Psyche
alle pijlers
Ervaring met deeltijddagbehandeling?
vrijdag 21 mei 2010 om 00:23
Dit jaar ga ik de sprong wagen. Na al een aantal malen bij een psycholoog geweest te zijn voor mijn klachten, maar er nooit echt mee hebben kunnen afrekenen, ga ik in deeltijddagbehandeling. De precieze details weet ik pas begin volgende maand bij de intake, maar ik heb besloten dat ik nu op de sneltrein spring en er niet afga voor het eindstation.
Ik heb al jaren weinig tot geen eigenwaarde, ik vlucht voor alle uitdaging, inclusief studie, ik ben onzeker, druk, chaotisch, en snak naar constante bevestiging. Ik zie geen toekomst voor mezelf en vind per saldo het leven eigenlijk niet zo leuk. Ik kan zo niet meer door, op deze manier. En daarom ga ik het nu doen. Deeltijddagbehandeling.
Wie heeft hier ervaring mee? Hoe lang waren je dagen in therapie, van hoe laat tot hoe laat bijvoorbeeld? En hoe voelde je jezelf de dagen dat je niet ging? Hoe heb je het gedaan met financiën, heb je je ziekgemeld op je werk en kreeg je een ziekteuitkering, of heb je nog een aantal uren per week kunnen werken? Wat is er mogelijk als je bijvoorbeeld een weekendje weg gaat en daardoor een dag therapie moet missen? En het belangrijkste wellicht, heeft het je geholpen? Hoe ervoer je de rest van de groep?
Allemaal vragen die ik natuurlijk ook tijdens het intakegesprek ga stellen, maar ik ben erg benieuwd en wil graag wat ervaringen van anderen lezen.
Ik heb al jaren weinig tot geen eigenwaarde, ik vlucht voor alle uitdaging, inclusief studie, ik ben onzeker, druk, chaotisch, en snak naar constante bevestiging. Ik zie geen toekomst voor mezelf en vind per saldo het leven eigenlijk niet zo leuk. Ik kan zo niet meer door, op deze manier. En daarom ga ik het nu doen. Deeltijddagbehandeling.
Wie heeft hier ervaring mee? Hoe lang waren je dagen in therapie, van hoe laat tot hoe laat bijvoorbeeld? En hoe voelde je jezelf de dagen dat je niet ging? Hoe heb je het gedaan met financiën, heb je je ziekgemeld op je werk en kreeg je een ziekteuitkering, of heb je nog een aantal uren per week kunnen werken? Wat is er mogelijk als je bijvoorbeeld een weekendje weg gaat en daardoor een dag therapie moet missen? En het belangrijkste wellicht, heeft het je geholpen? Hoe ervoer je de rest van de groep?
Allemaal vragen die ik natuurlijk ook tijdens het intakegesprek ga stellen, maar ik ben erg benieuwd en wil graag wat ervaringen van anderen lezen.
vrijdag 21 mei 2010 om 00:40
Ik heb er ervaring mee. Ik vond het zwaar. Tussen de zieke mensen, voor mij was het ellende.
Maar het is voor iedereen anders.
Wat ik je wil aanraden: laat het gewoon op je af komen. Je hoeft nu niet te weten hoe laat je precies aanwezig moet zijn. Dat zie je dan wel.
Heeft je psycholoog je dit aangeraden? Of is het je eigen initiatief?
Hoe je het met je werk moet regelen hangt af van het aantal dagen in de week dat je therapie krijgt. Verder kunnen ze je dat bij de intake vertellen, neem ik aan.
Succes.
Maar het is voor iedereen anders.
Wat ik je wil aanraden: laat het gewoon op je af komen. Je hoeft nu niet te weten hoe laat je precies aanwezig moet zijn. Dat zie je dan wel.
Heeft je psycholoog je dit aangeraden? Of is het je eigen initiatief?
Hoe je het met je werk moet regelen hangt af van het aantal dagen in de week dat je therapie krijgt. Verder kunnen ze je dat bij de intake vertellen, neem ik aan.
Succes.
vrijdag 21 mei 2010 om 08:16
Nou ik vond het erg heftig in het begin maar achteraf kan ik zeker zeggen dat het me geholpen heeft.
Het prettige in mijn groep vond ik dat iedereen in een andere fase van het proces zat en als je er slechte dagen had zei er altijd wel iemand iets van: hey ik heb hier in het begin ook zo gezeten het word echt wel beter.
Ik zat van maandag t/m donderdag van 9 tot 3 op de deeltijd. In principe was daar ook de afspraak dat daarnaast niet gewerkt werd omdat dat aantal uren therapie als fulltime en te heftig beschouwd werd om ernaast ook nog te werken.Ik zat al in de ziektewet voordat ik er aan begon dus voor mij veranderde er niet veel.
Op de dagen dat ik niet ging voelde ik me erg rot tegenover mijn groepsgenoten omdat iedereen in het groepsproces naar mijn inziens erg belangrijk is. Ik had ook veel lichamelijke klachten en moest dus vaker afmelden en dan hoorde ik ook terug van mijn groepsgenoten dat er bijvoorbeeld zware dingen gedeeld werden waarvan ze graag hadden gehad dat ik er bij was geweest.
Bij mijn therapie gingen ze er in principe van uit dat het een half jaar duurde en in dat half jaar had je geloof ik recht op 1 of 2 weken vakantie. Wanneer je die dagen gebruikte was ook een beetje afhankelijk van je proces tenzij je al geboekt had voor je begonnen was.
Wegens lichamelijke klachten en de zwaarte van de therapie ben ik helaas na 3,5 maand moeten stoppen. Ik ben nu wel bezig om het traject weer op te pakken aangezien ik nu ( een jaar later) toch merk dat ik er baat bij gehad. Bij ons zijn de programma's ivm heftigheid wel veranderd in 3 dagen per week.
Ik hoop dat je iets hebt aan mijn antwoord, alvast veel succes met alles.
Het prettige in mijn groep vond ik dat iedereen in een andere fase van het proces zat en als je er slechte dagen had zei er altijd wel iemand iets van: hey ik heb hier in het begin ook zo gezeten het word echt wel beter.
Ik zat van maandag t/m donderdag van 9 tot 3 op de deeltijd. In principe was daar ook de afspraak dat daarnaast niet gewerkt werd omdat dat aantal uren therapie als fulltime en te heftig beschouwd werd om ernaast ook nog te werken.Ik zat al in de ziektewet voordat ik er aan begon dus voor mij veranderde er niet veel.
Op de dagen dat ik niet ging voelde ik me erg rot tegenover mijn groepsgenoten omdat iedereen in het groepsproces naar mijn inziens erg belangrijk is. Ik had ook veel lichamelijke klachten en moest dus vaker afmelden en dan hoorde ik ook terug van mijn groepsgenoten dat er bijvoorbeeld zware dingen gedeeld werden waarvan ze graag hadden gehad dat ik er bij was geweest.
Bij mijn therapie gingen ze er in principe van uit dat het een half jaar duurde en in dat half jaar had je geloof ik recht op 1 of 2 weken vakantie. Wanneer je die dagen gebruikte was ook een beetje afhankelijk van je proces tenzij je al geboekt had voor je begonnen was.
Wegens lichamelijke klachten en de zwaarte van de therapie ben ik helaas na 3,5 maand moeten stoppen. Ik ben nu wel bezig om het traject weer op te pakken aangezien ik nu ( een jaar later) toch merk dat ik er baat bij gehad. Bij ons zijn de programma's ivm heftigheid wel veranderd in 3 dagen per week.
Ik hoop dat je iets hebt aan mijn antwoord, alvast veel succes met alles.
vrijdag 21 mei 2010 om 10:39
Ik heb jaren terug in dagbehandeling gezeten.
Bij ons was dat eerst een instroomgroep van twee dagen in de week. Daar werd dan bekeken wat de beste vervolg groep voor je was. Na drie maanden stroomde je dan door naar de eigenlijke dagbehandeling ( wat overigens niet wil zeggen dat er in de i-groep niks gebeurde, ik vond dat zelf ook al behoorlijk heftig). Afhankelijk van de vervolg groep had je dan twee of drie dagen therapie. Therapie dagen waren van 8.30 tot 15.00. Ik vond het soms behoorlijk zwaar, maar heb er toch best veel aan gehad. Werken ernaast deed bij ons bijna niemand, over het algemeen werd therapie als dusdanig zwaar gezien, dat de overige dagen werden gebruikt om bij te komen.
Gemiddelde behandelduur was bij ons overigens zeker anderhalf jaar.
Vakanties waren verboden tijdens de behandeling. We hadden twee vooraf opgegeven weken dat je op vakantie mocht. Verder werd je geacht altijd aanwezig te zijn.
In de praktijk hield bij ons niemand zich hieraan, wat overigens wel de nodige confrontaties opleverde.
Ik heb die tijd uiteindelijk wel als waardevol gezien, hoewel ik er middenin soms enorm heb getwijfeld aan het nut.
Bij ons was dat eerst een instroomgroep van twee dagen in de week. Daar werd dan bekeken wat de beste vervolg groep voor je was. Na drie maanden stroomde je dan door naar de eigenlijke dagbehandeling ( wat overigens niet wil zeggen dat er in de i-groep niks gebeurde, ik vond dat zelf ook al behoorlijk heftig). Afhankelijk van de vervolg groep had je dan twee of drie dagen therapie. Therapie dagen waren van 8.30 tot 15.00. Ik vond het soms behoorlijk zwaar, maar heb er toch best veel aan gehad. Werken ernaast deed bij ons bijna niemand, over het algemeen werd therapie als dusdanig zwaar gezien, dat de overige dagen werden gebruikt om bij te komen.
Gemiddelde behandelduur was bij ons overigens zeker anderhalf jaar.
Vakanties waren verboden tijdens de behandeling. We hadden twee vooraf opgegeven weken dat je op vakantie mocht. Verder werd je geacht altijd aanwezig te zijn.
In de praktijk hield bij ons niemand zich hieraan, wat overigens wel de nodige confrontaties opleverde.
Ik heb die tijd uiteindelijk wel als waardevol gezien, hoewel ik er middenin soms enorm heb getwijfeld aan het nut.
dinsdag 25 mei 2010 om 01:26
Dankjulliewel voor jullie reacties.
Ik heb bij mijn brief een foldertje gekregen met informatie over de verschillende groepen, sommige waren al doorgekrast, blijkbaar is er een keuze voor mij beperkt door, ja, door wie? Dus de duur, locatie en dagen etc. weet ik nog niet zeker, nog twee weken wachten.
Ik ben door de eerstelijnspsycholoog doorverwezen naar de GGz en die hebben me na het intakegesprek specifiek voor deze deeltijdbehandeling aangemeld. Ik weet zeker dat het om dagbehandeling gaat, zo is het me verteld. Ik moest rekenen op drie dagen in de week minimaal. In ieder geval, het is op initiatief van de GGz. Ik dacht zelf aan een wat minder intensieve therapie dan dit, maar ik denk wel dat het nuttig kan zijn voor mij. Ik wil de ingesleten patronen er weer uit slijpen.
Een aantal van jullie zeggen dat het uiteindelijk nuttig geweest is, ik hoop dat ook te kunnen zeggen na afloop!
Summerxx, gaat het bij jou om voltijds dagbehandeling? Mag ik vragen met wat voor klachten jij bent doorverwezen? Ik zal je op de hoogte houden, zo te lezen heb ik eerder mijn gesprek dan jij.
Ik heb bij mijn brief een foldertje gekregen met informatie over de verschillende groepen, sommige waren al doorgekrast, blijkbaar is er een keuze voor mij beperkt door, ja, door wie? Dus de duur, locatie en dagen etc. weet ik nog niet zeker, nog twee weken wachten.
Ik ben door de eerstelijnspsycholoog doorverwezen naar de GGz en die hebben me na het intakegesprek specifiek voor deze deeltijdbehandeling aangemeld. Ik weet zeker dat het om dagbehandeling gaat, zo is het me verteld. Ik moest rekenen op drie dagen in de week minimaal. In ieder geval, het is op initiatief van de GGz. Ik dacht zelf aan een wat minder intensieve therapie dan dit, maar ik denk wel dat het nuttig kan zijn voor mij. Ik wil de ingesleten patronen er weer uit slijpen.
Een aantal van jullie zeggen dat het uiteindelijk nuttig geweest is, ik hoop dat ook te kunnen zeggen na afloop!
Summerxx, gaat het bij jou om voltijds dagbehandeling? Mag ik vragen met wat voor klachten jij bent doorverwezen? Ik zal je op de hoogte houden, zo te lezen heb ik eerder mijn gesprek dan jij.
maandag 21 juni 2010 om 22:58
hoi,
Ik heb ook een tijdje deeltijd therapie gedaan. Drie dagen in de week van 's morgens half negen tot 's middags 4uur. Behoorlijk pittig, daarom is het zeker in het begin geen haalbare kaart om daarnaast nog te werken. Ik ben toen de ziektewet ingegaan. Het is wel afwisselend, omdat je veel verschillende vormen van therapie hebt op een dag. Waar ik wel van baalde was dat er veel en lange pauzes tussen de therapieen waren. Ik had dan vaak het gevoel dat ik mijn tijd zat te verdoen, en had liever wat korter pauze en wat eerder klaar geweest.
Vakantie was in principe niet toegestaan. Je mag tijdens de behandelduur maximaal twee weken afwezig zijn. En dan liever twee aaneengesloten weken dan 6 verschillende dagen.
Helaas was het voor mij niet de oplossing, ik vond het erg moeilijk om alles altijd met de hele groep te moeten delen, temeer omdat het niet klikte met een van de groepsgenoten.
Nu ben ik weer een keer in de week in gesprek met een psycholoog en dat vind ik eigenlijk te weinig, maar een tussenoplossing is er niet. Als je verder nog vragen hebt dan hoor ik het wel.
Ik heb ook een tijdje deeltijd therapie gedaan. Drie dagen in de week van 's morgens half negen tot 's middags 4uur. Behoorlijk pittig, daarom is het zeker in het begin geen haalbare kaart om daarnaast nog te werken. Ik ben toen de ziektewet ingegaan. Het is wel afwisselend, omdat je veel verschillende vormen van therapie hebt op een dag. Waar ik wel van baalde was dat er veel en lange pauzes tussen de therapieen waren. Ik had dan vaak het gevoel dat ik mijn tijd zat te verdoen, en had liever wat korter pauze en wat eerder klaar geweest.
Vakantie was in principe niet toegestaan. Je mag tijdens de behandelduur maximaal twee weken afwezig zijn. En dan liever twee aaneengesloten weken dan 6 verschillende dagen.
Helaas was het voor mij niet de oplossing, ik vond het erg moeilijk om alles altijd met de hele groep te moeten delen, temeer omdat het niet klikte met een van de groepsgenoten.
Nu ben ik weer een keer in de week in gesprek met een psycholoog en dat vind ik eigenlijk te weinig, maar een tussenoplossing is er niet. Als je verder nog vragen hebt dan hoor ik het wel.
maandag 21 juni 2010 om 23:07
Hoi Guinnevere,
Ik heb zelf geen ervaring met deeltijd dagbehandeling, maar ik heb het wel van heel dichtbij meegekregen. Mijn broer heeft maandenlang 3 dagen per week dagbehandeling gehad en is daar net mee gestopt. Hij vond het erg zwaar, maar het heeft hem ook heel erg veel opgeleverd. Hij doet nu echt allerlei dingen die hij eerst niet kon/durfde.
Hij vond het zelf maar niks eerst, met zo'n groep. Maar uiteindelijk vond hij dat juist heel waardevol omdat je ook veel leert van interacties met anderen en van ervaringen van anderen. Hij zegt echter wel dat hij het heel erg getroffen had met zijn club mensen. Hij heeft een hele tijd met dezelfde groep gezeten en dat klikte heel goed (ze hadden ook dikke lol met elkar). Dat kan ook anders zijn.
En je moet zelf uiteraard ook willen werken en dat na de therapie ook actief voortzetten.
Sterkte en ik hoop dat het voor jou ook zo de moeite waard zal zijn als het voor mijn broertje is geweest!
Ik heb zelf geen ervaring met deeltijd dagbehandeling, maar ik heb het wel van heel dichtbij meegekregen. Mijn broer heeft maandenlang 3 dagen per week dagbehandeling gehad en is daar net mee gestopt. Hij vond het erg zwaar, maar het heeft hem ook heel erg veel opgeleverd. Hij doet nu echt allerlei dingen die hij eerst niet kon/durfde.
Hij vond het zelf maar niks eerst, met zo'n groep. Maar uiteindelijk vond hij dat juist heel waardevol omdat je ook veel leert van interacties met anderen en van ervaringen van anderen. Hij zegt echter wel dat hij het heel erg getroffen had met zijn club mensen. Hij heeft een hele tijd met dezelfde groep gezeten en dat klikte heel goed (ze hadden ook dikke lol met elkar). Dat kan ook anders zijn.
En je moet zelf uiteraard ook willen werken en dat na de therapie ook actief voortzetten.
Sterkte en ik hoop dat het voor jou ook zo de moeite waard zal zijn als het voor mijn broertje is geweest!
zondag 8 augustus 2010 om 22:40
Hallo allemaal,
Even een update. Ik ga binnenkort beginnen met een introductiegroep, twee dagen per week. En nou begint het gezeik. :s
Een heel gesprek met mijn vader erover gehad, en hij staat er niet achter. 'Het leven is gewoon hard werken, en je moet je niet druk maken om een man want dat heeft geen zin. Die pyschiater heb jij niet nodig. Gewoon doen.'
Nu voel ik me een beetje lamgeslagen. Bovenop het feit dat ik het doodeng vind om mijn werkgever dit te moeten uitleggen, ik financieel op een dun houtje zal moeten gaan bijten, het feit dat ik mijn studie juist door de dagbehandeling waarschijnlijk niet in tien jaar zal gaan afronden... Aargh, ik weet niet of ik hier wel mee door wil! Ik durf het niet meer. Ik heb gewoon een schop onder mijn kont nodig, en geen therapie.
Of zeg ik dit nu alleen maar omdat het de laatste paar weken goed gaat?
Even een update. Ik ga binnenkort beginnen met een introductiegroep, twee dagen per week. En nou begint het gezeik. :s
Een heel gesprek met mijn vader erover gehad, en hij staat er niet achter. 'Het leven is gewoon hard werken, en je moet je niet druk maken om een man want dat heeft geen zin. Die pyschiater heb jij niet nodig. Gewoon doen.'
Nu voel ik me een beetje lamgeslagen. Bovenop het feit dat ik het doodeng vind om mijn werkgever dit te moeten uitleggen, ik financieel op een dun houtje zal moeten gaan bijten, het feit dat ik mijn studie juist door de dagbehandeling waarschijnlijk niet in tien jaar zal gaan afronden... Aargh, ik weet niet of ik hier wel mee door wil! Ik durf het niet meer. Ik heb gewoon een schop onder mijn kont nodig, en geen therapie. Of zeg ik dit nu alleen maar omdat het de laatste paar weken goed gaat?
maandag 9 augustus 2010 om 00:33
Dat is vervelend dat je vader er nu niet achter staat. Wist hij dit niet eerder? Kan me voorstellen dat je dan begint te twijfelen.
Ik heb een tijdje op een deeltijdgroep gewerkt. Het is voor sommigen erg zinvol. Niet eens altijd de therapie zelf, maar wel het weer leren om tot 'rust' te komen. Ook in de groep kan je veel herkenning en steun ervaren.
Echter, onderschat je eigen kracht ook niet. Heeft je vader misschien gelijk? Heb je bij de intake besproken dat je problemen krijgt met werk, studie en financieen? Veel GGZ instellingen hebben ook preventiegroepen, die je mogelijk eerst zou kunnen volgen.
Als je erg gaat twijfelen zou ik het gewoon gaan bespreken met de deeltijd.
Je vader heeft overigens in elk geval niet gelijk dat je 'gewoon moet doen' soms kan dat namelijk gewoon even niet!
Succes en veel sterkte!
Ik heb een tijdje op een deeltijdgroep gewerkt. Het is voor sommigen erg zinvol. Niet eens altijd de therapie zelf, maar wel het weer leren om tot 'rust' te komen. Ook in de groep kan je veel herkenning en steun ervaren.
Echter, onderschat je eigen kracht ook niet. Heeft je vader misschien gelijk? Heb je bij de intake besproken dat je problemen krijgt met werk, studie en financieen? Veel GGZ instellingen hebben ook preventiegroepen, die je mogelijk eerst zou kunnen volgen.
Als je erg gaat twijfelen zou ik het gewoon gaan bespreken met de deeltijd.
Je vader heeft overigens in elk geval niet gelijk dat je 'gewoon moet doen' soms kan dat namelijk gewoon even niet!
Succes en veel sterkte!
vrijdag 13 augustus 2010 om 16:02
Twee en een half jaar geleden ben ik gestart met deeltijd therapie. Eerst 4 weken alleen op de dinsdagochtend, als een soort intake met groepsgesprekken. Daarna werd een plan gemaakt en werd bepaald in welk programma ik werd ingedeeld en ging de therapie van start. Therapie werd gegeven in kleine groepen van maximaal 12 personen en bestond uit 4 dagen.
De indeling:
maandag van half 9 tot 12
dinsdag van half 9 tot 3
woensdag vrij
donderdag van 11 tot 3
vrijdag van half 9 tot 2
Hou goed in de gaten of het programma dat je doorloopt voldoet aan je behoeften, was bij mij niet zo.
Op maandagochtend bv. werd begonnen met tekenen en kleuren(!) om zo jezelf beter te leren kennen (bv. collage maken van plaatjes uit tijdschriften die op jou als persoon betrekking hadden) en dan had ik ook nog de onderdelen ontspanningsoefeningen (waarbij ik in slaap viel) lichamelijke oefening, (bv. volleybal, voetbal, badminton, etc.) arbeidstherapie in de tuinkas, groepsgesprekken op maandag en vrijdag (hoe was je weekend, wat ga je dit weekend doen, hoe voel je je, wat heb je geleerd, etcetera)
en aanvullend bestond mijn programma uit hobby training.
Ik heb dat half jaar niet afgemaakt, omdat het voor mij totale nonsens was, ik had geen baat bij kleuren op maandagochtend, en ook had ik niets aan de steeds dezelfde vragen tijdens de groepsgesprekken. Er werd te weinig gepraat, de problematiek werd er niet door aangepakt. Ik noemde deze deeltijd therapie pappen en nathouden
Hou dus goed voor jezelf in de gaten of datgene wat men je aanbiedt, bij jou past!
De indeling:
maandag van half 9 tot 12
dinsdag van half 9 tot 3
woensdag vrij
donderdag van 11 tot 3
vrijdag van half 9 tot 2
Hou goed in de gaten of het programma dat je doorloopt voldoet aan je behoeften, was bij mij niet zo.
Op maandagochtend bv. werd begonnen met tekenen en kleuren(!) om zo jezelf beter te leren kennen (bv. collage maken van plaatjes uit tijdschriften die op jou als persoon betrekking hadden) en dan had ik ook nog de onderdelen ontspanningsoefeningen (waarbij ik in slaap viel) lichamelijke oefening, (bv. volleybal, voetbal, badminton, etc.) arbeidstherapie in de tuinkas, groepsgesprekken op maandag en vrijdag (hoe was je weekend, wat ga je dit weekend doen, hoe voel je je, wat heb je geleerd, etcetera)
en aanvullend bestond mijn programma uit hobby training.
Ik heb dat half jaar niet afgemaakt, omdat het voor mij totale nonsens was, ik had geen baat bij kleuren op maandagochtend, en ook had ik niets aan de steeds dezelfde vragen tijdens de groepsgesprekken. Er werd te weinig gepraat, de problematiek werd er niet door aangepakt. Ik noemde deze deeltijd therapie pappen en nathouden
Hou dus goed voor jezelf in de gaten of datgene wat men je aanbiedt, bij jou past!
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:13
Dat heb je goed verwoord Oralis ik ben het helemaal met je eens.
Oh maar je vergat ook nog het mandenvlechten - nou, als je daar niet van opknapt.
Guineverre, zou het gezien je situatie; werk, studie, misschien niet handiger zijn om een goede psycholoog te zoeken en dan eens per week een gesprek te hebben.
Oh maar je vergat ook nog het mandenvlechten - nou, als je daar niet van opknapt.
Guineverre, zou het gezien je situatie; werk, studie, misschien niet handiger zijn om een goede psycholoog te zoeken en dan eens per week een gesprek te hebben.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:17
Even nog een aanvulling die mij te binnen schiet nu ik lees dat Guineverre werkt: Toen ik begon met deeltijdbehandeling heb ik mij ziek gemeld. Als je 4 dagen therapie volgt kun je niet erbij nog eens gaan werken. Nu moet ik wel het een en ander nuanceren: ik zat namelijk op dat moment in de WW, dus dan is het simpel: WW -> ZW.
Voor wat betreft wel of geen deeltijdbehandeling... de instelling waar jij om psychologische hulpverlening vraagt, is diegene die het advies wel of geen dt uitbrengt, ga naar een instelling met veel mogelijkheden in huis, en kies niet voor een eerstelijns psycholoog alleen.
Zo te lezen heb je dit al gedaan. Persoonlijk denk ik, gezien je klachten dat je even pas op de plaats moet maken en keuzes moet proberen te maken. Makkelijk is natuurlijk anders, maar je gezondheid gaat nu voor. Maak die keuze in elk geval. Je studie kun je nog altijd afmaken, werken moet je nog lang genoeg en je leert tijdens dt veel over jezelf, je bent niet alleen daar. Met de juiste methode is deeltijd zeker een aanrader, en een weekendje weg kan best, als je het maar tijdig aangeeft. In het begin was ik verplicht tijdens de intake alle sessies bij te wonen. Daarna als je er eenmaal in zit, kun je best een dagje missen.
Voor wat betreft wel of geen deeltijdbehandeling... de instelling waar jij om psychologische hulpverlening vraagt, is diegene die het advies wel of geen dt uitbrengt, ga naar een instelling met veel mogelijkheden in huis, en kies niet voor een eerstelijns psycholoog alleen.
Zo te lezen heb je dit al gedaan. Persoonlijk denk ik, gezien je klachten dat je even pas op de plaats moet maken en keuzes moet proberen te maken. Makkelijk is natuurlijk anders, maar je gezondheid gaat nu voor. Maak die keuze in elk geval. Je studie kun je nog altijd afmaken, werken moet je nog lang genoeg en je leert tijdens dt veel over jezelf, je bent niet alleen daar. Met de juiste methode is deeltijd zeker een aanrader, en een weekendje weg kan best, als je het maar tijdig aangeeft. In het begin was ik verplicht tijdens de intake alle sessies bij te wonen. Daarna als je er eenmaal in zit, kun je best een dagje missen.
vrijdag 11 februari 2011 om 01:08
Update: ben nu even in therapie. Gaat met langzame stappen. Krijg steeds meer inzicht over hoe ver ik eigenlijk in de knoop zit. Ik schrik van mezelf.
Combi werk, therapie en een beetje studie gaat redelijk. Ben snel moe. Maar de structuur wordt me nu opgedrongen, dat is opzich goed.
tot overmaat van ramp (hee, ontwijking, sic!) krijg ik ook nog gevoelens voor een therapiegenoot.... Om simpel van te worden. Hoe gaan anderen hiermee om? Hij is helemaal niet goed voor me, maar ja, mijn ontsnappingsmethode is nu eenmaal gaan hangen aan een man. Kan het natuurlijk ab-so-luut niet kwijt in de therapie. Moet ik hierover in gesprek met de begeleiders?
Mj1984, hoe is het met jou?
Combi werk, therapie en een beetje studie gaat redelijk. Ben snel moe. Maar de structuur wordt me nu opgedrongen, dat is opzich goed.
tot overmaat van ramp (hee, ontwijking, sic!) krijg ik ook nog gevoelens voor een therapiegenoot.... Om simpel van te worden. Hoe gaan anderen hiermee om? Hij is helemaal niet goed voor me, maar ja, mijn ontsnappingsmethode is nu eenmaal gaan hangen aan een man. Kan het natuurlijk ab-so-luut niet kwijt in de therapie. Moet ik hierover in gesprek met de begeleiders?
Mj1984, hoe is het met jou?
vrijdag 11 februari 2011 om 01:17
Goed te horen dat je vooruit gaat, al is het langzaam. Zulke dingen hebben tijd nodig.
Maar doe ajb niets met die gevoelens! Mijn idee is dat als je zelf (tijdelijk) niet zo stabiel bent dat je dan iemand nodig hebt die wel stabiel is. Zoek het in ieder geval niet op om nu iets met die man te beginnen.
Gesprek met de begeleiders lijkt me een goed idee. Als je het alleen al even kwijt kan is dat fijn, toch?
Maar niet aan hem zelf vertellen.
Maar doe ajb niets met die gevoelens! Mijn idee is dat als je zelf (tijdelijk) niet zo stabiel bent dat je dan iemand nodig hebt die wel stabiel is. Zoek het in ieder geval niet op om nu iets met die man te beginnen.
Gesprek met de begeleiders lijkt me een goed idee. Als je het alleen al even kwijt kan is dat fijn, toch?
Maar niet aan hem zelf vertellen.
zaterdag 18 juni 2011 om 02:47
Up.
Gaat aardig hier. Ik heb meer rust. Meer stabiliteit. Meer een basisgevoel van dat ik weet waar ik heen wil, ietsiepietsie meer geloof in mezelf en mijn goede kanten. Betere en diepere sociale contacten, blijf minder 'zweven boven de markt' en ik ervaar meer oprechtheid bij mezelf. Falen/mislukken gaat beter.
Maar het blijft zwaaaaaaaaaaaaaaaar. En toch blijf ik maar denken aan 'komt wel goed........ als ik maar een man heb'. Nou ja, het helpt dat ik al tegen de dertig ben, 'iedereen heeft al iemand en ik schiet toch over en ik moet het er maar mee doen.'
Gaat aardig hier. Ik heb meer rust. Meer stabiliteit. Meer een basisgevoel van dat ik weet waar ik heen wil, ietsiepietsie meer geloof in mezelf en mijn goede kanten. Betere en diepere sociale contacten, blijf minder 'zweven boven de markt' en ik ervaar meer oprechtheid bij mezelf. Falen/mislukken gaat beter.
Maar het blijft zwaaaaaaaaaaaaaaaar. En toch blijf ik maar denken aan 'komt wel goed........ als ik maar een man heb'. Nou ja, het helpt dat ik al tegen de dertig ben, 'iedereen heeft al iemand en ik schiet toch over en ik moet het er maar mee doen.'
