emotioneel onstabiel

Je klinkt alsof je hem wil redden, dat gaat niet werken. Hij moet zelf zijn problemen aanpakken, maar is daar niet voor gemotiveerd.



Vraag je eens af waar die behoefte vandaan komt aan een partner die zoveel problemen met zich meebrengt, die zoveel van je eist aan inspanning en aanpassen. Wat levert het jou op om in zo'n relatie te gaan zitten? Dat je je goed voelt omdat je hem aan het redden bent? Dat jij die ene vrouw wil zijn die het wel lukt om een relatie met hem goed te laten verlopen?

Dit wordt nooit een gelijkwaardige relatie waarin beide partners hun behoeftes vervuld zien.

Hij klinkt niet als aantrekkelijk relatiemateriaal.



Waarom dan zo bang om alleen te zijn?

Hij heeft dus een hekel aan structuur en voorspelbaarheid. Wat heeft hij voor baan als ik vragen mag? Krijgt hij daar wel veel uitdaging bij? Als we jou even buiten the picture laten, is het niks voor hem om te gaan backpacken of zo? Iedere dag een uitdaging hier in Nederland is best wel moeilijk denk ik, tenzij je van tripjes naar de supermarkt een uitdaging kunt maken .



Lastig wel, hij heeft duidelijk een enorme onrust in zich. Dat is niet erg als je die onrust kwijt kan in een passie of in een uitdagende baan, maar zo te lezen heeft hij dat niet.

en ergens de nood voel om hem te helpen .. om hem gelukkiger te maken op een bepaalde manier, en te laten zien dat je met de kleine dingen in het leven ook gelukkig kan zijn.

Hij wil het niet gedaan maken omdat hij ooit een relatie beeindigde met iemand , en hij daar nog erg lang van heeft afgezien en door een heel moeilijke periode ging. Hij is bang dat hij nadien veel spijt zou krijgen en ik hem dan niet meer terug wil.





dt klinkt nou niet bepaald als goede argumenten om een relatie voort te zetten, terwijl je aangeeft dat er zoveel strubbelingen zijn

quote:Hij wil elke dag avontuur, vernieuwing, alles behalve de normale dagelijkse sleur / routine / noemhethoejewil.Klinkt alsof hij doodsbang is van alles wat gewoon is. Hij heeft problemen om dan in die situatie te blijven en te accepteren dat er verdriet, angst, verveling, saai werk e.d. bestaat en dat dit een normaal onderdeel van een leven is.. hij wil dat overslaan en op naar de high. Dat kan niet; dat gaat dan tenminste ten koste van anderen.

quote:hij heeft nooit relaties langer dan 2 maanden omdat ofwel hij ermee stopt door twijfels, ofwel zij ermee stoppen omdat ze het niet aankunnen of vinden dat ze beter verdienen..

Hij het zoet, zij het zuur.



Hij zal geen slecht mens zijn maar hij wil iets wat niet bestaat, namelijk altijd gelukkig, opgetogen, opgewonden zijn en hij denkt dat hij het recht heeft om het zoet voor zichzelf te willen en zijn vrienden met zuur op te schepen. Hij heeft altijd mensen gehad die hem hielpen in dit verlangen (of anders liet hij ze stikken) dus hij denkt dat een dergelijk leven, waarbij anderen als lastdier fungeren en hij het blije, onbezorgde kind mag zijn, normaal is.

Iets wat vanaf het begin al niet best loopt gaat niet beter lopen, jij hoopt tegen beter weten in op iets wat er nooit is geweest/ zal zijn.



Iemand die denkt aan zelfmoord zodra hij geen groots meeslepend leven heeft leren inzien dat je met kleine dingen gelukkig kunt zijn.

De vraag is waarom jij die missie op jouw schouders wilt nemen, waarom wil jij hem perse redden van zijn (drang naar) rusteloosheid?



Laat het gehele idee dat jij rust in zijn leven gaat brengen zodat hij de rust vind om iets stabiels met jou op te kunnen bouwen varen.

quote:nevermind_ schreef op 11 januari 2016 @ 14:27:

[...]





als ik dat eens wist. Ik heb nog maar 1 lange relatie gehad waarin ik totaal niet gelukkig was .. ik wil gewoon eens oprechte liefde, iemand die eerlijk en oprecht is en die voor mij alles zou doen. Ik doe alles voor iedereen in zover ik dat kan maar niemand lijkt wat terug te doen.. En mijn verleden speelt daar een grote rol in, ben al vroeg wees geworden dus waarschijnlijk daarom .. maar iedereen zoekt naar liefde, niet? iedereen wil graag gezien worden ... ik dus ook. En door mijzelf is voor mij niet genoeg.



Juist dit soort types zijn niet gebaat bij pleasers die zich aan hun aanpassen, daar ben ik van overtuigd.

Daarmee ga je zijn liefde niet winnen of "verdienen".

Je creeert namelijk een patroon van jij die geeft en hij die neemt en dat gaat niet veranderen.

Alles doen voor iedereen is geen goed mechanisme en het betaalt zich idd nu al niet terug in vriendschappen ("niemand lijkt wat terug te doen" zoals jij het zelf al zegt).



Dit is dus duidelijk niet de juiste wijze om naar jou toe te trekken wat jij zo graag wil: oprechte liefde, iemand die eerlijk is naar jou en voor jou alles zou doen.

In feite geef jij aan anderen wat jij zelf zo hard nodig hebt!

In de hoop dat zich dat ooit terugbetaalt in eindeloze liefde en dankbaarheid.

En dat gaat niet gebeuren, want jij vraagt niks, jij bent jezelf niet, en die anderen wennen daaraan.

Of dat nu in vriendschappen is of in je relatie.



Besef svp dat deze man zich dit nu laat aanleunen en mocht hij wel door therapie lekker in zijn vel komen te zitten, dan heeft hij ook geen hulpverlener nodig als partner.

Voorlopig zit dat lekker in zijn vel er niet in, als ik dat zo beluister, en heeft deze man zijn handen al vol aan zichzelf en zijn eigen leven "draaglijk" maken, helemaal geen ruimte om te kijken wat jíj evt nodig hebt aan liefde en support.

Totaal ongelijkwaardige relatie imo al in de basis en geen vooruitzicht op dat dat verandert komende tijd.



Jij wil hem een liefde laten voelen die hij niet kán voelen omdat ie zo vol ellende zit dat ie het leven niet eens ziet zitten, met of zonder jou.

Vroeg of laat ga jij eraan onderdoor dat hij niet in staat is tot liefde geven noch ontvangen van jou of wie dan ook, die dingen zijn geblokkeerd in hem.

Ga ook niet denken dat je het lot uit de loterij hebt gevonden als hij eenmaal ooit in goede doen zou komen.



Sta liever stil bij je eigen mechanismen, hoe begrijpelijk ook: je merkt dat het niet werkt, met dat pleasen en aanpassen hopen dat dat zich terugbetaalt in gezien, geliefd worden, in vriendschappen zowel als relaties. Dat anderen dan bij jou in de schuld staan en zich dat vroeg of laat terugbetaalt, want het is niet zo, dat gebeurt niet.

Vanaf het begin zet je een patroon neer wat zich in stand houdt, met mensen die dat fijn vinden en niet in ze opkomt dat jij dat ook terugverwacht vroeg of laat van hun.



Hulp kun je hooguit aanbieden "om niet": zonder eigen agenda en eigen motieven daarbij, dat dat iets moet opleveren en je dat terugkrijgt van anderen, wat jij erin stopt.

Het werkt zo niet: het gaat er veel meer om dat je krijgt wat je jezelf gunt en daar ook naar handelt in eigen leven, door zelf te durven vrágen van anderen wat jij wilt en nodig hebt.

Wederzijdse relaties worden het imo nooit als je al begint (en langere tijd volhoudt) dat het eenzijdig van jouw kant is.

Bedenk dat je met alle liefde niet iets kunt goedmaken/compenseren dat niet door jou is aangericht: een fundamentele leegte in hem kun jij niet op- of invullen, met ál jouw liefde en toewijding nog niet, omdat eea in hem zit, aan overtuigingen en beschadigingen, en die kan hij alleen zelf "helen".

áls dat al lukt.

hoe lang ga jij daarop wachten en jezelf verloochenen, aanpassen, in allerlei bochten wringen om hem maar geen extra teleurstellende ervaring erbij te geven?

Als je meer energie erin stopt dan dat het je oplevert, dan moet je je eens afvragen of het wel de moeite waard is. Je kan nog zoveel van iemand houden, maar ik krijg het gevoel dat je alleen maar geeft, en je alleen maar aanpast aan zijn noden.



Iemand die psychisch zo in de knoop zit als hij, moet helemaal geen relatie aangaan.