Psyche
alle pijlers
Existentiele crisis
maandag 13 juni 2011 om 01:20
Hey mensen, bedankt voor het lezen.
Eigenlijk kom ik niks te kort. Ik ben 21 jaar oud, studeer, heb een handjevol vrienden, ben gezond en kan rondkomen. Al met al prima.
Toch denk ik constant ''is dit het nou?" Ik heb dit in relaties, vriendschappen, hobbies, sport, studie etc. Het beheerst alle facetten van m'n leven. Ik ben ergens mee bezig en denk opeens: "waarom doe ik dit eigenlijk?" Alles lijkt zinloos.
Goed, ik volg een studie. En dan? Dan ga ik daarna werken, dan krijg ik kinderen, ik ga misschien nog een beetje reizen, beetje soulsearching, kinderen gaan het huis uit, ik wordt ouder, en uiteindelijk ga ik dood. De volgorde kan veranderen. Misschien krijg ik geen kinderen of fancy baan. Misschien ga ik buiten Nederland wonen. In ieder geval, je doet dingen en dan ga je dood.
Het klinkt me allemaal zo nutteloos in de oren. Is dit het nou? Bestaat het leven echt alleen uit 'bestaan' en afleidingen zoals werken, kinderen en reizen?
Als dit "het is" hoeft het van mij namelijk niet zo. En dat is wat me zorgen baart. Is dit voor IEMAND herkenbaar?
Eigenlijk kom ik niks te kort. Ik ben 21 jaar oud, studeer, heb een handjevol vrienden, ben gezond en kan rondkomen. Al met al prima.
Toch denk ik constant ''is dit het nou?" Ik heb dit in relaties, vriendschappen, hobbies, sport, studie etc. Het beheerst alle facetten van m'n leven. Ik ben ergens mee bezig en denk opeens: "waarom doe ik dit eigenlijk?" Alles lijkt zinloos.
Goed, ik volg een studie. En dan? Dan ga ik daarna werken, dan krijg ik kinderen, ik ga misschien nog een beetje reizen, beetje soulsearching, kinderen gaan het huis uit, ik wordt ouder, en uiteindelijk ga ik dood. De volgorde kan veranderen. Misschien krijg ik geen kinderen of fancy baan. Misschien ga ik buiten Nederland wonen. In ieder geval, je doet dingen en dan ga je dood.
Het klinkt me allemaal zo nutteloos in de oren. Is dit het nou? Bestaat het leven echt alleen uit 'bestaan' en afleidingen zoals werken, kinderen en reizen?
Als dit "het is" hoeft het van mij namelijk niet zo. En dat is wat me zorgen baart. Is dit voor IEMAND herkenbaar?
maandag 13 juni 2011 om 19:57
TO, ik heb nog niet alle reacties gelezen, maar herken wel wat je zegt. Ook ik denk dit al heel lang zo en steeds veel vaker. Van weinig dingen kan ik echt genieten, natuurlijk doe ik dat weleens, maar ik denk niet zoals het zou 'moeten'. Ik zie mezelf vaak staan en denk dan net als jij: is dit het nou?
Ik ben ruim 10 jaar ouder dan jij en heb mijn weg duidelijk nog niet gevonden, en vraag me ook af of dat nog wel gebeurt.
Ik ben ruim 10 jaar ouder dan jij en heb mijn weg duidelijk nog niet gevonden, en vraag me ook af of dat nog wel gebeurt.
maandag 13 juni 2011 om 20:34
Vind ik niet. Waar ik moe van zou worden is een puber die zich bijv geen vragen stelt over het leven, de zin, zichzelf. Heb je ook. Elke keer een nieuw mobieltje als streven en kort van oordeel en zwart-wit denken. Nou dan heb ik liever iemand die zich wat vragen stelt. Tot op zekere hoogte ( en als het geen geklaag is of leegheid ) is het toch mooi als iemand dat doet ?? En met " oppervlakkig vermaak" is ook niks mis. Heerlijk om even te genieten.
En oja ... Juist omdat " puberale gedoe gaat wel weer over" vind ik pubers wel wat hebben door de openheid en juist dit " gedoe"
Nouja behalve dan als ik er zelfs straks drie tegelijk erin heb
En oja ... Juist omdat " puberale gedoe gaat wel weer over" vind ik pubers wel wat hebben door de openheid en juist dit " gedoe"
Nouja behalve dan als ik er zelfs straks drie tegelijk erin heb
maandag 13 juni 2011 om 23:59
He TO,
Herkenbaar. Het gevoel dat je wat dingen doet en dan doodgaat. Ik ben nu in de 30 en ben er VOOR MIJZELF (dat is voor iedereen weer anders denk ik) achter dat dat soort gedachten depressie heten, of depressiefmakend zijn. 1 van de 2. Ook daar kom ik niet achter, net zo min als achter de zin van mijn leven. Ik weet wel dat ik van een caroussel van dit soort gedachten in 2005 zwaar depressief was. Ik had het gevoel, mijn menselijk brein is te klein voor dit soort vragen, en toch waren ze er. Ik liep ermee vast. En dat is het gevaar hiermee, denk ik. Maar zingevingsvragen hebben heel veel mensen, en het is ook interessant daarover na te denken. Maar er schuilt dus een klein addertje onder het gras, namelijk dat als je geen "zin" vindt, je concludeert dat die er niet is = levensvreugde-killer number 1.
Maar ik weet dus dat die vragen onbeantwoord gaan blijven. Voor ieder van ons. Maar maakt het feit dat er geen antwoorden zijn, dat je deze niet kunt vormgeven? Ik ben benieuwd hoe jij daarover denkt? Ben je depressief/zie je je leven door dat soort gedachten als nutteloos? Misschien heb je hier al veel over geschreven, maar heb niet het hele topic doorgelezen, beetje laat al!
Ik wens je in ieder geval veel sterkte. En bedenk dat al die miljarden stofjes op aarde, die 'mensen' heten, door een ander stofje dat mens heet wordt lief gehad. Je vrienden, familie, je geliefde. Jij bent in iemands heelal een blijmakend lichtje, elke dag opnieuw. Dat maakt het leven al de moeite waard toch?
Liefs Misia
Herkenbaar. Het gevoel dat je wat dingen doet en dan doodgaat. Ik ben nu in de 30 en ben er VOOR MIJZELF (dat is voor iedereen weer anders denk ik) achter dat dat soort gedachten depressie heten, of depressiefmakend zijn. 1 van de 2. Ook daar kom ik niet achter, net zo min als achter de zin van mijn leven. Ik weet wel dat ik van een caroussel van dit soort gedachten in 2005 zwaar depressief was. Ik had het gevoel, mijn menselijk brein is te klein voor dit soort vragen, en toch waren ze er. Ik liep ermee vast. En dat is het gevaar hiermee, denk ik. Maar zingevingsvragen hebben heel veel mensen, en het is ook interessant daarover na te denken. Maar er schuilt dus een klein addertje onder het gras, namelijk dat als je geen "zin" vindt, je concludeert dat die er niet is = levensvreugde-killer number 1.
Maar ik weet dus dat die vragen onbeantwoord gaan blijven. Voor ieder van ons. Maar maakt het feit dat er geen antwoorden zijn, dat je deze niet kunt vormgeven? Ik ben benieuwd hoe jij daarover denkt? Ben je depressief/zie je je leven door dat soort gedachten als nutteloos? Misschien heb je hier al veel over geschreven, maar heb niet het hele topic doorgelezen, beetje laat al!
Ik wens je in ieder geval veel sterkte. En bedenk dat al die miljarden stofjes op aarde, die 'mensen' heten, door een ander stofje dat mens heet wordt lief gehad. Je vrienden, familie, je geliefde. Jij bent in iemands heelal een blijmakend lichtje, elke dag opnieuw. Dat maakt het leven al de moeite waard toch?
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
