“ eenzaamheid “

Ten eerst, sorry voor de lap tekst, ik moet gewoon even mijn hart luchten. Ik zit nog niet zo lang op dit forum. Vind het wel leuk mee te lezen en praten over allerlei onderwerpen. Dit omdat ik thuis geen partner heb om savonds tegenaan te kruipen om even te kletsen of de dag door te nemen. Dat is nou juist ook de reden waarom ik hier op ben gegaan. Ik ben 34 jaar, heb een prachtige zoon van bijna 6 jaar. Toen hij 1,5 was viel mijn partner en zijn papa weg. In het begin is dat heel actueel en heb je veel mensen om je heen. Maar door de jaren heen kom je er ook achter wie je echte vrienden zijn. Cliché maar o zo waar. Op dit moment heb ik een hele kleine sociale kring; mijn moeder, oma, zus met haar gezin en de opa en oma van mijn zoon (vaders kant). En Ik heb een aantal vriendinnen die ik sporadisch zie en natuurlijk mijn werk (onregelmatig in de gehandicapten zorg). Mensen denken vaak dat eenzaamheid alleen voorkomt bij ouderen , alleen ervaar ik dit soms anders. Ik heb gelukkig natuurlijk altijd mijn zoon om me heen, maar verder valt het me toch op hoe druk iedereen altijd is met zichzelf (wat ik begrijp) en zijn eigen dingen, contact altijd via telefoons gaat en het spontaan bij elkaar langskomen er bijna niet meer in zit. In het begin was er veel begrip voor mijn situatie maar tegenwoordig lijkt dat wel te zijn weg gevallen; ik kan in de avond niet van huis, ik kan niet altijd mee naar allerlei feestjes, etentjes en dat soort dingen waardoor ik uiteindelijk ook niet meer gevraagd wordt. Hierdoor een hele hoop mensen verloren. Mijn zoon staat altijd op 1 en heb nu heel goed geleerd om “ alleen “ te zijn en mijzelf te redden voor ons samen . Maar soms voel ik me echt verdomd eenzaam en verdrietig. Probeer zoveel mogelijk dingen te ondernemen maar alles komt vaak allemaal vanuit mij. (Bedoel ik niet mijn familie mee). Maar merk als ik daarom op den duur ook geen energie meer in bepaalde mensen steek, dit contact ook wel weer doodbloedt. Ik lig in de nacht wel eens wakker van het idee wat ik moet als mijn moeder zou weg vallen, hoe mijn leven is gelopen en bang voor de toekomst. Ik ben niet actief op zoek naar een partner maar zou ook niet weten waar ik die zou moeten tegen komen, het is ook geen prioriteit. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik gezond ben, even als mijn zoon. Het kan altijd erger. Maar het verdriet en eenzaamheid vliegt me soms compleet aan. Ik ben daarom ook op dit forum gegaan om het van me af te schrijven , voordat ik een keer de moed bijeen raap en naar de psycholoog stap.
Ik heb voor aankomende zomer een speciale reis geboekt voor alleenstaande ouders met kinderen. We gaan samen 12 dagen naar Italië, vond ik eerst niks maar moet ergens beginnen....
Ik speel trouwens ook altijd goed weer, collega’s of als mensen vragen hoe het gaat. Ik kleed me sportief en modieus en netjes verzorgd .. gedraag me altijd opgewekt. Van buiten lijkt het perfect. Maar van binnen kan ik echt elke dag wel huilen...

somanybookstoread schreef: ↑

08-06-2019 19:43

@Lolitafleur, ik heb je een pb gestuurd

Hoii! Kan niks vinden in mijn inbox, misschien verkeerd gegaan?

somanybookstoread schreef: ↑

08-06-2019 23:26

Ik heb het nogmaals geprobeerd

Nee nog niet, wat raar. Ik heb wel vaker het idee dat het niet werkt. Ik heb jou nu wat gestuurd

Appeltaartmetrozijn schreef: ↑

09-06-2019 19:53

Zou het een optie zijn om in de dagbesteding te gaan werken? Onregelmatig is best pittig. Wanneer je grotendeels onder schooltijd werkt, kan je je oppas voor jouw avonden inzetten.

Verder heel herkenbaar...
Welke regio woon je? Misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen?

Ik heb Inderdaad gezocht naar regelmatig werk. Helaas is het best moeilijk iets te vinden dat passend is, vooral op financieel gebied. Mede door de onregelmatigheidstoeslag verdien ik best wel goed. Ook heb ik me intern laten scholen waardoor ik in een hoge schaal zit+ 9 functiejaren. Ik ga er dan wel bijna 400 euro op achteruit.
Ik stuur je een pb

Popcornparty schreef: ↑

09-06-2019 21:39

Ach, wat ontzettend naar voor. Ergens herken ik het wel. Ik ben ook single mom. En nadat wij uit elkaar gingen heb ik opnieuw moeten beginnen in een nieuwe woonplaats. Daarvoor had ik geen vrienden met kinderen om me heen, dus ik moest sowieso opnieuw beginnen.

Allereerst tips:
Check de organisatie Single Super Mom. Zijn organiseren activiteiten voor alleenstaande moeders en op die dagen kan je kind gewoon mee. Er is iemand ze ze entertaint.
Tip 2: bijna in elke stad hebben ze wel een mamacafe. Je kind kan daar ook mee naar toe en daar zitten moeders die ook om een praatje verlegen zitten.
Tip 3: probeer toch een oppas te zoeken, een vaste, en ga erop uit. Ga wel naar een feestje of ga uit. Ga iets doen wat jij leuk vindt.

Tuurlijk staat je kind op nummer 1, maar een gedeelde plek met jezelf is geen schande. Je kind is blij als zijn moeder blij is. En vroeg of laat zal een kind ook moeten leren dat je er niet altijd kan zijn. Kleine voorbeeldjes: als ze naar de peuterspeel gaan, naar de opvang, naar school, naar opa en om. Het is gezond om ook te leren vertrouwen in en op andere mensen.

Wees niet bang om af en toe voor jezelf te kiezen. Echt! Het is even wennen, maar als je eenmaal over die drempel heen gaat zul je merken dat het makkelijker wordt en je steeds lekkerder in je vel komt te zitten.

Als je wil mag je me PM'en om je verhaal te doen of aan mijn jasje te trekken als je even zin hebt in een gezellig gesprek.

Hoii, dankjewel voor de site, die ken ik nog niet. Ook voor de bruikbare tips, zal je ook een pb sturen