Psyche
alle pijlers
Gescheiden en mis mijn kinderen
vrijdag 30 juli 2010 om 17:13
4 jaar geleden ben ik gescheiden. Een hele goede stap voor ons allemaal. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is de periode in de vakantie als mijn kinderen bij mijn ex zijn. Ik heb ze nu twee weken bijna niet en ik vind het nog steeds helemaal niet leuk. De weekenden vind ik prima, soms zelfs heerlijk, maar de vakantie pffft wat duurt dat toch lang. Verder ben ik zelf in deze twee weken op vakantie geweest met een vriendin. Alhoewel ik daar ook erg van kan genieten mis ik soms juist de kinderen nog meer. Dan zie ik mooie dingen beleef van alles en dat zou ik dan juist zo graag met ze delen. Wie herkent dit en wil er over schrijven.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 17:26
Hey Jojojanneke....ik herken je verhaal enorm hoor!
Ik ben nu sinds 2,5 jaar gescheiden en mijn zoon van bijna 8 is nu 3 weken bij zijn vader. Ik mis hem verschrikkelijk. Ik doe op zich best leuke dingen en als ik alleen ben probeer ik me ook te vermaken.
Gelukkig ga ik hem snel even een middagje opzoeken op zijn vakantieadresje.
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
Ik ben nu sinds 2,5 jaar gescheiden en mijn zoon van bijna 8 is nu 3 weken bij zijn vader. Ik mis hem verschrikkelijk. Ik doe op zich best leuke dingen en als ik alleen ben probeer ik me ook te vermaken.
Gelukkig ga ik hem snel even een middagje opzoeken op zijn vakantieadresje.
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:27
Ik ken het. Ik kan je alleen zeggen dat het minder wordt. Zeker als je ziet dat de kinderen het heerlijk naar hun zin hebben bij hun vader. Want dat gun je ze toch.
Maar het went dus. En op een gegeven moment zijn ze zo oud dat ze niet meer mee willen op vakantie maar zelf met vrienden gaan. Dat is ook weer wennen maar ook dat lukt.
Je gaat dan zelfs weer genieten van je vrijheid.
Maar het went dus. En op een gegeven moment zijn ze zo oud dat ze niet meer mee willen op vakantie maar zelf met vrienden gaan. Dat is ook weer wennen maar ook dat lukt.
Je gaat dan zelfs weer genieten van je vrijheid.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:30
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 17:26:
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
Ik denk (en hoop) dat de kinderen dat niet zo voelen. Die hebben allebei de ouders even hard nodig.
Maar ik kan me wel voorstellen dat je je geamputeerd voelt. Dat gedeelte herken ik wel.
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
Ik denk (en hoop) dat de kinderen dat niet zo voelen. Die hebben allebei de ouders even hard nodig.
Maar ik kan me wel voorstellen dat je je geamputeerd voelt. Dat gedeelte herken ik wel.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:30
Ach, natuurlijk gun ik het die kleine vent dat hij het naar zijn zin heeft. Maar moeilijk blijft het wel. Of ik er ooit aan zal wennen? Nee, denk het niet. De weekenden dat hij bij zijn vader is, gaan verder prima. Dan geniet ik even van de vrijheid en de rust en dan laad ik weer energie op. Maar 3 weken achter elkaar? Liever niet!
vrijdag 30 juli 2010 om 17:36
Yathibbiya...het is mijn persoonlijke gevoel. Sinds zijn geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat ik een nauwere band met hem heb dan zijn vader. Dat hij net even iets meer mijn kind is. Ik heb hem in mijn lijf gehad, gevoeld en gebaard. Dat hij nu (voor mij) lange tijd niet thuis is, voelt niet natuurlijk. Er mist een 'stukje'. Niet oneerbiedig bedoeld.
Weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven.
Weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:37
Ja herkenbaar is dat gevoel ze horen eigenlijk bij mij. Het is ook zo'n onnatuurlijk gevoel dat ze er niet zijn nu.
En inderdaad vind ik het fijn dat ze het goed hebben bij hun vader, alhoewel ik me in mijn geval altijd wel wat extra zorgen maak. Hun vader heeft een psychische ziekte (de rede voor onze scheiding) Hij is heel lief en zorgzaam voor ze, maar hij is niet helemaal "normaal" om het maar zo te zeggen. Ik weet niet wat dat met ze doet op den duur.
En inderdaad vind ik het fijn dat ze het goed hebben bij hun vader, alhoewel ik me in mijn geval altijd wel wat extra zorgen maak. Hun vader heeft een psychische ziekte (de rede voor onze scheiding) Hij is heel lief en zorgzaam voor ze, maar hij is niet helemaal "normaal" om het maar zo te zeggen. Ik weet niet wat dat met ze doet op den duur.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 17:38
quote:isolde55 schreef op 30 juli 2010 @ 17:30:
[...]
Ik denk (en hoop) dat de kinderen dat niet zo voelen. Die hebben allebei de ouders even hard nodig.
Maar ik kan me wel voorstellen dat je je geamputeerd voelt. Dat gedeelte herken ik wel.Hélemaal mee eens! Dat is het ook niet. Weet zeker dat hij het bij zijn vader net zo naar zijn zin heeft. En dat gun ik hem en dat zal ik ook nooit tegenhouden. Het is iets wat in mij zit, daar val ik hem niet mee lastig.
[...]
Ik denk (en hoop) dat de kinderen dat niet zo voelen. Die hebben allebei de ouders even hard nodig.
Maar ik kan me wel voorstellen dat je je geamputeerd voelt. Dat gedeelte herken ik wel.Hélemaal mee eens! Dat is het ook niet. Weet zeker dat hij het bij zijn vader net zo naar zijn zin heeft. En dat gun ik hem en dat zal ik ook nooit tegenhouden. Het is iets wat in mij zit, daar val ik hem niet mee lastig.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:39
quote:jojojanneke schreef op 30 juli 2010 @ 17:37:
Hun vader heeft een psychische ziekte (de rede voor onze scheiding) Hij is heel lief en zorgzaam voor ze, maar hij is niet helemaal "normaal" om het maar zo te zeggen. Ik weet niet wat dat met ze doet op den duur.Logisch dat je je extra zorgen maakt. Vervelend...
Hun vader heeft een psychische ziekte (de rede voor onze scheiding) Hij is heel lief en zorgzaam voor ze, maar hij is niet helemaal "normaal" om het maar zo te zeggen. Ik weet niet wat dat met ze doet op den duur.Logisch dat je je extra zorgen maakt. Vervelend...
vrijdag 30 juli 2010 om 17:40
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 17:26:
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
Vraag mij af, wat als de vader er nou ook zo over denkt?
Kinderen hebben beide nodig is mijn mening, maar ik kan mij goed voorstellen dat je je kinderen mist.
Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij.
Vraag mij af, wat als de vader er nou ook zo over denkt?
Kinderen hebben beide nodig is mijn mening, maar ik kan mij goed voorstellen dat je je kinderen mist.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:43
vrijdag 30 juli 2010 om 17:44
Er zijn heel veel situaties waarin vaders hun kinderen onterecht moeten missen door het rechtssysteem of, nog vaker, de houding van moeder. Gelukkig maak ik me daar niet schuldig aan. We hebben een co-ouderschap en alles is in goede harmonie geregeld.
Is dit nu een aanval? Mogen wij onze kinderen niet missen, omdat vader ze meer moet missen? Wat een onzin!
Is dit nu een aanval? Mogen wij onze kinderen niet missen, omdat vader ze meer moet missen? Wat een onzin!
vrijdag 30 juli 2010 om 17:45
quote:absoluteEinstein schreef op 30 juli 2010 @ 17:38:
Kun je nagaan hoe vaders zich over het algemeen voelen.
Aan die aanname heb ik mijn teen héél vaak gestoten. Heb ik mezelf een hoop kopzorgen en schuldgevoel mee gegeven. En helaas ben ik in mijn omgeving vèrre van de enige.
Kop op TO, als je al op vakantie bent geweest dan zit de tijd er bijna op. Gaan jullie ook samen nog op vakantie?
Kun je nagaan hoe vaders zich over het algemeen voelen.
Aan die aanname heb ik mijn teen héél vaak gestoten. Heb ik mezelf een hoop kopzorgen en schuldgevoel mee gegeven. En helaas ben ik in mijn omgeving vèrre van de enige.
Kop op TO, als je al op vakantie bent geweest dan zit de tijd er bijna op. Gaan jullie ook samen nog op vakantie?
vrijdag 30 juli 2010 om 17:51
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 17:44:
Is dit nu een aanval? Mogen wij onze kinderen niet missen, omdat vader ze meer moet missen? Wat een onzin!
Waarom zou het een aanval zijn?
Natuurlijk mag je je kinderen missen. Moest alleen meteen denken aan vaders die hun kinderen een keer in de twee weken zien.
Is dit nu een aanval? Mogen wij onze kinderen niet missen, omdat vader ze meer moet missen? Wat een onzin!
Waarom zou het een aanval zijn?
Natuurlijk mag je je kinderen missen. Moest alleen meteen denken aan vaders die hun kinderen een keer in de twee weken zien.
vrijdag 30 juli 2010 om 17:53
Ben het helemaal met je eens Stien. Het missen van je kinderen staat los van wat de vaders voelen. Ook al is het in veel situaties beter om gescheiden te zijn . T is toch een onnatuurlijk geheel. Ook het feit dat je nooit meer een gezin zult zijn vind ik lastig. Je kunt natuurlijk wel weer een nieuwe partner vinden, maar dat wordt vermoed ik nooit meer hetzelfde.
En ja ik ga ook nog samen met de jongens op stap. Daar verheug ik me eenorm op alhoewel ik ook daar het lastig vind om alleen de verantwoordelijkheid te dragen. Dat is toch anders dan als er meer volwassenen zijn.
En ja ik ga ook nog samen met de jongens op stap. Daar verheug ik me eenorm op alhoewel ik ook daar het lastig vind om alleen de verantwoordelijkheid te dragen. Dat is toch anders dan als er meer volwassenen zijn.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 18:07
Oké, excuses dan voor mijn felle reactie...
Ik weet dat veel vaders hun kind moeten missen. Ik heb in de tussentijd ook een korte relatie gehad met iemand wiens ex-vrouw dwars lag. Echt heel sneu en hij was er ook regelmatig kapot van.
Er zijn echter ook gevallen dat vader de keuze heeft gemaakt om weg te gaan. Die van mij had al jarenlang een ander en heeft nooit echt moeite gedaan iets van het huwelijk te maken. Op zijn initiatief zijn we gescheiden. Ik had het hem heel moeilijk kunnen maken, maar dat heb ik niet gedaan. Ben een co-ouderschap aangegaan en sta regelmatig in contact met hem. Doe positief tegenover mijn zoon over de nieuwe vriendin (nog steeds dezelfde vrouw) van zijn vader. Omdat ik niet wraakzuchtig ben. Dat hij zijn zoon nu minder ziet dan ikzelf, is zijn eigen schuld, vind ik dan.
Maar, daar gaat dit topic nu niet over. Wij missen onze kinderen, ongeacht wat en ik zou blij zijn als ik mijn kleine vent weer een dikke knuffel kan geven .
Ik weet dat veel vaders hun kind moeten missen. Ik heb in de tussentijd ook een korte relatie gehad met iemand wiens ex-vrouw dwars lag. Echt heel sneu en hij was er ook regelmatig kapot van.
Er zijn echter ook gevallen dat vader de keuze heeft gemaakt om weg te gaan. Die van mij had al jarenlang een ander en heeft nooit echt moeite gedaan iets van het huwelijk te maken. Op zijn initiatief zijn we gescheiden. Ik had het hem heel moeilijk kunnen maken, maar dat heb ik niet gedaan. Ben een co-ouderschap aangegaan en sta regelmatig in contact met hem. Doe positief tegenover mijn zoon over de nieuwe vriendin (nog steeds dezelfde vrouw) van zijn vader. Omdat ik niet wraakzuchtig ben. Dat hij zijn zoon nu minder ziet dan ikzelf, is zijn eigen schuld, vind ik dan.
Maar, daar gaat dit topic nu niet over. Wij missen onze kinderen, ongeacht wat en ik zou blij zijn als ik mijn kleine vent weer een dikke knuffel kan geven .
vrijdag 30 juli 2010 om 18:09
quote:jojojanneke schreef op 30 juli 2010 @ 17:13:
4 jaar geleden ben ik gescheiden. Een hele goede stap voor ons allemaal. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is de periode in de vakantie als mijn kinderen bij mijn ex zijn. Ik heb ze nu twee weken bijna niet en ik vind het nog steeds helemaal niet leuk. De weekenden vind ik prima, soms zelfs heerlijk, maar de vakantie pffft wat duurt dat toch lang. Verder ben ik zelf in deze twee weken op vakantie geweest met een vriendin. Alhoewel ik daar ook erg van kan genieten mis ik soms juist de kinderen nog meer. Dan zie ik mooie dingen beleef van alles en dat zou ik dan juist zo graag met ze delen. Wie herkent dit en wil er over schrijven.
Hoe zou je ex zich voelen al die tijd dat de kinderen bij jou zijn?
En hoe voelen je kinderen zich?
[edit: ik zie dat ik niet de enige ben die zich dat afvraagt]
4 jaar geleden ben ik gescheiden. Een hele goede stap voor ons allemaal. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is de periode in de vakantie als mijn kinderen bij mijn ex zijn. Ik heb ze nu twee weken bijna niet en ik vind het nog steeds helemaal niet leuk. De weekenden vind ik prima, soms zelfs heerlijk, maar de vakantie pffft wat duurt dat toch lang. Verder ben ik zelf in deze twee weken op vakantie geweest met een vriendin. Alhoewel ik daar ook erg van kan genieten mis ik soms juist de kinderen nog meer. Dan zie ik mooie dingen beleef van alles en dat zou ik dan juist zo graag met ze delen. Wie herkent dit en wil er over schrijven.
Hoe zou je ex zich voelen al die tijd dat de kinderen bij jou zijn?
En hoe voelen je kinderen zich?
[edit: ik zie dat ik niet de enige ben die zich dat afvraagt]
vrijdag 30 juli 2010 om 18:13
quote:yathibiyya schreef op 30 juli 2010 @ 17:38:
Ik heb geen kinderen dus weet niet hoe het voelt...maar zou het wel jammer vinden als ik het zo zou voelen (dat m'n kind net iets meer van mij zou zijn..).ik vind het dieptriest en van een hemeltergende arrogantie om te doen alsof een kind net iets meer van de moeder is dan van de vader. Maar gezien wat je grosso modo aan gedrag ziet van gescheiden moeders, is het een vrij normale benadering.
Ik heb geen kinderen dus weet niet hoe het voelt...maar zou het wel jammer vinden als ik het zo zou voelen (dat m'n kind net iets meer van mij zou zijn..).ik vind het dieptriest en van een hemeltergende arrogantie om te doen alsof een kind net iets meer van de moeder is dan van de vader. Maar gezien wat je grosso modo aan gedrag ziet van gescheiden moeders, is het een vrij normale benadering.
