een geadopteerd kind

20-06-2012 10:54 126 berichten
Alle reacties Link kopieren
Zijn er hier mensen die kinderen hebben geadopteerd? Ik zelf zou hier nooit voor durven kiezen denk ik, maar ik vind het heel goed dat mensen het doen omdat ze het kind een beter leven kunnen geven. Ik open dit topic nu omdat ik net de vriendin van mijn moeder sprak. Zij heeft een kindje geadopteerd uit Polen toen het kind 2 was. Ze is nu inmiddels 18. Het meisje weet niet dat ze geadopteerd is en heeft nu een heel erg goed leven. Alleen loopt ze met haar verstand een beetje achter en zit ze op een aparte school. Ze is niet zoals andere normale kinderen. Haar echte moeder was aan de drugs en drank toen ze zwanger was van haar, vandaar de achterstand lijkt mij. Alleen heeft het meisje totaal geen vrienden en is ze eigenlijk best eenzaam buiten dat ze thuis heel verwend word door adoptie ouders en opa en oma. Nu heeft iemand het meisje verteld dat ze eigenlijk helemaal geen vrienden heeft en dat ze eenzaam is. Nu vertelde het meisje gister tegen haar adoptie moeder dat ze uit huis wil en het zat is daar. Dit vind ik dus heel erg, dat je een niet eigen kind op voed en het beste er voor over hebt, en dan opeens zoiets kan verwachten.
Alle reacties Link kopieren
quote:nettel schreef op 20 juni 2012 @ 18:36:

Itssssme is een trol. Kan niet anders



Of ze is net als ze zegt over de geadopteerde dame niet zo "bij"..Helaas zijn veel mensen erg kortzichtig op dit punt... tijdens een discussie in college (universiteit) merkten een aantal mensen op dat indien de ouders niet zo blij waren met adoptiekind, ze zeker een mislukt kind hadden geadopteerd. En ook daar bleek de dankbaarheidstheorie zeer gangbaar.
Alle reacties Link kopieren
quote:Caviahaar schreef op 20 juni 2012 @ 18:31:

Wereldvreemd, die buurt van jullie. Ook nog nooit een neger gezien zeker
Alle reacties Link kopieren
Ah, ceci.. Neetoch? Ohjee daar gaat weer een stukje van mijn wereldbeeld...
Alle reacties Link kopieren
Itssss, wat een kinderlijk wereldbeeld hou jij er op na?



Ik ben een adoptie"kind", nu al heel lang volwassen

Vroeguh toen zei ik weleens tegen mijn ouders dat ik zo blij was dat ik bij hun was. Nou, dat vonden mijn paps en mams niet fijn. Ik was gewoon hun kind, basta. Niks geen dankbaarheid, dat hoort niet in de relatie ouder/kind! En nu snap ik dat heeel goed. Adoptie ouders willen niks meer en niks liever dan gewoon ouders zijn, op een natuurlijke manier. Hierin hoort dankbaarheid niet thuis, tenminste niet de dankbaarheid die vaak wordt verwacht (door de buitenwereld) van een adoptiekind.



Toch ben ik nog steeds superblij dat zij mijn ouders waren (ze zijn er allebei al een tijdje niet meer, helaas).



Verder is het vd zotte dat dit meisje niet weet dat ze geadopteerd is. Als het verhaal al op jonge leeftijd wordt verteld, groeit het verhaal mee als het kind groter wordt en wordt het zo een hele gewone reeele geschiedenis die het kind nodig heeft om zijn roots te begrijpen.
Optimist tot in de kist!
Alle reacties Link kopieren
Als we nou nog het idee kregen dat TO zich oprecht zorgen maakte om het geadopteerde meisje omdat ze wordt voorgelogen had ik het een heel ander verhaal gevonden.



Zij vindt alleen dat het meisje geen perfecte dochter is omdat ze het huis uitgaat op haar 18e. Echt..waar maak jij je druk om en het is je hier al genoeg duidelijk gemaakt dat je echt niet weet waar je over praat wat betreft adoptie of geadopteerd zijn.



Hier zelf ook geadopteerd, nooit een geheim geweest want tja, een ander kleurtje he, maar oooh wat kon en kan ik boos worden als iemand het heeft over mijn adoptieouders en mijn echte ouders..het zijn nl. mijn echte ouders en mijn biologische ouders..wat maakt iets echt he..Goed nogal offtopic maar de kortzichtigheid van TO irriteert me.
Alle reacties Link kopieren
Vind het niet zo o.t. hoor DE. Het is voor mij juist erg de kern waar het om gaat. Adoptie is zoals iemand anders hier al zei: gezinsvorming.

Goed, er is een omweg in het begin maar that's all. Het principe blijft hetzelfde: Vader, Moeder + kind vormen een gezin.



Ik kon (en nog vind ik het vervelend) vroeger boos worden om mensen die vroegen of ik wist wie mijn "echte" ouders waren of iets dergelijks.
Optimist tot in de kist!
Alle reacties Link kopieren
quote:nettel schreef op 20 juni 2012 @ 18:56:

Ah, ceci.. Neetoch? Ohjee daar gaat weer een stukje van mijn wereldbeeld... Helaas....
Alle reacties Link kopieren
Het is mij altijd verteld als een verhaaltje: vroeger was er een kindje in een huis, haar moeder kon niet voor haar zorgen, etc. etc.

Dit was zo'n 46 jaar geleden toen adoptie nog best in het begin stond.
Optimist tot in de kist!
Alle reacties Link kopieren
Zo nu hoor je ook van andere ''adoptiekinderen'' hoe belangrijk het is dat het meisje in kwestie weet hoe het zit.



En ik vind niet dat de ''adoptiekinderen'' dankbaar moeten zijn maar juist de ouders , dat gaat niet zo 1 2 3 .

Het is heel wat dat je een kindje MAG adopteren, en vind dat daar de dankbaarheid in moet zitten.
Alle reacties Link kopieren
Jeetje, wat apart dat ze dat meisje nooit hebben verteld dat ze geadopteerd is. In mijn ogen een slechte zaak.
Alle reacties Link kopieren
Een mislukt kind, wat moet ik me daar überhaupt bij voorstellen?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Alle reacties Link kopieren
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 20 juni 2012 @ 19:02:

Itssss, wat een kinderlijk wereldbeeld hou jij er op na?

.

Met pony's, zonnetjes, en schattige bloemetjes, en iedereen is altijd heel aardig tegen elkaar



Nee maar effe serieus, mijn wereldbeeld is wel zo reeel dat ik weet dat "dit" bestaat. En toch schik ik elke keer weer als ik met zoiets geconfronteerd wordt. Brr.
Alle reacties Link kopieren
quote:Susan schreef op 20 juni 2012 @ 19:59:

Een mislukt kind, wat moet ik me daar überhaupt bij voorstellen?

Geen idee , nog nooit een mislukt kind gezien denk ook niet dat dat bestaat.

Zou je eerder met mislukte ouders te maken hebben als iemand zo over z'n kind denkt
Alle reacties Link kopieren
Dit kan niet waar zijn, toch? Zijn mensen zo simpel?
Alle reacties Link kopieren
Yup Olifantje, verkeerd gelezen
Alle reacties Link kopieren
Polen toch?
Optimist tot in de kist!
Alle reacties Link kopieren
Volgens mij ook Polen.
Alle reacties Link kopieren
Olifantje, ja klopt helemaal. Ik vind dat soort opmerkingen ook nog steeds heel erg vervelend, er is niets mis met gewone nieuwsgierigheid of interesse, maar al die aannames.



Mijn moeder hoorde vroeger..je kan nooit zoveel van een adoptiekind houden als van je 'eigen' kind..sta je dan dolgelukkig te zijn met je baby in de kinderwagen.
Alle reacties Link kopieren
Jemig darkenchantress... En hoe kwamen die mensen aan die wijsheid vraag ik me dan ook af. Hadden ze zelf een biologisch en een geadopteerd kind? Pas dan kun je vergelijken!
Alle reacties Link kopieren
Ik vind het een beetje achterhouden van een identiteit van een kind.. Kan me voorstellen dat niet alle kinderen behoefte hebben aan contact met hun biologische ouders , maar weten waar je vandaan komt en welk land je herkomst is lijkt mij heel belangrijk.



En ik denk dat op latere leeftijd het verhaal achter een adoptie ook belangrijk kan zijn .

Lijkt mij fijner om te weten dat je ouders niet voor je konden zorgen dan dat ze je niet willen.



Darkenchantress : wat een rotopmerking zeg ! Als ik jou moeder was geweest had ik die mensen even haarfijn uitgelegd wat moederliefde is haha
Alle reacties Link kopieren
Het was een tante van mijn moeder en mijn moeder was echt met stomheid geslagen, ze heeft haar die opmerking ook echt heel erg kwalijk genomen.

Pyridine, precies wat je zegt, mijn moeder kon geen kinderen krijgen dus je weet niet wat er anders zou (moeten) voelen, net zoals ik niet weet hoe het is om niet geadopteerd te zijn.



Patriciac, dat stukje identiteit is wel heel belangrijk, meeste kinderen geven zelf wel aan in hoeverre ze iets wel of niet willen weten, maar ouders moeten daar natuurlijk wel voor openstaan. Ik vind het een enorme verrijking om te weten waar ik vandaan kom, ik kan me ook niet voorstellen waarom je je kind dat wil ontzeggen, het is nou eenmaal zo.



Mijn ouders hebben altijd gezegd, jouw moeder kon niet voor je zorgen omdat ze heel arm was. Ik heb dat altijd een hele goede reden gevonden, maar ik had het gek gevonden als ik het niet zou weten.
Alle reacties Link kopieren
Vreselijk dat soort opmerkingen. Bij ons was het de zgn bloedband die nogal eens voor pijnlijke opmerkingen heeft gezorgd. De zgn bloedband die mensen bind. Brrrr.



Wat ik heel bijzonder vond is het moment waarop ikzelf een kindje kreeg. Toch het gevoel van "is het nou die bloedband die het zo speciaal maakt?". Ik heb ook jaren moeten wennen aan het feit dat mijn kinderen op mij kunnen lijken, het was altijd zo raar om op niemand te lijken
Optimist tot in de kist!
En mijn ouders zullen kunnen bevestigen dat het hetzelfde voelt: de liefde voor een biologisch kind en voor een geadopteerd kind. Heb ook nogal 's met rotopmerkingen te maken gekregen. Als ik mijn zusje ging ophalen, dat dan gezegd wordt: "Het is je zusje helemaal niet."

En bloedband zegt mij nu dus ook heel weinig. Voor mijn zusje ligt het misschien anders, zij wilde ook heel graag kinderen van zichzelf en haar dochtertje is haar alles. Zij heeft binnen het gezin nooit kunnen vergelijken op wie ze lijkt etc., terwijl ik dat wel kon.

Ik kan om een medische reden beter geen kinderen krijgen. :( maar omdat ik een relatie heb met een vrouw ben ik ervan overtuigd dat ik ons kindje (dat zij zal dragen) ook als mijn kindje zal voelen. Dat ik het zwanger-zijn niet zal ervaren vind ik jammer, maar genen? bloedband? het zegt me allemaal zo weinig... Ik ben blij dat ik ruimdenkender ben opgevoed dan TO.
Alle reacties Link kopieren
Ik ben dus een adoptie-ouder, sinds een jaartje hebben we een prachtige dochter uit Afrika. Wij zijn hardstikke dankbaar dat ze de weg naar ons gevonden heeft, en niet andersom. Wat een vreselijke gedachte trouwens 'dat een adoptiekind dankbaar moet zijn'.



Ze is nu nog te jong om het begrip adoptie te kunnen omvatten, maar als de tijd rijp is, gaan we er zeker mee aan de slag.
Jullie vrouwen generaliseren allemaal zo....
Mijn ouders hebben dat ook gewoon op heel speelse wijze duidelijk gemaakt. Hadden ook een foto-album waarin foto's zaten van haar geboorteland etc. Verteld over haar arme moeder die niet goed voor haar kon zorgen. Ze heeft (voor zover ik dat weet) eigenlijk nooit zoveel vragen/moeite erover gehad. Het was een deel van haar identiteit, maar werd door niemand groter gemaakt dan het was.



Las trouwens in het blad Wereldkinderen ook eens het verhaal van een vrouw die met haar dochter (met een kleurtje) aan het wandelen was en opmerkingen kreeg als: "Is die echt van jullie, hoe kan dat nou?" en dan antwoordde: "Mijn Jan heeft toverballen."

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven