Psyche
alle pijlers
Gescheiden en mis mijn kinderen
vrijdag 30 juli 2010 om 17:13
4 jaar geleden ben ik gescheiden. Een hele goede stap voor ons allemaal. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is de periode in de vakantie als mijn kinderen bij mijn ex zijn. Ik heb ze nu twee weken bijna niet en ik vind het nog steeds helemaal niet leuk. De weekenden vind ik prima, soms zelfs heerlijk, maar de vakantie pffft wat duurt dat toch lang. Verder ben ik zelf in deze twee weken op vakantie geweest met een vriendin. Alhoewel ik daar ook erg van kan genieten mis ik soms juist de kinderen nog meer. Dan zie ik mooie dingen beleef van alles en dat zou ik dan juist zo graag met ze delen. Wie herkent dit en wil er over schrijven.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 20:59
Ik heb een vriend gehad die vader had, en het afschuwelijk vond dat hij zijn kinderen maar eens in de twee weken zag. En ze heel erg miste in die tijd, dus dat kan ik me voorstellen. Wat ik van ex NIET begreep, is dat hij er niks aan deed om ze vaker te zien. Want: hij moest full time blijven werken zodat zijn ex bij de kinderen kon blijven, zo hadden ze het ooit afgesproken en dat wou hij niet veranderen, de kinderen hadden hun moeder nodig...
vrijdag 30 juli 2010 om 22:13
Ik herken dit zeker. Al zijn mijn kinderen een middag bij hun vader dan mis ik ze. Ik probeer dan echt leuke dingen voor mijzelf te doen. Of ik doe gewoon niks!
Overigens lijkt het mij heel moeilijk dat hun vader hen zo weinig ziet. Ik zou daar echt moeite mee hebben. Maar de zorg voor de kinderen zet zich nu eenmaal vaak voort zoals deze voor de scheiding was. Het blijft moeilijk, en het liefste had ik hun papa gewoon bij ons. Maar dat is een ander verhaal.
TO misschien kun je je kinderen bellen, dan hoor je ze tenminste
Overigens lijkt het mij heel moeilijk dat hun vader hen zo weinig ziet. Ik zou daar echt moeite mee hebben. Maar de zorg voor de kinderen zet zich nu eenmaal vaak voort zoals deze voor de scheiding was. Het blijft moeilijk, en het liefste had ik hun papa gewoon bij ons. Maar dat is een ander verhaal.
TO misschien kun je je kinderen bellen, dan hoor je ze tenminste
zaterdag 31 juli 2010 om 00:14
Ja tuurlijk bellen kan altijd, maar met niet zulke spraakzaame jongens en met 1 al in de pubertijd zijn het zeer korte, niet altijd bevredigende gesprekken. Hoe gaat het?.... Goed....Heb je nog wat gedaan vandaag?.....Ja naar het zwembad geweest. Verder nog wat?.... nee ik hang op hoor doei
Wat ik wel heel fijn vind is dat de jongens het gewoon heel goed naar de zin hebben. Het lijkt me helemaal moeilijk als dat niet zo zou zijn.
Wat ik wel heel fijn vind is dat de jongens het gewoon heel goed naar de zin hebben. Het lijkt me helemaal moeilijk als dat niet zo zou zijn.
Don't worry be happy
zondag 1 augustus 2010 om 22:00
Ik weet wel dat mijn kinderen het leuk hebben maar mag hen niet bellen in die 3 weken. En dat doet pijn....
En ik zie dat ik het ongelukkig heb geschreven maar ik wilde de discussie eromheen negeren én aangeven dat het door sommigen niet begrepen wordt dat je je kinderen mist als je het druk en/of leuk hebt als ze er niet zijn. Sommigen zijn zelfs jaloers op de vrijheid die ik heb als de kinderen er niet zijn. En dat snap ik ook. Het wordt dus niet altijd begrepen dat ik hen toch enorm mis.
Normaal gezien (we hebben nu het huis op zijn kop staan ivm een verbouwing dus nu kan het niet) duik ik in geval van Ernstig Kindergemis met mijn neus in hun kussen en bed. Dat ruikt zo heerlijk naar hen. Nu kan dat niet maar vandaag was ik aan het klussen op de kamer van Oudste en ineens viel me op dat die ruimte naar haar ruikt. Dat is dan weer leuk.
Wat doe jij als je je kinderen mist?
En ik zie dat ik het ongelukkig heb geschreven maar ik wilde de discussie eromheen negeren én aangeven dat het door sommigen niet begrepen wordt dat je je kinderen mist als je het druk en/of leuk hebt als ze er niet zijn. Sommigen zijn zelfs jaloers op de vrijheid die ik heb als de kinderen er niet zijn. En dat snap ik ook. Het wordt dus niet altijd begrepen dat ik hen toch enorm mis.
Normaal gezien (we hebben nu het huis op zijn kop staan ivm een verbouwing dus nu kan het niet) duik ik in geval van Ernstig Kindergemis met mijn neus in hun kussen en bed. Dat ruikt zo heerlijk naar hen. Nu kan dat niet maar vandaag was ik aan het klussen op de kamer van Oudste en ineens viel me op dat die ruimte naar haar ruikt. Dat is dan weer leuk.
Wat doe jij als je je kinderen mist?
zondag 1 augustus 2010 om 23:40
zondag 1 augustus 2010 om 23:42
[quote]Stien schreef op 30 juli 2010 @ 18:43:
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.[/quote]
Dat herken ik. Een oer gevoel. Mijn partner had exact dat gevoel. Samen hebben wij geweldige kinderen die bij ONS horen. Ondanks dat wij niet meer samen zijn.
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.[/quote]
Dat herken ik. Een oer gevoel. Mijn partner had exact dat gevoel. Samen hebben wij geweldige kinderen die bij ONS horen. Ondanks dat wij niet meer samen zijn.
maandag 2 augustus 2010 om 10:57
Ik mis die van mij ook. Hij is nu een week weg en ik ben volledig aan het "ontmoederen". Aan de ene kant is het inderdaad heerlijk, even niets hoeven. Aan de andere kant ben ik zo gewend om op de klok te leven en kind om mij heen te hebben dat ik er echt aan moet wennen.
Gelukkig heeft hij het super bij zijn vader en partner dus daar hoef ik me niet druk over te maken. Maar ik mis hem enorm.
Gelukkig heeft hij het super bij zijn vader en partner dus daar hoef ik me niet druk over te maken. Maar ik mis hem enorm.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
