Ervaringen behandeling ASS - angsten

Mijn zoon (12 jr) heeft de diagnose ASS en al sinds jongs af aan verschillende angsten. In periodes vervelend maar te handelen, en in andere periodes enorm beperkend in zijn (en mijn/ zijn vaders) leven.

Op dit moment heeft hij veel sociale angst, en we hebben het punt bereikt dat we hier hulp bij nodig hebben. Er is verschillend aanbod en ik lees tegenstrijdige ervaringen. Even de wachtlijsten en beperkingen in het lokale aanbod negerend, vraag ik me af wat hier de ervaring zijn met behandeling tegen angsten icm ASS. Welke hulp heb jij of je naaste gehad? Heeft het geholpen? Op welk termijn? Etcc.

Dank voor alle reacties!

@Maree, zeker een nuttige bijdrage. Ik kan me heel goed voorstellen dat naast meer praktische ondersteuning, het heel zinvol is om meer lichaamsgericht te werken.

Ik merk zelf trouwens ook vaak hoe stress zich opbouwt in mijn lijf en dat het belangrijk het is om dat te herkennen en “te ontladen”. Ik heb me nog niet in detail in de polyvagaal theorie verdiept en ik weet idd dat er ook kritiek op is (naast vele wetenschappers die die kritiek weer proberen te weerleggen), maar het principe van een alert zenuwstelsel dat in continue status is van freeze / fight or flight terwijl een basisgevoel van veiligheid nodig is om (sociale) activiteiten aan te gaan en tot ontwikkeling te komen, klinkt mij heel aannemelijk en sluit aan bij wat ik van andere wetenschappers heb gelezen over angsten en trauma.

Zou omgaan met stress (angst) zich niet alleen moeten richten op het voorkomen van stress maar ook op het loslaten van opgebouwde spanning zowel mentaal als fysiek? Ik denk dat een lichaamsgerichte activiteit om stress te kunnen ontladen voor mijn zoon best een goede aanvulling kan zijn.

Even een terugkoppeling in dit oude topic, misschien heeft iemand er nog wat aan.

We zijn nu bijna twee jaar verder. Destijds meerdere professionals bij verschillende organisaties gesproken, maar het voelde niet goed. Alsof we niet werden begrepen, en de aanpak steeds erg betuttelend was. Hele lieve, vaak jonge vrouwen met relatief weinig ervaring, een beetje “oppervlakkig” (sorry, ik weet even niet hoe dit anders kort te omschrijven), en geen match voor zoon. Therapie of begeleiding dus niet gestart.

Via een ECHA-specialist op het VO met ervaringskennis uit het eigen gezin, is een balletje gaan rollen en zijn we uiteindelijk een andere hoek ingeslagen. Lang verhaal kort: zoon blijkt hoogbegaafd en heeft (vastgesteld) schooltrauma opgelopen omdat het onderwijs al die jaren onvoldoende in staat was om aan te sluiten (ondanks onze vele signalen/ roep om hulp / zoektocht). Zijn jarenlange spanning/stress agv de mismatch zijn aangezien voor ASS. Hij is van nature wat voorzichtiger/ angstiger aangelegd en ontwikkelde door de hele situatie serieuze angsten.

We zijn er nog lang niet en staan voor allerlei uitdagingen, maar het gaat veel beter met hem dan 2 jaar geleden. Zijn angsten zijn enorm afgenomen, prima behapbaar en we blijven groei zien. Hij gaat niet meer naar school en in tegenstelling tot waar ik bang voor was, is zijn cirkel / leven niet steeds maar kleiner geworden. In tegendeel. Het is ongeloofelijk waar we nu staan. Mede ingegeven door eerdere professionele hulp hield ik er twee jaar geleden nog serieus rekening mee dat hij nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Heel pijnlijk en totaal absurd, uitgaande van de huidige situatie.

Inmiddels ken ik helaas meer soortgelijke ervaringen, beginnend bij die ECHA-specialist waar ik maar 1 keer contact mee heb gehad maar die een hele wereld voor ons heeft geopend. Daarom deel ik nu ook ons ervaringsverhaal, want misschien bereik ik daarmee net die ene ouder die ook met de handen in het haar zit en maar niet verder komt..