Psyche
alle pijlers
Eén op drie Nederlanders eenzaam
donderdag 25 september 2014 om 20:21
Eén op de drie jongeren in Nederland voelt zich eenzaam. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1400 mensen onder en 19.000 mensen boven de 24 jaar.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
vrijdag 26 september 2014 om 13:07
Is helemaal waar, maar het blijft toch iets van het individu om er iets mee te doen. Je kan moeilijk de samenleving dwingen om iets met jouw gevoelens te doen, zo werkt het nu eenmaal niet.
Hoe de wereld met je omgaat is in feite niet het punt, maar hoe jij je daarbij voelt wel.
Ik ben ook veel alleen, maar heb geen last van eenzaamheid omdat ik mijn eigen beste vriendin ben en ik weet zeker dat als dat niet zo was geweest, dat ik diep eenzaam door het leven zou gaan, want ik weet alles van niet begrepen worden en uitsluiting.
Je kunt echt alleen jezelf veranderen.
Ik ben opgegroeid in de een tijd waar echt iedereen zich met elkaar bemoeide, waar men samen buiten zat met koffie en een sigaretje. Alle buren gingen prima met elkaar om en de sociale controle was groot.
In de jaren 80 is men gaan werken aan het individualiseren van de maatschappij, volgens mij om betere verdeel en heerspelletjes te kunnen spelen met het volk, maar dat is een ander topic. Die individualisering is zo ver doorgeschoten dat het haast schier onmogelijk is geworden om dat weer terug te draaien en dat is ook niet zo verwonderlijk. mensen zijn op zichzelf teruggeworpen en hebben over het algemeen niet meer zoveel vertrouwen in elkaar, omdat tegelijkertijd met die individualisering de wereld ook een heel stuk harder is geworden. Daarom is het ook niet zo vreemd dat het percentage eenzamen zo hoog is geworden, het cocoonen is ons opgebroken. Het is en blijft een individueel iets om er iets tegen te ondernemen.
Hoe de wereld met je omgaat is in feite niet het punt, maar hoe jij je daarbij voelt wel.
Ik ben ook veel alleen, maar heb geen last van eenzaamheid omdat ik mijn eigen beste vriendin ben en ik weet zeker dat als dat niet zo was geweest, dat ik diep eenzaam door het leven zou gaan, want ik weet alles van niet begrepen worden en uitsluiting.
Je kunt echt alleen jezelf veranderen.
Ik ben opgegroeid in de een tijd waar echt iedereen zich met elkaar bemoeide, waar men samen buiten zat met koffie en een sigaretje. Alle buren gingen prima met elkaar om en de sociale controle was groot.
In de jaren 80 is men gaan werken aan het individualiseren van de maatschappij, volgens mij om betere verdeel en heerspelletjes te kunnen spelen met het volk, maar dat is een ander topic. Die individualisering is zo ver doorgeschoten dat het haast schier onmogelijk is geworden om dat weer terug te draaien en dat is ook niet zo verwonderlijk. mensen zijn op zichzelf teruggeworpen en hebben over het algemeen niet meer zoveel vertrouwen in elkaar, omdat tegelijkertijd met die individualisering de wereld ook een heel stuk harder is geworden. Daarom is het ook niet zo vreemd dat het percentage eenzamen zo hoog is geworden, het cocoonen is ons opgebroken. Het is en blijft een individueel iets om er iets tegen te ondernemen.
vrijdag 26 september 2014 om 13:15
quote:Cateautje schreef op 26 september 2014 @ 13:07:
In de jaren 80 is men gaan werken aan het individualiseren van de maatschappij, volgens mij om betere verdeel en heerspelletjes te kunnen spelen met het volk, maar dat is een ander topic. Je bedoelt dat er sneller bezuinigingen door heen gedrukt worden als mensen elkaar niet meer kennen en je dus makkelijk die andere groep af kan schilderen als een groep profiteurs?
In de jaren 80 is men gaan werken aan het individualiseren van de maatschappij, volgens mij om betere verdeel en heerspelletjes te kunnen spelen met het volk, maar dat is een ander topic. Je bedoelt dat er sneller bezuinigingen door heen gedrukt worden als mensen elkaar niet meer kennen en je dus makkelijk die andere groep af kan schilderen als een groep profiteurs?
vrijdag 26 september 2014 om 13:18
quote:saartjuhzes schreef op 26 september 2014 @ 13:15:
[...]
Je bedoelt dat er sneller bezuinigingen door heen gedrukt worden als mensen elkaar niet meer kennen en je dus makkelijk die andere groep af kan schilderen als een groep profiteurs?
Wat men er allemaal mee van zins had is heel veel en misschien dat ook wel, maar zoals geschreven, dat is voor een ander topic.
Wat ik wel weet is dat er een groot maatschappelijke operatie is opgestart destijds om mensen bewust van elkaar te vervreemden.
[...]
Je bedoelt dat er sneller bezuinigingen door heen gedrukt worden als mensen elkaar niet meer kennen en je dus makkelijk die andere groep af kan schilderen als een groep profiteurs?
Wat men er allemaal mee van zins had is heel veel en misschien dat ook wel, maar zoals geschreven, dat is voor een ander topic.
Wat ik wel weet is dat er een groot maatschappelijke operatie is opgestart destijds om mensen bewust van elkaar te vervreemden.
vrijdag 26 september 2014 om 13:20
vrijdag 26 september 2014 om 13:49
Ik denk dat de mate van eenzaamheid voor een ieder een andere oorzaak kan hebben, voor de één is het iets groots dat verloren is en voor de ander iets dat voor anderen klein lijkt maar toch een gigantisch impact heeft. Zo schreef iemand over de eenzaamheid na het verlies van een dier terwijl er zovelen zijn die dat gevoel niet kennen in dezelfde situatie.
Onbegrip komt veel terug in dit topic en dat is ook niet zo vreemd want het werpt je zeer sterk op jezelf terug.
Toch blijf ik erbij dat het aan de ontvangende kant van die gevoelens is om er iets mee en aan te doen, al is het maar confronteren, al is dat het moeilijkste dat er is natuurlijk, als je net zo sterk op jezelf bent teruggeworpen.
Ik wil wel iedereen meegeven om alsjeblieft veel van jezelf te houden en daarmee het leukste gezelschap te creëren dat mogelijk is. Het is niet altijd willens en wetens dat mensen je in de eenzaamheid werpen, het is vaak onwetendheid, zorg er dan voor dat je in ieder geval jezelf kunt troosten, dat is het grootste wapen tegen eenzaamheid. En verwen jezelf regelmatig, dat is belangrijk om je goed te voelen.
Onbegrip komt veel terug in dit topic en dat is ook niet zo vreemd want het werpt je zeer sterk op jezelf terug.
Toch blijf ik erbij dat het aan de ontvangende kant van die gevoelens is om er iets mee en aan te doen, al is het maar confronteren, al is dat het moeilijkste dat er is natuurlijk, als je net zo sterk op jezelf bent teruggeworpen.
Ik wil wel iedereen meegeven om alsjeblieft veel van jezelf te houden en daarmee het leukste gezelschap te creëren dat mogelijk is. Het is niet altijd willens en wetens dat mensen je in de eenzaamheid werpen, het is vaak onwetendheid, zorg er dan voor dat je in ieder geval jezelf kunt troosten, dat is het grootste wapen tegen eenzaamheid. En verwen jezelf regelmatig, dat is belangrijk om je goed te voelen.
vrijdag 26 september 2014 om 14:42
vrijdag 26 september 2014 om 15:22
Nog een eenzame periode was tijdens mijn opleiding. Ik was al eens van middelbare school gewisseld, doordat ik overspannen was geraakt door veel gepest te worden. Die school deed er niks aan. Ik koos voor een andere school waar ik helemaal opbloeide. Ik voelde me daar veilig. Al had ik nog steeds weinig contact met de anderen.
Daarna ging ik mijn opleiding Tandartsassistente doen. Een heel foute keuze, had het eerder moeten weten. Maar ik kwam in een meidenklas terecht. Het leren ging goed, maar de praktijk niet. Ook sociaal niet. Het gepest begon opnieuw. Ik was traag, onhandig en verlegen. Weer het buitenbeentje van de klas. Ik moest veel meer oefenen tijdens de praktijklessen dan de anderen door mijn slechte motoriek. Zat soms echt te sukkelen en de andere meiden lachten me vaak uit. Ook moest je vaak met z'n 2en of kleine in groepjes oefenen. En ik werd nooit gevraagd door de anderen. Durfde het ook nooit te vragen. Bang voor afwijzing. Niemand wilde met me omgaan. Dus sommige opdrachten kon ik nooit oefenen. Dan hoopte ik maar dat ik die niet zo krijgen op de toets. Of ik oefende het heel soms met de juf als ze het zag. Ook met rollenspellen wist ik niks te zeggen, omdat emoties uiten moeilijk voor me is. Dan maakten ze opmerkingen dat ik zo nooit dit beroep zou kunnen leren. Want een assistente is immers het visitekaartje van de praktijk. Al deze dingen liepen ook in stages mis.
Er was wel een groepje dat aardiger was. Maar daar mocht alleen bij zitten als er iemand van hen ziek was.
Tot er in April van ons laatste schooljaar een gastles over pesten kwam. Er werd verteld wat dat met iemand kan doen. Tot mijn verbazing ging dat aardige groepje mij er ineens bij betrekken na die les. Werd zelfs meegevraagd om met het groepje samen te gaan koken bij een van hun. Ik aarzelde even, maar heb het toch gedaan. Nu was mijn kans. Het was best gezellig. Veel relaxter dan op school. In Juni was het examen. En leek me leuk om het einde te vieren met een bbq bij mij thuis met dat groepje. Wilde iets terugdoen. Nu durfde ik het wel. Want nu hoorde ik ook eindelijk bij het groepje. Dacht ik. Ik stelde het voor en iedereen was enthousiast. We prikten een datum. Bij een herexamen waar ik een van hun zat, vroeg ik of ze nog speciale wensen had. Ze zei toen dat die hele bbq van haar eigenlijk niet hoefde. En dat die en die ook al niet van plan waren te komen. De laatste belde op de dag zelf nog af. Er kwam helemaal niemand. Gelukkig was het vlees nog niet gekocht. Ik ging wel gewoon barbecueën, maar met mijn ouders.
Wat was ik naïef geweest! Ze hebben me gewoon nooit gemogen. Alleen omdat ze er toen kort op zaten, deden ze aardig. Ik had het kunnen weten!
Zes jaar daarna kreeg ik een uitnodiging voor een reünie van die klas. Ik heb terug gemaild met als antwoord dat ik daar 2 jaar lang zo gepest en genegeerd ben. En dat ik die tijd wil zo gauw mogelijk wil vergeten.
Het is vast duidelijk dat ik niet gegaan ben. Hadden ze me destijds maar vriendelijker moeten behandelen.
Daarna ging ik mijn opleiding Tandartsassistente doen. Een heel foute keuze, had het eerder moeten weten. Maar ik kwam in een meidenklas terecht. Het leren ging goed, maar de praktijk niet. Ook sociaal niet. Het gepest begon opnieuw. Ik was traag, onhandig en verlegen. Weer het buitenbeentje van de klas. Ik moest veel meer oefenen tijdens de praktijklessen dan de anderen door mijn slechte motoriek. Zat soms echt te sukkelen en de andere meiden lachten me vaak uit. Ook moest je vaak met z'n 2en of kleine in groepjes oefenen. En ik werd nooit gevraagd door de anderen. Durfde het ook nooit te vragen. Bang voor afwijzing. Niemand wilde met me omgaan. Dus sommige opdrachten kon ik nooit oefenen. Dan hoopte ik maar dat ik die niet zo krijgen op de toets. Of ik oefende het heel soms met de juf als ze het zag. Ook met rollenspellen wist ik niks te zeggen, omdat emoties uiten moeilijk voor me is. Dan maakten ze opmerkingen dat ik zo nooit dit beroep zou kunnen leren. Want een assistente is immers het visitekaartje van de praktijk. Al deze dingen liepen ook in stages mis.
Er was wel een groepje dat aardiger was. Maar daar mocht alleen bij zitten als er iemand van hen ziek was.
Tot er in April van ons laatste schooljaar een gastles over pesten kwam. Er werd verteld wat dat met iemand kan doen. Tot mijn verbazing ging dat aardige groepje mij er ineens bij betrekken na die les. Werd zelfs meegevraagd om met het groepje samen te gaan koken bij een van hun. Ik aarzelde even, maar heb het toch gedaan. Nu was mijn kans. Het was best gezellig. Veel relaxter dan op school. In Juni was het examen. En leek me leuk om het einde te vieren met een bbq bij mij thuis met dat groepje. Wilde iets terugdoen. Nu durfde ik het wel. Want nu hoorde ik ook eindelijk bij het groepje. Dacht ik. Ik stelde het voor en iedereen was enthousiast. We prikten een datum. Bij een herexamen waar ik een van hun zat, vroeg ik of ze nog speciale wensen had. Ze zei toen dat die hele bbq van haar eigenlijk niet hoefde. En dat die en die ook al niet van plan waren te komen. De laatste belde op de dag zelf nog af. Er kwam helemaal niemand. Gelukkig was het vlees nog niet gekocht. Ik ging wel gewoon barbecueën, maar met mijn ouders.
Wat was ik naïef geweest! Ze hebben me gewoon nooit gemogen. Alleen omdat ze er toen kort op zaten, deden ze aardig. Ik had het kunnen weten!
Zes jaar daarna kreeg ik een uitnodiging voor een reünie van die klas. Ik heb terug gemaild met als antwoord dat ik daar 2 jaar lang zo gepest en genegeerd ben. En dat ik die tijd wil zo gauw mogelijk wil vergeten.
Het is vast duidelijk dat ik niet gegaan ben. Hadden ze me destijds maar vriendelijker moeten behandelen.
vrijdag 26 september 2014 om 15:33
Ik denk ook dat het misschien komt omdat de samenleving toch langzaamaan iets veranderd. Mensen hebben steeds minder contact met buren of andere mensen in de straat omdat iedereen het druk heeft.
En wat ik trouwens ook wel eens heb meegemaakt is dat ik vriendinnen werd met iemand en dat toen iemand anders ging klagen dat ik haar had afgepakt. Is inmiddels wel los gelopen maar ik vond het erg vervelend want dat zou ik nooit doen maar ik ga ook niet zeggen "Nou A. we kunnen niet gezellig samen shoppen want dan vind B. dat je te weinig tijd voor haar hebt." B. hield niet van shoppen en A. en ik wel. A. en B. hielden van lekker lang gamen en daar heb ik niks mee. Ook bij andere vriendinnen groepjes vind ik het lastig om 'er tussen te komen', ook al vond men het prima dat ik soms mee ging dan nog voelde ik mij toch het 5de wiel aan de wagen en vaak was het dan toch zo dat het met bepaalde mensen van het groepje wel klikte en met anderen totaal niet waardoor het met het hele groepje verwaterde omdat die elkaar al veel langer kenden.
En wat ik trouwens ook wel eens heb meegemaakt is dat ik vriendinnen werd met iemand en dat toen iemand anders ging klagen dat ik haar had afgepakt. Is inmiddels wel los gelopen maar ik vond het erg vervelend want dat zou ik nooit doen maar ik ga ook niet zeggen "Nou A. we kunnen niet gezellig samen shoppen want dan vind B. dat je te weinig tijd voor haar hebt." B. hield niet van shoppen en A. en ik wel. A. en B. hielden van lekker lang gamen en daar heb ik niks mee. Ook bij andere vriendinnen groepjes vind ik het lastig om 'er tussen te komen', ook al vond men het prima dat ik soms mee ging dan nog voelde ik mij toch het 5de wiel aan de wagen en vaak was het dan toch zo dat het met bepaalde mensen van het groepje wel klikte en met anderen totaal niet waardoor het met het hele groepje verwaterde omdat die elkaar al veel langer kenden.
vrijdag 26 september 2014 om 15:35
Uit mijn ervaring kan ik zeggen dat mannenvriendschappen makkelijker zijn. Paar mannelijke vrienden die ik al ruim10-15 jaar ken. Maar vrouwelijke vriendschappen komen en gaan. Het komt dan echt van twee kanten (lijkt het) en vervolgens dooft het contact langzaam uit. Misschien een typische vrouweneigenschap.
vrijdag 26 september 2014 om 15:39
Ja dat idee heb ik ook soms. Had vroeger ook jaren vooral vrienden en bijna geen vriendinnen. Ik vraag mij wel eens af waarom ik nu bijna geen vrienden meer heb maar ik kom denk ik niet de juiste man tegen want iedere keer als ik denk van dat zou een leuke vriendschap kunnen zijn wil de man in kwestie toch meer en dat werkt niet.
vrijdag 26 september 2014 om 15:58
vrijdag 26 september 2014 om 17:29
Cateautje wat draag jij dit topic op een fijne manier, ik vind het daardoor echt een bijzonder topic.
Zelf ben ik eenzaam als ik me slecht voel. Ik heb altijd geleerd zware dingen alleen te doen en bovendien voel ik me op zulke momenten onaantrekkelijk voor anderen. Sinds ik heb geleerd om mezelf niet te haten maar juist te troosten als er iets moeilijks is gaat het wel beter.
Verder ben ik graag alleen, lekker lezen of harp spelen of in de natuur zijn. Maar ik heb gelukkig ook een hele fijne band met mijn broer en zusje, en een paar goede vrienden. Ik ben 23 trouwens.
Zelf ben ik eenzaam als ik me slecht voel. Ik heb altijd geleerd zware dingen alleen te doen en bovendien voel ik me op zulke momenten onaantrekkelijk voor anderen. Sinds ik heb geleerd om mezelf niet te haten maar juist te troosten als er iets moeilijks is gaat het wel beter.
Verder ben ik graag alleen, lekker lezen of harp spelen of in de natuur zijn. Maar ik heb gelukkig ook een hele fijne band met mijn broer en zusje, en een paar goede vrienden. Ik ben 23 trouwens.
vrijdag 26 september 2014 om 18:06
Zijn jullie wel eens bang voor later? Als je ouders dood zijn bijv. Ik best wel. Nu heb ik wel een paar goede buren waar ik naartoe kan als er iets is. Maar zij zijn ook in de 70. En de weinige vriendschappen die ik heb, weet ik niet of die mensen echt voor me zullen klaarstaan.
Ergens hoop ik wel ooit op een partner. Maar ik weet niet of ik geschikt ben. Ik houd van gezelschap. Maar als het langer dan een dag achter elkaar duurt, ga ik me ongemakkelijk voelen. Kan me niet lang aanpassen, dan ga ik me ergeren. Maar alleen oud worden wil ik ook niet. Tenzij ik genoeg goede vrienden heb.
Ergens hoop ik wel ooit op een partner. Maar ik weet niet of ik geschikt ben. Ik houd van gezelschap. Maar als het langer dan een dag achter elkaar duurt, ga ik me ongemakkelijk voelen. Kan me niet lang aanpassen, dan ga ik me ergeren. Maar alleen oud worden wil ik ook niet. Tenzij ik genoeg goede vrienden heb.
vrijdag 26 september 2014 om 18:26
quote:Lukt het je wel om digitaal contacten te leggen, zoals hier op het forum?Ik ben daarmee in het verleden al vaak teleurgesteld geraakt. Dus ik ben daar heel voorzichtig mee.quote:korenwolf schreef op 26 september 2014 @ 08:55:
[...]
Daar heb je volkomen gelijk in. Alleen zijn is fijn.
En ik weet inderdaad niet wat echte eenzaamheid is, omdat ik een relatie heb en familie.
Heb jij enig idee waardoor het komt?Gemis aan liefde, warmte, verbondenheid, steun.
Bij mij is dat al ontstaan in mijn jeugd en door negatieve gebeurtenissen in mijn jeugd, toen ontbrak het aan steun terwijl ik die nodig had. Nu ben ik eenzaam omdat ik mezelf niet laat zien, niemand dichtbij laat komen. Ik ben bang weer teleurgesteld te raken, dus dat niemand dat gemis op gaat vullen. Daardoor maak ik moeilijk contact omdat ik heel voorzichtig ben. Pas na een langere tijd kan ik echt mezelf zijn. Maar die kans geven niet veel mensen je.
quote:Belangrijk is eerst om te focussen op wat je wilt. Ga eens lekker dromen. Wat wil je echt, waar wordt je gelukkig van, waar gaat je hart sneller van kloppen? En ga dan eens kijken, hoe je in kleine stapjes, die richting uit kan komen.Wat ik echt wil is simpel. Een vriendin, iemand die om me geeft. Maar dat gaat niet zomaar gebeuren. Maar daarvoor zou een goede vriend/vriendin al een stap zijn, maar ook dat gaat niet zomaar bij mij.
[...]
Daar heb je volkomen gelijk in. Alleen zijn is fijn.
En ik weet inderdaad niet wat echte eenzaamheid is, omdat ik een relatie heb en familie.
Heb jij enig idee waardoor het komt?Gemis aan liefde, warmte, verbondenheid, steun.
Bij mij is dat al ontstaan in mijn jeugd en door negatieve gebeurtenissen in mijn jeugd, toen ontbrak het aan steun terwijl ik die nodig had. Nu ben ik eenzaam omdat ik mezelf niet laat zien, niemand dichtbij laat komen. Ik ben bang weer teleurgesteld te raken, dus dat niemand dat gemis op gaat vullen. Daardoor maak ik moeilijk contact omdat ik heel voorzichtig ben. Pas na een langere tijd kan ik echt mezelf zijn. Maar die kans geven niet veel mensen je.
quote:Belangrijk is eerst om te focussen op wat je wilt. Ga eens lekker dromen. Wat wil je echt, waar wordt je gelukkig van, waar gaat je hart sneller van kloppen? En ga dan eens kijken, hoe je in kleine stapjes, die richting uit kan komen.Wat ik echt wil is simpel. Een vriendin, iemand die om me geeft. Maar dat gaat niet zomaar gebeuren. Maar daarvoor zou een goede vriend/vriendin al een stap zijn, maar ook dat gaat niet zomaar bij mij.
vrijdag 26 september 2014 om 19:08
quote:Cateautje schreef op 26 september 2014 @ 13:07:
Is helemaal waar, maar het blijft toch iets van het individu om er iets mee te doen. Je kan moeilijk de samenleving dwingen om iets met jouw gevoelens te doen, zo werkt het nu eenmaal niet.
Niet eens. Als eenderde (!) van de mensen last heeft van eenzaamheid, dan is het wel degelijk een probleem van ons als samenleving. Het gaat dan namelijk niet over gevoelens, maar over voorwaarden scheppen en omstandigheden creëren. Als bijvoorbeeld vrouwen ongelukkig zijn omdat ze niet mogen leren of werken, dan zeg je ook niet dat ze maar wat aan hun gevoelens moeten doen.
Ik vind dat sowieso een probleem van onze tijd n van deze regering in het bijzonder: alles wordt bij het individu gelegd. Men ervaart geen gedeelde verantwoordelijkheid meer.
Als mensen onzichtbaar worden of buiten de boot vallen omdat ze afwijken, op wat voor manier dan ook, dan wordt het tijd dat we met z'n allen zeggen: dat pikken we niet.
Is helemaal waar, maar het blijft toch iets van het individu om er iets mee te doen. Je kan moeilijk de samenleving dwingen om iets met jouw gevoelens te doen, zo werkt het nu eenmaal niet.
Niet eens. Als eenderde (!) van de mensen last heeft van eenzaamheid, dan is het wel degelijk een probleem van ons als samenleving. Het gaat dan namelijk niet over gevoelens, maar over voorwaarden scheppen en omstandigheden creëren. Als bijvoorbeeld vrouwen ongelukkig zijn omdat ze niet mogen leren of werken, dan zeg je ook niet dat ze maar wat aan hun gevoelens moeten doen.
Ik vind dat sowieso een probleem van onze tijd n van deze regering in het bijzonder: alles wordt bij het individu gelegd. Men ervaart geen gedeelde verantwoordelijkheid meer.
Als mensen onzichtbaar worden of buiten de boot vallen omdat ze afwijken, op wat voor manier dan ook, dan wordt het tijd dat we met z'n allen zeggen: dat pikken we niet.
vrijdag 26 september 2014 om 19:41
Ik weet het niet mijn Oma ging 3x per week naar activiteit, had elke dag bezoek en was nog steeds eenzaam. Meer leidde niet tot andere gevoelens. Mijn andere Oma sluit zich op en gaat nergens heen terwijl er allerlei aanbod is van activiteiten. De samenleving maak je ook zelf en je krijgt een spiegel voor gehouden van de samenleving van je eigen gevoelens.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 26 september 2014 om 20:22
Ik was een tijdje eenzaam (ben 23) . Voelde op een of andere manier nooit echt aansluiting met leeftijdsgenoten (ik kan het beter vinden met mensen die een stuk ouder zijn, geen idee waarom). Nu loop ik stage en heb hier voor het eerst echt vriendschappen opgedaan met mensen die 20, 30 jaar ouder zijn. Heb ook wel vriendinnen van m'n eigen leeftijd hoor, maar voel me hier opeens helemaal thuis! Het is misschien wel niet normaal, de meeste 20ers zitten er niet op te wachten vriendschap met 'oudere mensen' , maar ik heb nu geleerd mezelf te zijn 
vrijdag 26 september 2014 om 21:30
Evangeline-234:
Ik heb dit ook op mijn werk. Ik zit bij een groepje vrouwen van 55-60 jaar. En ik kan heel goed lachen met ze. Bij hun voel ik me meer op mijn gemak dan met de twintigers daar. Die hebben het altijd over uitgaan, drank, lekkere jongens of liefdesproblemen.. Het lijkt wel of ze over niks anders kunnen praten. Bij hun moet het hip en stoer zijn. Ik voel me daar niet tussen passen. En ze hebben een grote mond. Als ik iets zeg kijken ze me soms zo raar aan. De ouderen zijn veel rustiger voor hun hoeft dat hippe en stoere niet (meer).. Die praten ook over huisdieren en het eten van vandaag. Dat vind ik leukere gesprekken. Ik vraag me af of ze anders waren geweest als we even oud waren. En ik heb ook een paar leeftijdsgenoten als vriendinnen, waar ik wel mezelf kan zijn. En een mannelijke vriend.
Ik heb dit ook op mijn werk. Ik zit bij een groepje vrouwen van 55-60 jaar. En ik kan heel goed lachen met ze. Bij hun voel ik me meer op mijn gemak dan met de twintigers daar. Die hebben het altijd over uitgaan, drank, lekkere jongens of liefdesproblemen.. Het lijkt wel of ze over niks anders kunnen praten. Bij hun moet het hip en stoer zijn. Ik voel me daar niet tussen passen. En ze hebben een grote mond. Als ik iets zeg kijken ze me soms zo raar aan. De ouderen zijn veel rustiger voor hun hoeft dat hippe en stoere niet (meer).. Die praten ook over huisdieren en het eten van vandaag. Dat vind ik leukere gesprekken. Ik vraag me af of ze anders waren geweest als we even oud waren. En ik heb ook een paar leeftijdsgenoten als vriendinnen, waar ik wel mezelf kan zijn. En een mannelijke vriend.
vrijdag 26 september 2014 om 22:44
quote:jasse schreef op 26 september 2014 @ 17:29:
Cateautje wat draag jij dit topic op een fijne manier, ik vind het daardoor echt een bijzonder topic.
[...]
Ik vind dit ook wel een pluim waard. Als het topic niet zo vriendelijk en uitnodigend was had ik niet eens durven reageren. Daar bots ik wel vaker tegenaan op het (of elk willekeurig) forum; bang dat ik ofwel genegeerd ga worden als ik iets post, ofwel dat ik alleen maar gemopper over me heen krijg. Dat ik hier durf te reageren zegt al heel wat.
Dus hier nog een veer tussen je weledele billen, Cateautje
Cateautje wat draag jij dit topic op een fijne manier, ik vind het daardoor echt een bijzonder topic.
[...]
Ik vind dit ook wel een pluim waard. Als het topic niet zo vriendelijk en uitnodigend was had ik niet eens durven reageren. Daar bots ik wel vaker tegenaan op het (of elk willekeurig) forum; bang dat ik ofwel genegeerd ga worden als ik iets post, ofwel dat ik alleen maar gemopper over me heen krijg. Dat ik hier durf te reageren zegt al heel wat.
Dus hier nog een veer tussen je weledele billen, Cateautje
"Wat heeft de wetenschap ooit voor ons gedaan?!" typte zij op haar blog.
vrijdag 26 september 2014 om 23:56
Ik moet toegeven dat ik mij wel eens afvraag hoe het zal zijn als ik met pensioen ga en gebreken ga krijgen. Mijn oma krijgt regelmatig bezoek omdat wij dat belangrijk vinden en er dus ook tijd voor maken. Maar sommige ouderen krijgen helemaal nooit bezoek en dat is niet altijd omdat er ruzie is maar iedereen is druk, druk, druk.
Nu hebben mijn beide oma's (eentje is helaas overleden) naast familie altijd ook veel vriendinnen gehad, soms zelfs nog van hun jeugd wat ik erg bijzonder vind.
Moet er niet aan denken om mijn dagen achter de geraniums te slijten omdat iedereen te druk is en als oudere onderneem je toch minder snel zelf dingen gezien de mogelijke ouderdomskwaaltjes.
En ik ga de laatste jaren ook steeds minder naar feestjes van familie, ik kan mij dan ook eenzaam voelen. Iedereen is druk met elkaar in gesprek over van alles en nog wat en ik zit er dan vaak maar een beetje bij naar mijn idee. Ik ben dan ook wel af en toe in gesprek maar vaak komen we dan toch weer op een onderwerp waar ik niks mee heb. Als kind vond ik verjaardagen weer wel helemaal geweldig. Lekker spelletjes spelen met neefjes en nichtjes maar dat is nu niet meer echt. Heel af en toe spelen we met een groepje iets als monopoly maar dat komt niet vaak meer voor.
Nu hebben mijn beide oma's (eentje is helaas overleden) naast familie altijd ook veel vriendinnen gehad, soms zelfs nog van hun jeugd wat ik erg bijzonder vind.
Moet er niet aan denken om mijn dagen achter de geraniums te slijten omdat iedereen te druk is en als oudere onderneem je toch minder snel zelf dingen gezien de mogelijke ouderdomskwaaltjes.
En ik ga de laatste jaren ook steeds minder naar feestjes van familie, ik kan mij dan ook eenzaam voelen. Iedereen is druk met elkaar in gesprek over van alles en nog wat en ik zit er dan vaak maar een beetje bij naar mijn idee. Ik ben dan ook wel af en toe in gesprek maar vaak komen we dan toch weer op een onderwerp waar ik niks mee heb. Als kind vond ik verjaardagen weer wel helemaal geweldig. Lekker spelletjes spelen met neefjes en nichtjes maar dat is nu niet meer echt. Heel af en toe spelen we met een groepje iets als monopoly maar dat komt niet vaak meer voor.