Psyche
alle pijlers
Dromen verwezenlijken
zaterdag 10 december 2011 om 08:49
Hallo allemaal
Graag jullie advies inzake het volgende: het is zo dat ik een aantal dromen heb die heel graag zou willen realiseren. Maar zoals geldt voor bijna elke droom van betekenis die je wil realiseren: het vergt veel tijd en inspanning. En op één of andere manier kan ik mezelf er niet (meer) toe zetten om nog energie te stoppen in langdurige projecten. Zodra ik begin en zie dat de progressie richting mijn doel erg langzaam is, beginnen bij verlammingsverschijnselen op te treden en gooi ik de handdoek in de ring.
Ik heb het volgende inmiddels geprobeerd:
- grote doel opbreken in kleine stukjes: blijkbaar ben ik hier te nuchter voor, want op één of andere manier kan ik het kleine stukje niet als afzonderlijk zien en blijf ik steeds spiegelen met het grote geheel;
- mezelf belonen voor iedere stap die ik afrond;
- mezelf "straffen" als ik een stap niet afrond;
- voor sociale druk gezorgd: mijn vrienden/familie ingelicht, maar ook zij hebben er inmiddels geen vertrouwen meer in, haha;
- "gewoon beginnen" en dan komt de rest vanzelf ging ook niet voor mij op helaas;
- visualiseren dat ik mijn droom reeds verwezenlijkt hebt, proberen voor me te zien en te voelen hoe het zou zijn als mijn droom al was verwezenlijkt.
Helaas hebben bovenstaande hulpmiddelen mij nog niet gebracht waar ik heen wil. Ik hoop dus dat iemand van jullie misschien nog suggesties heeft die ik kan proberen, want op het moment heb ik het gevoel dat mijn leven op pauze staat. Kaaauuuuteeee dus, want ik wil verder.
Ik ben nu 27 en heb inmiddels ook wel het één en ander bereikt waar ik hard voor heb moeten werken, zoals mijn studie, baan en huis en dergelijke en ik weet hoe groot de voldoening is als je na je inspanning ziet wat je hebt bereikt.
PS: De gouden tip krijgt een beloning!
Graag jullie advies inzake het volgende: het is zo dat ik een aantal dromen heb die heel graag zou willen realiseren. Maar zoals geldt voor bijna elke droom van betekenis die je wil realiseren: het vergt veel tijd en inspanning. En op één of andere manier kan ik mezelf er niet (meer) toe zetten om nog energie te stoppen in langdurige projecten. Zodra ik begin en zie dat de progressie richting mijn doel erg langzaam is, beginnen bij verlammingsverschijnselen op te treden en gooi ik de handdoek in de ring.
Ik heb het volgende inmiddels geprobeerd:
- grote doel opbreken in kleine stukjes: blijkbaar ben ik hier te nuchter voor, want op één of andere manier kan ik het kleine stukje niet als afzonderlijk zien en blijf ik steeds spiegelen met het grote geheel;
- mezelf belonen voor iedere stap die ik afrond;
- mezelf "straffen" als ik een stap niet afrond;
- voor sociale druk gezorgd: mijn vrienden/familie ingelicht, maar ook zij hebben er inmiddels geen vertrouwen meer in, haha;
- "gewoon beginnen" en dan komt de rest vanzelf ging ook niet voor mij op helaas;
- visualiseren dat ik mijn droom reeds verwezenlijkt hebt, proberen voor me te zien en te voelen hoe het zou zijn als mijn droom al was verwezenlijkt.
Helaas hebben bovenstaande hulpmiddelen mij nog niet gebracht waar ik heen wil. Ik hoop dus dat iemand van jullie misschien nog suggesties heeft die ik kan proberen, want op het moment heb ik het gevoel dat mijn leven op pauze staat. Kaaauuuuteeee dus, want ik wil verder.
Ik ben nu 27 en heb inmiddels ook wel het één en ander bereikt waar ik hard voor heb moeten werken, zoals mijn studie, baan en huis en dergelijke en ik weet hoe groot de voldoening is als je na je inspanning ziet wat je hebt bereikt.
PS: De gouden tip krijgt een beloning!
zaterdag 17 december 2011 om 20:31
Je doel ligt buiten jezelf. Daarom lukt het niet. Je wil je weer waardig voelen. Een gevoel is geen doel, en al helemaal niet SMART.
Misschien moet je jezelf de juiste vragen stellen? Niet: waarom vond mijn ex mij haar liefde niet waardig? (een aanname) maar: waarom word ik zo onzeker doordat mijn ex me heeft verlaten en kan ik me daar na 2 jaar nog niet overheen zetten? Of: hoe kan ik zorgen dat ik mezelf gelukkig maak en mijn geluk niet afhangt van een relatie?
Het klopt dus dat je bang bent om je doel te behalen. Wat als je dan nog niet gelukkig bent? En nog geen partner vindt? Dan lag het dus niet aan je kapsel of je kilo's... Dat kan heel confronterend zijn.
Waarom wil je zo graag een relatie waardig zijn? Wat betekent dat voor jou?
Misschien moet je jezelf de juiste vragen stellen? Niet: waarom vond mijn ex mij haar liefde niet waardig? (een aanname) maar: waarom word ik zo onzeker doordat mijn ex me heeft verlaten en kan ik me daar na 2 jaar nog niet overheen zetten? Of: hoe kan ik zorgen dat ik mezelf gelukkig maak en mijn geluk niet afhangt van een relatie?
Het klopt dus dat je bang bent om je doel te behalen. Wat als je dan nog niet gelukkig bent? En nog geen partner vindt? Dan lag het dus niet aan je kapsel of je kilo's... Dat kan heel confronterend zijn.
Waarom wil je zo graag een relatie waardig zijn? Wat betekent dat voor jou?
Ga in therapie!
zaterdag 17 december 2011 om 20:41
Ik zou niet beginnen met waarom, maar met wat. Wat is dat, een relatie waardig (waard?) zijn? Is dat een noodzakelijke voorwaarde voor een relatie? Of zijn er mensen die een relatie hebben (per abuis) maar die het niet waard zijn? En zijn dat dan mensen die geen enkele relatie waard zijn of toevallig deze ene relatie niet? Kan iemand in z'n eentje een relatie waard zijn of heeft het met twee personen te maken? Enz.
zaterdag 17 december 2011 om 20:43
Nee, mijn doel is alles behalve SMART inderdaad.
Het is echter niet zo dat ik me nog met mijn ex bezighoud. Integendeel zelfs. Ik houd me echt met mezelf en mijn toekomst (en dat van de mensen in mijn omgeving) bezig. Verder is het ook niet zo dat ik ongelukkig ben zonder relatie, maar op termijn zou ik dat wel weer graag willen. Het "scharrelen" (vreselijk woord :S) van de afgelopen twee jaren is niet echt iets wat bij mij past.
Ik wil graag weer relatie waardig zijn, omdat ik weet dat ik eerst van mezelf moet houden, voordat ik weer van iemand anders kan houden. Het is niet zo extreem dat ik niet om mezelf geef. Maar op één of andere manier kan ik nog rust (lees acceptatie) in mezelf vinden. En zolang ik dat niet heb, heb ik het gevoel dat ik te weinig te bieden heb en dus niet relatie waardig ben.
Het is echter niet zo dat ik me nog met mijn ex bezighoud. Integendeel zelfs. Ik houd me echt met mezelf en mijn toekomst (en dat van de mensen in mijn omgeving) bezig. Verder is het ook niet zo dat ik ongelukkig ben zonder relatie, maar op termijn zou ik dat wel weer graag willen. Het "scharrelen" (vreselijk woord :S) van de afgelopen twee jaren is niet echt iets wat bij mij past.
Ik wil graag weer relatie waardig zijn, omdat ik weet dat ik eerst van mezelf moet houden, voordat ik weer van iemand anders kan houden. Het is niet zo extreem dat ik niet om mezelf geef. Maar op één of andere manier kan ik nog rust (lees acceptatie) in mezelf vinden. En zolang ik dat niet heb, heb ik het gevoel dat ik te weinig te bieden heb en dus niet relatie waardig ben.
zaterdag 17 december 2011 om 21:10
Goede vraag, new_in_town. TO, als de relatie niet centraal staat in je doel, dan heb je het verkeerd geformuleerd.
Zelfacceptatie klinkt mooi, maar jij lijkt het te zien als een middel om het einddoel (een relatie) te bereiken. Zo werkt het niet. Jezelf leren accepteren zodat een ander dat ook doet? Van jezelf houden zodat een ander dat ook doet? Dat staat toch haaks op elkaar?
Zelfacceptatie klinkt mooi, maar jij lijkt het te zien als een middel om het einddoel (een relatie) te bereiken. Zo werkt het niet. Jezelf leren accepteren zodat een ander dat ook doet? Van jezelf houden zodat een ander dat ook doet? Dat staat toch haaks op elkaar?
Ga in therapie!
