Psyche
alle pijlers
Euthanasie en therapie
zondag 10 februari 2019 om 01:33
Ik heb binnenkort een eerste sessie met een therapeut. Ik heb die afspraak enkel vastgelegd omdat ik euthanasie wil op basis van ondraaglijk psychisch lijden (Belgische wetgeving is van toepassing) en dit geweigerd wordt als je niet "uitbehandeld" bent. Aangezien ik nooit therapie heb gehad, zou mijn arts daarom weigeren. Moet ik hierover eerlijk zijn tegen mijn therapeut? Mijn probleem kan niet opgelost worden met medicijnen of door te praten (al zal dat laatste misschien even voor opluchting zorgen). Het is ook al 14 jaar aan de gang, het is geen impulsieve wens. Hoe eerlijk moet ik zijn over mijn motieven om therapie te volgen?
zondag 10 februari 2019 om 13:51
Waarom ga je naar een therapeut? Die kan toch nooit goedkeuring geven voor een euthanasie, alleen een arts/psychiater kan dit.Aranes schreef: ↑10-02-2019 01:33Ik heb binnenkort een eerste sessie met een therapeut. Ik heb die afspraak enkel vastgelegd omdat ik euthanasie wil op basis van ondraaglijk psychisch lijden (Belgische wetgeving is van toepassing) en dit geweigerd wordt als je niet "uitbehandeld" bent. Aangezien ik nooit therapie heb gehad, zou mijn arts daarom weigeren. Moet ik hierover eerlijk zijn tegen mijn therapeut? Mijn probleem kan niet opgelost worden met medicijnen of door te praten (al zal dat laatste misschien even voor opluchting zorgen). Het is ook al 14 jaar aan de gang, het is geen impulsieve wens. Hoe eerlijk moet ik zijn over mijn motieven om therapie te volgen?
Als je euthanasie aanvraagt, dan gaan ze dit natrekken. Je moet o.a. psychotherapie hebben gevolgd (niet bij een therapeut). Als je zegt dat je in instelling x psychotherapie hebt gevolgd, dan gaan ze instelling x contacteren. Liegen is hier dus geen optie.
Wil je euthanasie, dan ga je jezelf moeten laten uitbehandelen.
zondag 10 februari 2019 om 14:53
Je maakt het nogal geheimzinnig zo.Aranes schreef: ↑10-02-2019 13:44Ik gebruik mijn werk als escapisme, verder kan ik tot op zekere hoogte normaal functioneren in de samenleving. Het gaat niet over autisme, maar over een seksuele afwijking die schadelijk is voor mezelf en mijn leven buiten het werk om beheerst. Ik ga wel eerlijk zijn tegen de therapeute en het een kans proberen te geven, maar er zit een lange lijdensweg achter van meer dan 10 jaar, dat is niet te onderschatten.
Als het psychisch is zijn er legio behandelmogelijkheden. Mss niet om te genezen, wel om er beter mee om te leren gaan.
Blijkbaar wil je dat niet, of geloof je niet dat dat kan.
Als het fysiek is, kun je meestal ook behandelingen proberen, voordat er sprake is van uitzichtloos lijden.
Every day offers a new opportunity to give up.
Week 7 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 7 van de Extremely Demotivational Calendar
zondag 10 februari 2019 om 15:49
Ik snap niet zo goed wat je met dit topic wilt bereiken als je niet eerlijk wilt zijn. Zonder jarenlange therapie is groen licht krijgen voor euthanasie niet mogelijk. Je leeft nu al zoveel jaren met een zware last, wat houdt je tegen om écht voor therapie te gaan? Zelfs als iets niet te genezen is kan je er nog mee leren leven.
zondag 10 februari 2019 om 15:55
TO gaat naar die therapeut omdat hij/zij behandeld moet zijn wil hij/zij ooit in aanmerking komen voor euthanasie. Niet omdat die therapeut daar goedkeuring voor kan geven natuurlijk.
zondag 10 februari 2019 om 15:58
In ieder geval sterkte met je gesprek. Ik hoop dat je je toch open kunt stellen voor de behandeling die voorgesteld wordt. Hopelijk levert het iets op. Wanneer je dit niet doet denk ik trouwens ook niet dat een arts je euthanasiewens gaat vervullen. Ik denk ook dat de kans dat ze dit na één behandeling doen klein is.
Offtopic:
Hebben je ouders of later jijzelf nooit meer hulp gezocht en gevraagd? Hulp komt je niet aanwaaien. Daar moet je zelf actie voor ondernemen. Dat is in Nederland ook zo hoor. In Nederland kun je daarover in gesprek met je huisarts. Ik weet niet wat de stappen in België zijn. Je zult wel zelf ergens moeten zeggen dat het niet goed gaat. Hoe je leven nu gaat en dat je hulp wil (en het liefst al weten wat je wil bereiken met de hulp). Pas dan komt er hulp.
Offtopic:
Ik lees: op 15e diagnose en toen 2 jaar klas (les?) voor begeleid wonen. Dat lijkt me toch een soort van behandeling. Je leert omgaan met je autisme mbt wonen.pplakke schreef: ↑10-02-2019 05:21In belgie zeker vroeger, is dit vrij normaal ik heb autisme en ook moeilijk durven spreken in school viel op. En pas op 15 toen ik stage moest doen vanuit buitengewoon onderwijs nog richting gewone werk omgeving. Diagnose gehad en nog 2 jaar klas voor richting begeleid wonen. Ik heb nooit therapy of uitleg gekregen heb dan ook zelf niets gevraagd want ook gesloten zijn had ik erg toen nu nog. Dan gestopt op 18 maar niet aangenomen in beschutte werkplaats. En sinds dien spreek ik vrijwel enkel nog mijn ouders in het echt soms wel eens een tand arts of zo. Maar het kan dus zeker en enorm verschil met de manier van werken in nederland.
Hebben je ouders of later jijzelf nooit meer hulp gezocht en gevraagd? Hulp komt je niet aanwaaien. Daar moet je zelf actie voor ondernemen. Dat is in Nederland ook zo hoor. In Nederland kun je daarover in gesprek met je huisarts. Ik weet niet wat de stappen in België zijn. Je zult wel zelf ergens moeten zeggen dat het niet goed gaat. Hoe je leven nu gaat en dat je hulp wil (en het liefst al weten wat je wil bereiken met de hulp). Pas dan komt er hulp.
zondag 10 februari 2019 om 15:59
Aranes schreef: ↑10-02-2019 13:44Ik gebruik mijn werk als escapisme, verder kan ik tot op zekere hoogte normaal functioneren in de samenleving. Het gaat niet over autisme, maar over een seksuele afwijking die schadelijk is voor mezelf en mijn leven buiten het werk om beheerst. Ik ga wel eerlijk zijn tegen de therapeute en het een kans proberen te geven, maar er zit een lange lijdensweg achter van meer dan 10 jaar, dat is niet te onderschatten.
Maar je moet dat ook niet overschatten. In 10 jaar van worstelen kan een probleem voor jezelf een onoverkomelijk zwart gat worden terwijl een goede therapeut er misschien zo een behandeling voor heeft en het in een paar sessies al heel anders aan kan voelen voor je. Die hebben echt alles al een keer gezien.
Mijn bescheiden mening is dat de kans groter is dat jij na therapie je probleem heel anders ervaart, dan dat je nog behoefte hebt aan euthanasie.
Het feit dat je normaal kan functioneren (ook al is het escapsisme, je kán het), zegt ook al wat over je draagkracht. Je bent misschien gezonder en normaler dan je zelf denkt.
zondag 10 februari 2019 om 18:06
Ik wil gewoon hier binnen blijven dat voelt het beste.duizel schreef: ↑10-02-2019 15:58
Offtopic:
Ik lees: op 15e diagnose en toen 2 jaar klas (les?) voor begeleid wonen. Dat lijkt me toch een soort van behandeling. Je leert omgaan met je autisme mbt wonen.
Hebben je ouders of later jijzelf nooit meer hulp gezocht en gevraagd? Hulp komt je niet aanwaaien. Daar moet je zelf actie voor ondernemen. Dat is in Nederland ook zo hoor. In Nederland kun je daarover in gesprek met je huisarts. Ik weet niet wat de stappen in België zijn. Je zult wel zelf ergens moeten zeggen dat het niet goed gaat. Hoe je leven nu gaat en dat je hulp wil (en het liefst al weten wat je wil bereiken met de hulp). Pas dan komt er hulp.
