Psyche
alle pijlers
Duh-momentje...
donderdag 23 juni 2011 om 17:41
Vanaf de puberteit heb ik telkens weer te maken gehad met (lichte) depressies. Die komen en gaan, maar kan toch wel zeggen dat de periodes waarin ik me niet happy voelde meestal langer aanhielden dan de periodes waarin ik me wél lekker in m'n vel voelde.
Zoals iedereen die met depressie te maken heeft (gehad) wel kan beamen, besteed je op momenten dat je je klote voelt automatisch minder aandacht aan je uiterlijk, gezond eten, dat soort dingen, met gevolg dat je je alleen maar nog slechter gaat voelen over jezelf.
Tot voor kort wachtte ik altijd af tot de donkere wolk voorbij dreef voordat ik me weer met dingen als uiterlijk bezig ging houden. Eerder stond mijn hoofd er dan niet naar.
Maar nu komt het, als het één met het ander te maken heeft, kun je die wolk dus ook een handje helpen met voorbij drijven!
Ja, het klinkt echt als een DUH! verhaal, maar ik ben er pas net achter dat het echt zo werkt, dus ik wilde dit graag delen voor het geval er nog meer mensen rondlopen zoals ik.
Wat ik dus wil zeggen: Begin allereerst met lichaamsbeweging (zonder allerlei agressieve/competitieve gedachtes en doelstellingen zoals, ik MOET afvallen, of ik WIL zo en zo veel kunnen, etc.) Maak een routine. Voor mij is dit: 3 keer per week yoga (op vast tijdstip) en 2 keer per week hardlopen (op vaste dagen). Gewoon doen. Niet teveel over nadenken, gewoon tegen jezelf zeggen dat het je uiteindelijk gaat helpen.
Die lichaamsbeweging zorgt er al snel voor dat je je wat lekkerder gaat voelen en denkt, iets minder snoepen/ iets gezonder eten kan eigenlijk ook wel. Dat geeft je nóg een beter gevoel en voor je het weet begint de zon opeens weer te schijnen!
Vast houden aan je routine is hoofdzaak. Woensdag en zaterdag lopen, punt, geen discussie mogelijk. Ook het competitieve uitschakelen was voor mij erg van belang, dan kun je namelijk ook niet falen! Ik ga hardlopen en het interesseert me niet hoe lang ik er over doe, het is al hartstikke goed dat ik de extra beweging heb en niet op de bank voor de tv zit! Daarbij, als de workout geen strijd is, heb je de volgende keer ook meer zin om weer te gaan. Hoe ontspannener het bewegen in zijn werk gaat hoe beter, dan houd je het veel langer vol.
Hoop dat iemand hier iets aan heeft
Zoals iedereen die met depressie te maken heeft (gehad) wel kan beamen, besteed je op momenten dat je je klote voelt automatisch minder aandacht aan je uiterlijk, gezond eten, dat soort dingen, met gevolg dat je je alleen maar nog slechter gaat voelen over jezelf.
Tot voor kort wachtte ik altijd af tot de donkere wolk voorbij dreef voordat ik me weer met dingen als uiterlijk bezig ging houden. Eerder stond mijn hoofd er dan niet naar.
Maar nu komt het, als het één met het ander te maken heeft, kun je die wolk dus ook een handje helpen met voorbij drijven!
Ja, het klinkt echt als een DUH! verhaal, maar ik ben er pas net achter dat het echt zo werkt, dus ik wilde dit graag delen voor het geval er nog meer mensen rondlopen zoals ik.
Wat ik dus wil zeggen: Begin allereerst met lichaamsbeweging (zonder allerlei agressieve/competitieve gedachtes en doelstellingen zoals, ik MOET afvallen, of ik WIL zo en zo veel kunnen, etc.) Maak een routine. Voor mij is dit: 3 keer per week yoga (op vast tijdstip) en 2 keer per week hardlopen (op vaste dagen). Gewoon doen. Niet teveel over nadenken, gewoon tegen jezelf zeggen dat het je uiteindelijk gaat helpen.
Die lichaamsbeweging zorgt er al snel voor dat je je wat lekkerder gaat voelen en denkt, iets minder snoepen/ iets gezonder eten kan eigenlijk ook wel. Dat geeft je nóg een beter gevoel en voor je het weet begint de zon opeens weer te schijnen!
Vast houden aan je routine is hoofdzaak. Woensdag en zaterdag lopen, punt, geen discussie mogelijk. Ook het competitieve uitschakelen was voor mij erg van belang, dan kun je namelijk ook niet falen! Ik ga hardlopen en het interesseert me niet hoe lang ik er over doe, het is al hartstikke goed dat ik de extra beweging heb en niet op de bank voor de tv zit! Daarbij, als de workout geen strijd is, heb je de volgende keer ook meer zin om weer te gaan. Hoe ontspannener het bewegen in zijn werk gaat hoe beter, dan houd je het veel langer vol.
Hoop dat iemand hier iets aan heeft
donderdag 23 juni 2011 om 17:45
Ja ik weet het...maar het is toch altijd moeilijk om het dan ook echt te doen....een tijd lang is mijn motto geweest: wil je nog wat advies? ik gebruik het toch niet..
Pff ik weet precies hoe ik het moet doen om weer uit zo'n mindere periode te komen, maar het doen is zo moeilijk! stom he? terwijl het eigenlijk zo makkelijk is!
Pff ik weet precies hoe ik het moet doen om weer uit zo'n mindere periode te komen, maar het doen is zo moeilijk! stom he? terwijl het eigenlijk zo makkelijk is!
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
donderdag 23 juni 2011 om 18:08
@Tinks, fijn!
@norma_jeane, k weet het, en soms is de bui ook iets te zwaar en moet je het eerst even een tijdje 'uitzitten'.. maar mijn aha-moment was dat ik dus kan beginnen met mijn lichaam te bewegen en dat de rest dan vanzelf komt. Die 1 +1 = 2 had ik eerder om de één of andere reden nog niet gemaakt.
@persph0ne, daarom zette ik er ook bij met lichte depressies te maken te hebben, ik weet dat een echte depressie een ziekte is die behandeld moet worden en die je niet met een beetje sporten kan bestrijden. Maar voor lichtere vormen van depressie maakt het wel degelijk een verschil denk ik...
Ik heb zelf nooit medicijnen gebruikt omdat ik dat niet wil en me erzelf iedere keer wel weer uit krijg op de een of andere manier, maar dit lijkt een soort shortcut te zijn die ik pas net heb ontdekt! Vandaar mijn euforie...
@norma_jeane, k weet het, en soms is de bui ook iets te zwaar en moet je het eerst even een tijdje 'uitzitten'.. maar mijn aha-moment was dat ik dus kan beginnen met mijn lichaam te bewegen en dat de rest dan vanzelf komt. Die 1 +1 = 2 had ik eerder om de één of andere reden nog niet gemaakt.
@persph0ne, daarom zette ik er ook bij met lichte depressies te maken te hebben, ik weet dat een echte depressie een ziekte is die behandeld moet worden en die je niet met een beetje sporten kan bestrijden. Maar voor lichtere vormen van depressie maakt het wel degelijk een verschil denk ik...
Ik heb zelf nooit medicijnen gebruikt omdat ik dat niet wil en me erzelf iedere keer wel weer uit krijg op de een of andere manier, maar dit lijkt een soort shortcut te zijn die ik pas net heb ontdekt! Vandaar mijn euforie...
anoniem_104445 wijzigde dit bericht op 23-06-2011 18:10
Reden: woopsie, spelfoutje
Reden: woopsie, spelfoutje
% gewijzigd
donderdag 23 juni 2011 om 18:51
Fijn dat dit werkt voor je en dit werkt ook voor andere mensen die met depressie te maken hebben. Maar sommigen hebben helaas meer nodig. Maar zeer waardevolle tip! Het is wetenschappelijk onderzocht en het werkt ook echt. Maar het zelf aan den lijve ondervinden dat het zo is, is een supergevoel. Fijn als je weer de controle terug kunt nemen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
donderdag 23 juni 2011 om 21:43
Twee keer een postnatale depressie gehad en ook voor mij werkte bewegen erg goed. Ook hardlopen bij een paniekaanval hielp om de paniek letterlijk uit mijn lijf te krijgen. Heel wat ochtenden/nachten om half 5 rondjes om de flat gerend om te kalmeren (6 weken na een bevalling). En oooo wat een wilskracht was daar voor nodig, als je hele lichaam en geest schreeuwt deken over je hoofd en nooit meer je bed uit komen.
Daarnaast gebruikte ik trouwens ook AD. Zo twee keer vrij snel uit een heel diep zwart gat gekomen.
Daarnaast gebruikte ik trouwens ook AD. Zo twee keer vrij snel uit een heel diep zwart gat gekomen.
donderdag 23 juni 2011 om 21:51
Een hond is ook een goed medicijn, dan moet je wel bewegen. Als je op de bank zit, is het zoveel makkelijker om voor zo'n blije gup van de bank te komen en naar buiten te gaan. Mijn hond is echt een live saver geweest. Heerlijk met hem door de bossen rennen en ook fijn als ik thuis kwam. Echt een opkikker hoor, als er zo enthousiast op je binnenkomst gereageerd wordt. En 's ochtends als je beneden komt...
You know how I know? Because I reeaally think so!
donderdag 23 juni 2011 om 23:48
quote:reisa1978 schreef op 23 juni 2011 @ 21:43:
Twee keer een postnatale depressie gehad en ook voor mij werkte bewegen erg goed. Ook hardlopen bij een paniekaanval hielp om de paniek letterlijk uit mijn lijf te krijgen. Heel wat ochtenden/nachten om half 5 rondjes om de flat gerend om te kalmeren (6 weken na een bevalling). En oooo wat een wilskracht was daar voor nodig, als je hele lichaam en geest schreeuwt deken over je hoofd en nooit meer je bed uit komen.
Daarnaast gebruikte ik trouwens ook AD. Zo twee keer vrij snel uit een heel diep zwart gat gekomen.Wow, heftig! Daar is zeker wilskracht voor nodig! En je hebt je gelukkig goed gerealiseerd dat het een fysiek probleem is dat je moest aanpakken. Denk dat ik nog af en toe blijf hangen in 'maar zo ben ik, dit is mijn persoonlijkheid, niemand begrijpt mij, etc.etc.'.... Respect!
Twee keer een postnatale depressie gehad en ook voor mij werkte bewegen erg goed. Ook hardlopen bij een paniekaanval hielp om de paniek letterlijk uit mijn lijf te krijgen. Heel wat ochtenden/nachten om half 5 rondjes om de flat gerend om te kalmeren (6 weken na een bevalling). En oooo wat een wilskracht was daar voor nodig, als je hele lichaam en geest schreeuwt deken over je hoofd en nooit meer je bed uit komen.
Daarnaast gebruikte ik trouwens ook AD. Zo twee keer vrij snel uit een heel diep zwart gat gekomen.Wow, heftig! Daar is zeker wilskracht voor nodig! En je hebt je gelukkig goed gerealiseerd dat het een fysiek probleem is dat je moest aanpakken. Denk dat ik nog af en toe blijf hangen in 'maar zo ben ik, dit is mijn persoonlijkheid, niemand begrijpt mij, etc.etc.'.... Respect!
