“ eenzaamheid “

Ten eerst, sorry voor de lap tekst, ik moet gewoon even mijn hart luchten. Ik zit nog niet zo lang op dit forum. Vind het wel leuk mee te lezen en praten over allerlei onderwerpen. Dit omdat ik thuis geen partner heb om savonds tegenaan te kruipen om even te kletsen of de dag door te nemen. Dat is nou juist ook de reden waarom ik hier op ben gegaan. Ik ben 34 jaar, heb een prachtige zoon van bijna 6 jaar. Toen hij 1,5 was viel mijn partner en zijn papa weg. In het begin is dat heel actueel en heb je veel mensen om je heen. Maar door de jaren heen kom je er ook achter wie je echte vrienden zijn. Cliché maar o zo waar. Op dit moment heb ik een hele kleine sociale kring; mijn moeder, oma, zus met haar gezin en de opa en oma van mijn zoon (vaders kant). En Ik heb een aantal vriendinnen die ik sporadisch zie en natuurlijk mijn werk (onregelmatig in de gehandicapten zorg). Mensen denken vaak dat eenzaamheid alleen voorkomt bij ouderen , alleen ervaar ik dit soms anders. Ik heb gelukkig natuurlijk altijd mijn zoon om me heen, maar verder valt het me toch op hoe druk iedereen altijd is met zichzelf (wat ik begrijp) en zijn eigen dingen, contact altijd via telefoons gaat en het spontaan bij elkaar langskomen er bijna niet meer in zit. In het begin was er veel begrip voor mijn situatie maar tegenwoordig lijkt dat wel te zijn weg gevallen; ik kan in de avond niet van huis, ik kan niet altijd mee naar allerlei feestjes, etentjes en dat soort dingen waardoor ik uiteindelijk ook niet meer gevraagd wordt. Hierdoor een hele hoop mensen verloren. Mijn zoon staat altijd op 1 en heb nu heel goed geleerd om “ alleen “ te zijn en mijzelf te redden voor ons samen . Maar soms voel ik me echt verdomd eenzaam en verdrietig. Probeer zoveel mogelijk dingen te ondernemen maar alles komt vaak allemaal vanuit mij. (Bedoel ik niet mijn familie mee). Maar merk als ik daarom op den duur ook geen energie meer in bepaalde mensen steek, dit contact ook wel weer doodbloedt. Ik lig in de nacht wel eens wakker van het idee wat ik moet als mijn moeder zou weg vallen, hoe mijn leven is gelopen en bang voor de toekomst. Ik ben niet actief op zoek naar een partner maar zou ook niet weten waar ik die zou moeten tegen komen, het is ook geen prioriteit. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik gezond ben, even als mijn zoon. Het kan altijd erger. Maar het verdriet en eenzaamheid vliegt me soms compleet aan. Ik ben daarom ook op dit forum gegaan om het van me af te schrijven , voordat ik een keer de moed bijeen raap en naar de psycholoog stap.
Ik heb voor aankomende zomer een speciale reis geboekt voor alleenstaande ouders met kinderen. We gaan samen 12 dagen naar Italië, vond ik eerst niks maar moet ergens beginnen....
Ik speel trouwens ook altijd goed weer, collega’s of als mensen vragen hoe het gaat. Ik kleed me sportief en modieus en netjes verzorgd .. gedraag me altijd opgewekt. Van buiten lijkt het perfect. Maar van binnen kan ik echt elke dag wel huilen...

Wauw wat een lieve reacties van jullie. En ook “ fijn” (dat is het natuurlijk niet) te lezen dat anderen zich hier ook wel in herkennen (of herkend hebben). Het lijkt toch vaker voor te komen dan je denkt. Het is ook niet echt een onderwerp om op tafel te gooien. Schaamte ofzo iets; “ die heeft geen leven “...

Blauwenacht schreef: ↑

06-06-2019 22:25

Heb je al een keer een datingsite geprobeerd? Niets overhaast, gewoon een tijdje mailen met iemand die je aanspreekt?

Je bent niet alleen!

Liefs

Dankje, ja ik heb me wel eens ingeschreven. Ik weet niet waardoor het komt maar ik tref tot nu toe nog niet iemand die mij aanspreekt. Misschien sta ik er ook niet open voor hoor.. weet niet wat het is, of angst iemand toe te laten ..

Hobbelster schreef: ↑

06-06-2019 22:38

Heel herkenbaar. Het is een kwestie van geluk hebben de juiste mensen tegen te komen, en in je inner circle te verzamelen. En dan verwachtingsmanagement toepassen.

Hier heb ik ook veel over nagedacht. Misschien heb ik qua vriendinnen ook niet de “ juiste “ om mij heen, die meer bij mij passen. Het zijn allemaal schatten maar altijd zo druk. Ik probeer zoveel mogelijk mijn best te doen, te bellen, een berichtje uit mijzelf, een afspraak maken. Maar vaak komt het dan uiteindelijk alsnog voor dat ik altijd hun kant op kom. Vaak wanneer mijn zoon op school is of na het werk een keer. T komt amper voor dat er eens iemand in de avond bij mij langs komt. Dan analyseer ik mezelf op punten wat ik misschien verkeerd doe maar kom hier ook niet uit. Het is dus in mijn ogen oppervlakkige vriendschap en niet wederzijds evenredig. Qua verwachtingen ; ik ga nergens van uit, al het extra is mooi meegenomen ....

miedo schreef: ↑

06-06-2019 23:10

Dat is ook moeilijk natuurlijk meteen eenoudergezin en dan ook nog onregelmatige werktijden.
Heb je wel genoeg oppasmogelijkheden?
Al eens op vriendinnenonline.nl gekeken?

Qua oppas heb ik dat voornamelijk nodig ivm mijn werk. Dit doen de oma’s. Om stabiliteit te creëren voor mijn zoon en hen niet nog zwaarder te belasten vraag ik ze meestal niet extra om nog eens dingen voor mezelf te doen. Meestal is mijn vrije tijd als mijn zoon op school is en ik vrij ben. Die site ga ik zeker even bezoeken. Dankje voor die tip, kende ik nog niet .

Iloin schreef: ↑

06-06-2019 23:13

Hé lieve lolita fleur!

Ik herken je gevoel van langer geleden. Wat is eenzaamheid ontzettend rot hè? Je afgesloten van de wereld voelen, alleen wat oppervlakkige contacten bij de supermarkt of de bibliotheek oid.

Weet dat het niet jouw schuld is dat je in deze situatie terecht bent gekomen. Soms is het gewoon dikke vette pech!! Én daarbovenop mensen die dan niet meer met je om willen gaan. Alsof je besmettelijk bent. Het kan echt een vicieuze cirkel zijn, maar weet dat je er weer uit kunt komen!!



Aan jou wil ik meegeven: wees niet bang, schrijf hier van je af en maak tijd voor iets dat je echt heel leuk vindt (los van je zoontje) zo kun je langzaam weer wat gaan opbouwen voor jezelf.
Regel af en toe een oppas om toch te kunnen aansluiten bij vrienden, maar regel die oppas in eerste instantie om een massage te boeken, want je kunt vast een stevige greep en stevig gekneed gebruiken

Liefff en dankjewel. Fijn dat het met jou beter gaat. Je woorden doen mij goed.

Stefke schreef: ↑

07-06-2019 00:17

Je zegt dat je je zoontje op 1 zet, en daarom weinig doet met vriendinnen en zo.
Misschien zou je jezelf voorlopig eens op 1 kunnen zetten. Ik denk namelijk dat je zoontje een stuk beter af is met een gelukkige moeder die ongelukkig maar een beetje voor haar kind zorgt, Een oppas kan dat prima af en toe van je overnemen!

Oke.. ik denk dat je mijn verhaal niet helemaal goed hebt begrepen. Snap je punt over leuke dingen doen met vriendinnen, maar dat zal bij mij nooit op 1 staan. Daarom hoef ik nog geen Ongelukkige moeder te zijn die “ maar een beetje zorgt “ voor haar kind. En dat mijn zoon dan “ beter af is” ? Weet niet hoe ik dit moet opvatten. Die komt zeker niks te kort aangezien hij mijn hoofd prioriteit is en ik hier heel gelukkig mee ben. Mijn zoon wordt al veel opgevangen door oppas omdat ik alleen ben en werk. Wil hem dus ook niet te vaak in de tijd dat we samen vrij zijn weer naar de oppas brengen. Goed bedoelde tips van je maar in mijn geval niet passend .


Heb mijn reactie bij nader inzien aangepast. Vatte het wat verkeerd op maar mede door n ander op dit forum met andere ogen gaan lezen. Miscommunicatie dus sorry stefke. Waardeer advies en was mijn eigen fout iets te fel te met reageren dank

Iloin schreef: ↑

07-06-2019 04:21

Sorry voor mijn geschrijf midden in de nacht, maar ik ben hoogzwanger en ik kan niet goed slapen nu.
Ik dacht even kijken naar je topic en reacties.

Ik lees net je reactie op Stefke en op mij komt je reactie iets te hard over. Misschien voel je je wel aangevallen omdat je heel veel van je zoontje houdt en m niet graag langer alleen laat dan strikt noodzakelijk, maar JIJ bent ook belangrijk. Volgens mij is dat wat Stefke probeert te zeggen.
Echt hoor, die kleine boefies (ook al is de jouwe misschien niet verschrikkelijk klein meer) die voelen je verdriet scherper aan dan je denkt. Dus ook dat je elke dag van binnen wel kunt huilen.
Wat Stefke schrijft, maar wat ik ook bedoel, is: pak echt af en toe je eigen tijd. Al is het maar één uurtje. Zorg dat je jezelf oplaadt, dat je onder de mensen komt. Ga bijv een keer per week zingen, ga klimmen of iets anders gekst doen dat je interesse heeft. Zorg dat je daarbij verbinding met anderen hebt, daarom noem ik ook klimmen (dan heb je een partner nodig, bij les word je aan elkaar gekoppeld, dus je hoeft niet zelf iemand mee te nemen).
Maar zorg goed voor jezelf door tijd voor jezelf vrij te maken, dat hoeft niet tien uur te zijn, maar het is echt belangrijk. Je zult er beter door in je vel komen te zitten en dat heb je nodig om uit deze spiraal te komen.
Als je zoon je alles is, dan weet je dat hij je graag blij wil maken. Dat is omdat hij wel vaart bij een blije mama. Dus pak je eigen tijd, echt! Al is het maar een uurtje. Ik denk serieus dat je moeder het je ook gunt! Gun het jezelf én je zoon! Hij is erbij gebaat dat jij goed in je vel zit en dat uitstraalt.

Je kunt het!

Hoii!

Wat leuk dat je hoogzwanger bent, gefeliciteerd!

Ik heb het net even terug gelezen ( moet straks aan het werk dus ben daarom zo vroeg ) en zie nu ook dat het wel hard overkomt terwijl ik het ook niet zo bedoel. Ik vatte het misschien in mijn hoofd op de verkeerde toon op (valkuil met elkaar in tekst communiceren)
Heb t n beetje aangepast,

Dus Stefke, no hard feelings. Dat had ik al niet, maar zonde als hierdoor mijn topic te negatief wordt.
Ik waardeer je advies !
Ook illoin dank

Stefke schreef: ↑

07-06-2019 07:29

Hoi! Midden in de nacht een heel geschrijf over mij hahahah. Misschien schreef ik het niet helemaal handig inderdaad, het was al laat...
Maar gelukkig was daar Iloin die mijn woorden wat uitlegde. Dank daarvoor.

Ik heb zelf 3 kinderen (en een man trouwens, dus mijn situatie is niet vergelijkbaar). Weet dus hoe het voelt alles voor je kinderen te doen en jezelf daarvoor soms weg te cijferen.

Ik bedoelde gewoon dat het heel belangrijk is ook lief te zijn voor jezelf en goed voor jezelf te zorgen. Daardoor hou je het zelf langer uit en voel je je beter en ben je veerkrachtiger, wat weer een positief effect heeft op je zoontje! Zorg ervoor dat je SAMEN gelukkig bent, ipv alleen je zoontje, dat is wat ik je gun!

(En hard feelings heb ik hier niet op het forum hoor, dan kun je hier beter niet meer komen! Sommige mensen lijken daar op uit te zijn )

Sterkte!

Gelukkig maar, ik was al wat slaperig toen ik antwoord gaf en daarom niet echt gefocust en nam het te negatief op. Ik wou het je in elk geval graag nog even zeggen. Want inderdaad, hier op het forum gaat het er soms best apart/naar aan toe. Wil niet als zo’n persoon overkomen inderdaad, cijfer mijzelf soms ook compleet weg, soms ook uit schuldgevoel; hij heeft nog maar 1 ouder en wil hem dan ook alles geven. Zondag nemen opa en oma hem mee naar de camping en ga ik met een vriendin terrassen en uit eten, daar kan ik dan ook wel echt naar uitkijken!

Lente19251003 schreef: ↑

07-06-2019 06:12

Wat naar dat je er alleen voor staat... Zou er niet een leuke moeder van school of de sportclub van je zoon zijn waar je een klik mee hebt? Dat je bijvoorbeeld eens in het weekend of na school iets leuks met elkaar kunt doen, met kids erbij. Ik heb zelf via school echt wel leuke contacten opgedaan. Misschien is dat een laagdrempelige oplossing? Verder klink je als een sterke vrouw en lieve moeder, dat wil ik je even meegeven!

Lief dankjewel! Er zijn inderdaad een aantal leuke moeders op school waarmee het contact nu wat uitbreidt. Ga daar ook wat meer mijn pijlen op richten.

Verbinder schreef: ↑

07-06-2019 05:21

Hoi Lolita,
Wat vervelend dat je je zo kan voelen. Dat is niet leuk.
Je vertelde dat je je mooier voordoet dan dat je bent. Heb je een idee waarom je dat doet? Het is gewoon een vraagje maar vaak laat ons gedrag in de buitenwereld meer zien van wat er op een diepere laag in ons speelt.

Waarom zou je de buitenwereld niet laten zien hoe je bent, hoe je je voelt?
Je gevoel mag er zijn hoor! Je doet hartstikke je best, werkt je een slag in de rondte en voedt je zoontje alleen op.

Komt denk ik omdat ik mensen niet het gevoel wil geven van “komt zij weer aan met haar negativiteit/gedoe”. Ben snel bang dat mensen mij als een zeikerd zien of mensen opzadel met mijzelf. Vorig jaar met vriendinnen en hun gezinnen op vakantie geweest naar Italië , was super ! Toch steeds dat stemmetje in mijn hoofd “ ze zijn ook samen met hun eigen gezin op vakantie, hebben tijd met elkaar nodig en wil er dan niet al bij hangen”.
Denk ook inderdaad dat mensen de indruk van mij hebben “‘die red zich wel “. Geen idee van hoe ik mij echt voel. Overigens komt dat gevoel vooral in de avond/nacht opzetten.