Psyche
alle pijlers
Doorgeslagen in afvallen
zaterdag 14 juni 2014 om 23:51
Zoals de titel het zegt, ben ik doorgeslagen in afvallen.
Eind 2012 ben ik begonnen met de Cambridge dieet en daardoor ben ik 37 kilo afgevallen. Ik vond het heerlijk en zat zo lekker in m'n vel.
Na dit dieet ben ik ook gezond gaan eten. En heb m'n hele kledingkast omgegooid, ik kocht/koop bijna alles volgens de laatste mode. Ik werd steeds gelukkiger en accepteerde eindelijk m'n lichaam. Eindelijk kan ik in de spiegel kijken en glimlachen naar mezelf. ( ik woog namelijk 105 kilo)
Tot ik 6 maanden geleden ( met kerst) 3 kilo ben aangekomen. Ik werd gek! Ik wou per se die aangekomen kilo's kwijt en zo viel ik ipv 3, 8 kilo af. Ik woog dan 60 kilo bij 1.63 cm. Maar dat was niet genoeg en ik ging stiekem minder eten. Wel vertel m'n man elke dag als hij van werk komt, hoeveel ik wel niet gegeten heb vandaag ( bijna niets dus!) en zo hoefde ik alleen maar warm te eten.
Dit doe ik nu elke dag en ik kan het best goed volhouden zo weinig eten.
Op dit moment weeg ik 53 kilo en ik ben zo bang dat ik meer ga afvallen. Mn man vindt mij steeds dunner worden en maakt zich zorgen. Ik ontwijk z'n vragen en hou vol dat ik echt "genoeg eet". Ik geniet van de gedachte, als mensen zeggen hoe mooi ik ben geworden en dat ze trots op mij z'n.
Mn kinderen eten gelukkig wel goed en dat vind ik belangrijk.
Ik heb nu zo'n hekel gekregen aan alles wat je maar kan eten. Ik walg van zonnebloemolie en brood. Waarom, weet ik niet! Geef me maar rauwe groente en watermeloen.
Ik durf geen hulp te zoeken en ook niet eerlijk te z'n naar m'n man en kinderen.
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Eind 2012 ben ik begonnen met de Cambridge dieet en daardoor ben ik 37 kilo afgevallen. Ik vond het heerlijk en zat zo lekker in m'n vel.
Na dit dieet ben ik ook gezond gaan eten. En heb m'n hele kledingkast omgegooid, ik kocht/koop bijna alles volgens de laatste mode. Ik werd steeds gelukkiger en accepteerde eindelijk m'n lichaam. Eindelijk kan ik in de spiegel kijken en glimlachen naar mezelf. ( ik woog namelijk 105 kilo)
Tot ik 6 maanden geleden ( met kerst) 3 kilo ben aangekomen. Ik werd gek! Ik wou per se die aangekomen kilo's kwijt en zo viel ik ipv 3, 8 kilo af. Ik woog dan 60 kilo bij 1.63 cm. Maar dat was niet genoeg en ik ging stiekem minder eten. Wel vertel m'n man elke dag als hij van werk komt, hoeveel ik wel niet gegeten heb vandaag ( bijna niets dus!) en zo hoefde ik alleen maar warm te eten.
Dit doe ik nu elke dag en ik kan het best goed volhouden zo weinig eten.
Op dit moment weeg ik 53 kilo en ik ben zo bang dat ik meer ga afvallen. Mn man vindt mij steeds dunner worden en maakt zich zorgen. Ik ontwijk z'n vragen en hou vol dat ik echt "genoeg eet". Ik geniet van de gedachte, als mensen zeggen hoe mooi ik ben geworden en dat ze trots op mij z'n.
Mn kinderen eten gelukkig wel goed en dat vind ik belangrijk.
Ik heb nu zo'n hekel gekregen aan alles wat je maar kan eten. Ik walg van zonnebloemolie en brood. Waarom, weet ik niet! Geef me maar rauwe groente en watermeloen.
Ik durf geen hulp te zoeken en ook niet eerlijk te z'n naar m'n man en kinderen.
Ik weet dat het fout is wat ik nu doe, en heb echt advies nodig. Hoe maak ik mezelf wijs dat eten belangrijk is, en ik wil zoo graag eerlijk z'n naar m'n man toe.
Pfffff ik zit er echt mee...
Waar een wil is, is een weg
zaterdag 14 juni 2014 om 23:55
Moeilijk, ik kan je geen advies geven. Maar het lijkt mij al een hele goede eerste stap dat je het je beseft. Je kunt niet op deze manier doorgaan, je bent alleen nog maar met (niet) eten bezig.
Je zult het je man toch moeten laten weten. Je kunt heel veel steun aan hem hebben bij het opnieuw leren eten. Kun je dit topic niet aan hem laten lezen, als je het niet durft te vertellen?
Veel sterkte...
Je zult het je man toch moeten laten weten. Je kunt heel veel steun aan hem hebben bij het opnieuw leren eten. Kun je dit topic niet aan hem laten lezen, als je het niet durft te vertellen?
Veel sterkte...
zondag 15 juni 2014 om 00:09
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten. Ik werd eerlijk gezegd banger voor wat ik mezelf aandeed dan aan mijn oneerlijkheid tegenover anderen. Zet je prioriteiten even op scherp nu: help je zelf door in te zien dat je doorslaat (die stap heb je al gezet, want je ziet het zelf in) daarna ga je zorgen dat je hulp krijgt om van die afval-verslaving af te komen. Dat is iets wat je primair voor jezelf MOET doen. Niet voor je man. Niet voor je kinderen. VOOR JEZELF. Als je helder hebt wat je probleem is, wie jou daarbij gaat helpen en hoe je gaat zorgen dat jezelf niet meer zo kapotmaakt, dan pas kun je aan je man vertellen dat je oneerlijk bent geweest over je eetgewoontes. Maar dit is hoe ik het zou doen. Eerlijkheid is belangrijk in een huwelijk, maar houd voor ogen wat je doel is: beter worden! En niet wat je man vindt van jouw eetgewoontes. Je kunt ook eerlijk zijn naar je man, maar dat gaat jou niet helpen om je eetgewoontes aan te passen. Het is moeilijk, ik weet het, maar het is veel moeilijker om zo door te gaan als je nu doet dan het is om door die zure appel heen te bijten en hulp te gaan zoeken.
Die verslaving aan complimenten en je eindelijk lekker in je vel voelen, is wat dat uithongeren zo "voedt". Je komt 3 kilo aan en meteen komt je nachtmerrie razendsnel dichtbij. Nachtmerrie is: weg acceptatie, weg complimenten, welkom 100 kilo! Dus om die nachtmerrie maar zo ver mogelijk van je vandaan te houden, val je niet 3 kilo af, neeee, je valt lekker voor de zekerheid maar liefst 8 kilo af! Zo, dat is een extra 5 kilo afstand tussen jou en je nachtmerrie. Helaas ben je zo panisch om aan te komen dat het afvallen nauwelijks te stoppen is en ondertussen heb je niet geleerd om een gezonde bij jou leven passende leefstijl te ontwikkelen. Afvallen is leuk, maar als het tussen het koppie niet helemaal goed zit, dan richt je jezelf ten gronde. Echt, ik ken het gevoel en de verslaving aan mezelf uithongeren, maar het is no way waard. Raak liever verslaafd aan happy met jezelf zijn of dat nu dik of dun, zonder of met complimenten, met 3 of 5 kilo erbij is.
Ik werd overigens op tijd "wakker" waardoor ik als de sodemieter normaal ging eten en anders ben gaan leven. Ik had weer andere issues die speelden, maar dat extreem veel afvallen en geen rem kunnen vinden, vond ik echt doodeng.
Die verslaving aan complimenten en je eindelijk lekker in je vel voelen, is wat dat uithongeren zo "voedt". Je komt 3 kilo aan en meteen komt je nachtmerrie razendsnel dichtbij. Nachtmerrie is: weg acceptatie, weg complimenten, welkom 100 kilo! Dus om die nachtmerrie maar zo ver mogelijk van je vandaan te houden, val je niet 3 kilo af, neeee, je valt lekker voor de zekerheid maar liefst 8 kilo af! Zo, dat is een extra 5 kilo afstand tussen jou en je nachtmerrie. Helaas ben je zo panisch om aan te komen dat het afvallen nauwelijks te stoppen is en ondertussen heb je niet geleerd om een gezonde bij jou leven passende leefstijl te ontwikkelen. Afvallen is leuk, maar als het tussen het koppie niet helemaal goed zit, dan richt je jezelf ten gronde. Echt, ik ken het gevoel en de verslaving aan mezelf uithongeren, maar het is no way waard. Raak liever verslaafd aan happy met jezelf zijn of dat nu dik of dun, zonder of met complimenten, met 3 of 5 kilo erbij is.
Ik werd overigens op tijd "wakker" waardoor ik als de sodemieter normaal ging eten en anders ben gaan leven. Ik had weer andere issues die speelden, maar dat extreem veel afvallen en geen rem kunnen vinden, vond ik echt doodeng.
zondag 15 juni 2014 om 00:28
Stop nu.
Burnout daardoor veel afgevallen en later zelf gaan kloten met eten.
In december moest ik van de psycholoog 7 ons aankomen. dan zat ik op 53,5 kilp (ik ben 1,68). Ik dacht dat ik dat makkelijk zou kunnen. Nou niet dus. Ik zit nu geen 7 ons maar zo'n 7 kilo van die 53,5 kilo af. Hoe moeilijk het ook is. Stop nu, want stoppen wordt alleen maar moeilijker.
Burnout daardoor veel afgevallen en later zelf gaan kloten met eten.
In december moest ik van de psycholoog 7 ons aankomen. dan zat ik op 53,5 kilp (ik ben 1,68). Ik dacht dat ik dat makkelijk zou kunnen. Nou niet dus. Ik zit nu geen 7 ons maar zo'n 7 kilo van die 53,5 kilo af. Hoe moeilijk het ook is. Stop nu, want stoppen wordt alleen maar moeilijker.
zondag 15 juni 2014 om 00:32
zondag 15 juni 2014 om 00:33
zondag 15 juni 2014 om 00:35
Sensy12
Wow! Wat heb je het toch mooi geschreven!
Ik heb jou reactie met tranen in m'n ogen gelezen en wat herkenbaar zeg! Jou woorden hebben me echt geraakt...
Ik besef heel goed dat ik fout zit, maar ik ben echt bang dat ik weer aankom. Ik zie idd die 100 kilo weer aankomen.
Als ik wat eet, dan voel ik me weer dik, en lelijk!
Ik ben zo bang dat als ik bijv naar de huisarts ga en die gaat zeggen dat ik weer normaal moet gaan eten.
Jeetje wat moeilijk om dit neer te zetten maar ik ga toch m'n man vertellen. Ik voel me namelijk ook erg schuldig doordat ik aan het liegen ben tegen m'n man. Ik had nooit tegen hem gelogen.
@riannerianne, ik durf de huisarts niet te bellen zolang m'n man van niets af weet. Als ik met hem heb gepraat dan ga ik een afspraak maken bij de huisarts. Mn man is gelukkig heel nuchter en ruimdenkend.
Bedankt voor je reactie
Wow! Wat heb je het toch mooi geschreven!
Ik heb jou reactie met tranen in m'n ogen gelezen en wat herkenbaar zeg! Jou woorden hebben me echt geraakt...
Ik besef heel goed dat ik fout zit, maar ik ben echt bang dat ik weer aankom. Ik zie idd die 100 kilo weer aankomen.
Als ik wat eet, dan voel ik me weer dik, en lelijk!
Ik ben zo bang dat als ik bijv naar de huisarts ga en die gaat zeggen dat ik weer normaal moet gaan eten.
Jeetje wat moeilijk om dit neer te zetten maar ik ga toch m'n man vertellen. Ik voel me namelijk ook erg schuldig doordat ik aan het liegen ben tegen m'n man. Ik had nooit tegen hem gelogen.
@riannerianne, ik durf de huisarts niet te bellen zolang m'n man van niets af weet. Als ik met hem heb gepraat dan ga ik een afspraak maken bij de huisarts. Mn man is gelukkig heel nuchter en ruimdenkend.
Bedankt voor je reactie
Waar een wil is, is een weg
zondag 15 juni 2014 om 00:38
je wilt dus niet naar de huisarts omdat je bang bent dat die gaat zeggen dat je weer normaal moet eten.
Je wilt dus niet normaal eten?
Natuurlijk zal je weer aankomen als je normaal gaat eten, want je hebt te lang te weinig gegeten, maar er zitten heel veel kilo's tussen nu en 105 hoor.
Waarom ben je zo gefocust op je man? Wil je zelf niet gezond en gelukkig zijn?
Je wilt dus niet normaal eten?
Natuurlijk zal je weer aankomen als je normaal gaat eten, want je hebt te lang te weinig gegeten, maar er zitten heel veel kilo's tussen nu en 105 hoor.
Waarom ben je zo gefocust op je man? Wil je zelf niet gezond en gelukkig zijn?
zondag 15 juni 2014 om 00:44
Je zit niet fout. Je bent gewoon een verkeerde weg ingeslagen. Kan gebeuren. Je keert gewoon - al dan niet met professionele hulp - terug naar de hoofdweg en vervolgt zo je reis.
En je kunt blijvend slank én gelukkig zijn! Je hoeft niet moddervet te worden om te bewijzen dat je mentaal weer oké bent. Je hoeft het één niet op te geven voor het ander is wat ik er mee wil zeggen. Lekker in je vel zitten is nu eenmaal LEKKER. Maar lekker in je vel én in je hoofd, dat is de jackpot. Ga lekker voor die jackpot en goed als je je man hierbij betrekt voor extra steun.
Maar nogmaals: je zit NIET fout!
En je kunt blijvend slank én gelukkig zijn! Je hoeft niet moddervet te worden om te bewijzen dat je mentaal weer oké bent. Je hoeft het één niet op te geven voor het ander is wat ik er mee wil zeggen. Lekker in je vel zitten is nu eenmaal LEKKER. Maar lekker in je vel én in je hoofd, dat is de jackpot. Ga lekker voor die jackpot en goed als je je man hierbij betrekt voor extra steun.
Maar nogmaals: je zit NIET fout!
zondag 15 juni 2014 om 00:49
ik vind wel dat TO fout zit. Ze weet dat ze moet eten maar ze doet het niet omdat ze denkt dat ze met minder kilo's gelukkiger is. Dat is een foute aanname. En hoezo "kan gebeuren", dit gebeurt niet zomaar, er is een reden waarom iemand een eetstoornis ontwikkelt, het heeft te maken met controledwang, perfectionisme en zelfminachting. Allemaal zaken waar je hulp voor nodig hebt, want een eetstoornis is serious business en het is maar zelden dat iemand er zonder hulp vanaf komt.
zondag 15 juni 2014 om 00:49
Bedankt voor de reacties.
Het is erg confronterend om jullie reacties te lezen.
Wij eten 's'avonds (bijna) altijd samen. En in het weekend, zorg ik er voor dat ik altijd op iets kauw, vaak een appel die ik in 8 stukjes snijd, daar doe ik de hele dag mee tot het avond eten.
Ik praat ook de hele dag over eten. Dan valt het niet op dat ik niet eet. En ik hou het ook vol zonder eten. Alleen ik ben dat gelieg, en m'n stiekeme gedoe echt zat! Vandaar dit topic.
Het is erg confronterend om jullie reacties te lezen.
Wij eten 's'avonds (bijna) altijd samen. En in het weekend, zorg ik er voor dat ik altijd op iets kauw, vaak een appel die ik in 8 stukjes snijd, daar doe ik de hele dag mee tot het avond eten.
Ik praat ook de hele dag over eten. Dan valt het niet op dat ik niet eet. En ik hou het ook vol zonder eten. Alleen ik ben dat gelieg, en m'n stiekeme gedoe echt zat! Vandaar dit topic.
Waar een wil is, is een weg
zondag 15 juni 2014 om 01:14
Fout is in mijn ogen een waardeoordeel. En die waardeoordeel is wat TO juist zo aan haar gewicht hangt (slank is goed, dik is fout) Ik snap goed wat je bedoelt Meds, en met "kan gebeuren" bedoel ik dat er in de bovenkamer even iets mis kan gaan controle verlies, verslaving etc. Het kan gebeuren dat iemand die een probleem heeft (dik zijn) ongewild een extra probleem creëert (doorslaan in afvallen).
Vandaar mijn formulering dat ze niet fout is (want dat denkt ze al en helpt haar geen steek verder) en dat het kan gebeuren (ze is niet de eerste die keuzes maakt waarvan de gevolgen niet te overzien zijn). Hopelijk maakt dat het voor TO minder eng om die stap naar de huisarts te zetten en wel de juiste keuzes te maken.
Ik kan alleen uit ervaring zeggen dat die waardeoordelen mij er in ieder geval van weerhielden om op tijd hulp in te schakelen voor andere problemen.
Vandaar mijn formulering dat ze niet fout is (want dat denkt ze al en helpt haar geen steek verder) en dat het kan gebeuren (ze is niet de eerste die keuzes maakt waarvan de gevolgen niet te overzien zijn). Hopelijk maakt dat het voor TO minder eng om die stap naar de huisarts te zetten en wel de juiste keuzes te maken.
Ik kan alleen uit ervaring zeggen dat die waardeoordelen mij er in ieder geval van weerhielden om op tijd hulp in te schakelen voor andere problemen.
zondag 15 juni 2014 om 01:17
quote:verginia84 schreef op 15 juni 2014 @ 00:49:
Bedankt voor de reacties.
Het is erg confronterend om jullie reacties te lezen.
Wij eten 's'avonds (bijna) altijd samen. En in het weekend, zorg ik er voor dat ik altijd op iets kauw, vaak een appel die ik in 8 stukjes snijd, daar doe ik de hele dag mee tot het avond eten.
Ik praat ook de hele dag over eten. Dan valt het niet op dat ik niet eet. En ik hou het ook vol zonder eten. Alleen ik ben dat gelieg, en m'n stiekeme gedoe echt zat! Vandaar dit topic.Met de billen bloot kan al voor enorme opluchting zorgen. Dat toneelstukje dag in dag uit is doodvermoeiend. Ik zou zeggen: je hebt de eerste stap gezet door het er met totaal vreemde mensen over te hebben en hopelijk helpen de reacties je verder om te stoppen met dit destructieve gedrag.
Bedankt voor de reacties.
Het is erg confronterend om jullie reacties te lezen.
Wij eten 's'avonds (bijna) altijd samen. En in het weekend, zorg ik er voor dat ik altijd op iets kauw, vaak een appel die ik in 8 stukjes snijd, daar doe ik de hele dag mee tot het avond eten.
Ik praat ook de hele dag over eten. Dan valt het niet op dat ik niet eet. En ik hou het ook vol zonder eten. Alleen ik ben dat gelieg, en m'n stiekeme gedoe echt zat! Vandaar dit topic.Met de billen bloot kan al voor enorme opluchting zorgen. Dat toneelstukje dag in dag uit is doodvermoeiend. Ik zou zeggen: je hebt de eerste stap gezet door het er met totaal vreemde mensen over te hebben en hopelijk helpen de reacties je verder om te stoppen met dit destructieve gedrag.
zondag 15 juni 2014 om 01:18
quote:Sensy12 schreef op 15 juni 2014 @ 01:14:
Fout is in mijn ogen een waardeoordeel. En die waardeoordeel is wat TO juist zo aan haar gewicht hangt (slank is goed, dik is fout) Ik snap goed wat je bedoelt Meds, en met "kan gebeuren" bedoel ik dat er in de bovenkamer even iets mis kan gaan controle verlies, verslaving etc. Het kan gebeuren dat iemand die een probleem heeft (dik zijn) ongewild een extra probleem creëert (doorslaan in afvallen).
Vandaar mijn formulering dat ze niet fout is (want dat denkt ze al en helpt haar geen steek verder) en dat het kan gebeuren (ze is niet de eerste die keuzes maakt waarvan de gevolgen niet te overzien zijn). Hopelijk maakt dat het voor TO minder eng om die stap naar de huisarts te zetten en wel de juiste keuzes te maken.
Ik kan alleen uit ervaring zeggen dat die waardeoordelen mij er in ieder geval van weerhielden om op tijd hulp in te schakelen voor andere problemen.Ze is geen fout mens, maar haar gedrag is wel fout. Zo bedoel ik het
Fout is in mijn ogen een waardeoordeel. En die waardeoordeel is wat TO juist zo aan haar gewicht hangt (slank is goed, dik is fout) Ik snap goed wat je bedoelt Meds, en met "kan gebeuren" bedoel ik dat er in de bovenkamer even iets mis kan gaan controle verlies, verslaving etc. Het kan gebeuren dat iemand die een probleem heeft (dik zijn) ongewild een extra probleem creëert (doorslaan in afvallen).
Vandaar mijn formulering dat ze niet fout is (want dat denkt ze al en helpt haar geen steek verder) en dat het kan gebeuren (ze is niet de eerste die keuzes maakt waarvan de gevolgen niet te overzien zijn). Hopelijk maakt dat het voor TO minder eng om die stap naar de huisarts te zetten en wel de juiste keuzes te maken.
Ik kan alleen uit ervaring zeggen dat die waardeoordelen mij er in ieder geval van weerhielden om op tijd hulp in te schakelen voor andere problemen.Ze is geen fout mens, maar haar gedrag is wel fout. Zo bedoel ik het
zondag 15 juni 2014 om 09:55
Dit doet mij denken aan de man van de eerste aflevering van het programma Obese. Afvallen werd voor hem een obsessie. De ene verslaving maakt plaats voor de andere.
Laat je doorverwijzen naar een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen.
Laat je doorverwijzen naar een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen.
The only difference between the animals we love and the animals we eat, is our perspective.
zondag 15 juni 2014 om 10:25
TO zoals sommigen hier weten heb ik ook een beetje een rare verhouding met eten, alleen zit het bij mij alleen nog in mijn hoofd.
Bij jou uit zich dit al in raar doen met je lichaam en eten.
Ik zou morgen meteen naar de huisarts gaan om psychische hulp te vragen en je door te laten verwijzen naar een diëtiste.
Die kan je helpen met weer normaal en gezond te gaan eten.
(dat vergeten mensen altijd bij lijnen, dat je lichaam voedingsstoffen nodig heeft en dat je die niet krijgt als je dingen
van je menulijst gaat schrappen...)
Bij jou uit zich dit al in raar doen met je lichaam en eten.
Ik zou morgen meteen naar de huisarts gaan om psychische hulp te vragen en je door te laten verwijzen naar een diëtiste.
Die kan je helpen met weer normaal en gezond te gaan eten.
(dat vergeten mensen altijd bij lijnen, dat je lichaam voedingsstoffen nodig heeft en dat je die niet krijgt als je dingen
van je menulijst gaat schrappen...)
zondag 15 juni 2014 om 11:06
Zoals ik ook al bij een andere "afvaller" schreef: extreem afvallen kan de oorzaak zijn van eetgestoorde gedachten en -gedrag! (Naast dat het een gevolg is). het houdt zichzelf dus n stand, dat is het gemene.
STOP met afvallen en zoek hulp! Hier kom je niet zomaar zelf uit.
STOP met afvallen en zoek hulp! Hier kom je niet zomaar zelf uit.
Ik voel me zo moedellooos
zondag 15 juni 2014 om 11:08
Ik durf geen hulp te zoeken en ook niet eerlijk te z'n naar m'n man en kinderen.
Zolang je de schijn ophoudt, kan niemand je helpen vrouw. Je hebt een ongezonde relatie met eten. Eerst te veel, waardoor je overgewicht had. Nu te weinig, waardoor je veel te mager wordt. Beide uitersten zijn een aanslag op je lichaam.
Wil je je kinderen zien opgroeien? Wil je ze zien trouwen? Wil je oma worden? Wil je na jullie pensioen mooie dingen gaan doen? Dan moet je nu eerlijk zijn en je probleem vertellen. Want al die dromen over de toekomst hangen nu aan een zijden draadje.
Zolang je de schijn ophoudt, kan niemand je helpen vrouw. Je hebt een ongezonde relatie met eten. Eerst te veel, waardoor je overgewicht had. Nu te weinig, waardoor je veel te mager wordt. Beide uitersten zijn een aanslag op je lichaam.
Wil je je kinderen zien opgroeien? Wil je ze zien trouwen? Wil je oma worden? Wil je na jullie pensioen mooie dingen gaan doen? Dan moet je nu eerlijk zijn en je probleem vertellen. Want al die dromen over de toekomst hangen nu aan een zijden draadje.