Psyche
alle pijlers
Ergens volgende week..
donderdag 9 februari 2012 om 18:18
heb ik geen moeder meer...
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
donderdag 9 februari 2012 om 19:32
quote:lobelia schreef op 09 februari 2012 @ 18:50:
Zes weken geleden is bekend geworden dat mijn vader heftig ziek was, dusdanig heftig dat hij zal komen te overlijden. Vanaf dat moment heeft hij te kenne gegeven dit proces niet helemaal te willen uitzingen en er middels euthanasie er tussenuit te willen knijpen.
Drie weken geleden is, mijn vader heel vredig en snel ingeslapen. Met zijn laatste woorden dankte hij de arts en weg was hij.
Nu is hij weg en mis ik hem heel erg. Maar wat ik hem ook vertelde en wat ik jou nu ook wil meegeven. Die extra dagen zijn heus wel waardevol maar als je alles besproken hebt maakt het weinig verschil. Je gaat haar missen, of ze nu over twee dagen overlijd of over drie maanden.
Het haar zien lijden is ook een last, die straks wanneer alles voorbij is, van je af zou vallen.
Heel veel strekte komende tijd en zoals een nichtje van mij zei, en wij vervolgens tegen elkaar:
Hou haar goed vast als je haar moet laten gaan.
Lobelia,
In de situatie van jouw vader is het dan ook razendsnel gegaan.
Zo wist je nog niet dat hij ziek was, en zo moesten jullie afscheid nemen.
Waren je ouders nog samen? Hoe is het voor je moeder geweest? En nu?
Zes weken geleden is bekend geworden dat mijn vader heftig ziek was, dusdanig heftig dat hij zal komen te overlijden. Vanaf dat moment heeft hij te kenne gegeven dit proces niet helemaal te willen uitzingen en er middels euthanasie er tussenuit te willen knijpen.
Drie weken geleden is, mijn vader heel vredig en snel ingeslapen. Met zijn laatste woorden dankte hij de arts en weg was hij.
Nu is hij weg en mis ik hem heel erg. Maar wat ik hem ook vertelde en wat ik jou nu ook wil meegeven. Die extra dagen zijn heus wel waardevol maar als je alles besproken hebt maakt het weinig verschil. Je gaat haar missen, of ze nu over twee dagen overlijd of over drie maanden.
Het haar zien lijden is ook een last, die straks wanneer alles voorbij is, van je af zou vallen.
Heel veel strekte komende tijd en zoals een nichtje van mij zei, en wij vervolgens tegen elkaar:
Hou haar goed vast als je haar moet laten gaan.
Lobelia,
In de situatie van jouw vader is het dan ook razendsnel gegaan.
Zo wist je nog niet dat hij ziek was, en zo moesten jullie afscheid nemen.
Waren je ouders nog samen? Hoe is het voor je moeder geweest? En nu?
donderdag 9 februari 2012 om 20:14
Lieve Perel,
Wat een groot verdriet voor jullie die verder moeten zonder haar.
En wat een dapper besluit van je moeder.
Het is gek gezegd, maar wat prachtig dat ze op deze manier haar leven mag afsluiten,met de regie tot op het laatst in eigen handen.
Sterk en vol overtuiging dit leven verlaten, met degene om je heen die er toe doen!
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
(Perel, mocht je er behoefte aan hebben, er is een mooi topic, ik ben mijn mama of papa kwijt, schrijf gerust mee)
Wat een groot verdriet voor jullie die verder moeten zonder haar.
En wat een dapper besluit van je moeder.
Het is gek gezegd, maar wat prachtig dat ze op deze manier haar leven mag afsluiten,met de regie tot op het laatst in eigen handen.
Sterk en vol overtuiging dit leven verlaten, met degene om je heen die er toe doen!
Heel veel sterkte voor jullie allemaal.
(Perel, mocht je er behoefte aan hebben, er is een mooi topic, ik ben mijn mama of papa kwijt, schrijf gerust mee)
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 9 februari 2012 om 21:25
Och Perel,
Wat ontzettend verdrietig voor jullie.
Zo tegenstrijdig inderdaad, zoals je het zelf al aangaf.
Je wilt wat het 'beste' is voor je moeder, maar je wilt ook het beste voor jezelf en jullie gezin.
En dat is met haar erbij.
Hoe het allemaal gaat worden, dat kun je nooit inschatten denk ik, tenminste, dat is mijn ervaring.
Ik hoop op nog veel verhalen, knuffels, liedjes en herinneringen samen deze week, koester ze, en sla ze op.
heel veel sterkte.
Wat ontzettend verdrietig voor jullie.
Zo tegenstrijdig inderdaad, zoals je het zelf al aangaf.
Je wilt wat het 'beste' is voor je moeder, maar je wilt ook het beste voor jezelf en jullie gezin.
En dat is met haar erbij.
Hoe het allemaal gaat worden, dat kun je nooit inschatten denk ik, tenminste, dat is mijn ervaring.
Ik hoop op nog veel verhalen, knuffels, liedjes en herinneringen samen deze week, koester ze, en sla ze op.
heel veel sterkte.
donderdag 9 februari 2012 om 21:27
Het vorige topic stond me nog in het geheugen gegrifd. Het spookte gister volop door mijn hoofd.
Je klinkt nu...... anders voor mijn gevoel. Met niets minder aan verdriet en heftige tijd maar alsof je hierin in moeders pad volgt. Zij had al dingen kunnen overdenken en verwerken, had een stuk voorsprong toen jij voor het eerst te horen kreeg dat ze zelf haar einde wil bepalen. Ik heb het gevoel zo'n zelfde reis nu in jouw manier van omschrijven, uitstralen, te proeven. Dat je in al die pijn, verdriet en ongeloof, ook een aantal eerste stapjes hebt kunnen maken om dit te plaatsen.
Ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat dit klopt. Omdat ik weet hoe dat steun kan geven, een heel klein beetje bijna houdvast als die wereld in stort. Het is je enorm gegund hierin alle mogelijke steun en houdvast te vinden die er maar is.
Het is inderdaad niet eerlijk, jouw mams leven is bijna voorbij en de wereld gaat gewoon maar door alsof er niets gebeurd. Terwijl zij jouw Moeder is! Enorm veel sterkte de komende tijd maar ook voor al die momenten waarop het gemis onverwachts op de voorgrond duikt.
En zoals al veel hier gezegd; doe, zeg, vraag wat in je opkomt. Laat je niet tegenhouden door gedachten wat zou "moeten" of "kunnen". Dat doet er niet toe, jezelf en het gezin de ruimte geven om dit te doen zoals goed voelt is het enige wat telt. Sterkte Perel!
Je klinkt nu...... anders voor mijn gevoel. Met niets minder aan verdriet en heftige tijd maar alsof je hierin in moeders pad volgt. Zij had al dingen kunnen overdenken en verwerken, had een stuk voorsprong toen jij voor het eerst te horen kreeg dat ze zelf haar einde wil bepalen. Ik heb het gevoel zo'n zelfde reis nu in jouw manier van omschrijven, uitstralen, te proeven. Dat je in al die pijn, verdriet en ongeloof, ook een aantal eerste stapjes hebt kunnen maken om dit te plaatsen.
Ik hoop vanuit het diepst van mijn hart dat dit klopt. Omdat ik weet hoe dat steun kan geven, een heel klein beetje bijna houdvast als die wereld in stort. Het is je enorm gegund hierin alle mogelijke steun en houdvast te vinden die er maar is.
Het is inderdaad niet eerlijk, jouw mams leven is bijna voorbij en de wereld gaat gewoon maar door alsof er niets gebeurd. Terwijl zij jouw Moeder is! Enorm veel sterkte de komende tijd maar ook voor al die momenten waarop het gemis onverwachts op de voorgrond duikt.
En zoals al veel hier gezegd; doe, zeg, vraag wat in je opkomt. Laat je niet tegenhouden door gedachten wat zou "moeten" of "kunnen". Dat doet er niet toe, jezelf en het gezin de ruimte geven om dit te doen zoals goed voelt is het enige wat telt. Sterkte Perel!
when you wish upon a star...
donderdag 9 februari 2012 om 22:44
quote:Perel schreef op 09 februari 2012 @ 19:32:
[...]
Lobelia,
In de situatie van jouw vader is het dan ook razendsnel gegaan.
Zo wist je nog niet dat hij ziek was, en zo moesten jullie afscheid nemen.
Waren je ouders nog samen? Hoe is het voor je moeder geweest? En nu?
Beste Perel,
Het was voor mijn moeder erg zwaar en het verlies is ook het heftigst voor haar omdat zij dagelijks met hem te maken had en wij (mijn zusje en ik) niet meer in het oudelijk huis woonde.
Momenteel zitten we echter alledrie (eigenlijk iedereen rond mijn vader) nog middenin het rouwproces. Mijn moeder heeft gelukkig een goed sociaal netwerk om zich heen waardoor ik ook een beetje de ruimte heb voor mijn eigen verdriet en niet alleen op haar hoef te letten.
Ik ben zelf ook nog echt nieuw, en alles is ook heel snel gegaan dus ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat.Bij ons was wel iedereen het eens met de euthanasie en hebben we mijn vader echt expliciet nog toestemming geven om te gaan (omdat hij dat nodig had, omdat hij zelf niet tegen de dood opzag maar het voor ons heel erg vond)
Ik heb wel al professionele hulp voor mezelf ingeschakeld zodat ik wat begeleiding krijg bij het verwerken. Mijn moeder liep al bij een therapeut en ze hebben dit samen opgepakt. Op zich gaat het verwerken nog hoe het past, dus erg verdrietig maar op een gezonde manier. Hoe het verder gaat is voor ons nog afwachten, ik vind het ook erg spannend allemaal. Denk dat ik ook maar aanhaak bij het forum van verloren ouders.
Sterkte in ieder geval.
[...]
Lobelia,
In de situatie van jouw vader is het dan ook razendsnel gegaan.
Zo wist je nog niet dat hij ziek was, en zo moesten jullie afscheid nemen.
Waren je ouders nog samen? Hoe is het voor je moeder geweest? En nu?
Beste Perel,
Het was voor mijn moeder erg zwaar en het verlies is ook het heftigst voor haar omdat zij dagelijks met hem te maken had en wij (mijn zusje en ik) niet meer in het oudelijk huis woonde.
Momenteel zitten we echter alledrie (eigenlijk iedereen rond mijn vader) nog middenin het rouwproces. Mijn moeder heeft gelukkig een goed sociaal netwerk om zich heen waardoor ik ook een beetje de ruimte heb voor mijn eigen verdriet en niet alleen op haar hoef te letten.
Ik ben zelf ook nog echt nieuw, en alles is ook heel snel gegaan dus ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat.Bij ons was wel iedereen het eens met de euthanasie en hebben we mijn vader echt expliciet nog toestemming geven om te gaan (omdat hij dat nodig had, omdat hij zelf niet tegen de dood opzag maar het voor ons heel erg vond)
Ik heb wel al professionele hulp voor mezelf ingeschakeld zodat ik wat begeleiding krijg bij het verwerken. Mijn moeder liep al bij een therapeut en ze hebben dit samen opgepakt. Op zich gaat het verwerken nog hoe het past, dus erg verdrietig maar op een gezonde manier. Hoe het verder gaat is voor ons nog afwachten, ik vind het ook erg spannend allemaal. Denk dat ik ook maar aanhaak bij het forum van verloren ouders.
Sterkte in ieder geval.
donderdag 9 februari 2012 om 23:28
Perel, allereerst heel veel sterkte voor de komende tijd.
Al weer heel wat jaren geleden stond ik waar jij nu staat, en ik vond het heel zwaar. Hoewel wij, broer, vader en ik, in mijn moeders wens mee konden gaan, het gaat áltijd te snel.
Je hebt tenslotte maar één moeder!
Al weer heel wat jaren geleden stond ik waar jij nu staat, en ik vond het heel zwaar. Hoewel wij, broer, vader en ik, in mijn moeders wens mee konden gaan, het gaat áltijd te snel.
Je hebt tenslotte maar één moeder!
“Don’t look back – you’re not going that way.”
