Psyche
alle pijlers
Enorme heimwee naar Nederland
dinsdag 29 september 2015 om 11:39
Ruim een maand geleden ben ik met mijn kinderen naar Engeland geëmigreerd. Mij man was hier doordeweeks al voor zijn werk, maar het heen en weer vliegen brak hem op. Daarnaast miste hij ons en wij misten hem. Op naar Engeland dus!
Voordat we vertrokken hadden we bij elkaar zes weken in "onze nieuwe" buurt doorgebracht en het leek een prima plek om als gezin te wonen. Leek. Ik vind het namelijk vreselijk! Het is echt nanny-city waar een hard sfeer heerst. De Engelse beleefdheid vind ik tot nu toe ook een farce. De meesten die ik tot nu toe heb ontmoet vind ik echt enorm onbeschoft en onvriendelijk tegen alles wat niet Brits is. (En dan te bedenken dat ik zelf voor een kwart Brits ben en voor een deel met de taal en cultuur ben opgegroeid. )
Mijn jongste zoon heeft het prima naar zijn zin op zijn Britse State school, maar mijn oudste twee (tweeling van bijna negen) hebben het hier totaal miet fijn. In Nederland hadden ze een berg vriendjes en waren ze nagenoeg elke dag blij om naar school te gaan. Hier sjokken ze dagelijks met hangende schoudertjes de school in. Eerlijk? Ik snap ze wel. Ze zitten beiden in een klas vol stoere jongens en ze zijn het tegenovergestelde. Ik doe mijn best om die kinderen leuk te vinden, maar ik zie dat mijn jongens er niet tussen passen.
Het ergste vind ik de Britse mentaliteit: hard, two-faced en alles moet volgens de regels. Ik wil mijn kinderen hier niet groot brengen.
Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar huis. Mijn eigen stad, mijn eigen huis (kan er zo in), mijn eigen vriendinnen, mijn moeder om de hoek en mijn zusje op korte afstand. Het is alleen zo fijn om mijn man elke dag te zien...
Mijn man zegt dat ik het nog even aan moet kijken, maar dat ik terug moet gaan als ik dat echt wil. Voor mezelf ben ik eruit: ik wil terug. Zo snel mogelijk! Ik ben alleen bang dat ik een beslissing neem die totaal niet op ratio gestoeld is en een fout bega.
Hè bah, het is echt kiezen uit twee kwaden:
1. In mijn fijne huis in Nederland wonen waar ik tot vorige maand een heerlijk leven had. Nadeel: ik en onze kinderen moeten onze man/vader vijf dagen per week missen.
2. Elke dag mijn man zien en samen een fijn gezin vormen. Het nadeel: ik moet hier wonen. Ik kan wel regelmatig naar Nederland, maar denk dat de heimwee dan alleen maar meer wordt.
Overigens heeft mijn man een hele fijne werkgever en zou het zonde zijn als hij zijn baan hier op zou zeggen. In Nederland kan hij makkelijk aan de slag, maar zal zijn baan lang niet zoveel voldoening geven als het nu doet.
Iemand tips? Moet ik terug naar Nederland of moet ik het leven hier toch een kans geven? Om de heimwee tegen te gaan spreek ik zoveel als ik kan af met anderen en hou mezelf bezig met van alles en nog wat. Die donkere schaduw van heimwee had ik genegeerd en ik dacht het prima ging, totdat ik dit weekend ineens werd overvallen door een diep gevoel van missen. Ik mis mijn huis. Ik mis mijn leven. En ik kan wel janken. (Wat ik dus al twee dagen nagenoeg non-stop doe!)
Voordat we vertrokken hadden we bij elkaar zes weken in "onze nieuwe" buurt doorgebracht en het leek een prima plek om als gezin te wonen. Leek. Ik vind het namelijk vreselijk! Het is echt nanny-city waar een hard sfeer heerst. De Engelse beleefdheid vind ik tot nu toe ook een farce. De meesten die ik tot nu toe heb ontmoet vind ik echt enorm onbeschoft en onvriendelijk tegen alles wat niet Brits is. (En dan te bedenken dat ik zelf voor een kwart Brits ben en voor een deel met de taal en cultuur ben opgegroeid. )
Mijn jongste zoon heeft het prima naar zijn zin op zijn Britse State school, maar mijn oudste twee (tweeling van bijna negen) hebben het hier totaal miet fijn. In Nederland hadden ze een berg vriendjes en waren ze nagenoeg elke dag blij om naar school te gaan. Hier sjokken ze dagelijks met hangende schoudertjes de school in. Eerlijk? Ik snap ze wel. Ze zitten beiden in een klas vol stoere jongens en ze zijn het tegenovergestelde. Ik doe mijn best om die kinderen leuk te vinden, maar ik zie dat mijn jongens er niet tussen passen.
Het ergste vind ik de Britse mentaliteit: hard, two-faced en alles moet volgens de regels. Ik wil mijn kinderen hier niet groot brengen.
Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar huis. Mijn eigen stad, mijn eigen huis (kan er zo in), mijn eigen vriendinnen, mijn moeder om de hoek en mijn zusje op korte afstand. Het is alleen zo fijn om mijn man elke dag te zien...
Mijn man zegt dat ik het nog even aan moet kijken, maar dat ik terug moet gaan als ik dat echt wil. Voor mezelf ben ik eruit: ik wil terug. Zo snel mogelijk! Ik ben alleen bang dat ik een beslissing neem die totaal niet op ratio gestoeld is en een fout bega.
Hè bah, het is echt kiezen uit twee kwaden:
1. In mijn fijne huis in Nederland wonen waar ik tot vorige maand een heerlijk leven had. Nadeel: ik en onze kinderen moeten onze man/vader vijf dagen per week missen.
2. Elke dag mijn man zien en samen een fijn gezin vormen. Het nadeel: ik moet hier wonen. Ik kan wel regelmatig naar Nederland, maar denk dat de heimwee dan alleen maar meer wordt.
Overigens heeft mijn man een hele fijne werkgever en zou het zonde zijn als hij zijn baan hier op zou zeggen. In Nederland kan hij makkelijk aan de slag, maar zal zijn baan lang niet zoveel voldoening geven als het nu doet.
Iemand tips? Moet ik terug naar Nederland of moet ik het leven hier toch een kans geven? Om de heimwee tegen te gaan spreek ik zoveel als ik kan af met anderen en hou mezelf bezig met van alles en nog wat. Die donkere schaduw van heimwee had ik genegeerd en ik dacht het prima ging, totdat ik dit weekend ineens werd overvallen door een diep gevoel van missen. Ik mis mijn huis. Ik mis mijn leven. En ik kan wel janken. (Wat ik dus al twee dagen nagenoeg non-stop doe!)
dinsdag 29 september 2015 om 11:46
Wat ik vind... je bent een enorme zeurdoos.... eerst wil je je man graag thuis hebben omdat hij zoveel weg is, dan vind je het een goed idee dat hij in Londen gaat werken, dan is hij ineens weer te vaak van huis, dan wil je naar Engeland om weer als gezin samen te zijn, en nu ineens na amper twee maanden weet je al dat het daar vreselijk is....
dinsdag 29 september 2015 om 11:47
Tja, je was gewaarschuwdquote:nina1966 schreef op 31 juli 2015 @ 10:55:
Ik zou niet verhuizen, tis maar voor een jaar! daar ga je de hele boel toch niet voor omgooien? Als je kinderen het goed doen op school kun je prima af en toe een paar dagen verlof aanvragen. En met de vele vakanties, studie dagen etc die er zijn kun je vaak genoeg naar londen. Zo een eind is het nou ook weer niet hé.
Ik zou niet verhuizen, tis maar voor een jaar! daar ga je de hele boel toch niet voor omgooien? Als je kinderen het goed doen op school kun je prima af en toe een paar dagen verlof aanvragen. En met de vele vakanties, studie dagen etc die er zijn kun je vaak genoeg naar londen. Zo een eind is het nou ook weer niet hé.
dinsdag 29 september 2015 om 11:48
quote:spectral schreef op 29 september 2015 @ 11:46:
Wat ik vind... je bent een enorme zeurdoos.... eerst wil je je man graag thuis hebben omdat hij altijd zoveel weg is, dan vind je het een goed idee dat hij in Londen gaat werken, dan is hij ineens weer te vaak van huis, dan wil je naar Engeland om weer als gezin samen te zijn, en nu ineens na amper twee maanden weet je al dat het daar vreselijk is....En het ging maar om een jaar!
Wat ik vind... je bent een enorme zeurdoos.... eerst wil je je man graag thuis hebben omdat hij altijd zoveel weg is, dan vind je het een goed idee dat hij in Londen gaat werken, dan is hij ineens weer te vaak van huis, dan wil je naar Engeland om weer als gezin samen te zijn, en nu ineens na amper twee maanden weet je al dat het daar vreselijk is....En het ging maar om een jaar!
dinsdag 29 september 2015 om 11:48
quote:Spitsmuis schreef op 29 september 2015 @ 11:47:
Dat is het hem nou juist. Ik ben hier nog maar een maand! (al voelt het alsof ik hier veel langer ben. De dagen kruipen voorbij op de een of andere manier.)
Mijn man zegt ook dat kerst een goede deadline is. Het lijkt alleen zo ontzettend ver weg...Emigreren doe je niet in een maand.... ergens wennen duurt een jaar, zo niet langer.
Dat is het hem nou juist. Ik ben hier nog maar een maand! (al voelt het alsof ik hier veel langer ben. De dagen kruipen voorbij op de een of andere manier.)
Mijn man zegt ook dat kerst een goede deadline is. Het lijkt alleen zo ontzettend ver weg...Emigreren doe je niet in een maand.... ergens wennen duurt een jaar, zo niet langer.
dinsdag 29 september 2015 om 11:50
Spectral, dan maar een zeurdoos. Je zal wel weten waar je het over hebt.
Nina, ik weet het! Rationeel leek het een goede kans voor de kinderen om ervaring op te doen in het buitenland en daarom heb ik de knoop toch maar doorgehakt. Tot het laatste moment twijfelde ik en wilde ik eerlijk gezegd niet, maar dit kwam door angst voor het onbekende. Tenminste, dat praatte ik mezelf aan.
Nina, ik weet het! Rationeel leek het een goede kans voor de kinderen om ervaring op te doen in het buitenland en daarom heb ik de knoop toch maar doorgehakt. Tot het laatste moment twijfelde ik en wilde ik eerlijk gezegd niet, maar dit kwam door angst voor het onbekende. Tenminste, dat praatte ik mezelf aan.
dinsdag 29 september 2015 om 11:51
Denk dat het hoogtijd wordt voor je man om zichzelf 'ns minder egoistisch op te stellen en een baan in Nederland te gaan zoeken. Hij zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hij doet zijn gezin geen plezier met verkassen. Hij heeft zijn moment voor zichzelf/carriere gehad, nu gebruikt ie zijn werkervaring daar maar op zijn CV om zsm weer in NL aan de slag te kunnen.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 11:52
Ik ben 24 jaar geleden naar Zwitserland verhuist.....Het eerste jaar was vreselijk......Want kennissen en vrienden vind je niet in een maand tijd......Maar nu kan ik me dus niet meer voorstellen naar NL terug te gaan.......
Ook tot de kerst is kort.... Ga een hobby zoeken, naar de sportschool.etc Want er komt echt niet iemand spontaan aan de deur die meteen vriendschap wil sluiten.....
Ook tot de kerst is kort.... Ga een hobby zoeken, naar de sportschool.etc Want er komt echt niet iemand spontaan aan de deur die meteen vriendschap wil sluiten.....
dinsdag 29 september 2015 om 11:52
quote:Spitsmuis schreef op 29 september 2015 @ 11:50:
Spectral, dan maar een zeurdoos. Je zal wel weten waar je het over hebt.
Nina, ik weet het! Rationeel leek het een goede kans voor de kinderen om ervaring op te doen in het buitenland en daarom heb ik de knoop toch maar doorgehakt. Tot het laatste moment twijfelde ik en wilde ik eerlijk gezegd niet, maar dit kwam door angst voor het onbekende. Tenminste, dat praatte ik mezelf aan.Je kinderen zitten verdorie amper een maand op school, had je verwacht dat ze nu al beste vriendjes zouden hebben? En dat jij al koffieleutend lekker gezellige moeders op de bank had?
Spectral, dan maar een zeurdoos. Je zal wel weten waar je het over hebt.
Nina, ik weet het! Rationeel leek het een goede kans voor de kinderen om ervaring op te doen in het buitenland en daarom heb ik de knoop toch maar doorgehakt. Tot het laatste moment twijfelde ik en wilde ik eerlijk gezegd niet, maar dit kwam door angst voor het onbekende. Tenminste, dat praatte ik mezelf aan.Je kinderen zitten verdorie amper een maand op school, had je verwacht dat ze nu al beste vriendjes zouden hebben? En dat jij al koffieleutend lekker gezellige moeders op de bank had?
dinsdag 29 september 2015 om 11:53
quote:redbuIIetje schreef op 29 september 2015 @ 11:51:
Denk dat het hoogtijd wordt voor je man om zichzelf 'ns minder egoistisch op te stellen en een baan in Nederland te gaan zoeken. Hij zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hij doet zijn gezin geen plezier met verkassen. Hij heeft zijn moment voor zichzelf/carriere gehad, nu gebruikt ie zijn werkervaring daar maar op zijn CV om zsm weer in NL aan de slag te kunnen.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.
Jeez het ging om een JAAR! geen eeuw. En vanaf engeland zit je zo hier hoor. Ik denk dat ik langer onderweg ben naar mijn vriend (durp richting duitse grens) dan naar engeland.
En waarom niet? Een kans is een kans. TO had alleen niet zo stom moeten zijn om voor dat jaartje de kinderen te verkassen. Met een partner in het buitenland kun je prima extra verlof krijgen, er zijn de vakanties plus dat partner gewoon in zijn vakantie hier kan komen, én de weekenden. Ze zouden elkaar dus vaak genoeg kunnen zien.
Denk dat het hoogtijd wordt voor je man om zichzelf 'ns minder egoistisch op te stellen en een baan in Nederland te gaan zoeken. Hij zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hij doet zijn gezin geen plezier met verkassen. Hij heeft zijn moment voor zichzelf/carriere gehad, nu gebruikt ie zijn werkervaring daar maar op zijn CV om zsm weer in NL aan de slag te kunnen.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.
Jeez het ging om een JAAR! geen eeuw. En vanaf engeland zit je zo hier hoor. Ik denk dat ik langer onderweg ben naar mijn vriend (durp richting duitse grens) dan naar engeland.
En waarom niet? Een kans is een kans. TO had alleen niet zo stom moeten zijn om voor dat jaartje de kinderen te verkassen. Met een partner in het buitenland kun je prima extra verlof krijgen, er zijn de vakanties plus dat partner gewoon in zijn vakantie hier kan komen, én de weekenden. Ze zouden elkaar dus vaak genoeg kunnen zien.
dinsdag 29 september 2015 om 11:54
quote:spectral schreef op 29 september 2015 @ 11:48:
[...]
Emigreren doe je niet in een maand.... ergens wennen duurt een jaar, zo niet langer.
Dit. Ik moet eerst alle seizoenen gezien hebben ergens voor ik een beetje gewend ben. Ik ben zelf in de zomer verhuisd, binnen Nederland, wat ik zeg, binnen dezelfde stad! En ook ik was na een maand totaal in paniek: ik wil terug! Ik woon hier nu drie maanden en ben nog niet gewend.
Dus echt, geef het (veel) meer tijd dan die ene maand.
[...]
Emigreren doe je niet in een maand.... ergens wennen duurt een jaar, zo niet langer.
Dit. Ik moet eerst alle seizoenen gezien hebben ergens voor ik een beetje gewend ben. Ik ben zelf in de zomer verhuisd, binnen Nederland, wat ik zeg, binnen dezelfde stad! En ook ik was na een maand totaal in paniek: ik wil terug! Ik woon hier nu drie maanden en ben nog niet gewend.
Dus echt, geef het (veel) meer tijd dan die ene maand.
dinsdag 29 september 2015 om 11:54
quote:redbuIIetje schreef op 29 september 2015 @ 11:51:
Denk dat het hoogtijd wordt voor je man om zichzelf 'ns minder egoistisch op te stellen en een baan in Nederland te gaan zoeken. Hij zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hij doet zijn gezin geen plezier met verkassen. Hij heeft zijn moment voor zichzelf/carriere gehad, nu gebruikt ie zijn werkervaring daar maar op zijn CV om zsm weer in NL aan de slag te kunnen.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.En dit vind ik eigenlijk ook.
Denk dat het hoogtijd wordt voor je man om zichzelf 'ns minder egoistisch op te stellen en een baan in Nederland te gaan zoeken. Hij zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf, hij doet zijn gezin geen plezier met verkassen. Hij heeft zijn moment voor zichzelf/carriere gehad, nu gebruikt ie zijn werkervaring daar maar op zijn CV om zsm weer in NL aan de slag te kunnen.
Kunnen je kinderen per direct terug naar hun oude school? Dan zou ik volgende week weer gewoon terugverhuizen. Jammer de bammer dat je man het vervelend vindt op en neer te reizen. Da's zijn probleem.En dit vind ik eigenlijk ook.
dinsdag 29 september 2015 om 11:54
En nee, niet kerst als deadline stellen, want dan wordt de smoes ongetwijfeld dat het lastig is de kinderen halverwege het schooljaar van school te laten wisselen. Nu zijn ze nog maar 'n maand onderweg, dus als ze weer terug mogen naar hun oude school hebben ze daar maar een paar weken leerstof gemist. Vind je man echt 'n grote egoist dat hij werkvoldoening boven zijn gezin stelt. Dan had ie maar single moeten blijven en kindvrij, dan had ie kunnen gaan en staan waar ie wilde en zichzelf lekker aan z'n carriere kunnen opgeilen.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 11:55
Zelf woon ik ook in het buitenland (centraal Europa) en mis Nederland heel regelmatig. Maar ik vind een maand wel heel kort om conclusies te trekken. Daarbij begrijp ik dat het maar voor een jaar is? Dat is voorbij voordat je er erg in hebt! Maar je moet eerst wel even je draai vinden. Werk je en wat doe je zoal op een dag? Of wacht je thuis in je eentje totdat de kinderen uit school komen? Heb je contact met andere expat-families of 'gewone' Nederlanders? Komen vriendinnen of je familie uit Nederland je niet eens bezoeken? En kan het zijn dat jouw negatieve houding misschien doorspeelt op je tweeling? Succes!
dinsdag 29 september 2015 om 11:58
quote:nina1966 schreef op 29 september 2015 @ 11:53:
[...]
Jeez het ging om een JAAR! geen eeuw. En vanaf engeland zit je zo hier hoor. Ik denk dat ik langer onderweg ben naar mijn vriend (durp richting duitse grens) dan naar engeland.
En waarom niet? Een kans is een kans. TO had alleen niet zo stom moeten zijn om voor dat jaartje de kinderen te verkassen. Met een partner in het buitenland kun je prima extra verlof krijgen, er zijn de vakanties plus dat partner gewoon in zijn vakantie hier kan komen, én de weekenden. Ze zouden elkaar dus vaak genoeg kunnen zien.Waar staat dat hij maar één jaar in 't buitenland blijft? Als dat zo zou zijn snap ik helemaal de verhuis niet en ook niet zijn gezeur over af en toe naar huis moeten vliegen. Wij hebben hier ook Britten als klant rondlopen die hier wel 'n jaar bezig zijn en die eens per maand naar huis vliegen. Sommige weekenden komt de vrouw over naar Nederland. Die gaan echt geen halve volksverhuizing aan voor slechts een jaar.
[...]
Jeez het ging om een JAAR! geen eeuw. En vanaf engeland zit je zo hier hoor. Ik denk dat ik langer onderweg ben naar mijn vriend (durp richting duitse grens) dan naar engeland.
En waarom niet? Een kans is een kans. TO had alleen niet zo stom moeten zijn om voor dat jaartje de kinderen te verkassen. Met een partner in het buitenland kun je prima extra verlof krijgen, er zijn de vakanties plus dat partner gewoon in zijn vakantie hier kan komen, én de weekenden. Ze zouden elkaar dus vaak genoeg kunnen zien.Waar staat dat hij maar één jaar in 't buitenland blijft? Als dat zo zou zijn snap ik helemaal de verhuis niet en ook niet zijn gezeur over af en toe naar huis moeten vliegen. Wij hebben hier ook Britten als klant rondlopen die hier wel 'n jaar bezig zijn en die eens per maand naar huis vliegen. Sommige weekenden komt de vrouw over naar Nederland. Die gaan echt geen halve volksverhuizing aan voor slechts een jaar.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 12:00
dinsdag 29 september 2015 om 12:04
Ik ben zelf geemigreerd (zonder man en kinderen, dus ik kende echt helemaal niemand). De eerste maanden heb ik het heel moeilijk gehad. Het hoort erbij. Je vindt je weg niet zomaar in een nieuw land. De volksaard leren kennen kost ook tijd. Ik heb ervaring met Engelsen en het kunnen inderdaad stijve harken zijn. Maar als je ze beter leert kennen kunnen het vrienden voor het leven worden bij wie je altijd terecht kunt. Maar dat kost tijd en moeite. En dat moet je willen investeren.
Alleen jij kan beslissen of terug naar Nederland de oplossing is. Ik kan me zo voorstellen dat we dan over een paar maanden een topic krijgen dat je je man zo mist en dat het zo zwaar is om in je eentje de kinderen op te voeden. Je kunt het nog wat tijd geven, maar dan moet je wel echt aan de bak, en niet bij de pakken neerzitten als vrienden maken en je weg vinden niet meteen lukt.
Alleen jij kan beslissen of terug naar Nederland de oplossing is. Ik kan me zo voorstellen dat we dan over een paar maanden een topic krijgen dat je je man zo mist en dat het zo zwaar is om in je eentje de kinderen op te voeden. Je kunt het nog wat tijd geven, maar dan moet je wel echt aan de bak, en niet bij de pakken neerzitten als vrienden maken en je weg vinden niet meteen lukt.