Psyche
alle pijlers
Even mijn verhaal kwijt
dinsdag 22 april 2014 om 10:28
Ik dacht dat ik al eea achter me had gelaten, maar afgelopen weekend kwam er echt weer boosheid omhoog over alles wat er vroeger is gebeurd. Graag wil ik dit met jullie delen, even van me afschrijven. Alvast dank voor je luisterend oog 
Mijn moeder heeft vroeger gedronken. Ze was alcoholist. Dit weekend hoorde ik dat zij vroeger toen ze jong was, ook al veel dronk. Ik had hier geen idee van en dit schokte mij enorm. Het zat er altijd al in kennelijk. Het werd bij ons vooral heel erg tijdens mijn puberteit. Als reactie hierop heb ik vaak de was gedaan, schoon gemaakt, gekookt, mijn zusje geholpen met huiswerk, en heel vaak geprobeerd de situatie op te lossen. Niets werkte alleen, ik leerde hiervan dat alleen zij de sleutel in handen heeft om iets eraan te doen.
Mijn vader keek altijd weg. Hij kwam op voor mijn moeder, ik mocht er niks aan veranderen, en mijn zusje koos ook partij voor mijn moeder en vader. Ik stond dus alleen. Mijn vader heeft hele nare dingen meegemaakt in de oorlog, en hij is daar nooit van hersteld. Heeft een zelfmoord poging gedaan toen hij begin twintig was.
Dit weekend hoorde ik ook dat hij er nooit is geweest voor mijn moeder als ze verdriet had, altijd stond ze voor een dichte deur. Mijn ouders slapen ook al lang apart. Onder het mom van dat ze te hard snurken, maar na een gesprek dit weekend werd opeens duidelijk hoe slecht hun huwelijk eigenlijk altijd is geweest.
Dit alles heeft meer effect op mij dan ik dacht. Ik ben echt boos op de situatie. Mijn ouders konden vrij moeilijk kinderen krijgen, en achteraf denk ik nu: bijna logisch dat het lichaam dat tegenhield, zoals zij toen in elkaar zaten (is uiteraard lang niet altijd zo dat hier een verband tussen zit).
Vanochtend bedacht ik ook opeens dat ik echt pas kinderen wil als de omstandigheden 'perfect' zijn. Ook wellicht uit het oogpunt dat ik mijn kinderen niet een zelfde moeilijke start situatie wil bieden. Maar wanneer is het 'perfect' genoeg? Dit zorgt ervoor dat ik, terwijl ik dolgraag een kindje zou willen, nog niet daaraan 'durf' te beginnen, het is een heel dubbele angst: ik wil het erg graag, en als het er zou zijn, ben ik heel erg bang dat ik er niet goed mee om kan gaan.
Daarnaast bedacht ik me vanochtend ook dat mijn moeder mijn vader wellicht koos (invulling van mijn kant), omdat hij juist wegkeek van alles, waardoor zij doorging met drinken. Terwijl ze er ook sterk behoefte aan had dat ze werd gezien. Heel dubbel dus.
Zelf ben ik er sterk uit gekomen, ik heb mijn leven op de rit, ben vaak wel gelukkig en ga trouwen. Ik merk wel dat ik slecht vertrouwen kan hebben in mijn partner. Vanochtend bedacht ik me opeens dat ik met mijn moeder die altijd weer anders deed, het niet zo gek is dat ik zo'n slecht vertrouwen heb in degene die het dichtste bij me staat. Ik vind dit nooit leuk richting mijn partner, het wordt ook al wel beter, maar het blijft wel als een soort van basis gevoel. Uiteraard werk ik hieraan, en het is vooral aanwezig als ik moe ben. Hier voel ik me vaak schuldig over.
In het verleden heb ik wel therapie voor dit soort dingen gevolgd, maar op de een of andere manier blijft het toch onderdeel van wie je bent. Ik kan het natuurlijk niet uitvlakken, die emoties blijven bij me. Het is meer hoe ik er mee omga. Ook ben ik in mijn basisschooltijd veel gepest, wat lastig was om dan eerst dit mee te maken, een onveilige situatie op school, en daarna een onveilige situatie thuis.
Vooral die woede merk ik nu heel sterk. Ook al is het onhandig om weerstand te hebben tegen iets dat al geweest is, het helpt niet ofzo, toch komt het vaak op. Ook tijdens die periode in mijn puberteit had ik een enorme frustratie in me. Af en toe schreeuwde ik dit van me af in een natuurgebiedje in de buurt. Ik kon er niet tegen hoe de situatie thuis was, vooral omdat ik het niet kon veranderen.
Met mijn moeder heb ik een goede band, onlangs alles. Maar het is vooral mijn vader waar ik enorm boos op ben. Dat hij altijd wegkeek, niet betrokken was, ons eigenlijk gewoon liet zitten met wat er speelde. Hij heeft ook dingen verdraaid, ten gunste van hem. Ook daardoor vertrouw ik hem niet helemaal, ik neem hem veel kwalijk. Vergeving zou beter zijn, en ik doe ook wel gewoon lief tegen hem (hij is ook een lieve man), maar hij is nooit echt mijn vader geweest, in de zin dat hij er voor mij was (of voor mijn moeder, of voor mijn zusje). Hij was er niet Echt.
Daarnaast merk ik dat ik sinds korte tijd nauwelijks meer dingen doe in het huishouden (ook na een vrij heftige burnout). Het is alsof ik in een nieuwe puberteit ben beland, en nu zoiets heb van: ik heb in mijn jeugd al zo enorm de ouder uit lopen hangen, met alle verantwoordelijkheden vandien, nu wil ik eindelijk een keer wat meer verzorgd worden. Ik zie het ook niet meer (of wil het niet zien) als er iets moet gebeuren, ik doe alleen waar ik energie voor heb en aan denk. Iets waar ik me vervolgens heel schuldig over voel.
Mijn ouders hadden geen vrienden, mijn vader hield dit heel erg af. Daardoor deelden zij met mij op jonge leeftijd al wat hen bezig hield. Hun woede en irritaties over dingen. Ook dit maakte mij vroeg jong. Alle nare dingen die mijn vader heeft meegemaakt, vertelde hij me toen ik 11 was. Terwijl mijn zusje dit onlangs pas van hem hoorde (wij zijn nu in de dertig). Het was alsof ik voor hen hun plaatselijke therapeut was, een vriendin en ouder tegelijk.
Het besef over al deze dingen drong dit weekend en vanochtend zo enorm tot mij door. Dat wilde ik even delen, vooral even van mij afschrijven.
Mijn moeder heeft vroeger gedronken. Ze was alcoholist. Dit weekend hoorde ik dat zij vroeger toen ze jong was, ook al veel dronk. Ik had hier geen idee van en dit schokte mij enorm. Het zat er altijd al in kennelijk. Het werd bij ons vooral heel erg tijdens mijn puberteit. Als reactie hierop heb ik vaak de was gedaan, schoon gemaakt, gekookt, mijn zusje geholpen met huiswerk, en heel vaak geprobeerd de situatie op te lossen. Niets werkte alleen, ik leerde hiervan dat alleen zij de sleutel in handen heeft om iets eraan te doen.
Mijn vader keek altijd weg. Hij kwam op voor mijn moeder, ik mocht er niks aan veranderen, en mijn zusje koos ook partij voor mijn moeder en vader. Ik stond dus alleen. Mijn vader heeft hele nare dingen meegemaakt in de oorlog, en hij is daar nooit van hersteld. Heeft een zelfmoord poging gedaan toen hij begin twintig was.
Dit weekend hoorde ik ook dat hij er nooit is geweest voor mijn moeder als ze verdriet had, altijd stond ze voor een dichte deur. Mijn ouders slapen ook al lang apart. Onder het mom van dat ze te hard snurken, maar na een gesprek dit weekend werd opeens duidelijk hoe slecht hun huwelijk eigenlijk altijd is geweest.
Dit alles heeft meer effect op mij dan ik dacht. Ik ben echt boos op de situatie. Mijn ouders konden vrij moeilijk kinderen krijgen, en achteraf denk ik nu: bijna logisch dat het lichaam dat tegenhield, zoals zij toen in elkaar zaten (is uiteraard lang niet altijd zo dat hier een verband tussen zit).
Vanochtend bedacht ik ook opeens dat ik echt pas kinderen wil als de omstandigheden 'perfect' zijn. Ook wellicht uit het oogpunt dat ik mijn kinderen niet een zelfde moeilijke start situatie wil bieden. Maar wanneer is het 'perfect' genoeg? Dit zorgt ervoor dat ik, terwijl ik dolgraag een kindje zou willen, nog niet daaraan 'durf' te beginnen, het is een heel dubbele angst: ik wil het erg graag, en als het er zou zijn, ben ik heel erg bang dat ik er niet goed mee om kan gaan.
Daarnaast bedacht ik me vanochtend ook dat mijn moeder mijn vader wellicht koos (invulling van mijn kant), omdat hij juist wegkeek van alles, waardoor zij doorging met drinken. Terwijl ze er ook sterk behoefte aan had dat ze werd gezien. Heel dubbel dus.
Zelf ben ik er sterk uit gekomen, ik heb mijn leven op de rit, ben vaak wel gelukkig en ga trouwen. Ik merk wel dat ik slecht vertrouwen kan hebben in mijn partner. Vanochtend bedacht ik me opeens dat ik met mijn moeder die altijd weer anders deed, het niet zo gek is dat ik zo'n slecht vertrouwen heb in degene die het dichtste bij me staat. Ik vind dit nooit leuk richting mijn partner, het wordt ook al wel beter, maar het blijft wel als een soort van basis gevoel. Uiteraard werk ik hieraan, en het is vooral aanwezig als ik moe ben. Hier voel ik me vaak schuldig over.
In het verleden heb ik wel therapie voor dit soort dingen gevolgd, maar op de een of andere manier blijft het toch onderdeel van wie je bent. Ik kan het natuurlijk niet uitvlakken, die emoties blijven bij me. Het is meer hoe ik er mee omga. Ook ben ik in mijn basisschooltijd veel gepest, wat lastig was om dan eerst dit mee te maken, een onveilige situatie op school, en daarna een onveilige situatie thuis.
Vooral die woede merk ik nu heel sterk. Ook al is het onhandig om weerstand te hebben tegen iets dat al geweest is, het helpt niet ofzo, toch komt het vaak op. Ook tijdens die periode in mijn puberteit had ik een enorme frustratie in me. Af en toe schreeuwde ik dit van me af in een natuurgebiedje in de buurt. Ik kon er niet tegen hoe de situatie thuis was, vooral omdat ik het niet kon veranderen.
Met mijn moeder heb ik een goede band, onlangs alles. Maar het is vooral mijn vader waar ik enorm boos op ben. Dat hij altijd wegkeek, niet betrokken was, ons eigenlijk gewoon liet zitten met wat er speelde. Hij heeft ook dingen verdraaid, ten gunste van hem. Ook daardoor vertrouw ik hem niet helemaal, ik neem hem veel kwalijk. Vergeving zou beter zijn, en ik doe ook wel gewoon lief tegen hem (hij is ook een lieve man), maar hij is nooit echt mijn vader geweest, in de zin dat hij er voor mij was (of voor mijn moeder, of voor mijn zusje). Hij was er niet Echt.
Daarnaast merk ik dat ik sinds korte tijd nauwelijks meer dingen doe in het huishouden (ook na een vrij heftige burnout). Het is alsof ik in een nieuwe puberteit ben beland, en nu zoiets heb van: ik heb in mijn jeugd al zo enorm de ouder uit lopen hangen, met alle verantwoordelijkheden vandien, nu wil ik eindelijk een keer wat meer verzorgd worden. Ik zie het ook niet meer (of wil het niet zien) als er iets moet gebeuren, ik doe alleen waar ik energie voor heb en aan denk. Iets waar ik me vervolgens heel schuldig over voel.
Mijn ouders hadden geen vrienden, mijn vader hield dit heel erg af. Daardoor deelden zij met mij op jonge leeftijd al wat hen bezig hield. Hun woede en irritaties over dingen. Ook dit maakte mij vroeg jong. Alle nare dingen die mijn vader heeft meegemaakt, vertelde hij me toen ik 11 was. Terwijl mijn zusje dit onlangs pas van hem hoorde (wij zijn nu in de dertig). Het was alsof ik voor hen hun plaatselijke therapeut was, een vriendin en ouder tegelijk.
Het besef over al deze dingen drong dit weekend en vanochtend zo enorm tot mij door. Dat wilde ik even delen, vooral even van mij afschrijven.
dinsdag 22 april 2014 om 10:53
Je schrijft dat je er sterk uit bent gekomen.. Echter is dat de enige zin waaruit dat blijkt.. De rest van je verhaal vind ik je niet sterk (niet dat dat perse moet, maar het valt me op..)
Ik denk dat jij jezelf nog heel erg laat leiden door de keuzes die anderen hebben gemaakt, en niet door je eigen keuzes..
Ik weet (helaas) waar je over spreekt, bij mij waren het echter beiden ouders die de fles verkozen boven hun kinderen..
Ik denk dat jij jezelf nog heel erg laat leiden door de keuzes die anderen hebben gemaakt, en niet door je eigen keuzes..
Ik weet (helaas) waar je over spreekt, bij mij waren het echter beiden ouders die de fles verkozen boven hun kinderen..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
dinsdag 22 april 2014 om 10:57
dinsdag 22 april 2014 om 10:59
Thanx, bonuhbakkie.
En Sense-1970, over het algemeen voel ik me veel sterker dan eerst. Ik kom naar buiten toe wel zelfverzekerd over, maar het delen hoe het echt met me gaat vind ik vaak lastig. In dit verhaal heb ik me expres even laten gaan, omdat ik dat belangrijk vind. Daarnaast moest ik vaak juist continue sterk zijn voor anderen, en dat wil ik juist niet langer zijn. Je kwetsbaar opstellen is soms veel lastiger dan echt sterk zijn, maar brengt veel meer.
Wat vervelend voor je wat er bij jullie is gebeurt.
Wat bedoel je precies met het laten leiden door de keuzes die anderen hebben gemaakt? Bij hoe ik nu met dingen omga? Herken je dit bedoel je?
En Sense-1970, over het algemeen voel ik me veel sterker dan eerst. Ik kom naar buiten toe wel zelfverzekerd over, maar het delen hoe het echt met me gaat vind ik vaak lastig. In dit verhaal heb ik me expres even laten gaan, omdat ik dat belangrijk vind. Daarnaast moest ik vaak juist continue sterk zijn voor anderen, en dat wil ik juist niet langer zijn. Je kwetsbaar opstellen is soms veel lastiger dan echt sterk zijn, maar brengt veel meer.
Wat vervelend voor je wat er bij jullie is gebeurt.
Wat bedoel je precies met het laten leiden door de keuzes die anderen hebben gemaakt? Bij hoe ik nu met dingen omga? Herken je dit bedoel je?
dinsdag 22 april 2014 om 11:05
Hoi Fairy1, het is misschien wel een makkelijk oordeel van mij dat ik het anders zou hebben gedaan. Mijn ouders konden niet anders, anders hadden ze dat wel gedaan.. In die zin heb/had ik het ook wel achter me gelaten. Zij zijn wie zij zijn, en dit is er kennelijk gebeurt, vrij berustend. Ik ben heel veel doorgegaan, in de zin van elke minuut volplannen zodat ik niks echt voelde. In rust kwamen bij mij de wat depressievere gevoelens over alles los. Door de burnout moest ik wel rustig aan doen, waardoor ik dit ben aangegaan. Heb diverse therapie-dingen doorlopen (hypnotherapie/psycholoog/haptonoom). En elke keer vallen er steeds meer kwartjes. Het is nu misschien ook het besef dat het eigenlijk best heftig was. Soms is dat goed om bij stil te staan, maar niet de hele tijd, dan wordt het allemaal wat zwaar. Vandaar dat ik nu door probeer te gaan door ook veel rust te nemen, meer te genieten. En me daar dan niet schuldig over te voelen. Lukt nog niet altijd, ik ben echter wel op de goede weg nu.
dinsdag 22 april 2014 om 11:08
Hoi Sense-1970, inderdaad ik besefte me opeens dat ik die keuzes kennelijk baseer op wat ik hierboven beschreef.. Gek idee! ik dacht juist dat ik dat heel bewust deed.. Daarom kwam alles opeens vanochtend zo binnen. Dank je voor het extra helpen beseffen dat die keuzes op oude situaties gebaseerd zijn.
En Moni1973, ik heb eerder wel hier gesprekken met mijn ouders over gevoerd. Mijn vader heeft dan zoiets van: begint ze weer, laat het nou toch eens rusten. En mijn moeder krijgt een enorm schaamtegevoel. Dus ik twijfelde nog wat of ik dit nieuwe besef met hen deel. Waarschijnlijk komt het wel op tafel. Het is toch belangrijk voor ons allemaal.
En Moni1973, ik heb eerder wel hier gesprekken met mijn ouders over gevoerd. Mijn vader heeft dan zoiets van: begint ze weer, laat het nou toch eens rusten. En mijn moeder krijgt een enorm schaamtegevoel. Dus ik twijfelde nog wat of ik dit nieuwe besef met hen deel. Waarschijnlijk komt het wel op tafel. Het is toch belangrijk voor ons allemaal.
dinsdag 22 april 2014 om 11:14
Door de beslissingen, keuzes en gevoelens direct daar steeds aan te linken blijf je jezelf bevestigen hoe "slecht" je het had..
Ik pak het anders aan.. Bij elke keuze, elk gevoel ben ik me bewust van mijzelf, en maak ik mezelf trots op wie ik ben.. Daarmee accepteer ik wie ik ben, en weet dat mijn jeugd me gemaakt heeft tot wie ik ben, en door trots op mezelf te zijn, maakt het dat het geen last is, maar een onderdeel van het pad dat ik met opgeheven hoofd kan bewandelen
Ik pak het anders aan.. Bij elke keuze, elk gevoel ben ik me bewust van mijzelf, en maak ik mezelf trots op wie ik ben.. Daarmee accepteer ik wie ik ben, en weet dat mijn jeugd me gemaakt heeft tot wie ik ben, en door trots op mezelf te zijn, maakt het dat het geen last is, maar een onderdeel van het pad dat ik met opgeheven hoofd kan bewandelen
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
dinsdag 22 april 2014 om 11:31
Ik denk niet 'dat het belangrijk is voor ons allemaal' ik denk dat het belangrijk is voor jou.
Het meest belangrijk is denk ik acceptatie, zoals Sense hier beschrijft. Acceptatie dat deze herinneringen altijd bij je blijven. Je hoeft er niet tegen te vechten, je moet accepteren dat het een onderdeel is van wie jij bent.
Zo te lezen ga je een mooie tijd tegemoet en ben je goed op weg. Hou je daar aan vast en accepteer dat je af en toe even terugdenkt aan hoe het ooit was zonder dat je het gevoel hebt dat je daar nú nog iets mee moet.
Sterkte xxx
Het meest belangrijk is denk ik acceptatie, zoals Sense hier beschrijft. Acceptatie dat deze herinneringen altijd bij je blijven. Je hoeft er niet tegen te vechten, je moet accepteren dat het een onderdeel is van wie jij bent.
Zo te lezen ga je een mooie tijd tegemoet en ben je goed op weg. Hou je daar aan vast en accepteer dat je af en toe even terugdenkt aan hoe het ooit was zonder dat je het gevoel hebt dat je daar nú nog iets mee moet.
Sterkte xxx
dinsdag 22 april 2014 om 12:01
Het valt me op dat je je moeder, de alcoholist, nauwelijks iets verwijt en dat je vader in jouw ogen de kwaaie pier is. Hij was/is een enabler (een naaste van een alcoholist die het alcoholisme mede in stand houdt). Jij was dat als puber ook: dankzij jou liep het huishouden ondanks het drankprobleem van je moeder.
Jouw houding nu lijkt daar ook nog steeds op: je neemt het nog steeds op voor je moeder, alsof zij geen verantwoordelijkheid draagt.
Verder denk ik dat je hier wel iets mee moet gezien je verlangen om te wachten tot alles "perfect" is voor je een kind krijgt. Jouw ouders hadden hun eigen bagage en hadden daar niet mee gedeald toen jij geboren werd (misschien dronk je moeder zelfs wel tijdens de zwangerschap?). Jij hebt nu jouw bagage en dat is dat je bent opgegroeid met ouders met een drankprobleem en een oorlogstrauma.
Perfectie hoef je natuurlijk niet na te streven. Het is genoeg dat jij dealt met jouw bagage. Pas als je dat verleden echt kan loslaten, kun je zorgen dat dat geen effect heeft op je moederschap en dat je niet een nieuw probleem doorgeeft aan je kinderen. Het gaat er niet om dat die bagage weg moet: die heeft je gevormd tot wie je bent. Wel dat je je handelen niet in negatieve zin daardoor laat beïnvloeden, zodat je kinderen er last van hebben.
Jouw houding nu lijkt daar ook nog steeds op: je neemt het nog steeds op voor je moeder, alsof zij geen verantwoordelijkheid draagt.
Verder denk ik dat je hier wel iets mee moet gezien je verlangen om te wachten tot alles "perfect" is voor je een kind krijgt. Jouw ouders hadden hun eigen bagage en hadden daar niet mee gedeald toen jij geboren werd (misschien dronk je moeder zelfs wel tijdens de zwangerschap?). Jij hebt nu jouw bagage en dat is dat je bent opgegroeid met ouders met een drankprobleem en een oorlogstrauma.
Perfectie hoef je natuurlijk niet na te streven. Het is genoeg dat jij dealt met jouw bagage. Pas als je dat verleden echt kan loslaten, kun je zorgen dat dat geen effect heeft op je moederschap en dat je niet een nieuw probleem doorgeeft aan je kinderen. Het gaat er niet om dat die bagage weg moet: die heeft je gevormd tot wie je bent. Wel dat je je handelen niet in negatieve zin daardoor laat beïnvloeden, zodat je kinderen er last van hebben.
Ga in therapie!
dinsdag 22 april 2014 om 12:05
quote:verhaalkwijt schreef op 22 april 2014 @ 11:05:
Hoi Fairy1, het is misschien wel een makkelijk oordeel van mij dat ik het anders zou hebben gedaan. Mijn ouders konden niet anders, anders hadden ze dat wel gedaan.. In die zin heb/had ik het ook wel achter me gelaten. Zij zijn wie zij zijn, en dit is er kennelijk gebeurt, vrij berustend. Is dat zo? Hadden zij niets anders kunnen doen waardoor jij niet zo'n belastende jeugd zou hebben gehad?
Hoi Fairy1, het is misschien wel een makkelijk oordeel van mij dat ik het anders zou hebben gedaan. Mijn ouders konden niet anders, anders hadden ze dat wel gedaan.. In die zin heb/had ik het ook wel achter me gelaten. Zij zijn wie zij zijn, en dit is er kennelijk gebeurt, vrij berustend. Is dat zo? Hadden zij niets anders kunnen doen waardoor jij niet zo'n belastende jeugd zou hebben gehad?
Ga in therapie!
dinsdag 22 april 2014 om 12:17
Dank je, Sense en Moni! Acceptatie is inderdaad een belangrijke. Ik ben daar wel mee bezig, maar op een dag als vandaag lukte dat even niet zo goed...
En Dubiootje, je zet me aan het denken. Ik heb inderdaad indirect geholpen om het in stand te houden door te helpen. En mijn moeder heeft inderdaad de verantwoordelijkheid dat zij is gaan drinken.
Zij hadden uiteraard een keuze wat ze konden doen, net als dat ik nu de keuze heb om te dealen met de bagage die er is. Thanx!
Beetje kip ei verhaal: mijn vader keek de andere kant op, hij was er niet echt bij. daardoor werd mijn moeder gedwongen er zelf iets aan te doen. Aan de andere kant was hij er ook niet echt voor haar of mij.
In mijn perceptie heb ik wellicht van mijn vader de zondebok gemaakt, omdat de klik met mijn moeder groter was/is. En door altijd sterk te zijn, lijkt het net alsof ik zelf geen hulp nodig had. Deed ik ook zelf. Wellicht is het nu tijd om niet voor te doen dat ik sterk ben, maar me kwetsbaar op te stellen en dus nogmaals te dealen met de bagage. Ik weet namelijk nu de feiten wel, maar het echte voelen hoe het is gegaan is misschien nog wat minder aan bod gekomen.
En Dubiootje, je zet me aan het denken. Ik heb inderdaad indirect geholpen om het in stand te houden door te helpen. En mijn moeder heeft inderdaad de verantwoordelijkheid dat zij is gaan drinken.
Zij hadden uiteraard een keuze wat ze konden doen, net als dat ik nu de keuze heb om te dealen met de bagage die er is. Thanx!
Beetje kip ei verhaal: mijn vader keek de andere kant op, hij was er niet echt bij. daardoor werd mijn moeder gedwongen er zelf iets aan te doen. Aan de andere kant was hij er ook niet echt voor haar of mij.
In mijn perceptie heb ik wellicht van mijn vader de zondebok gemaakt, omdat de klik met mijn moeder groter was/is. En door altijd sterk te zijn, lijkt het net alsof ik zelf geen hulp nodig had. Deed ik ook zelf. Wellicht is het nu tijd om niet voor te doen dat ik sterk ben, maar me kwetsbaar op te stellen en dus nogmaals te dealen met de bagage. Ik weet namelijk nu de feiten wel, maar het echte voelen hoe het is gegaan is misschien nog wat minder aan bod gekomen.
dinsdag 22 april 2014 om 13:19
Ik zie juist heel veel acceptatie in je postings. Ten opzichte van je ouders, wel te verstaan. Je bent wat harder tegenover jezelf, volgens mij, terwijl jij het kind in het verhaal was.
Wat ik mis, is de boosheid. Zelfs een welwillende smiley als je schrijft dat ze niet anders konden. Feit is dat je ouders een heleboel dingen anders hadden kunnen doen waardoor jij wel een leuke jeugd had kunnen hebben. Het is hun eigen keuze geweest dat niet te doen. Jij was een kind en jij mocht de rommel opruimen en de last dragen? Terwijl zij, als volwassenen die voor een kind hadden gekozen, hun verantwoordelijkheid voor hun eigen leven niet eens namen, laat staan de verantwoordelijkheid voor jou? Ben je daar niet razend over?
Wat ik mis, is de boosheid. Zelfs een welwillende smiley als je schrijft dat ze niet anders konden. Feit is dat je ouders een heleboel dingen anders hadden kunnen doen waardoor jij wel een leuke jeugd had kunnen hebben. Het is hun eigen keuze geweest dat niet te doen. Jij was een kind en jij mocht de rommel opruimen en de last dragen? Terwijl zij, als volwassenen die voor een kind hadden gekozen, hun verantwoordelijkheid voor hun eigen leven niet eens namen, laat staan de verantwoordelijkheid voor jou? Ben je daar niet razend over?
Ga in therapie!
dinsdag 22 april 2014 om 13:23
dinsdag 22 april 2014 om 13:32
Acceptatie is het aller belangrijkste, en dan niet zozeer je moeder accepteren (of in jou geval de houding van je vader.. Daarin ben ik het eens met Dubiootje, je focussed teveel op je vader, terwijl die focus/boosheid naar je moeder zou moeten gaan)
Je moet jezelf accepteren. Leren inzien wie jij bent, wat jij kunt, en dat je af en toe mindere dagen hebt is niet meer dan normaal.. Ik heb zat van die dagen, de kunst is echter wel om het bij 'dagen' te houden en het niet je leven te laten beheersen.
Ik voel soms ook boosheid naar mensen om me heen, waarom hebben ze destijds niet ingegrepen, waarom hebben ze ons aan ons lot over gelaten.
Echter weet ik dat nu goed los te laten, ik weet dat niet iedereen daar zomaar iets mee kan. En zo makkelijk als ik het hier neerzet, zo makkelijk is het zeker allemaal niet gegaan.
Je moet jezelf accepteren. Leren inzien wie jij bent, wat jij kunt, en dat je af en toe mindere dagen hebt is niet meer dan normaal.. Ik heb zat van die dagen, de kunst is echter wel om het bij 'dagen' te houden en het niet je leven te laten beheersen.
Ik voel soms ook boosheid naar mensen om me heen, waarom hebben ze destijds niet ingegrepen, waarom hebben ze ons aan ons lot over gelaten.
Echter weet ik dat nu goed los te laten, ik weet dat niet iedereen daar zomaar iets mee kan. En zo makkelijk als ik het hier neerzet, zo makkelijk is het zeker allemaal niet gegaan.
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
dinsdag 22 april 2014 om 13:42
Wat een verhaal. Helaas kan ik me goed inleven in wat je hebt doorstaan. Ik vind het erg knap dat je dit deelt en je leven ondanks alles toch oppakt op je eigen manier. Het zal altijd een moeilijk stuk in je leven blijven en of de boosheid ooit weggaat weet ik niet. Het zal met de tijd wel steeds meer op de achtergrond gaan staan.
Acceptatie (zoals ik hierboven al een paar keer voorbij zag komen) is een belangrijk onderdeel van het loslaten en het verder gaan. Dit stuk behoord tot het verleden, je kan er niets meer aan veranderen, maar de toekomst heb je wel zelf in de hand. Ik snap dat je getekend bent door alles wat je hebt meegemaakt. Je toekomst zal niet zo vanzelfsprekend zijn als die van iemand die uit een normaal gezin komt. En ik snap heel erg goed dat je helemaal geen zin meer in het huishouden hebt. Waarschijnlijk heb je niet anders gedaan als kind. Je zal doodop zijn. Zelf heb ik al jaren het gevoel dat ik nodig met pensioen moet ook al ben ik pas 27.
Sinds een paar maanden heb ik eindelijk wat rust in mijn leven. Nu pas is er ruimte om alles te verwerken. Ik ben er van overtuigd dat als je het genoeg tijd geeft, dat je alsnog heel veel moois uit het leven kan halen. Je hebt een heel goed voorbeeld van hoe het niet moet.
Ben je bekend met de term KOPP kinderen? Jouw situatie doet me er erg aan denken.
Veel sterkte met het doorstaan van de boosheid en alle andere emoties die erbij komen kijken. Van je af schrijven kan goed doen!
Liefs!
Acceptatie (zoals ik hierboven al een paar keer voorbij zag komen) is een belangrijk onderdeel van het loslaten en het verder gaan. Dit stuk behoord tot het verleden, je kan er niets meer aan veranderen, maar de toekomst heb je wel zelf in de hand. Ik snap dat je getekend bent door alles wat je hebt meegemaakt. Je toekomst zal niet zo vanzelfsprekend zijn als die van iemand die uit een normaal gezin komt. En ik snap heel erg goed dat je helemaal geen zin meer in het huishouden hebt. Waarschijnlijk heb je niet anders gedaan als kind. Je zal doodop zijn. Zelf heb ik al jaren het gevoel dat ik nodig met pensioen moet ook al ben ik pas 27.
Sinds een paar maanden heb ik eindelijk wat rust in mijn leven. Nu pas is er ruimte om alles te verwerken. Ik ben er van overtuigd dat als je het genoeg tijd geeft, dat je alsnog heel veel moois uit het leven kan halen. Je hebt een heel goed voorbeeld van hoe het niet moet.
Ben je bekend met de term KOPP kinderen? Jouw situatie doet me er erg aan denken.
Veel sterkte met het doorstaan van de boosheid en alle andere emoties die erbij komen kijken. Van je af schrijven kan goed doen!
Liefs!
dinsdag 22 april 2014 om 14:55
Hoi Dubiootje, ik denk dat ik heel veel boosheid meer intern heb botgevierd. Soort van boos op mezelf zijn in plaats van op de situatie. Nog steeds proberen iedereen te sparen. En dit weekend/vanochtend voelde ik voor het eerst echt die boosheid op hen en de situatie. Als ik het naar nu zou vertalen: ik kan me niet voorstellen dat ik al drinkend en mijn vriend met allerlei trauma's denken: laten we aan kinderen beginnen, leuk! Bizar eigenlijk. Ze proberen nu wel heel lief te zijn, maar 'het leed is al geschied'.
Mijn moeder drinkt niet meer, ze is cold turkey gestopt. Zonder instanties, gewoon zelf. Ik vond het lastig dat er verder niemand bij betrokken was. Alles werd telkens in de doofpot gestopt. Ik heb het pas jaren nadat ze gestopt was, echt durven delen met mensen.
Thanx, Moni!
Je stukje verduidelijkt het, Sensi. Mezelf accepteren is iets wat met horten en stoten steeds beter gaat, hier draait het om. Ruimte geven aan wie ik ben, wat ik voel, en dat dat oké is.
@korenwolf: het gaat over de tweede wereldoorlog, die mijn vader als klein jongetje heeft meegemaakt.
Ooh-la-la, de tranen stroomden over mijn wangen bij het lezen van jouw berichtje. Ik merk dat ik ergens erkenning nodig heb, dat wat er vroeger is gebeurd niet niks was en invloed heeft gehad op mijn persoon. Heel erg herkenbaar wat je schrijft, en helaas dat jij dit ook vergelijkbaar hebt ervaren.. Ik denk ook dat veel emoties hierover wel blijven, maar dat het ervan afhangt hoe ermee om te gaan.
Daarnaast vraag ik me af of het nou slim is om dit met mijn ouders te bespreken, of dat het slimmer is om met een therapeut eea te bespreken. Hoe kan ik die boosheid een plek geven? Dat vroeg ik me na jullie reacties af.
Mijn moeder drinkt niet meer, ze is cold turkey gestopt. Zonder instanties, gewoon zelf. Ik vond het lastig dat er verder niemand bij betrokken was. Alles werd telkens in de doofpot gestopt. Ik heb het pas jaren nadat ze gestopt was, echt durven delen met mensen.
Thanx, Moni!
Je stukje verduidelijkt het, Sensi. Mezelf accepteren is iets wat met horten en stoten steeds beter gaat, hier draait het om. Ruimte geven aan wie ik ben, wat ik voel, en dat dat oké is.
@korenwolf: het gaat over de tweede wereldoorlog, die mijn vader als klein jongetje heeft meegemaakt.
Ooh-la-la, de tranen stroomden over mijn wangen bij het lezen van jouw berichtje. Ik merk dat ik ergens erkenning nodig heb, dat wat er vroeger is gebeurd niet niks was en invloed heeft gehad op mijn persoon. Heel erg herkenbaar wat je schrijft, en helaas dat jij dit ook vergelijkbaar hebt ervaren.. Ik denk ook dat veel emoties hierover wel blijven, maar dat het ervan afhangt hoe ermee om te gaan.
Daarnaast vraag ik me af of het nou slim is om dit met mijn ouders te bespreken, of dat het slimmer is om met een therapeut eea te bespreken. Hoe kan ik die boosheid een plek geven? Dat vroeg ik me na jullie reacties af.
dinsdag 22 april 2014 om 15:08
Herkenning en een lotgenoot hebben is heel belangrijk. Hoe jong of oud je ook bent, je kunt je verhaal kwijt aan iemand die ook ervaren heeft hoe het is om in een gezin op te groeien dat niet goed functioneert. Soms hoef je maar 1 woord te zeggen en je begrijpt elkaar. Veel mensen kunnen alleen maar indenken hoe het voor jou moest zijn, maar zullen er nooit echt bij kunnen met hun hoofd.
Of het verstandig is om het met je ouders te bespreken weet ik niet. In mijn geval zijn mijn ouders niet helder en heeft het geen zin om het erover te hebben. Daarnaast ben ik bang dat ik allemaal emotionele en moeilijke dingen voor mezelf naar boven haal en weer een aantal weken van slag ben terwijl zij zelf niks doorhebben. Maar het is natuurlijk per situatie verschillend.
Ik wil er niet te veel over kwijt op een openbaar forum... Ik heb veel therapieën achter de rug (zelfs maandenlang intern) en het heeft me erg geholpen. Toch zal het altijd blijven steken en ben ik nog elke dag bezig om mijn eigen draai te vinden. Nu pas kom ik aan mezelf toe. Al die jaren heb ik voor mijn ouders gezorgd en heb ik mezelf niet kunnen ontwikkelen of kunnen doen wat ik leuk vind.
Ik heb mijn ouders losgelaten en het voelt alsof ik gefaald heb als ouder. Ik voel me nog steeds verantwoordelijk ook al had ik dat nooit moeten zijn voor ze. Ik heb vaak het gevoel dat ik mijn jeugd heb gemist en te vroeg volwassen ben geworden. Nu is het mijn tijd, al word ik nog vaak herinnerd aan 'vroeger' door de alledaagse dingen die ik om me heen zie
Of het verstandig is om het met je ouders te bespreken weet ik niet. In mijn geval zijn mijn ouders niet helder en heeft het geen zin om het erover te hebben. Daarnaast ben ik bang dat ik allemaal emotionele en moeilijke dingen voor mezelf naar boven haal en weer een aantal weken van slag ben terwijl zij zelf niks doorhebben. Maar het is natuurlijk per situatie verschillend.
Ik wil er niet te veel over kwijt op een openbaar forum... Ik heb veel therapieën achter de rug (zelfs maandenlang intern) en het heeft me erg geholpen. Toch zal het altijd blijven steken en ben ik nog elke dag bezig om mijn eigen draai te vinden. Nu pas kom ik aan mezelf toe. Al die jaren heb ik voor mijn ouders gezorgd en heb ik mezelf niet kunnen ontwikkelen of kunnen doen wat ik leuk vind.
Ik heb mijn ouders losgelaten en het voelt alsof ik gefaald heb als ouder. Ik voel me nog steeds verantwoordelijk ook al had ik dat nooit moeten zijn voor ze. Ik heb vaak het gevoel dat ik mijn jeugd heb gemist en te vroeg volwassen ben geworden. Nu is het mijn tijd, al word ik nog vaak herinnerd aan 'vroeger' door de alledaagse dingen die ik om me heen zie
dinsdag 22 april 2014 om 15:16
Een hele dikke knuffel voor jou, Ooh-la-la! Wat dapper hoe je alles te lijf bent gegaan. Fijn dat je iets hebt gehad aan de therapie die je hebt gevolgd, en is inderdaad elke dag weer een uitdaging.
Wederom erg herkenbaar wat je schrijft, ook dat de rollen omgedraaid zijn, en het voelt alsof je faalt als je hen loslaat. Ik merk wel dat ik dat loslaten momenteel erg nodig heb. Ik wil hen niet vaak zien.
Dat van die lotgenoten kan ik me ook voorstellen dat het fijn is, ik merk het nu ook al. Mensen om mij heen hebben meestal dit niet mee gemaakt, en dat voelt soms wat eenzaam. Uiteraard kan niemand helemaal begrijpen hoe ik me voel, maar het is wel fijn als het dichtbij komt. En andersom, om het verhaal van iemand anders te horen.
Wederom erg herkenbaar wat je schrijft, ook dat de rollen omgedraaid zijn, en het voelt alsof je faalt als je hen loslaat. Ik merk wel dat ik dat loslaten momenteel erg nodig heb. Ik wil hen niet vaak zien.
Dat van die lotgenoten kan ik me ook voorstellen dat het fijn is, ik merk het nu ook al. Mensen om mij heen hebben meestal dit niet mee gemaakt, en dat voelt soms wat eenzaam. Uiteraard kan niemand helemaal begrijpen hoe ik me voel, maar het is wel fijn als het dichtbij komt. En andersom, om het verhaal van iemand anders te horen.