiekem doen.
Hopelijk kan ik morgen ook terecht bij de huisarts, omdat dit de grootste stap is voor mij. Ik ben heel erg zenuwachtig...
Ik heb vandaag mn man verteld en ook heel eerlijk geweest.
Hij werd eerst boos en daarna gaf hij mij een knuffel en hebben we nog 4 uurtjes gepraat. Hij had al een vermoeden, maar omdat ik altijd vrolijk deed en niet ziek ben geworden, heeft hij niks gezegd.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen. Ik weet niet wat ik kan verwachten, maar ik weet ook dat dit niet moet doorgaan. Ik ben er absoluut niet trots op wat ik doe, maar het is zoo moeilijk, om die gedachte te onderdrukken. Bij elke hap die ik inneem, denk ik dat ik weer dik ga worden.
Ik voel me behoorlijk schuldig naar onze kinderen toe. Wij gaan ze niets vertellen, omdat ik ze niet verdrietig wil maken. Ze hebben ook niets gemerkt aan mij en dat wil ik ook zo houden.
Mn man gaat mij helpen door ervoor mij te zn. Ik heb hem gevraagd om vrij te nemen zodat hij bij mij kan blijven.
Ik wil niet weer stiekem doen.
Hopelijk kan ik morgen ook terecht bij de huisarts, omdat dit de grootste stap is voor mij. Ik ben heel erg zenuwachtig...
Waar een wil is, is een weg
zondag 15 juni 2014 om 22:52
Wat dapper van je!
Weet je, het is geen falen om te erkennen dat je hulp nodig hebt. Je hebt gedacht dat je het zelf kon, maar nu kom je erachter dat je anderen nodig hebt om je leven weer op de rit te krijgen.
Wat een fijne man heb je! Zucht morgen 10x diep en bel. Het lucht op, je zal het zien. Je hoeft dit niet langer alleen te dragen, je mag de last nu verdelen over de schouders van meerdere mensen om je te helpen.
Weet je, het is geen falen om te erkennen dat je hulp nodig hebt. Je hebt gedacht dat je het zelf kon, maar nu kom je erachter dat je anderen nodig hebt om je leven weer op de rit te krijgen.
Wat een fijne man heb je! Zucht morgen 10x diep en bel. Het lucht op, je zal het zien. Je hoeft dit niet langer alleen te dragen, je mag de last nu verdelen over de schouders van meerdere mensen om je te helpen.
zondag 15 juni 2014 om 22:53
Goed zeg. Je ben nu bezig op de weg terug. Je hoeft je niet te schamen, een eetstoornis komt best veel voor. Het is een serieuze ziekte en je huisarts heeft er vast meer in zijn praktijk. Het zal hard werken worden om beter te worden maar niet harder dan de inspanningen die je nu moet doen vanwege je ziekte
maandag 16 juni 2014 om 12:02
maandag 16 juni 2014 om 12:11
quote:verginia84 schreef op 15 juni 2014 @ 22:49:
Iedereen bedankt voor jullie reacties.
Ik heb vandaag mn man verteld en ook heel eerlijk geweest.
Hij werd eerst boos en daarna gaf hij mij een knuffel en hebben we nog 4 uurtjes gepraat. Hij had al een vermoeden, maar omdat ik altijd vrolijk deed en niet ziek ben geworden, heeft hij niks gezegd.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen. Ik weet niet wat ik kan verwachten, maar ik weet ook dat dit niet moet doorgaan. Ik ben er absoluut niet trots op wat ik doe, maar het is zoo moeilijk, om die gedachte te onderdrukken. Bij elke hap die ik inneem, denk ik dat ik weer dik ga worden.
Dit is een normale gedachtegang als je een eetstoornis hebt. Helaas zullen velen jouw verhaal herkennen en er, net als jij, mee worstelen.
Ik kreeg gelukkig hulp van een gespecialiseerde diëtiste en zij heeft erg veel voor mij betekend. Zij was de enige die mijn angst begreep en er iets mee deed.
Voor jou hoop ik echt dat je hele goede hulp krijgt en dat je weet dat je er mag zijn en dat jij belangrijk bent voor jouw man, kinderen, familie en vooral voor jezelf.
Sterkte
Ik voel me behoorlijk schuldig naar onze kinderen toe. Wij gaan ze niets vertellen, omdat ik ze niet verdrietig wil maken. Ze hebben ook niets gemerkt aan mij en dat wil ik ook zo houden.
Mn man gaat mij helpen door ervoor mij te zn. Ik heb hem gevraagd om vrij te nemen zodat hij bij mij kan blijven.
Ik wil niet weer stiekem doen.
Hopelijk kan ik morgen ook terecht bij de huisarts, omdat dit de grootste stap is voor mij. Ik ben heel erg zenuwachtig...
Iedereen bedankt voor jullie reacties.
Ik heb vandaag mn man verteld en ook heel eerlijk geweest.
Hij werd eerst boos en daarna gaf hij mij een knuffel en hebben we nog 4 uurtjes gepraat. Hij had al een vermoeden, maar omdat ik altijd vrolijk deed en niet ziek ben geworden, heeft hij niks gezegd.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen. Ik weet niet wat ik kan verwachten, maar ik weet ook dat dit niet moet doorgaan. Ik ben er absoluut niet trots op wat ik doe, maar het is zoo moeilijk, om die gedachte te onderdrukken. Bij elke hap die ik inneem, denk ik dat ik weer dik ga worden.
Dit is een normale gedachtegang als je een eetstoornis hebt. Helaas zullen velen jouw verhaal herkennen en er, net als jij, mee worstelen.
Ik kreeg gelukkig hulp van een gespecialiseerde diëtiste en zij heeft erg veel voor mij betekend. Zij was de enige die mijn angst begreep en er iets mee deed.
Voor jou hoop ik echt dat je hele goede hulp krijgt en dat je weet dat je er mag zijn en dat jij belangrijk bent voor jouw man, kinderen, familie en vooral voor jezelf.
Sterkte
Ik voel me behoorlijk schuldig naar onze kinderen toe. Wij gaan ze niets vertellen, omdat ik ze niet verdrietig wil maken. Ze hebben ook niets gemerkt aan mij en dat wil ik ook zo houden.
Mn man gaat mij helpen door ervoor mij te zn. Ik heb hem gevraagd om vrij te nemen zodat hij bij mij kan blijven.
Ik wil niet weer stiekem doen.
Hopelijk kan ik morgen ook terecht bij de huisarts, omdat dit de grootste stap is voor mij. Ik ben heel erg zenuwachtig...
maandag 16 juni 2014 om 18:47
Update
Vandaag bij de huisarts geweest. Zij heeft goed geluisterd naar mijn verhaal, en mij doorverwezen naar een dieetste die is gespecialiseerd in eetstoornissen.
Het is wel erg confronterend om m'n verhaal te moeten doen. Ik had steeds de neiging om te liegen of de schijn ophouden dat ik toch genoeg eet.
Maar ik zag de hele tijd m'n kinderen voor me, zonder moeder. Dit is eigenlijk de engste gedachte die ik ooit heb gehad. Ik heb daarom aan 1 stuk door gehuild. Daarnaast heb ik de hele nacht zitten piekeren. Constant maakte ik mezelf wijs dat ik wel gezond ben en geen hulp nodig heb. Maar dan denk ik aan mn man en de kinderen en praat ik mezelf moed in om hulp te zoeken.
Gelukkig is m'n man met mij mee gegaan.
Ik mag gelukkig morgen al terecht bij de dieetste. Ik moet opschrijven wat ik per dag eet, en eigenlijk schaam ik me om het op te schrijven. Het is namelijk niet veel.
Ontbijt=1 boterham met ijsbergsla of tomaat en als ik alleen ben dan ontbijt ik met een appel.
Lunch= een appel en water
Water
Avond= heel gevarieerd een bord vol en water.
Het probleem is dat ik weet dat het weinig en ongezond is, maar de gedachte dat ik weer dik word maakt me gek. Toch voel ik me al maanden schuldig omdat ik aan het liegen ben.
Vandaag bij de huisarts geweest. Zij heeft goed geluisterd naar mijn verhaal, en mij doorverwezen naar een dieetste die is gespecialiseerd in eetstoornissen.
Het is wel erg confronterend om m'n verhaal te moeten doen. Ik had steeds de neiging om te liegen of de schijn ophouden dat ik toch genoeg eet.
Maar ik zag de hele tijd m'n kinderen voor me, zonder moeder. Dit is eigenlijk de engste gedachte die ik ooit heb gehad. Ik heb daarom aan 1 stuk door gehuild. Daarnaast heb ik de hele nacht zitten piekeren. Constant maakte ik mezelf wijs dat ik wel gezond ben en geen hulp nodig heb. Maar dan denk ik aan mn man en de kinderen en praat ik mezelf moed in om hulp te zoeken.
Gelukkig is m'n man met mij mee gegaan.
Ik mag gelukkig morgen al terecht bij de dieetste. Ik moet opschrijven wat ik per dag eet, en eigenlijk schaam ik me om het op te schrijven. Het is namelijk niet veel.
Ontbijt=1 boterham met ijsbergsla of tomaat en als ik alleen ben dan ontbijt ik met een appel.
Lunch= een appel en water
Water
Avond= heel gevarieerd een bord vol en water.
Het probleem is dat ik weet dat het weinig en ongezond is, maar de gedachte dat ik weer dik word maakt me gek. Toch voel ik me al maanden schuldig omdat ik aan het liegen ben.
Waar een wil is, is een weg
maandag 16 juni 2014 om 21:08
Goed gedaan! Wat dapper van je! Voor de tweede maal ben je het gevecht aangegaan en ben je eerlijk geweest. Het is inderdaad veel te weinig wat je eet. Je lijf gaat in spaarstand en probeert te overleven om minimaal voedsel.
Fijn dat je morgen al terecht kan bij een diëtiste. Er wordt goed voor je gezorgd. Zorg nu voor de moeder van je kinderen, leer hen dat als je problemen hebt waar je niet uit komt, het oké is om hulp te vragen en dit te accepteren. Blijf schrijven in moeilijke momenten, altijd lezen hier mensen, ook mensen met ervaring met jou problematiek.
Fijn dat je morgen al terecht kan bij een diëtiste. Er wordt goed voor je gezorgd. Zorg nu voor de moeder van je kinderen, leer hen dat als je problemen hebt waar je niet uit komt, het oké is om hulp te vragen en dit te accepteren. Blijf schrijven in moeilijke momenten, altijd lezen hier mensen, ook mensen met ervaring met jou problematiek.
donderdag 19 juni 2014 om 19:09
Verginia: heel toevallig niet een diëtiste in regio 026?
Wat ontzettend goed van je dat je dit doorgezet hebt, zal niet makkelijk voor je zijn.
Heel veel succes, maak je geen zorgen. Diëtistes hebben vaker dit soort problemen gehad.
Ik schrik eerlijk gezegd wel heel erg van je lijstje, maar goed, je gaat geholpen worden.
Ik wens je ontzettend veel sterkte toe de komende tijd.
Misschien is het sowieso handig om een mooi schriftje of boekje voor jezelf te maken en dat je daar je gedachten opschrijft als je het even niet trekt en moeilijke momenten hebt.
Wat ontzettend goed van je dat je dit doorgezet hebt, zal niet makkelijk voor je zijn.
Heel veel succes, maak je geen zorgen. Diëtistes hebben vaker dit soort problemen gehad.
Ik schrik eerlijk gezegd wel heel erg van je lijstje, maar goed, je gaat geholpen worden.
Ik wens je ontzettend veel sterkte toe de komende tijd.
Misschien is het sowieso handig om een mooi schriftje of boekje voor jezelf te maken en dat je daar je gedachten opschrijft als je het even niet trekt en moeilijke momenten hebt.