Psyche
alle pijlers
Geen zin meer..
dinsdag 18 mei 2010 om 21:12
Voor de duidelijkheid dit is geen zelfmoordaankondiging en heb ook absoluut geen plannen in die richting, maar
Ik heb totaal geen zin (meer) in het leven. Meer staat tussen haakjes omdat ik de afgelopen 18? (kan niet helemaal plaatsen, ben nu 30) jaar niet leven als prima optie heb gezien. Ik heb een aantal periodes gehad dat ik wel over dacht om er uit te stappen en periodes dat dat het eigenlijk wel prima gaat, maar toch nog steeds het gevoel dat het niet zo hoeft aanwezig is.
Hoewel ik oprecht van mensen houdt en ook wel echt plezier kan hebben zie ik de waarde van het leven niet in. Als het morgen afgelopen is, vind ik dat meer dan prima.
Zijn er mensen die dit herkennen? Ik wil er graag met anderen over praten, maar het komt al gauw zo eng over ( mensen zijn bang dat je jezelf iets gaat aandoen). Op het psyche-forum zijn heel veel dames sie het heel erg niet makkelijk hebben ( gehad), maar hoe ellendig de verhalen ook zijn, ik proef toch vaak een soort "glad to be alive" gevoel. Wat natuurlijk heel positief is. Alleen voel ik dat niet zo.
Beetje warrig verhaal. sorry daarvoor.
Ik heb totaal geen zin (meer) in het leven. Meer staat tussen haakjes omdat ik de afgelopen 18? (kan niet helemaal plaatsen, ben nu 30) jaar niet leven als prima optie heb gezien. Ik heb een aantal periodes gehad dat ik wel over dacht om er uit te stappen en periodes dat dat het eigenlijk wel prima gaat, maar toch nog steeds het gevoel dat het niet zo hoeft aanwezig is.
Hoewel ik oprecht van mensen houdt en ook wel echt plezier kan hebben zie ik de waarde van het leven niet in. Als het morgen afgelopen is, vind ik dat meer dan prima.
Zijn er mensen die dit herkennen? Ik wil er graag met anderen over praten, maar het komt al gauw zo eng over ( mensen zijn bang dat je jezelf iets gaat aandoen). Op het psyche-forum zijn heel veel dames sie het heel erg niet makkelijk hebben ( gehad), maar hoe ellendig de verhalen ook zijn, ik proef toch vaak een soort "glad to be alive" gevoel. Wat natuurlijk heel positief is. Alleen voel ik dat niet zo.
Beetje warrig verhaal. sorry daarvoor.
zondag 30 mei 2010 om 16:01
[quote]PoisenIvy schreef op 20 mei 2010 @ 01:16:
ik ben gewoon zo moe en ik heb geen eigenlijk geen zin meer om te verzetten tegen.alles.
Misschien moet je daar dan eens mee ophouden. Je moet je niet verzetten tegen alles. Het klinkt mij in ieder geval niet gezond in de oren. Zou daar iets in zitten? (heb niet verder gelezen dus misschien is dit al aan bod gekomen, dan excuses)
ik ben gewoon zo moe en ik heb geen eigenlijk geen zin meer om te verzetten tegen.alles.
Misschien moet je daar dan eens mee ophouden. Je moet je niet verzetten tegen alles. Het klinkt mij in ieder geval niet gezond in de oren. Zou daar iets in zitten? (heb niet verder gelezen dus misschien is dit al aan bod gekomen, dan excuses)
zondag 30 mei 2010 om 16:39
quote:janta86 schreef op 26 mei 2010 @ 22:03:
[...]
Ik ben het helemaal met je eens. Ik kan ook echt genieten van de kleine dingen in het leven. Een avondje met m'n vriend in de tuin rosé drinken is voor mij echt rijkdom!
En natuurlijk heb ik ook wel eens dagen dat ik mezelf niet happy voel, maar daarom kan ik juist genieten van de geluksmomentjes in m'n leven.
Zoek voor jezelf eens uit waar jij blij van wordt. Chocola? leuke film? Terrasje pakken?
Carpe diem!
Ik heb zo maar het idee dat er voor de meiden in dit topic wel wat meer nodig is dan een wijntje of een stukje chocola, sjongejonge, zeg.
Blijf me soms verbazen over de naiviteit van mensen als het om psychische klachten gaat. Ach, geluk is met de dommen zullen we maar denken.
Ik wil iedereen veel sterkte wensen, vind het zelf een ( te) heftig topic aangezien ik de gevoelens niet herken.
Wel wil ik nog even reageren op iemand die schreef dat ze de indruk had dat veel mensen nooit nadenken over dit soort onderwerpen: Ik denk als je een zekere mate van geluk en tevredenheid ervaart, dat dit soort gedachtes simpelweg niet in je opkomen. Ik denk dat voor de meeste mensen de gedachte dat dit alles 'eindig' is, soms juist een vervelende/ moeilijk voor te stellen gedachte is. Voor mij in ieder geval wel.
[...]
Ik ben het helemaal met je eens. Ik kan ook echt genieten van de kleine dingen in het leven. Een avondje met m'n vriend in de tuin rosé drinken is voor mij echt rijkdom!
En natuurlijk heb ik ook wel eens dagen dat ik mezelf niet happy voel, maar daarom kan ik juist genieten van de geluksmomentjes in m'n leven.
Zoek voor jezelf eens uit waar jij blij van wordt. Chocola? leuke film? Terrasje pakken?
Carpe diem!
Ik heb zo maar het idee dat er voor de meiden in dit topic wel wat meer nodig is dan een wijntje of een stukje chocola, sjongejonge, zeg.
Blijf me soms verbazen over de naiviteit van mensen als het om psychische klachten gaat. Ach, geluk is met de dommen zullen we maar denken.
Ik wil iedereen veel sterkte wensen, vind het zelf een ( te) heftig topic aangezien ik de gevoelens niet herken.
Wel wil ik nog even reageren op iemand die schreef dat ze de indruk had dat veel mensen nooit nadenken over dit soort onderwerpen: Ik denk als je een zekere mate van geluk en tevredenheid ervaart, dat dit soort gedachtes simpelweg niet in je opkomen. Ik denk dat voor de meeste mensen de gedachte dat dit alles 'eindig' is, soms juist een vervelende/ moeilijk voor te stellen gedachte is. Voor mij in ieder geval wel.
zondag 30 mei 2010 om 16:39
Ook ik herken het.
Elke dag voelt voor mij als een marteling. De eenzaamheid en leegte die ik voel is gewoon bijna niet meer te dragen. Elke dag huilen om van alles en nog wat.
Ik slik al een tijd ad, en waar het in het begin redelijk hielp, lijkt het nu helemaal niets meer te doen. Ik ben ook naar een psycholoog geweest, maar daar ben ik niks mee opgeschoten.
Elke dag denk ik er wel aan om er uit te stappen, maar ik durf het niet.
En net als wat Brummetje zegt, ik ben er ook nog niet uit of ik wel een behandeling zou willen krijgen als ik een ongeneeslijke ziekte zou krijgen. Maar ik ben bijna zeker van niet.
Als ik eenmaal dood ben, wil ik ook helemaal niet meer terugkomen (in een ander leven oid). Gewoon na mijn dood nooit meer bestaan....
I
Elke dag voelt voor mij als een marteling. De eenzaamheid en leegte die ik voel is gewoon bijna niet meer te dragen. Elke dag huilen om van alles en nog wat.
Ik slik al een tijd ad, en waar het in het begin redelijk hielp, lijkt het nu helemaal niets meer te doen. Ik ben ook naar een psycholoog geweest, maar daar ben ik niks mee opgeschoten.
Elke dag denk ik er wel aan om er uit te stappen, maar ik durf het niet.
En net als wat Brummetje zegt, ik ben er ook nog niet uit of ik wel een behandeling zou willen krijgen als ik een ongeneeslijke ziekte zou krijgen. Maar ik ben bijna zeker van niet.
Als ik eenmaal dood ben, wil ik ook helemaal niet meer terugkomen (in een ander leven oid). Gewoon na mijn dood nooit meer bestaan....
I
Ik heb geen motto.
zondag 30 mei 2010 om 17:00
Nogmaals, zo fijn herkenbaar dit allemaal!
Ik zie mezelf ook echt als mislukking. Qua uiterlijk dan niet echt, maar wel qua persoonlijkheid en gedrag, en de dingen die ik (niet) bereikt heb en (zoals ik het nu zie) nooit zal bereiken.
Het is jammer, want ik was altijd een getalenteerd kind, schrijven, muziek maken. Ook al niet echt vrolijk, maar nog niet zoveel aan de hand.
Vanaf dat ik m'n Havo-diploma haalde ging het eigenlijk mis. Mijn 'niet meer willen leven'-gevoel komt heel erg voort uit het feit dat ik gewoon geen toekomst voor mezelf zie. Ik wil gewoon niks. Ik vind niks leuk, ik vind het leven zwaar, de meeste mensen vervelend, en naarmate je ouder wordt ga je alleen maar meer dierbaren verliezen, en stapelen de nare dingen zich op.
Zoals sommigen hier zeiden; geniet van de kleine dingen, een glaasje rose in de zon, enz, en dat doe ik ook heus wel, maar dat zorgt nog niet voor een algeheel tevreden gevoel!
Ik ben heus niet 24/7 zwaar depressief, en kan ook heus plezier hebben in sommige dingen en met sommige mensen, maar toch, ook al voel ik me op zulke momenten niet wanhopig slecht, het zou toch niet meer hoeven voor me. Ik voel me, even dramatisch gezegd, 'gevangen in het leven'. Je bent geboren, je móet wel, maar ik wil het helemaal niet! En inderdaad, als je dan eens verzucht dat het niet meer hoeft of dat het leven maar een kutte boel is, hoef je echt nooit op begrip te rekenen. Ik denk dan vaak, ben ik nou echt de enige die ziet hoe klote het allemaal is, en dat het eigenlijk alleen maar erger wordt?
Nou ja, lang warrig verhaal, in ieder geval fijn dat ik hier op begrip kan rekenen.
edit: en dan heb ik nog niet eens iets echt ergs meegemaakt. Ik schaam me dus eigenlijk best wel dat ik tóch deze gedachten heb, maarja, het is nou eenmaal zo.
En diep respect voor mensen die echt traumatische en vreselijke dingen meemaken en toch nog de kracht en de wil hebben om door te gaan.
Ik zie mezelf ook echt als mislukking. Qua uiterlijk dan niet echt, maar wel qua persoonlijkheid en gedrag, en de dingen die ik (niet) bereikt heb en (zoals ik het nu zie) nooit zal bereiken.
Het is jammer, want ik was altijd een getalenteerd kind, schrijven, muziek maken. Ook al niet echt vrolijk, maar nog niet zoveel aan de hand.
Vanaf dat ik m'n Havo-diploma haalde ging het eigenlijk mis. Mijn 'niet meer willen leven'-gevoel komt heel erg voort uit het feit dat ik gewoon geen toekomst voor mezelf zie. Ik wil gewoon niks. Ik vind niks leuk, ik vind het leven zwaar, de meeste mensen vervelend, en naarmate je ouder wordt ga je alleen maar meer dierbaren verliezen, en stapelen de nare dingen zich op.
Zoals sommigen hier zeiden; geniet van de kleine dingen, een glaasje rose in de zon, enz, en dat doe ik ook heus wel, maar dat zorgt nog niet voor een algeheel tevreden gevoel!
Ik ben heus niet 24/7 zwaar depressief, en kan ook heus plezier hebben in sommige dingen en met sommige mensen, maar toch, ook al voel ik me op zulke momenten niet wanhopig slecht, het zou toch niet meer hoeven voor me. Ik voel me, even dramatisch gezegd, 'gevangen in het leven'. Je bent geboren, je móet wel, maar ik wil het helemaal niet! En inderdaad, als je dan eens verzucht dat het niet meer hoeft of dat het leven maar een kutte boel is, hoef je echt nooit op begrip te rekenen. Ik denk dan vaak, ben ik nou echt de enige die ziet hoe klote het allemaal is, en dat het eigenlijk alleen maar erger wordt?
Nou ja, lang warrig verhaal, in ieder geval fijn dat ik hier op begrip kan rekenen.
edit: en dan heb ik nog niet eens iets echt ergs meegemaakt. Ik schaam me dus eigenlijk best wel dat ik tóch deze gedachten heb, maarja, het is nou eenmaal zo.
En diep respect voor mensen die echt traumatische en vreselijke dingen meemaken en toch nog de kracht en de wil hebben om door te gaan.
zondag 30 mei 2010 om 22:45
miss invincible, ik vind je post helemaal niet naar.
maar wat ik bedoel met het verzetten; ik bedoel het verzetten tegen de depressiviteit, negativiteit en verdriet, doen wat ik moet doen. Uiteindelijk weet ik me altijd wel te redden en prima te handhaven in deze maatschappij, maar het kost me zo verdomd veel moeite. "Je maintiendrai" zou mijn lijspreuk kunnen zijn, als Willem? hem niet eerder had bedacht.
Ik ben moe, uitgestreden. Ik wil mijn bedje inkruipen en er nooit meer uit. overgeven aan de depressie, niet meer werken, denken voelen...alleen nog maar rust.
Toch doet het mij pijn als ik je berichtje lees Mika en verwarrend; is het naar dat het niet is gelukt of blij dat je nog leeft. Op een of andere manier overheerst het laatste. hmmm je bent nu op tv / pinkpop en wauw wat goed, maar dat terzijde. Blijkbaar heb je een dieptepunt bereikt en ik hoop oprecht dat het nu dan ook alleen maar beter gaat, al is het met kleine stapjes.
Ik vraag me af wat het jou doet als je de posts hier leest.
Of is het juist beter om het niet te lezen.
maar wat ik bedoel met het verzetten; ik bedoel het verzetten tegen de depressiviteit, negativiteit en verdriet, doen wat ik moet doen. Uiteindelijk weet ik me altijd wel te redden en prima te handhaven in deze maatschappij, maar het kost me zo verdomd veel moeite. "Je maintiendrai" zou mijn lijspreuk kunnen zijn, als Willem? hem niet eerder had bedacht.
Ik ben moe, uitgestreden. Ik wil mijn bedje inkruipen en er nooit meer uit. overgeven aan de depressie, niet meer werken, denken voelen...alleen nog maar rust.
Toch doet het mij pijn als ik je berichtje lees Mika en verwarrend; is het naar dat het niet is gelukt of blij dat je nog leeft. Op een of andere manier overheerst het laatste. hmmm je bent nu op tv / pinkpop en wauw wat goed, maar dat terzijde. Blijkbaar heb je een dieptepunt bereikt en ik hoop oprecht dat het nu dan ook alleen maar beter gaat, al is het met kleine stapjes.
Ik vraag me af wat het jou doet als je de posts hier leest.
Of is het juist beter om het niet te lezen.
zondag 30 mei 2010 om 22:59
quote:Bertha schreef op 30 mei 2010 @ 16:10:
ik heb mijn bericht weggehaald omdat het in geen verhouding staat tot de mensen die door depressiviteit deze gevoelens heeft.
? ik vind dat je hier mag schrijven wat je wilt, wat het ook is.
Ook als je het compleet onzin vind wat mensen hier schrijven.
Als het wedstijdje zou zijn om wie hier het zieligst is, dan zou ik zeker verliezen. Heb zelf ook geen "klinische depressie" , psychiatrische problematiek als schizofrenie, traumata of enge ziektes.
Ik hoop dat jouw gevoelens niet in verhouding staan. Dat het tijdelijk is en dat er voor jou misschien nu even niet, maar over een tijdje de uitzichtloosheid afneemt of verdwijnt en dat er voor weer een zonnetje gaat schijnen, speciaal voor jou.
ik heb mijn bericht weggehaald omdat het in geen verhouding staat tot de mensen die door depressiviteit deze gevoelens heeft.
? ik vind dat je hier mag schrijven wat je wilt, wat het ook is.
Ook als je het compleet onzin vind wat mensen hier schrijven.
Als het wedstijdje zou zijn om wie hier het zieligst is, dan zou ik zeker verliezen. Heb zelf ook geen "klinische depressie" , psychiatrische problematiek als schizofrenie, traumata of enge ziektes.
Ik hoop dat jouw gevoelens niet in verhouding staan. Dat het tijdelijk is en dat er voor jou misschien nu even niet, maar over een tijdje de uitzichtloosheid afneemt of verdwijnt en dat er voor weer een zonnetje gaat schijnen, speciaal voor jou.
zondag 30 mei 2010 om 23:12
Poisonivy ik vind het fijn om hier te lezen dat er mensen zijn die hetzelfde denken als ik. Dat ik niet de enige ben die zo denkt. Ik doe wel eens van die "botte" uitspraken en dan zijn de mensen altijd geschokt hoe ik over het leven denk. Dus dat mag ik niet meer zeggen dus houd ik mijn mond maar. Ook in de dagbehandeling mag ik niet zulke uitspraken doen voor de tere zieltjes. Ben blij om het hier eens te zeggen. Ik zeg ook weleens, ze hadden mij bij mijn geboorte direkt een stuk touw moeten geven (sarcastisch) en dat valt ook niet goed. En wat dat andere betreft vind ik het jammer dat het niet gelukt is. Maar je moet ook weer oppassen wat je hier schrijft
zondag 30 mei 2010 om 23:56
eh ja dat voel ik ook. opassen wat ik schrijf.Merk ook bij andere posts vaak dat er wel erg expliciet wordt vermeld dat we het toch echt niet een poging ga wagen. Ik doe het vooral omdat ik niet wil dat het topic wordt gesloten. Maar ook mijn vragen naar jou, was ik toch een beetje bang dat het te ver zou gaan. En durf al helemaal niet te vragen wat er dan mis is gegaan is gebeurd....
Die harde grapjes vind ik zelf eigenlijk best wel leuk.
"altijd in de lengte snijden" of als ik op werk het raam openzet, zeggen dat ik ga springen ( is maar paar absoluut -niet-dodelijke-metertjes).
Kan me voorstellen dat je teleurgesteld bent. Nogmaals ik geloof dat dit soort activiteiten niet in een opwelling worden gedaan, maar weloverwogen zijn.
Ik hoop wel dat je je kunt overgeven aan de therapie(en). Je ziet er weinig heil in, maar je hebt ook niks te verliezen toch?
Mika, ik ben er van overtuigd dat het goed is om over dit soort dingen te praten als je daar behoefte aan hebt. . Ik geloof niet dat praten over zelfmoord of dood willen gaan aanzet tot zelfmoord en misschien juist wel mensen helpt om het bespreelbaar te maken.
Die harde grapjes vind ik zelf eigenlijk best wel leuk.
"altijd in de lengte snijden" of als ik op werk het raam openzet, zeggen dat ik ga springen ( is maar paar absoluut -niet-dodelijke-metertjes).
Kan me voorstellen dat je teleurgesteld bent. Nogmaals ik geloof dat dit soort activiteiten niet in een opwelling worden gedaan, maar weloverwogen zijn.
Ik hoop wel dat je je kunt overgeven aan de therapie(en). Je ziet er weinig heil in, maar je hebt ook niks te verliezen toch?
Mika, ik ben er van overtuigd dat het goed is om over dit soort dingen te praten als je daar behoefte aan hebt. . Ik geloof niet dat praten over zelfmoord of dood willen gaan aanzet tot zelfmoord en misschien juist wel mensen helpt om het bespreelbaar te maken.
maandag 31 mei 2010 om 02:01
[quote]PoisenIvy schreef op 30 mei 2010 @ 22:45:
miss invincible, ik vind je post helemaal niet naar.
maar wat ik bedoel met het verzetten; ik bedoel het verzetten tegen de depressiviteit, negativiteit en verdriet, doen wat ik moet doen. Uiteindelijk weet ik me altijd wel te redden en prima te handhaven in deze maatschappij, maar het kost me zo verdomd veel moeite. "Je maintiendrai" zou mijn lijspreuk kunnen zijn, als Willem? hem niet eerder had bedacht.
Ik ben moe, uitgestreden. Ik wil mijn bedje inkruipen en er nooit meer uit. overgeven aan de depressie, niet meer werken, denken voelen...alleen nog maar rust.
beetje laat maar moet je je tegen jouw depressiviteit, negativiteit en verdriet verzetten? Ik zou het leven ook niet de moeite waard vinden als ik me niet mocht/kon voelen zoals ik me voel. Misschien heb je er wel een reden voor PoisenIvy om je zo te voelen? Als je je al niet depressief mag/kan voelen, hoe moet je je dan ooit anders voelen? van mij
miss invincible, ik vind je post helemaal niet naar.
maar wat ik bedoel met het verzetten; ik bedoel het verzetten tegen de depressiviteit, negativiteit en verdriet, doen wat ik moet doen. Uiteindelijk weet ik me altijd wel te redden en prima te handhaven in deze maatschappij, maar het kost me zo verdomd veel moeite. "Je maintiendrai" zou mijn lijspreuk kunnen zijn, als Willem? hem niet eerder had bedacht.
Ik ben moe, uitgestreden. Ik wil mijn bedje inkruipen en er nooit meer uit. overgeven aan de depressie, niet meer werken, denken voelen...alleen nog maar rust.
beetje laat maar moet je je tegen jouw depressiviteit, negativiteit en verdriet verzetten? Ik zou het leven ook niet de moeite waard vinden als ik me niet mocht/kon voelen zoals ik me voel. Misschien heb je er wel een reden voor PoisenIvy om je zo te voelen? Als je je al niet depressief mag/kan voelen, hoe moet je je dan ooit anders voelen? van mij
maandag 31 mei 2010 om 20:37
quote:PoisenIvy schreef op 30 mei 2010 @ 22:59:
[...]
? ik vind dat je hier mag schrijven wat je wilt, wat het ook is.
Ook als je het compleet onzin vind wat mensen hier schrijven.
.
om misverstanden te voorkomen, ik vind het echt niet compleet onzin wat mensen hier schrijven. Hoe zou ik ooit iemands gevoelens compleet onzin kunnen vinden. Het is wat iemand voelt
En voor de rest, bedankt voor je liever woorden PoisenIvy, ik wens jou hetzelfde toe.
[...]
? ik vind dat je hier mag schrijven wat je wilt, wat het ook is.
Ook als je het compleet onzin vind wat mensen hier schrijven.
.
om misverstanden te voorkomen, ik vind het echt niet compleet onzin wat mensen hier schrijven. Hoe zou ik ooit iemands gevoelens compleet onzin kunnen vinden. Het is wat iemand voelt
En voor de rest, bedankt voor je liever woorden PoisenIvy, ik wens jou hetzelfde toe.
dinsdag 24 augustus 2010 om 06:22
dinsdag 24 augustus 2010 om 08:40
Ik herken me hier ook absoluut in. Vrij regelmatig denk ik 'het hoeft niet meer van mij'. Was er maar een 'reset' knopje. Even overnieuw beginnen. Schone lei...
Als ik weet dat ik later op de dag een lange rit moet maken dan hoop ik dat ik door een ongeluk overlijd.
Als ik voor de slagbomen sta van een treinovergang dan vraag ik me altijd af hoe snel het afgelopen kan zijn als ik ervoor ga staan...(alleen wil ik niet zo'n machinist een trauma geven)...
Als ik ga slapen dan 'wens' ik dat ik niet meer wakker word.
Als ik een kramp in mijn borst heb, hoop ik dat ik een hartaanval krijg en overlijd.
Als ik hoofdpijn heb, hoop ik dat ik een dodelijke beroerte krijg.
Ik kan zo nog wel even doorgaan....
Iemand zei ooit tegen me: je kunt beter af en toe een tegenvaller hebben, dan af en toe een meevaller. Bij mij is het dus heel af en toe een meevaller en bijna allemaal tegenvallers. Moeilijk om dan positief te blijven.
Vroeger kon ik dat nog wel, maar er gebeuren steeds dingen...grote dingen...dingen die je als mens veranderen...dat kun je niet negeren en dat gaat niet zomaar over.
Zucht
Als ik weet dat ik later op de dag een lange rit moet maken dan hoop ik dat ik door een ongeluk overlijd.
Als ik voor de slagbomen sta van een treinovergang dan vraag ik me altijd af hoe snel het afgelopen kan zijn als ik ervoor ga staan...(alleen wil ik niet zo'n machinist een trauma geven)...
Als ik ga slapen dan 'wens' ik dat ik niet meer wakker word.
Als ik een kramp in mijn borst heb, hoop ik dat ik een hartaanval krijg en overlijd.
Als ik hoofdpijn heb, hoop ik dat ik een dodelijke beroerte krijg.
Ik kan zo nog wel even doorgaan....
Iemand zei ooit tegen me: je kunt beter af en toe een tegenvaller hebben, dan af en toe een meevaller. Bij mij is het dus heel af en toe een meevaller en bijna allemaal tegenvallers. Moeilijk om dan positief te blijven.
Vroeger kon ik dat nog wel, maar er gebeuren steeds dingen...grote dingen...dingen die je als mens veranderen...dat kun je niet negeren en dat gaat niet zomaar over.
Zucht
dinsdag 24 augustus 2010 om 14:12
dinsdag 24 augustus 2010 om 19:31
quote:PinkyPeet schreef op 24 augustus 2010 @ 08:40:
Ik herken me hier ook absoluut in. Vrij regelmatig denk ik 'het hoeft niet meer van mij'. Was er maar een 'reset' knopje. Even overnieuw beginnen. Schone lei...
Als ik weet dat ik later op de dag een lange rit moet maken dan hoop ik dat ik door een ongeluk overlijd.
Als ik voor de slagbomen sta van een treinovergang dan vraag ik me altijd af hoe snel het afgelopen kan zijn als ik ervoor ga staan...(alleen wil ik niet zo'n machinist een trauma geven)...
Als ik ga slapen dan 'wens' ik dat ik niet meer wakker word.
Als ik een kramp in mijn borst heb, hoop ik dat ik een hartaanval krijg en overlijd.
Als ik hoofdpijn heb, hoop ik dat ik een dodelijke beroerte krijg.
Ik kan zo nog wel even doorgaan....
Iemand zei ooit tegen me: je kunt beter af en toe een tegenvaller hebben, dan af en toe een meevaller. Bij mij is het dus heel af en toe een meevaller en bijna allemaal tegenvallers. Moeilijk om dan positief te blijven.
Vroeger kon ik dat nog wel, maar er gebeuren steeds dingen...grote dingen...dingen die je als mens veranderen...dat kun je niet negeren en dat gaat niet zomaar over.
Zucht
Djeez, dit vind ik echt om te janken erg zo'n verhaal. Ik vraag me dan ook af wat er zo kut aan je leven is dat je steeds maar weer de dood wenst. Ik kan er echt niet met mijn pet bij bij dit soort gevoelens.
Als je dan zo verschrikkelijk graag dood wilt, waarom leef je dan nog? Ik bedoel daarmee, iets in het leven moet je toch aanspreken. Wat is dat dan?
Ik herken me hier ook absoluut in. Vrij regelmatig denk ik 'het hoeft niet meer van mij'. Was er maar een 'reset' knopje. Even overnieuw beginnen. Schone lei...
Als ik weet dat ik later op de dag een lange rit moet maken dan hoop ik dat ik door een ongeluk overlijd.
Als ik voor de slagbomen sta van een treinovergang dan vraag ik me altijd af hoe snel het afgelopen kan zijn als ik ervoor ga staan...(alleen wil ik niet zo'n machinist een trauma geven)...
Als ik ga slapen dan 'wens' ik dat ik niet meer wakker word.
Als ik een kramp in mijn borst heb, hoop ik dat ik een hartaanval krijg en overlijd.
Als ik hoofdpijn heb, hoop ik dat ik een dodelijke beroerte krijg.
Ik kan zo nog wel even doorgaan....
Iemand zei ooit tegen me: je kunt beter af en toe een tegenvaller hebben, dan af en toe een meevaller. Bij mij is het dus heel af en toe een meevaller en bijna allemaal tegenvallers. Moeilijk om dan positief te blijven.
Vroeger kon ik dat nog wel, maar er gebeuren steeds dingen...grote dingen...dingen die je als mens veranderen...dat kun je niet negeren en dat gaat niet zomaar over.
Zucht
Djeez, dit vind ik echt om te janken erg zo'n verhaal. Ik vraag me dan ook af wat er zo kut aan je leven is dat je steeds maar weer de dood wenst. Ik kan er echt niet met mijn pet bij bij dit soort gevoelens.
Als je dan zo verschrikkelijk graag dood wilt, waarom leef je dan nog? Ik bedoel daarmee, iets in het leven moet je toch aanspreken. Wat is dat dan?
dinsdag 24 augustus 2010 om 22:49
quote:driewieler schreef op 24 augustus 2010 @ 19:31:
[...]
Djeez, dit vind ik echt om te janken erg zo'n verhaal. Ik vraag me dan ook af wat er zo kut aan je leven is dat je steeds maar weer de dood wenst. Ik kan er echt niet met mijn pet bij bij dit soort gevoelens.
Als je dan zo verschrikkelijk graag dood wilt, waarom leef je dan nog? Ik bedoel daarmee, iets in het leven moet je toch aanspreken. Wat is dat dan?
Ik ben dit topic gestart omdat ik graag wilde weten of er anderen zijn die ook deze gevoelens delen en omdat ik vind ( en zelf behoefte heb) dat het onderwerp "geen zin meer om te leven / dood willen gaan" bespreekbaar zou moeten zijn. Dat jij je er echt niet met de pet bij dit soort gevoelens kan, is alleen maar fijn voor je.
De stap tussen dood willen gaan en er daadwerlijke een einde aan maken, is nogal groot. Wil je een beetje kans op succes dan moet je gaan voor een gruwelijke, geweldadige dood. Het is echt niet zo simpel als een potje prozac naar binnen werken of die kleine sneetjes in je pols wat je op tv ziet. Daarbij loop je enorme risico's als je het wel overleefd, als het nu al niet zo leuk is, dan wordt het er met een dwarslaesie of hersenbeschadeging echt niet leuker op.
Mischien bedoel je het goed, je vraag wat haar / ons weerhoudt om er niet uit te stappen is terecht, maar de toon van het bericht komt bij mij nogal respectloos over.
[...]
Djeez, dit vind ik echt om te janken erg zo'n verhaal. Ik vraag me dan ook af wat er zo kut aan je leven is dat je steeds maar weer de dood wenst. Ik kan er echt niet met mijn pet bij bij dit soort gevoelens.
Als je dan zo verschrikkelijk graag dood wilt, waarom leef je dan nog? Ik bedoel daarmee, iets in het leven moet je toch aanspreken. Wat is dat dan?
Ik ben dit topic gestart omdat ik graag wilde weten of er anderen zijn die ook deze gevoelens delen en omdat ik vind ( en zelf behoefte heb) dat het onderwerp "geen zin meer om te leven / dood willen gaan" bespreekbaar zou moeten zijn. Dat jij je er echt niet met de pet bij dit soort gevoelens kan, is alleen maar fijn voor je.
De stap tussen dood willen gaan en er daadwerlijke een einde aan maken, is nogal groot. Wil je een beetje kans op succes dan moet je gaan voor een gruwelijke, geweldadige dood. Het is echt niet zo simpel als een potje prozac naar binnen werken of die kleine sneetjes in je pols wat je op tv ziet. Daarbij loop je enorme risico's als je het wel overleefd, als het nu al niet zo leuk is, dan wordt het er met een dwarslaesie of hersenbeschadeging echt niet leuker op.
Mischien bedoel je het goed, je vraag wat haar / ons weerhoudt om er niet uit te stappen is terecht, maar de toon van het bericht komt bij mij nogal respectloos over.
woensdag 25 augustus 2010 om 00:21
Shit,, zit met tranen in mijn ogen hier na het lezen van dit topic.
Wat een herkenning.
Voor mij hoeft het ook allemaal niet meer, ondanks dat ik "pas" 23 ben. Zal er echt niet morgen of over een week een eind aan maken, of wanneer dan ook, maar ben het leven wel vrij moe.
Heb al van jongs af aan een enorme strijd geleverd. Heb 6 jaar gestreden tegen een dysthyme stoornis (in combo met automutilatie) tegenslag na tegenslag gehad, en ben wederom en binnen 5 jaar tijd wéér in een depressie beland. Ik ben er gewoon moe van.
En tot mijn grote schrik denkt mijn vriend er precies hetzelfde over kwam ik deze avond achter.
Het is momenteel weer eens allemaal uitzichtloos. Voor hem, voor mij. Bah.
Ik ga binnen 2 weken opnieuw de psychische mallemolen in, maar heb het idee dat dit toch geen nu heeft als het zich iedere 5 jaar weer herhaalt. Waar doe je het dan voor?
Fijn dat dit topic er is, dat er hier gewoon over zulke dingen gepraat kan worden.
Wat een herkenning.
Voor mij hoeft het ook allemaal niet meer, ondanks dat ik "pas" 23 ben. Zal er echt niet morgen of over een week een eind aan maken, of wanneer dan ook, maar ben het leven wel vrij moe.
Heb al van jongs af aan een enorme strijd geleverd. Heb 6 jaar gestreden tegen een dysthyme stoornis (in combo met automutilatie) tegenslag na tegenslag gehad, en ben wederom en binnen 5 jaar tijd wéér in een depressie beland. Ik ben er gewoon moe van.
En tot mijn grote schrik denkt mijn vriend er precies hetzelfde over kwam ik deze avond achter.
Het is momenteel weer eens allemaal uitzichtloos. Voor hem, voor mij. Bah.
Ik ga binnen 2 weken opnieuw de psychische mallemolen in, maar heb het idee dat dit toch geen nu heeft als het zich iedere 5 jaar weer herhaalt. Waar doe je het dan voor?
Fijn dat dit topic er is, dat er hier gewoon over zulke dingen gepraat kan worden.
anoniem_111334 wijzigde dit bericht op 25-08-2010 00:22
Reden: iets toegevoegd
Reden: iets toegevoegd
% gewijzigd
woensdag 25 augustus 2010 om 06:59
PI, ik heb het niet over allerlei mogelijkheden die je doodwens in vervulling kan laten gaan, ik vraag wat je weerhoudt. In de zin dat "leven" blijkbaar je toch iets waard is. Maar jij zegt eigenlijk dat de kans op dat de poging mislukt je weerhoudt?
Ik vraag dit oprecht en niet om respectloos te zijn of iets dergelijks. En als je een topic hierover start om eea bespreek te maken of je verhaal kwijt te kunnen, dan kun je ook vragen verwachten. Als je geen vragen wilt, prima, dan zal ik verder ook niet meer reageren. Sterkte
Ik vraag dit oprecht en niet om respectloos te zijn of iets dergelijks. En als je een topic hierover start om eea bespreek te maken of je verhaal kwijt te kunnen, dan kun je ook vragen verwachten. Als je geen vragen wilt, prima, dan zal ik verder ook niet meer reageren. Sterkte
woensdag 25 augustus 2010 om 07:29
Eigenlijk geen topic om op de vroege morgen te lezen.
Maar wat een herkenbare verhalen.
Ik heb jarenlang het zelfde gedacht, het hoefde eigenlijk niet van mij. Niets in mijn leven was echt leuk. Door omstandigheden mijn dromen niet kunnen waarmaken.
Ergens rond mijn 35e kwam het omslag punt voor mij. Door samenloop van omstandigheden was ik in een maand tijd alleenstaand, werkeloos en dakloos. Op zich een klein drama. Maar was was het heerlijk geen verplichtingen naar niemand.
Ik heb me gerealiseerd dat ik leefde naar de maatstaven van anderen. Alleen maar bezig was anderen gelukkig te maken.
Redelijk snel had ik alles weer op orde. Maar in mijn hoofd was iets veranderd. Ik leef nu voor mezelf, neem af en toe best impopulaire beslissingen die voor mij goed zijn maar die anderen volledig niet begrijpen. Juist hierdoor komen de goede en mooie dingen wel op mijn pad. Heb ik een baan die ik leuk vind en ben begonnen met kleine stapjes aan een eigen bedrijf. Ik werk aan MIJN droom en zeker niet meer aan die van anderen.
Het is soms best eng en vermoeiend om niet met de stroom mee te zwemmen. Maar het is veel enger om wakker te worden met de gedachte dat het niet hoeft, en dat het best zonde is dat je weer wakker geworden bent.
Maar wat een herkenbare verhalen.
Ik heb jarenlang het zelfde gedacht, het hoefde eigenlijk niet van mij. Niets in mijn leven was echt leuk. Door omstandigheden mijn dromen niet kunnen waarmaken.
Ergens rond mijn 35e kwam het omslag punt voor mij. Door samenloop van omstandigheden was ik in een maand tijd alleenstaand, werkeloos en dakloos. Op zich een klein drama. Maar was was het heerlijk geen verplichtingen naar niemand.
Ik heb me gerealiseerd dat ik leefde naar de maatstaven van anderen. Alleen maar bezig was anderen gelukkig te maken.
Redelijk snel had ik alles weer op orde. Maar in mijn hoofd was iets veranderd. Ik leef nu voor mezelf, neem af en toe best impopulaire beslissingen die voor mij goed zijn maar die anderen volledig niet begrijpen. Juist hierdoor komen de goede en mooie dingen wel op mijn pad. Heb ik een baan die ik leuk vind en ben begonnen met kleine stapjes aan een eigen bedrijf. Ik werk aan MIJN droom en zeker niet meer aan die van anderen.
Het is soms best eng en vermoeiend om niet met de stroom mee te zwemmen. Maar het is veel enger om wakker te worden met de gedachte dat het niet hoeft, en dat het best zonde is dat je weer wakker geworden bent.
woensdag 25 augustus 2010 om 07:55
Het is inderdaad wel vroeg om dit te lezen, maar ook ik kan het niet laten om te reageren.
Ik herken zoveel van jullie gevoelens. Dierbaren van mij snappen deze gedachten niet en ik probeer het dan altijd zo uit te leggen: "In theorie/op papier heb ik alles waardoor ik gelukkig zou moeten zijn. Ik besef ook dat ik het goed heb. Alleen in praktijk voel ik me dus anders."
Inmiddels heb ik geleerd door therapie dat wanneer ik een periode van 'ik wil oplossen in het oneindige' heb, ik mezelf moet proberen te herpakken. Ik reis dan niet meer in mijn eentje met de trein. Dit is niet omdat ik het echt zou doen, maar puur omdat ik dan ook minder hierover denk. Ook pak ik dan mijn leuke-ervaringen boek om te gaan lezen. Dit is een schrift waarin ik leuke, gelukkige ervaringen opschrijf. In een periode dat ik me niet zo voel ga ik dit lezen.
Tevens probeer ik deze pijler niet te openen. Ik weet dat erover praten heel goed is, vooral als je er verder met niemand over kan praten. Maar ik weet ook dat het voor mij beter is om er onder professionele begeleiding over te praten en niet in mijn eentje thuis. Ik heb namelijk wel hele positieve ervaringen met groepstherapie waar je onder begeleiding met elkaar hierover kan praten IRL.
Wel wil ik iedereen die deze gedachten heeft positiviteit en kracht toe sturen. Want uiteindelijk is het leven het echt wel waard om geleefd te worden
Ik herken zoveel van jullie gevoelens. Dierbaren van mij snappen deze gedachten niet en ik probeer het dan altijd zo uit te leggen: "In theorie/op papier heb ik alles waardoor ik gelukkig zou moeten zijn. Ik besef ook dat ik het goed heb. Alleen in praktijk voel ik me dus anders."
Inmiddels heb ik geleerd door therapie dat wanneer ik een periode van 'ik wil oplossen in het oneindige' heb, ik mezelf moet proberen te herpakken. Ik reis dan niet meer in mijn eentje met de trein. Dit is niet omdat ik het echt zou doen, maar puur omdat ik dan ook minder hierover denk. Ook pak ik dan mijn leuke-ervaringen boek om te gaan lezen. Dit is een schrift waarin ik leuke, gelukkige ervaringen opschrijf. In een periode dat ik me niet zo voel ga ik dit lezen.
Tevens probeer ik deze pijler niet te openen. Ik weet dat erover praten heel goed is, vooral als je er verder met niemand over kan praten. Maar ik weet ook dat het voor mij beter is om er onder professionele begeleiding over te praten en niet in mijn eentje thuis. Ik heb namelijk wel hele positieve ervaringen met groepstherapie waar je onder begeleiding met elkaar hierover kan praten IRL.
Wel wil ik iedereen die deze gedachten heeft positiviteit en kracht toe sturen. Want uiteindelijk is het leven het echt wel waard om geleefd te worden
