Psyche
alle pijlers
Ergens volgende week..
donderdag 9 februari 2012 om 18:18
heb ik geen moeder meer...
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
donderdag 9 februari 2012 om 18:54
Lieve Perel,
Tot nu toe heb ik altijd alleen maar megelezen en nooit de behoefte gevoeld om te reageren. Maar jouw opening bracht zoveel emoties bij mij teweeg. Mijn moeder heeft vandaag om 15.15 precies vijf jaar geleden met hulp van de huisarts afscheid genomen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Ik wil jou en je familie heel veel sterkte wensen deze tijd die jullie nog samen hebben. En een hele dikke knuffel.
Tot nu toe heb ik altijd alleen maar megelezen en nooit de behoefte gevoeld om te reageren. Maar jouw opening bracht zoveel emoties bij mij teweeg. Mijn moeder heeft vandaag om 15.15 precies vijf jaar geleden met hulp van de huisarts afscheid genomen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Ik wil jou en je familie heel veel sterkte wensen deze tijd die jullie nog samen hebben. En een hele dikke knuffel.
donderdag 9 februari 2012 om 19:05
quote:Perel schreef op 09 februari 2012 @ 18:55:
Ach, IBI, natuurlijk. Jij weet er alles van.
Het is inmiddels ook een jaar geleden dat Patrick overleed, is het niet?
Ja in december was het alweer een jaar.
Tegenwoordig kan ik weer redelijk slapen maar als ik wakker ben en zie je schrijven zal ik zeker reageren.
Nogmaals ik wens jou, je moeder en de rest van de familie veel kracht toe om dit te dragen.
Ach, IBI, natuurlijk. Jij weet er alles van.
Het is inmiddels ook een jaar geleden dat Patrick overleed, is het niet?
Ja in december was het alweer een jaar.
Tegenwoordig kan ik weer redelijk slapen maar als ik wakker ben en zie je schrijven zal ik zeker reageren.
Nogmaals ik wens jou, je moeder en de rest van de familie veel kracht toe om dit te dragen.
donderdag 9 februari 2012 om 19:07
quote:lobelia schreef op 09 februari 2012 @ 18:55:
Wat ons trouwens ook goed hielp is dat we heel goed wisten wat mijn vader wilde voor zijn uitvaart. Dat we zijn wensen goed hebben kunnen uitvoeren.Ja daar ben ik het mee eens. Patrick heeft vrij veel aangegeven maar mijn moeder overleed plotseling en soms denk ik nog wel eraan of we alles gedaan hebben zoals zij zou gewild zou hebben.
Wat ons trouwens ook goed hielp is dat we heel goed wisten wat mijn vader wilde voor zijn uitvaart. Dat we zijn wensen goed hebben kunnen uitvoeren.Ja daar ben ik het mee eens. Patrick heeft vrij veel aangegeven maar mijn moeder overleed plotseling en soms denk ik nog wel eraan of we alles gedaan hebben zoals zij zou gewild zou hebben.
donderdag 9 februari 2012 om 19:13
Een paar weken terug, toen ik door mijn ouders op de hoogte was gebracht van mijn moeders wens, heb ik dat ook gepost; ik had toen het gevoel dat ik in een nachtmerrie terechtgekomen was. Zo onwerkelijk.
Meteen na mijn OP drong het tot me door dat ik toen wel meer herkenbare dingen had genoemd, en realiseerde ik me ook dat alleen ik het nog maar wist, en mijn zus nog niet was ingelicht.
Voor zover ik weet forumt ze niet, maar stel je voor dat...
Ik heb toen de angels gevraagd om het hele onderwerp weg te halen, maar voordat ze dat deden (en ze waren snel, dat wil ik echt even zeggen) hebben een aantal forummers die stukjes uit mijn tekst hadden gebruikt in hun post, deze ook allemaal verwijderd.
Het was zo fijn om toen die medewerking van iedereen te krijgen, en nu weer, al die knuffels, het doet me echt goed, ik zeg het nog maar een keer.
Ik ga zo even inhoudelijk op jullie posts reageren.
Meteen na mijn OP drong het tot me door dat ik toen wel meer herkenbare dingen had genoemd, en realiseerde ik me ook dat alleen ik het nog maar wist, en mijn zus nog niet was ingelicht.
Voor zover ik weet forumt ze niet, maar stel je voor dat...
Ik heb toen de angels gevraagd om het hele onderwerp weg te halen, maar voordat ze dat deden (en ze waren snel, dat wil ik echt even zeggen) hebben een aantal forummers die stukjes uit mijn tekst hadden gebruikt in hun post, deze ook allemaal verwijderd.
Het was zo fijn om toen die medewerking van iedereen te krijgen, en nu weer, al die knuffels, het doet me echt goed, ik zeg het nog maar een keer.
Ik ga zo even inhoudelijk op jullie posts reageren.
donderdag 9 februari 2012 om 19:16
Dit is heftig zeg. Maar wat moedig van je moeder om zelf haar keuze kenbaar te maken. Mijn moeder kon het niet en heeft enorm moeten lijden. In haar bijzijn heb ik huilend tegen de dokter gezegd dat het zo toch echt niet langer meer kon. Het was mensonterend. Die nacht is ze overleden in de armen van haar verzorgers. Ik denk dat ze toen de kracht had om te gaan.
Koester de momenten dat je bij haar kunt zijn. En het is vreemd, maar er volgt straks ook eens soort berusting. Dat het goed is zo. Tenminste dat hadden wij. En er zullen altijd momenten zijn dat het verdriet weer knetterhard binnenkomt: mijn dochter is met een project bezig op school. Dit gaat over familie enzo. als ik aangeef dat ze nog een oma heeft dan zegt: nee dat is geen oma meer die is doohood. Uiteraard is ze 5 en is het heel logsich dat ze zo denkt, maar doet wel een beetje pijn.
Koester de momenten dat je bij haar kunt zijn. En het is vreemd, maar er volgt straks ook eens soort berusting. Dat het goed is zo. Tenminste dat hadden wij. En er zullen altijd momenten zijn dat het verdriet weer knetterhard binnenkomt: mijn dochter is met een project bezig op school. Dit gaat over familie enzo. als ik aangeef dat ze nog een oma heeft dan zegt: nee dat is geen oma meer die is doohood. Uiteraard is ze 5 en is het heel logsich dat ze zo denkt, maar doet wel een beetje pijn.
donderdag 9 februari 2012 om 19:22
quote:miss76 schreef op 09 februari 2012 @ 18:54:
Lieve Perel,
Tot nu toe heb ik altijd alleen maar megelezen en nooit de behoefte gevoeld om te reageren. Maar jouw opening bracht zoveel emoties bij mij teweeg. Mijn moeder heeft vandaag om 15.15 precies vijf jaar geleden met hulp van de huisarts afscheid genomen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Ik wil jou en je familie heel veel sterkte wensen deze tijd die jullie nog samen hebben. En een hele dikke knuffel.
Vijf jaar geleden, ik weet nog in welke periode ik toen zat, en dat is nog helemaal niet lang geleden.
Ik kan me ook voorstellen hoe jij je zal voelen, het is waarschijnlijk nog als de dag van gisteren als je eraan denkt.
Voor jou ook sterkte en een knuffel,
Dat je nou reageert omdat je mijn topic onder ogen krijgt, dat ik dat er mee bewerkstellig.
Eraan gedacht heb je vandaag zeker.
Zo'n datum vergeet je niet meer.
Lieve Perel,
Tot nu toe heb ik altijd alleen maar megelezen en nooit de behoefte gevoeld om te reageren. Maar jouw opening bracht zoveel emoties bij mij teweeg. Mijn moeder heeft vandaag om 15.15 precies vijf jaar geleden met hulp van de huisarts afscheid genomen. Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Ik wil jou en je familie heel veel sterkte wensen deze tijd die jullie nog samen hebben. En een hele dikke knuffel.
Vijf jaar geleden, ik weet nog in welke periode ik toen zat, en dat is nog helemaal niet lang geleden.
Ik kan me ook voorstellen hoe jij je zal voelen, het is waarschijnlijk nog als de dag van gisteren als je eraan denkt.
Voor jou ook sterkte en een knuffel,
Dat je nou reageert omdat je mijn topic onder ogen krijgt, dat ik dat er mee bewerkstellig.
Eraan gedacht heb je vandaag zeker.
Zo'n datum vergeet je niet meer.
donderdag 9 februari 2012 om 19:32