Psyche
alle pijlers
Enorm schuldgevoel verleden
vrijdag 24 januari 2014 om 18:42
Hallo mensen ik heb jullie mening/inzicht nodig over de volgende situatie. Ik zit hier al jaren mee en dacht dat ik er een soort van mee kan dealen maar dat kan ik dus niet.
Het zit zo, mijn moeder is gescheiden van mijn vader toen ik nog heel klein was. Ze heeft niet lang daarna een man ontmoet met wie ze een relatie kreeg, deze relatie is nu een half jaar over. Deze man was ontzettend lief voor mijn moeder en voor ons maar er zaten nogal wat scherpe randjes aan deze man.
Het was een lieve maar ook een hele rare vage vent.
Deze man was extreem sexistisch in laten en doen en opmerkingen. toen ik dus klein was heb ik hier te veel over gehoord en gezien, alleen had geen idee wat het eigenlijk allemaal was.
Het is dus zo dat hierdoor erge dingen gebeurd zijn, mijn herrineringen zijn vaag maar ik heb dingen gedaan die seksistisch van aard zijn toen ik klein was. Ik schaam mij zo ontzettend erg nu ik ouder ben , had geen idee wat ik aan het doen was eigenlijk.
Ik heb hier nu erg moeite mee, en kan mij verhaal nergens kwijt vanwege de grote schaamte en verdriet, ben ook erg bang dat mensen mij gaan veroordelen. Ik weet dat dit niet uit mezelf kwam maar door deze man, dit drong mij pas op latere leeftijd door.
Ik ben eigenlijk ontzettend kwaad op mezelf en op mijn stiefvader, hoe haalde hij het in zijn hoofd om zo met kinderen om te gaan en die dingen vertellen en mij tot rare dingen toe aan te zetten. Ik was godver een kind!!!!
Ik ben ook zo kwaad op mezelf. Ik snap dit gewoon niet. Het beïnvloed mijn hele leven. Het vertrouwen in mezelf en in andere. Ik ben er dus achter dan veel problemen van nu afleiden van toen.
Heb nachtmerries tot verwonding toe, sociale fobie ( hier ben ik nu mee aan de slag gegaan en gaat steeds beter) allerlei angsten, stukgelopen relaties, en slechte vriendschappen geen zelfvertrouwen etc. Manisch depressieviteit.
Er is nog zoveel meer maar dan moet ik een boek gaan schrijven, ik zou mijn verhaal wel kwijt willen aan mensen maar die staan te dicht bij me en dat maakt het te moeilijk. (Bang dat ik ze verlies).
Ik weet niet goed wat ik wil met mijn verhaal want hier is eigenlijk geen oplossing voor. Ik moet hiermee en vele andere dingen mee leren leven maar ik weet niet hoe. Nu ik ouder ben denk ik hier vaak aan ( ongewild) maar ik voel steeds de grond onder me wegzakken en tot bijna flauwvallen aan toe.
Kan iemand mij hiermee helpen op wat voor manier dan ook.???
Het zit zo, mijn moeder is gescheiden van mijn vader toen ik nog heel klein was. Ze heeft niet lang daarna een man ontmoet met wie ze een relatie kreeg, deze relatie is nu een half jaar over. Deze man was ontzettend lief voor mijn moeder en voor ons maar er zaten nogal wat scherpe randjes aan deze man.
Het was een lieve maar ook een hele rare vage vent.
Deze man was extreem sexistisch in laten en doen en opmerkingen. toen ik dus klein was heb ik hier te veel over gehoord en gezien, alleen had geen idee wat het eigenlijk allemaal was.
Het is dus zo dat hierdoor erge dingen gebeurd zijn, mijn herrineringen zijn vaag maar ik heb dingen gedaan die seksistisch van aard zijn toen ik klein was. Ik schaam mij zo ontzettend erg nu ik ouder ben , had geen idee wat ik aan het doen was eigenlijk.
Ik heb hier nu erg moeite mee, en kan mij verhaal nergens kwijt vanwege de grote schaamte en verdriet, ben ook erg bang dat mensen mij gaan veroordelen. Ik weet dat dit niet uit mezelf kwam maar door deze man, dit drong mij pas op latere leeftijd door.
Ik ben eigenlijk ontzettend kwaad op mezelf en op mijn stiefvader, hoe haalde hij het in zijn hoofd om zo met kinderen om te gaan en die dingen vertellen en mij tot rare dingen toe aan te zetten. Ik was godver een kind!!!!
Ik ben ook zo kwaad op mezelf. Ik snap dit gewoon niet. Het beïnvloed mijn hele leven. Het vertrouwen in mezelf en in andere. Ik ben er dus achter dan veel problemen van nu afleiden van toen.
Heb nachtmerries tot verwonding toe, sociale fobie ( hier ben ik nu mee aan de slag gegaan en gaat steeds beter) allerlei angsten, stukgelopen relaties, en slechte vriendschappen geen zelfvertrouwen etc. Manisch depressieviteit.
Er is nog zoveel meer maar dan moet ik een boek gaan schrijven, ik zou mijn verhaal wel kwijt willen aan mensen maar die staan te dicht bij me en dat maakt het te moeilijk. (Bang dat ik ze verlies).
Ik weet niet goed wat ik wil met mijn verhaal want hier is eigenlijk geen oplossing voor. Ik moet hiermee en vele andere dingen mee leren leven maar ik weet niet hoe. Nu ik ouder ben denk ik hier vaak aan ( ongewild) maar ik voel steeds de grond onder me wegzakken en tot bijna flauwvallen aan toe.
Kan iemand mij hiermee helpen op wat voor manier dan ook.???
vrijdag 24 januari 2014 om 18:49
Zoek hulp. Het is helemaal niet raar dat je zo reageert op wat er in het verleden gebeurd is. Ga eens praten met je huisarts, hij zal je er niet om veroordelen en kan je doorverwijzen naar een hulpverlener die er ervaring mee heeft om mensen te helpen het verleden te verwerken.
Als je nu meteen je verhaal wilt doen, dan kan je ook bellen met Sensoor. Kijk even op de website www.sensoor.nl daar vind je informatie en telefoonnummers.
Als je nu meteen je verhaal wilt doen, dan kan je ook bellen met Sensoor. Kijk even op de website www.sensoor.nl daar vind je informatie en telefoonnummers.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 24 januari 2014 om 18:51
vrijdag 24 januari 2014 om 18:56
vrijdag 24 januari 2014 om 19:49
Sterkte en een knuffel voor jou!
Onthoud dat je als kind nooit, maar dan ook nooit verantwoordelijk kon zijn voor zoiets zieks als je stiefvader deed, zoals hierboven ook al gezegd wordt.
Hulp zoeken is een eerste stap. Misschien kun je ook een Mindfullnes cursus doen. Misschien populair om dat te roepen, maar ik heb er veel aan gehad. Als je een goede trainer hebt kun je er ver mee komen. Lief zijn voor jezelf, jij hebt hier absoluut geen schuld aan. Kan me voorstellen dat het heel moeilijk is er over te praten. Maar wel heel belangrijk, want het drukt zo te zwaar op je.
Onthoud dat je als kind nooit, maar dan ook nooit verantwoordelijk kon zijn voor zoiets zieks als je stiefvader deed, zoals hierboven ook al gezegd wordt.
Hulp zoeken is een eerste stap. Misschien kun je ook een Mindfullnes cursus doen. Misschien populair om dat te roepen, maar ik heb er veel aan gehad. Als je een goede trainer hebt kun je er ver mee komen. Lief zijn voor jezelf, jij hebt hier absoluut geen schuld aan. Kan me voorstellen dat het heel moeilijk is er over te praten. Maar wel heel belangrijk, want het drukt zo te zwaar op je.
zaterdag 25 januari 2014 om 18:02
Huisarts valt in de basis verzekering. En maatschappelijk werk ook. En verdere hulp hangt af van je aanvullende verzekering.
Als je nu een meisje tegen zou komen van de leeftijd die jij was op het moment dat het gebeurde, zou je haar dan straffen? Zeggen dat het haar schuld was? Of zou je haar omhelzen, troosten, vertellen dat het niet haar schuld was en dat jij als volwassene ervoor gaat zorgen dat haar dit niet weer gebeurt? Waarom geef jij jezelf als klein meisje, dat niet beter wist, de schuld?
Als je nu een meisje tegen zou komen van de leeftijd die jij was op het moment dat het gebeurde, zou je haar dan straffen? Zeggen dat het haar schuld was? Of zou je haar omhelzen, troosten, vertellen dat het niet haar schuld was en dat jij als volwassene ervoor gaat zorgen dat haar dit niet weer gebeurt? Waarom geef jij jezelf als klein meisje, dat niet beter wist, de schuld?
zaterdag 25 januari 2014 om 18:06
Het word inderdaad heel zwaar ja. Nadat ik gisteravond hier mijn verhaal had gedaan, ging de volgende ochtend voordat ik moest werken alles mis. Ik struikelde over van alles en nog wat, liet spullen uit mijn handen vallen en kreeg mijn mobiel niet uit de wekkermodus. Ik kreeg zo een ontzettende woede aanval dat ik met alles begon te smijten, mijn vriend hoorde dit die lag nog in bed en kwam flink pissend off naar beneden. Die werd kwaad op mij, en toen kreeg ik een ontzettende huilbui, kreeg amper lucht. Hij weet natuurlijk niet wat er aan de hand is maar t zit me gewoon te hoog om t te kunnen vertellen. Ik was zelfs bang om naar de reacties van mijn topic te kijken . T zweet brak me uit
zaterdag 25 januari 2014 om 19:32
Wees niet bang dat anderen jou de schuld zullen geven van wat er is gebeurd. Een kind en een volwassene, dan zal de volwassene altijd de schuldige zijn. Een kind kan dat nooit zijn.
Vergeef jezelf. Haal dan diep adem en pak maandag de telefoon en bel je huisarts. Schrijf desnoods op een briefje wat je wil zeggen tegen de telefoniste en tegen de huisarts.
vrouw, je hebt er heel goed aan gedaan om hier te komen posten!
Vergeef jezelf. Haal dan diep adem en pak maandag de telefoon en bel je huisarts. Schrijf desnoods op een briefje wat je wil zeggen tegen de telefoniste en tegen de huisarts.
vrouw, je hebt er heel goed aan gedaan om hier te komen posten!