Psyche
alle pijlers
Gevangen in mijn spraak...
vrijdag 5 februari 2010 om 23:30
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
zondag 20 juni 2010 om 11:55
Hoi lieve Iremgul,
wat vind ik het k*t om te lezen dat je je zo voelt! Ik sluit me ook aan bij m'n voorgangers...het is echt niet jouw schuld! Jij geloofde er echt in en hebt hartstikke je best gedaan...maar niet voor iedereen is dit DE methode...
Hoe lang is het geleden dat je DF hebt gedaan? Misschien kijk je er over een paar dagen alweer wat anders tegenaan en kun je misschien ook meer dingen zien die je er wel van hebt geleerd. Misschien het contact met andere stotterkoppen? Ervaringen van anderen? Beter ademhalen, zoals je zelf al noemde...
Het lijkt me dat je echt niet verplicht bent om naar de nazorgdagen te gaan... Ik weet ook niet wat die inhouden, maar als je denkt dat je er misschien nog wat positiefs uit kunt halen, kun je natuurlijk altijd gaan...
Maar ga vooral op je gevoel af, als het je echt tegenstaat om nog te gaan, ga dan gewoon niet!
Ik hoop gauw hier weer wat van je te lezen!!
Astair
wat vind ik het k*t om te lezen dat je je zo voelt! Ik sluit me ook aan bij m'n voorgangers...het is echt niet jouw schuld! Jij geloofde er echt in en hebt hartstikke je best gedaan...maar niet voor iedereen is dit DE methode...
Hoe lang is het geleden dat je DF hebt gedaan? Misschien kijk je er over een paar dagen alweer wat anders tegenaan en kun je misschien ook meer dingen zien die je er wel van hebt geleerd. Misschien het contact met andere stotterkoppen? Ervaringen van anderen? Beter ademhalen, zoals je zelf al noemde...
Het lijkt me dat je echt niet verplicht bent om naar de nazorgdagen te gaan... Ik weet ook niet wat die inhouden, maar als je denkt dat je er misschien nog wat positiefs uit kunt halen, kun je natuurlijk altijd gaan...
Maar ga vooral op je gevoel af, als het je echt tegenstaat om nog te gaan, ga dan gewoon niet!
Ik hoop gauw hier weer wat van je te lezen!!
Astair
dinsdag 22 juni 2010 om 11:12
@Irem: even een knuffel voor jou! Wat je schrijft, herken ik heel goed. Heel heel goed. Lees mijn eerdere posts maar terug.
Ook ik werd er heel ongelukkig door, voelde me een robot en 'gevangen'. Veel meer gevangen dan normaal door het stotteren.
Ik hoop dat je langzaam een soort tussenweg kunt vinden: wel zelf oefenen, maar op zo'n manier dat je je wat vrijer voelt.
Heel veel sterkte. Houd je ons op de hoogte?
Liefs,
Bibaboe
Ook ik werd er heel ongelukkig door, voelde me een robot en 'gevangen'. Veel meer gevangen dan normaal door het stotteren.
Ik hoop dat je langzaam een soort tussenweg kunt vinden: wel zelf oefenen, maar op zo'n manier dat je je wat vrijer voelt.
Heel veel sterkte. Houd je ons op de hoogte?
Liefs,
Bibaboe
dinsdag 22 juni 2010 om 11:14
dinsdag 29 juni 2010 om 10:11
Ik lees hier nog zijdelings mee, en wil nu graag even reageren op Iremguls DF-avontuur....
Wat goed dat je het hebt geprobeerd en dat je op bepaalde punten verbetering merkt! (Ademhaling is heel belangrijk voor ontspannen spreken, dus zeker mooi meegenomen!)
Ook fijn dat je een goed contact had met de cursusleider, hij klinkt als een vriendelijke man!
Maar wat voel je je onzeker en verdrietig, en ben je jezelf gaan beschuldigen van het stotteren/het niet slagen van de methode.
NIET DOEN!!!!!
Je doet je best, misschien zelfs te veel je best. Je bent je nóg bewuster geworden van die lastige klanken/woorden, en dat is funest!
Ik was hier al zo bang voor, je wilde zo graag volledige stottervrij praten, je bent zo onzeker die DFM ingestapt... En er niet sterker uitgekomen...
Nogmaals: Stotteren is níet jouw schuld!!!
En dat je je spontane persoonlijkheid aan zou moeten passen om niet meer te hoeven stotteren, klópt gewoon niet!
Laat je door deze methode niet kleiner maken dan je bent, je hebt je best gedaan en meer kan je niet doen.
Ik vind je dapper en hoop dat jij je ook zo gaat voelen!
Ook nog sterkte voor de andere schrijvers hier, gezellig en mooi topic is dit geworden!
Blijf gezellig meelezen!
Wat goed dat je het hebt geprobeerd en dat je op bepaalde punten verbetering merkt! (Ademhaling is heel belangrijk voor ontspannen spreken, dus zeker mooi meegenomen!)
Ook fijn dat je een goed contact had met de cursusleider, hij klinkt als een vriendelijke man!
Maar wat voel je je onzeker en verdrietig, en ben je jezelf gaan beschuldigen van het stotteren/het niet slagen van de methode.
NIET DOEN!!!!!
Je doet je best, misschien zelfs te veel je best. Je bent je nóg bewuster geworden van die lastige klanken/woorden, en dat is funest!
Ik was hier al zo bang voor, je wilde zo graag volledige stottervrij praten, je bent zo onzeker die DFM ingestapt... En er niet sterker uitgekomen...
Nogmaals: Stotteren is níet jouw schuld!!!
En dat je je spontane persoonlijkheid aan zou moeten passen om niet meer te hoeven stotteren, klópt gewoon niet!
Laat je door deze methode niet kleiner maken dan je bent, je hebt je best gedaan en meer kan je niet doen.
Ik vind je dapper en hoop dat jij je ook zo gaat voelen!
Ook nog sterkte voor de andere schrijvers hier, gezellig en mooi topic is dit geworden!
Blijf gezellig meelezen!
vrijdag 2 juli 2010 om 00:12
Ik sluit me helemaal aan bij Sproet.
@Irem, lees mijn posts van het begin van dit topic nog maar 'ns door. Ik herken me in jouw ervaring, jij zult je vast ook in mijn schrijfsels herkennen. Misschien troost het je. Lukt het je iets goeds te noemen (of een heel lijstje!) wat de DF methode je gebracht heeft? Kan goed zijn dat je hier pas over een tijd (maand, jaar, tien jaar) een zinnig antwoord op hebt, geef het de tijd.
Hoe gaat het nu met je?
Met mij alles goed trouwens. Het stotteren is er natuurlijk nog steeds. Wel veel minder en (heerlijk) op de achtergrond. Telefoneren blijft wel heel lastig. Op dit moment lukt ineens m'n naam niet meer goed. Moet het soms drie keer zeggen voor ik verstaan word, of ze zeggen 'uw telefoon valt steeds uit' als ik de 'D' wil zeggen (blokkade = stilte..). Mijn oplossing is om telkens als ik ga bellen, dat ergens te doen waar ik alleen ben. Gelukkig lukt dat op het werk meestal wel. Ben wel jaloers op collega's die zomaar iedereen opbellen. Maar ach, ik heb mijn manier gevonden. Minder handig, maar ook prima.
Zie ineens dat het heel laat is.. moet de was nog ophangen en zo nog wat klusjes.. snel de computer uit!
Doeg allemaal!
@Irem, lees mijn posts van het begin van dit topic nog maar 'ns door. Ik herken me in jouw ervaring, jij zult je vast ook in mijn schrijfsels herkennen. Misschien troost het je. Lukt het je iets goeds te noemen (of een heel lijstje!) wat de DF methode je gebracht heeft? Kan goed zijn dat je hier pas over een tijd (maand, jaar, tien jaar) een zinnig antwoord op hebt, geef het de tijd.
Hoe gaat het nu met je?
Met mij alles goed trouwens. Het stotteren is er natuurlijk nog steeds. Wel veel minder en (heerlijk) op de achtergrond. Telefoneren blijft wel heel lastig. Op dit moment lukt ineens m'n naam niet meer goed. Moet het soms drie keer zeggen voor ik verstaan word, of ze zeggen 'uw telefoon valt steeds uit' als ik de 'D' wil zeggen (blokkade = stilte..). Mijn oplossing is om telkens als ik ga bellen, dat ergens te doen waar ik alleen ben. Gelukkig lukt dat op het werk meestal wel. Ben wel jaloers op collega's die zomaar iedereen opbellen. Maar ach, ik heb mijn manier gevonden. Minder handig, maar ook prima.
Zie ineens dat het heel laat is.. moet de was nog ophangen en zo nog wat klusjes.. snel de computer uit!
Doeg allemaal!
anoniem_83599 wijzigde dit bericht op 02-07-2010 00:14
Reden: typefoutdingen :-)
Reden: typefoutdingen :-)
% gewijzigd
zaterdag 3 juli 2010 om 21:20
Bibaboe, fijn dat het stotteren meer op de achtergrond raakt, wat góed!!!!!
Over het telefoneren: Is het voor jou een optie om met spreektechnieken je naam beter te kunnen zeggen?
Er zijn er een paar, en eentje die ik vaak probeer bij mensen is het verlengen van de klinker áchter de moeilijke klank.
Heet je Debby, en blijf je hangen op de D, concentreer je dan juist op de "e" en maak die langer. Dèèèbby, dus.
Dat klinkt misschien wat overdreven, maar daardoor komt het er meer ontspannen uit en krijg je er ook meer zelfvertrouwen in.
Die verlenging hoeft ook maar even te duren, het is meer een trucje om je hoofd van die D af te halen.
Ook voordat je je naam zegt (bij voorkeur voordat je de telefoon opneemt) rustig ademhalen, spieren ontspannen.
Spreek ook in een langzaam tempo. Gun je motoriek de tijd om de klanken te vormen.
"Stopping"/"Pull out" is ook een techniek, en dat is, zodrá je in een stotter terecht komt, meteen stoppen en opnieuw beginnen. In het begin lastig, maar zo blijf je niet zo lang in de stotter hangen.
Kijk maar of je er wat aan hebt, hoe dan ook: Succes er mee!
(Ik heb ook een hekel aan telefoneren, en ik stotter niet eens, haha!)
Over het telefoneren: Is het voor jou een optie om met spreektechnieken je naam beter te kunnen zeggen?
Er zijn er een paar, en eentje die ik vaak probeer bij mensen is het verlengen van de klinker áchter de moeilijke klank.
Heet je Debby, en blijf je hangen op de D, concentreer je dan juist op de "e" en maak die langer. Dèèèbby, dus.
Dat klinkt misschien wat overdreven, maar daardoor komt het er meer ontspannen uit en krijg je er ook meer zelfvertrouwen in.
Die verlenging hoeft ook maar even te duren, het is meer een trucje om je hoofd van die D af te halen.
Ook voordat je je naam zegt (bij voorkeur voordat je de telefoon opneemt) rustig ademhalen, spieren ontspannen.
Spreek ook in een langzaam tempo. Gun je motoriek de tijd om de klanken te vormen.
"Stopping"/"Pull out" is ook een techniek, en dat is, zodrá je in een stotter terecht komt, meteen stoppen en opnieuw beginnen. In het begin lastig, maar zo blijf je niet zo lang in de stotter hangen.
Kijk maar of je er wat aan hebt, hoe dan ook: Succes er mee!
(Ik heb ook een hekel aan telefoneren, en ik stotter niet eens, haha!)
donderdag 8 juli 2010 om 11:05
Lieve Iremgul,
Harststikke goed dat je de cursus hebt gedaan! respect!
En stop alsjeblieft met jezelf de schuld te geven, dat is nergens voor nodig! Meer dan je best kan je niet doen!
Ik denk oprecht dat de DFM kan werken voor iedereen, het is de vraag alleen of het de juiste tijd is om het te doen. Je moet er mentaal ook volledig aan toe zijn. Het hele psychologische deel dat bij DF komt kijken is het zwaarst van allemaal en kost een immense kracht.
Daarom.. DFM werkt voor iedereen, maar geef jezelf niet de schuld als het niet lukt, het kan op dit moment niet haalbaar zijn voor jezelf. Je bent een mens en geen machine!
Ik herken de fase waarin je nu zit ook heel erg natuurlijk, het is nog aardig vers voor me. Net als jij voelde ik me in het begin ook minder lekker dan wanneer ik nog stotterde. En ook een robot en ook niet meer spontaan. DIt is een deel wat (als je mentaal aankunt) voor lief moet nemen en opdragen aan het hogere doel waar je aan werkt. DFM werkt niet op de korte termijn, maar vreselijk goed en allesomvattend op de lange termijn!
Bij momenten voelde ik me zelfs 'saeco' worden omdat ik me niet snel kon uiten, en het gevoel had er nog zoveel binnenin me zat wat ik naar buiten wilde brengen.
Maar ook op de korte termijn bracht het me voordelen. Heerlijk om zelf te kunnen zeggen wat je wilde! Je niet te hoeven verschuilen achter trucjes of andere mensen. Onafhankelijk en net zo praten als een ieder ander(alleen dan héél langzaam en als een diehard yogafanaat:P).
Ik had tijdens de cursus ook een moment van paniek/zorgen.. Ik zag mijn middenrif maar niet, en kreeg het niet voor elkaar. Patrick verzekerde me dat het ook prima om je middenrif te voelen of wat dan ook.. als ik maar niet aan die woorden dacht!
Om aan te geven dat je er ook mentaal aan toe moet zijn:
Ik had een medecursist die tot op het bot gemotiveert was, en toch veel moeite had, en bleef houden, om in zijn concentratie te komen. Motivatie was niet zijn probleem, maar mentale deel werkte hem tegen. Hij had torenhoge eisen aan zichzelf, als hij na een lange tijd toch een woord stotterloos uit had gesproken, was hij ontevreden en gaf zichzelf geen comliment. Hij vond het niet goed wat hij deed, immers, het duurde vreselijk lang en kon zijn aandacht niet van de letters afhouden, en als hij naar de anderen keek ging het daar veel beter en sneller dus zo goed vond hij zichzelf niet.
Terwijl ik denk: man je hebt doorgezet! de berg die je moest beklimmen was heel hoog maar uiteindelijk ben je der gekomen koste wat kost dus hoe goed ben je dan wel niet! Het kost je meer moeite dus vier die overwinning dan ook groter!
Dit mentale deel werkte hem dus tegen.. maar ondanks dat en dankzij zijn grote motivatie maakte ook hij grote vorderingen! Zij het over een langere periode dan de anderen.
Het was bij mij ook zo dat bepaalde letters en woorden meer onzekerheid kregen dan toen ik nog stotterde. Je legt immers de aandacht er volledig op(zin uit je hoofd leren), dus voel je ook meer onzekerheid.
Het leuke is dan vervolgens dat je die onzekerheid gaat wegwerken door juist niet meer aan die woorden te denken en dus elke keer als je het woord vloeiend uitspreekt, je stukje bij beetje aan jezelf bewijst dat het niet nodig is om voor dat woord onzekerheid te voelen. Uiteindelijk kan je het zeggen!
Het is waar dat je niet meer spontaan kan zijn, en dit deel van jezelf door spreken tijdelijk niet meer kunt laten zien. Dit moet je accepteren en opdragen aan je grotere doel.
Dit wil niet zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn! je verliest een deel tijdelijk, maar er zijn nog zoveel andere manieren om je te uiten. Ga schrijven, maak een tekening ga sporten, maakt niet uit wat. Ikzelf maakte er een sport van om af en toe met gebaren dingen uit te beelden, omdat dit heel bergijpelijk is en ik het met overtuiging(zelfvertrouwen) deed werd dit als charmant ervaren. winst!
Dus.. Mijn advies is denk er nog eens goed over na of je deze bergbeklimming kunt opbrengen om de 60dagengrens te bereiken(daarna wordt et leuk dus lukt het je sowieso). Als je de beklimming aangaat en uiteindelijk op de top komt ben je een fantastisch mens die zichzelf een geweldig kado geeft door vrij te kunnen spreken + een mentale sprong van jewelste(je leert veel door het toepassen van de methode!).
Als het je niet lukt om de bergbeklimming aan te gaan ben je nog steeds een fantastisch mens! Alleen ben je nu op dit moment niet in staat om jezelf dit kado te geven. Maakt niet uit! Je bent een mens!
Als je niet naar die nazorgdagen wilt hoeft het echt niet hoor, je bent niet verplicht. Ze worden echt niet boos ofzo. Ze zullen het heel jammer vinden omdat ze jou zo graag willen begeleiden naar die vrijheid. Maar het blijft jou keuze!
Je zorgverzekeraar gaat ook vast niet bitchen.. je tekent geen contract dat je een bepaalde periode die methode gaat doen. Je krijgt geld om de cursus te doen, punt.
Del Ferro biedt trouwens ook veel mentale steun als je dat nodig hebt, ze hebben een mental coach en je kan zelfs een 4 daagse training ofzo doen om juist het mentale deel van het probleem aan te pakken. Je staat niet alleen!
En dan nog even dit:
Jij bent schipper van eigen schip! Jij maakt de keuzes!
Hoe zuurder de appel, hoe zoeter de overwinning!
Harststikke goed dat je de cursus hebt gedaan! respect!
En stop alsjeblieft met jezelf de schuld te geven, dat is nergens voor nodig! Meer dan je best kan je niet doen!
Ik denk oprecht dat de DFM kan werken voor iedereen, het is de vraag alleen of het de juiste tijd is om het te doen. Je moet er mentaal ook volledig aan toe zijn. Het hele psychologische deel dat bij DF komt kijken is het zwaarst van allemaal en kost een immense kracht.
Daarom.. DFM werkt voor iedereen, maar geef jezelf niet de schuld als het niet lukt, het kan op dit moment niet haalbaar zijn voor jezelf. Je bent een mens en geen machine!
Ik herken de fase waarin je nu zit ook heel erg natuurlijk, het is nog aardig vers voor me. Net als jij voelde ik me in het begin ook minder lekker dan wanneer ik nog stotterde. En ook een robot en ook niet meer spontaan. DIt is een deel wat (als je mentaal aankunt) voor lief moet nemen en opdragen aan het hogere doel waar je aan werkt. DFM werkt niet op de korte termijn, maar vreselijk goed en allesomvattend op de lange termijn!
Bij momenten voelde ik me zelfs 'saeco' worden omdat ik me niet snel kon uiten, en het gevoel had er nog zoveel binnenin me zat wat ik naar buiten wilde brengen.
Maar ook op de korte termijn bracht het me voordelen. Heerlijk om zelf te kunnen zeggen wat je wilde! Je niet te hoeven verschuilen achter trucjes of andere mensen. Onafhankelijk en net zo praten als een ieder ander(alleen dan héél langzaam en als een diehard yogafanaat:P).
Ik had tijdens de cursus ook een moment van paniek/zorgen.. Ik zag mijn middenrif maar niet, en kreeg het niet voor elkaar. Patrick verzekerde me dat het ook prima om je middenrif te voelen of wat dan ook.. als ik maar niet aan die woorden dacht!
Om aan te geven dat je er ook mentaal aan toe moet zijn:
Ik had een medecursist die tot op het bot gemotiveert was, en toch veel moeite had, en bleef houden, om in zijn concentratie te komen. Motivatie was niet zijn probleem, maar mentale deel werkte hem tegen. Hij had torenhoge eisen aan zichzelf, als hij na een lange tijd toch een woord stotterloos uit had gesproken, was hij ontevreden en gaf zichzelf geen comliment. Hij vond het niet goed wat hij deed, immers, het duurde vreselijk lang en kon zijn aandacht niet van de letters afhouden, en als hij naar de anderen keek ging het daar veel beter en sneller dus zo goed vond hij zichzelf niet.
Terwijl ik denk: man je hebt doorgezet! de berg die je moest beklimmen was heel hoog maar uiteindelijk ben je der gekomen koste wat kost dus hoe goed ben je dan wel niet! Het kost je meer moeite dus vier die overwinning dan ook groter!
Dit mentale deel werkte hem dus tegen.. maar ondanks dat en dankzij zijn grote motivatie maakte ook hij grote vorderingen! Zij het over een langere periode dan de anderen.
Het was bij mij ook zo dat bepaalde letters en woorden meer onzekerheid kregen dan toen ik nog stotterde. Je legt immers de aandacht er volledig op(zin uit je hoofd leren), dus voel je ook meer onzekerheid.
Het leuke is dan vervolgens dat je die onzekerheid gaat wegwerken door juist niet meer aan die woorden te denken en dus elke keer als je het woord vloeiend uitspreekt, je stukje bij beetje aan jezelf bewijst dat het niet nodig is om voor dat woord onzekerheid te voelen. Uiteindelijk kan je het zeggen!
Het is waar dat je niet meer spontaan kan zijn, en dit deel van jezelf door spreken tijdelijk niet meer kunt laten zien. Dit moet je accepteren en opdragen aan je grotere doel.
Dit wil niet zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn! je verliest een deel tijdelijk, maar er zijn nog zoveel andere manieren om je te uiten. Ga schrijven, maak een tekening ga sporten, maakt niet uit wat. Ikzelf maakte er een sport van om af en toe met gebaren dingen uit te beelden, omdat dit heel bergijpelijk is en ik het met overtuiging(zelfvertrouwen) deed werd dit als charmant ervaren. winst!
Dus.. Mijn advies is denk er nog eens goed over na of je deze bergbeklimming kunt opbrengen om de 60dagengrens te bereiken(daarna wordt et leuk dus lukt het je sowieso). Als je de beklimming aangaat en uiteindelijk op de top komt ben je een fantastisch mens die zichzelf een geweldig kado geeft door vrij te kunnen spreken + een mentale sprong van jewelste(je leert veel door het toepassen van de methode!).
Als het je niet lukt om de bergbeklimming aan te gaan ben je nog steeds een fantastisch mens! Alleen ben je nu op dit moment niet in staat om jezelf dit kado te geven. Maakt niet uit! Je bent een mens!
Als je niet naar die nazorgdagen wilt hoeft het echt niet hoor, je bent niet verplicht. Ze worden echt niet boos ofzo. Ze zullen het heel jammer vinden omdat ze jou zo graag willen begeleiden naar die vrijheid. Maar het blijft jou keuze!
Je zorgverzekeraar gaat ook vast niet bitchen.. je tekent geen contract dat je een bepaalde periode die methode gaat doen. Je krijgt geld om de cursus te doen, punt.
Del Ferro biedt trouwens ook veel mentale steun als je dat nodig hebt, ze hebben een mental coach en je kan zelfs een 4 daagse training ofzo doen om juist het mentale deel van het probleem aan te pakken. Je staat niet alleen!
En dan nog even dit:
Jij bent schipper van eigen schip! Jij maakt de keuzes!
Hoe zuurder de appel, hoe zoeter de overwinning!
donderdag 8 juli 2010 om 14:02
Hi!
Hier ook een (bijna) ex-stotteraar. Vanaf mijn 4e heb ik altijd héél erg gestotterd. Heb hier tot ong. 11 jaar geleden nog wel heel veel last van gehad (ben nu 37 jaar) maar heb me nooit laten weerhouden door mijn stotteren om iets te doen.
Heb op de basisschool heel veel logopedie gehad, daarna nooit meer.
Ik realiseerde me eigenlijk pas een tijdje geleden dat ik eigenlijk niet meer stotter. Behalve eigenlijk wanneer ik mezelf voor moet stellen. Heb moeite met de M(mmmmmmm
) van mijn voor- en achternaam.Zeg dus vaak, goedemiddag ik ben M.... en dan gaat het wel goed, als je eenmaal een beginnetje hebt.
Soms als ik heeel zenuwachtig ben dan stotter ik nog wel eens, vooral ook wanneer ik iets moet voorlezen. Dat is altijd wel spannend. Verder verzorg ik presentaties voor meer dan 100 personen. Het begin is soms wel lastig maar als ik eenmaal bezig ben.
Het allerbelangrijkste is te ontspannen en er niet aan te denken. Ik doe nu dus ook werk waarin ik heel veel moet praten.
Soms kom ik zelfs mensen tegen die zeggen; hé je stotterd helemaal niet meer! Dat is altijd wel grappig. (Ik kon dus echt niets zeggen zonder te stotteren) Ben nooooit gepest o.i.d. met mijn stotteren.
Mocht ik wel eens stotteren in gezelschap en iemand moet er om lachen (omdat ze dat helemaal niet verwachten van mij). Dan vertel ik dat ik de eerste 26 jaar van mijn leven vreselijk gestotterd heb. Het lachen is dan snel over en is er eigenlijk altijd alleen maar heel veel begrip!
Aan de telefoon zeg ik dus heel vaak:
Goedemorgen/middag u spreekt met M.... dan voorkom je vervelende eerste klinker. Bellen wordt dan een stuk makkelijker omdat je je dan niet zoveel zorgen maakt om het beginnetje.
Hier ook een (bijna) ex-stotteraar. Vanaf mijn 4e heb ik altijd héél erg gestotterd. Heb hier tot ong. 11 jaar geleden nog wel heel veel last van gehad (ben nu 37 jaar) maar heb me nooit laten weerhouden door mijn stotteren om iets te doen.
Heb op de basisschool heel veel logopedie gehad, daarna nooit meer.
Ik realiseerde me eigenlijk pas een tijdje geleden dat ik eigenlijk niet meer stotter. Behalve eigenlijk wanneer ik mezelf voor moet stellen. Heb moeite met de M(mmmmmmm
) van mijn voor- en achternaam.Zeg dus vaak, goedemiddag ik ben M.... en dan gaat het wel goed, als je eenmaal een beginnetje hebt. Soms als ik heeel zenuwachtig ben dan stotter ik nog wel eens, vooral ook wanneer ik iets moet voorlezen. Dat is altijd wel spannend. Verder verzorg ik presentaties voor meer dan 100 personen. Het begin is soms wel lastig maar als ik eenmaal bezig ben.
Het allerbelangrijkste is te ontspannen en er niet aan te denken. Ik doe nu dus ook werk waarin ik heel veel moet praten.
Soms kom ik zelfs mensen tegen die zeggen; hé je stotterd helemaal niet meer! Dat is altijd wel grappig. (Ik kon dus echt niets zeggen zonder te stotteren) Ben nooooit gepest o.i.d. met mijn stotteren.
Mocht ik wel eens stotteren in gezelschap en iemand moet er om lachen (omdat ze dat helemaal niet verwachten van mij). Dan vertel ik dat ik de eerste 26 jaar van mijn leven vreselijk gestotterd heb. Het lachen is dan snel over en is er eigenlijk altijd alleen maar heel veel begrip!
Aan de telefoon zeg ik dus heel vaak:
Goedemorgen/middag u spreekt met M.... dan voorkom je vervelende eerste klinker. Bellen wordt dan een stuk makkelijker omdat je je dan niet zoveel zorgen maakt om het beginnetje.
vrijdag 9 juli 2010 om 22:49
Ach meisje toch! Praat jezelf niet de put in maar respecteer jezelf omdat je iets voor jezelf gedaan hebt. En bekijk het ook in het moment: wellicht valt het kwartje later nog of wordt het makkelijker als je kleiner begint: bij een lastig woord of als je angst voelt. Als je je lekker in je vel voelt of lekker in de kroeg zit, niet. Zo bevorder je het 'goede gevoel' over jezelf.
Zoals ik het nu lees, denk je in termen van dwang: 'het moet van de verzekering, het moet van mijn omgeving en daardoor moét het dus helemaal van jezelf.' En die laatste is killing. Als je het nu eens gaat zien in termen van kansen/mogelijkheden, zonder de dwang. Het dwangmatige stond mij ook zo tegen. Ook al zijn ze zo aardig. Het gaat niet om hén; je bent hen niks verschuldigd. Je hoeft niemand te pleasen, behalve jezelf.
Dus: wees lief voor jezelf. Bedank jezelf dat je jezelf die kans hebt gegeven, om er wijzer van te worden. Dat ben je in ieder geval nu al, en sterker word je later. Gelóóf me.
Temp; je bedoelt het vast goed, maar de termen die ik je hoor bezigen zijn precies waar mijn nekharen van overeind gaan staan: '60-dagengrens' (wat gebeurt er dan: scheurt de hemel open en daalt er een engel neer?). 'Bergbeklimming', 'jou willen begeleiden naar de vrijheid', 'jezelf dit cadeau geven.' Als het in een dik boek stond, zou ik het een geloof noemen. En dat is dus naar mijn mening precies wat DF is: een prachtig verpakte verkooptruc.
Daar kunnen de meningen over verschillen natuurlijk; maar feit is dat er gelovigen zijn en niet-gelovigen. En ik ben een niet-gelover. Ik ben bang dat Iremgul er ook niet vatbaar voor is. Jij wel en daar ben ik blij om voor jou. Het heeft jou gebracht waar je naar op zoek was. Maar voor anderen is het niet wat jij erin ziet.
Iremgul: don't give up! Haal eruit wat jij kunt gebruiken en ga vol goede moed verder. Je hebt je best gedaan!
Er liggen nog zoveel mooie dingen voor je waar problemen als stotteren acuut bij verbleken. Kijk daar naar uit.
Met mij gaat het (weer) best. Tijdje erg moe geweest maar nu met het mooie weer heerlijk uitgerust en genoten van mijn gezin. Dat is dus één voorbeeld van het moois waar het stotteren acuut bij verbleekt: het tijdloze genieten van prachtige mensen of mensjes.
Zoals ik het nu lees, denk je in termen van dwang: 'het moet van de verzekering, het moet van mijn omgeving en daardoor moét het dus helemaal van jezelf.' En die laatste is killing. Als je het nu eens gaat zien in termen van kansen/mogelijkheden, zonder de dwang. Het dwangmatige stond mij ook zo tegen. Ook al zijn ze zo aardig. Het gaat niet om hén; je bent hen niks verschuldigd. Je hoeft niemand te pleasen, behalve jezelf.
Dus: wees lief voor jezelf. Bedank jezelf dat je jezelf die kans hebt gegeven, om er wijzer van te worden. Dat ben je in ieder geval nu al, en sterker word je later. Gelóóf me.
Temp; je bedoelt het vast goed, maar de termen die ik je hoor bezigen zijn precies waar mijn nekharen van overeind gaan staan: '60-dagengrens' (wat gebeurt er dan: scheurt de hemel open en daalt er een engel neer?). 'Bergbeklimming', 'jou willen begeleiden naar de vrijheid', 'jezelf dit cadeau geven.' Als het in een dik boek stond, zou ik het een geloof noemen. En dat is dus naar mijn mening precies wat DF is: een prachtig verpakte verkooptruc.
Daar kunnen de meningen over verschillen natuurlijk; maar feit is dat er gelovigen zijn en niet-gelovigen. En ik ben een niet-gelover. Ik ben bang dat Iremgul er ook niet vatbaar voor is. Jij wel en daar ben ik blij om voor jou. Het heeft jou gebracht waar je naar op zoek was. Maar voor anderen is het niet wat jij erin ziet.
Iremgul: don't give up! Haal eruit wat jij kunt gebruiken en ga vol goede moed verder. Je hebt je best gedaan!
Er liggen nog zoveel mooie dingen voor je waar problemen als stotteren acuut bij verbleken. Kijk daar naar uit.
Met mij gaat het (weer) best. Tijdje erg moe geweest maar nu met het mooie weer heerlijk uitgerust en genoten van mijn gezin. Dat is dus één voorbeeld van het moois waar het stotteren acuut bij verbleekt: het tijdloze genieten van prachtige mensen of mensjes.
zaterdag 10 juli 2010 om 10:45
@ Kitty
Tuurlijk moet je er in geloven! Zonder ergens in te geloven kom je als mens helemaal nergens.
Ik vind dat je met je sarcasme de methode te kort doet. Het is geen wondermiddel, het is een hulpstuk waarmee je een jarenlang patroon kunt doorbreken. Na 60 dagen niet stotteren heb je aan jezelf bewezen dat je niet meer hoeft te stotteren, dan heb je een basis/nieuw patroon gelegt om er helemaal af te komen. (Soms een maand soms een jaar).
Ik ben er dus van overtuigd dat elk mens met het hulpmiddel DFM dezelfde kansen heeft om van het stotteren af te komen. Het is alleen maar net of je er mentaal aan toe bent en of je er in wilt geloven of niet.
Voorderest ben ik het helemaal met je eens dat je het volhouden niet voor DF of je omgeving hoeft te doen, doe het voor jezelf, alleen dan kan je het broodnodige in je naar boven halen om de missie te volbrengen.
Tuurlijk moet je er in geloven! Zonder ergens in te geloven kom je als mens helemaal nergens.
Ik vind dat je met je sarcasme de methode te kort doet. Het is geen wondermiddel, het is een hulpstuk waarmee je een jarenlang patroon kunt doorbreken. Na 60 dagen niet stotteren heb je aan jezelf bewezen dat je niet meer hoeft te stotteren, dan heb je een basis/nieuw patroon gelegt om er helemaal af te komen. (Soms een maand soms een jaar).
Ik ben er dus van overtuigd dat elk mens met het hulpmiddel DFM dezelfde kansen heeft om van het stotteren af te komen. Het is alleen maar net of je er mentaal aan toe bent en of je er in wilt geloven of niet.
Voorderest ben ik het helemaal met je eens dat je het volhouden niet voor DF of je omgeving hoeft te doen, doe het voor jezelf, alleen dan kan je het broodnodige in je naar boven halen om de missie te volbrengen.
woensdag 14 juli 2010 om 20:54
Hallo dames en heer!!
Hoog tijd om even een reactie neer te zetten. Allemaal ontzettend bedankt voor de steun! Hoe is het verder met jullie?
@ Soulcats: Hoe is het met je? Ontzettend bedankt voor je lieve woorden. Ik zeg ook tegen mezelf dat het niet mijn fout is.. Maar uiteraard zijn er mensen die het wel halen natuurlijk en ik zag het als mijn laatste kans om vloeiend te spreken.. Ik wilde niet al mijn hoop erop vestigen natuurlijk, maar weet niet zo goed wat ik anders kan doen. Ik wil ook niet al te negatief denken en probeer het stotteren wat op de achtergrond te houden, maar toch word ik er steeds mee geconfronteerd.
Je vertelde dat je beter bent gaan praten door de DFM. Op welke vlak gaat het nu beter? De ademhaling of iets anders? Ik wil de methode wel toepassen, maar voelde me er echt niet happy bij. Het leek onmogelijk om het altijd toe te passen. Als ik dit tegen de mensen daar zeg is het antwoord natuurlijk dat IK ervoor kies. Ik maak de keuze of ik stotter of niet daar komt het op neer. Ik hoop dat er mensen zijn die het wel redden. Hard vechten loont natuurlijk!
@ Twister: Misschien is het ook niet mijn schuld. De methode past gewoon niet bij me, het voelt heel onnatuurlijk voor mij. Anderzijds wil ik natuurlijk dolgraag van mijn stotteren af, maar hoe meer ik het wil hoe erger het wordt lijkt het. Dus daarom probeer ik het even los te laten..
@ Astair; Ik heb de DFM nog erg recent gedaan, maar weet zeker dat ik het niet volhoudt. Ik voelde me zo eenzaam en gevangen, zelfs nog erger dan dat ik stotter. Heb ontzettend veel respect voor mensen die het halen. Het is een ware strijd! Had nooit gedacht dat het zo zwaar zou zijn! Het is erg omslachtig om zo te praten. Maar stotteren is ook omslachtig en del ferro is maar tijdelijk wordt er dan gezegd. Das waar.. maar ik bleef zelfs met de methode stotteren. Dat concentratiegedeelte lukte me gewoon vaak niet.. Heb jij trouwens ook de methode gevolgd? Zo ja, waarom ben je ermee gestopt?
@ Bibaboe: Ik weet heel goed wat je hebt doorgemaakt! Je woorden in je vorige posts kan ik geschreven hebben! Jij was weliswaar jonger toen je de methode deed, maar o zo begrijpelijk waarom je uiteindelijk gestopt bent! Hoe ging je met het stotteren om na del ferro? Voor zover ik het weet heb je nu je plekje gevonden qua spraak? Je hebt een baan waarbij je je goed voelt? Hoe ben je zover gekomen en hoe doe je het met klantencontacten. Zijn er momenten waarop je vastzit? Of verzin je synoniemen? Daar ben ik wel benieuwd naar! Erg knap dat je je niet laat weerhouden van het stotteren!
@ Sproet: Over de cursusleider heb ik geen slecht woord te zeggen. Hij heeft destijds zelf gestotterd en is er dankzij de Del Ferro er vanaf. Hij is het bewijs dat het wel kan! Dat het een ware strijd is gaf hij zelf ook aan, maar hij zag del ferro niet als een straf. Iedere vloeiende woord maakte hem zelfverzekerder en gaf hem kracht. Zo kan het dus ook lopen. Ik stotter niet altijd, dus ik weet hoe het is om vloeiend te spreken en bij die methode vond ik het erg moeilijk om niet zomaar te reageren en mijn waffel te houden.. Daar stotterde ik niet en moet zeggen dat ik hele gezellige en leuke dagen heb meegemaakt. Opmerkbaar was dat ik tijdens de eerste video naar mijn mening niet veel stotterde. Uiteraard bleef ik wel bij een aantal klinkers hangen.. Maar nadat ik de methode toepaste voelde ik me niet fijn omdat ik me nog meer gevangen voelde en het concentreren vond ik erg moeilijk. Die gedachten aan letters bleven onbewust in mijn hoofd. En ja dat leidt weer tot stotteren..
Dit was zo’n beetje mijn del ferro avontuur. Voor diegenen die het willen doen: laat je niet beïnvloeden door anderen en als je het DE methode vindt ga ervoor, maar het is verstandig om stil te staan hoe het precies werkt en misschien een les bij te wonen. Wat ik niet heb gedaan.
Ik vind dit topic ook erg leuk! Zo zie je maar dat iedereen anders omgaat met het stotteren. Vind het ook top dat je als logopediste tips geeft. Die technieken die je beschrijft moet je wel eerst onder de knie krijgen denk ik… De technieken kreeg ik ook toegereikt van de logopediste, maar bij mij hielp het niet echt. Stotteren lijkt wel een gewoonte. Het is gewoon zo bizar dat het steeds gebeurd en soms zomaar vloeiend kan gaan! Ik hoor vaak dat mensen vastzitten bij medeklinkers, terwijl ik echt klinkervrees heb haha! Ben ik dan zo uniek? Als je meer tips hebt zijn ze altijd welkom! Ik zit vooral vast op de korte klinkers bv: appel en minder op aandacht.. Zou dat komen omdat daar de klemtoon op zit en je eerder teveel spieren aanspant? Soms probeer ik de spieren los te laten en het woord opnieuw te zeggen, maar vaak gaat het weer mis…
@ Temp: Mijn grote respect voor jou dat je het volhoudt met de del ferro! Je hebt ook al die moeilijke dingen in het begin meegemaakt vertel je. Erg fijn dat de methode je eigen is geworden! Langzamerhand zal je angst voor letters en woorden minder worden en misschien verdwijnen. Als je je helemaal aan de regels houdt is dit het eindpunt. Wat een vechtlust heb je. Het lijkt me echt niet makkelijk om het overal toe te passen, ik spreek uit ervaring. En natuurlijk weet ik niet hoe erg je stotterde maar je moet het stotteren wel zodanig haten dat je alles op alles zet en het overal toepast. Ook moet je erg sterk in je schoenen staan en werkelijk schijt eraan hebben. Dus je niets aantrekken van anderen.
Bij mij pakte het helaas anders uit. Spijt van del ferro heb ik niet. Nu weet ik hoe het is en ben ik erachter dat het niet voor mij is weggelegd. Ik heb het echt geprobeerd, maar zoals ik ook eerder beschreef is het concentratiegedeelte erg lastig voor mij en kreeg ik het maar niet voor elkaar. Daar bij del ferro ging het goed natuurlijk, maar in de boze buitenwereld pakte het anders uit. De reacties van anderen (er zaten ook leuke reacties tussen gelukkig) maakte mij machteloos. Ik wil me op zo’n moment verdedigen en natuurlijk moet ik er lak aan hebben en voor mezelf kiezen, maar dat lukte me echt niet.. Vrienden en kennissen wilden de oude Iremgul terug.. Misschien wel de af en toe stotterende maar wel de gezelligere. Natuurlijk zouden ze het me gunnen als ik had doorgezet, maar ik voelde me er niet fijn bij.
Ik hoop echt dat de anderen in mijn groep het net als jij wel halen. Er zaten mensen bij mij in de groep die erger stotterden en grimassen hadden toen ze stotterden. Iedere keer toen ik ze zo zag brak mijn hart. En als ze met de methode nog stotterden lag het aan hun. Ik hoop zo dat het ze lukt! Ook al is het bij mij niet gelukt, zullen er misschien mensen zijn die net als jij er helemaal in geloven (deed ik ook voordat ik de methode deed) en alles op alles zetten en het wel halen. Ik zou alleen maar blij voor ze zijn. Del ferro bestaat niet voor niets zolang denk ik maar.. Maar hoeveel mensen zouden het werkelijk redden? Daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Heb nogmaals echt respect voor ze, maar ook voor de mensen die het niet halen. Begrijp het al te goed!
Blijf je hier posten hoe het met je gaat? Vind het erg interessant om te lezen en echt super dat het bij jou beter heeft gewerkt. Blijf erin geloven en ik hoop dat je je doel zult bereiken!
@ Grasspriet: Jouw verhaal gaf me veel hoop! Lijkt me heerlijk om op een dag te realiseren dat je bijna niet meer stottert! Ik heb weleens gehoord dat je moet vergeten dat je stottert, want dan stotter je niet. Kon ik het maar, maar ik heb nog steeds hoop! Wat goed dat je presentaties geeft voor wel 100 man, dat moet in het begin wel even slikken zijn! Heb je werkelijk nooit weerhouden door je stotteren? Hoe ging het op werk toen je vastzat? Belemmerde het weleens je functioneren en hoe ging je ermee om? Ik krijg straks een baan waarin in vrij veel moet spreken en ik heb besloten om het te doen, maar lijkt me doodeng. Heb helaas geen andere keus anders word ik een grijze onzekere muis die stiekem wel een goede diploma heeft. Dat zou toch doodzonde zijn.. uit jouw verhaal blijkt dat je wel degelijk minder kan stotteren na een leeftijd van 26. Vaak wordt namelijk het integendeel gezegd..
@ Kitty74: Je hebt gelijk, als je iets voor een ander doet zal het nooit werken. Met de DFM voelde ik me natuurlijk op mijn gemak met groep. Zij hadden immers hetzelfde probleem, maar daarbuiten was het andere koek.. Ik voelde me op de een of andere manier verplicht. Ik MOEST het doen of anders mijn mond houden over het stotteren. Je doet het en je stottert niet of je doet het niet en je stottert (eigen schuld dikke bult). Gelukkig ben ik niet zo naïef om dit te geloven. Dat ik het niet gehaald heb wil niet zeggen dat het mijn schuld is.. Wel dat de methode niet bij mij past. Misschien wel bij anderen. Ik ben blij dat ik doorgezet heb en toch mijn best heb gedaan.
Je hebt zo gelijk met wat je zegt. Een methode hoeft niet bij iedereen te werken en ondanks dat ik het niet gehaald heb moet ik krachtig blijven. Af en toe is het wel moeilijk. Ik ben nu aan het solliciteren, maar af en toe valt het me zwaar. Bij iedere functie moet je wel telefoneren en ik heb besloten om het gewoon te doen en het stotteren gewoon aan te kaarten. Als ik daarop word afgewezen dikke pech, maar ik wil niet liegen. Vroeg of laat val ik dan toch door de mand..
Ik maak langzamerhand een einde aan mijn post. Het is erg lang geworden! Mocht ook wel na al die tijd! Laten jullie ook wat van jezelf horen. Altijd leuk om de vorderingen, tips en verhaaltjes te lezen !
Fijne dag allemaal! Liefs Irem
Hoog tijd om even een reactie neer te zetten. Allemaal ontzettend bedankt voor de steun! Hoe is het verder met jullie?
@ Soulcats: Hoe is het met je? Ontzettend bedankt voor je lieve woorden. Ik zeg ook tegen mezelf dat het niet mijn fout is.. Maar uiteraard zijn er mensen die het wel halen natuurlijk en ik zag het als mijn laatste kans om vloeiend te spreken.. Ik wilde niet al mijn hoop erop vestigen natuurlijk, maar weet niet zo goed wat ik anders kan doen. Ik wil ook niet al te negatief denken en probeer het stotteren wat op de achtergrond te houden, maar toch word ik er steeds mee geconfronteerd.
Je vertelde dat je beter bent gaan praten door de DFM. Op welke vlak gaat het nu beter? De ademhaling of iets anders? Ik wil de methode wel toepassen, maar voelde me er echt niet happy bij. Het leek onmogelijk om het altijd toe te passen. Als ik dit tegen de mensen daar zeg is het antwoord natuurlijk dat IK ervoor kies. Ik maak de keuze of ik stotter of niet daar komt het op neer. Ik hoop dat er mensen zijn die het wel redden. Hard vechten loont natuurlijk!
@ Twister: Misschien is het ook niet mijn schuld. De methode past gewoon niet bij me, het voelt heel onnatuurlijk voor mij. Anderzijds wil ik natuurlijk dolgraag van mijn stotteren af, maar hoe meer ik het wil hoe erger het wordt lijkt het. Dus daarom probeer ik het even los te laten..
@ Astair; Ik heb de DFM nog erg recent gedaan, maar weet zeker dat ik het niet volhoudt. Ik voelde me zo eenzaam en gevangen, zelfs nog erger dan dat ik stotter. Heb ontzettend veel respect voor mensen die het halen. Het is een ware strijd! Had nooit gedacht dat het zo zwaar zou zijn! Het is erg omslachtig om zo te praten. Maar stotteren is ook omslachtig en del ferro is maar tijdelijk wordt er dan gezegd. Das waar.. maar ik bleef zelfs met de methode stotteren. Dat concentratiegedeelte lukte me gewoon vaak niet.. Heb jij trouwens ook de methode gevolgd? Zo ja, waarom ben je ermee gestopt?
@ Bibaboe: Ik weet heel goed wat je hebt doorgemaakt! Je woorden in je vorige posts kan ik geschreven hebben! Jij was weliswaar jonger toen je de methode deed, maar o zo begrijpelijk waarom je uiteindelijk gestopt bent! Hoe ging je met het stotteren om na del ferro? Voor zover ik het weet heb je nu je plekje gevonden qua spraak? Je hebt een baan waarbij je je goed voelt? Hoe ben je zover gekomen en hoe doe je het met klantencontacten. Zijn er momenten waarop je vastzit? Of verzin je synoniemen? Daar ben ik wel benieuwd naar! Erg knap dat je je niet laat weerhouden van het stotteren!
@ Sproet: Over de cursusleider heb ik geen slecht woord te zeggen. Hij heeft destijds zelf gestotterd en is er dankzij de Del Ferro er vanaf. Hij is het bewijs dat het wel kan! Dat het een ware strijd is gaf hij zelf ook aan, maar hij zag del ferro niet als een straf. Iedere vloeiende woord maakte hem zelfverzekerder en gaf hem kracht. Zo kan het dus ook lopen. Ik stotter niet altijd, dus ik weet hoe het is om vloeiend te spreken en bij die methode vond ik het erg moeilijk om niet zomaar te reageren en mijn waffel te houden.. Daar stotterde ik niet en moet zeggen dat ik hele gezellige en leuke dagen heb meegemaakt. Opmerkbaar was dat ik tijdens de eerste video naar mijn mening niet veel stotterde. Uiteraard bleef ik wel bij een aantal klinkers hangen.. Maar nadat ik de methode toepaste voelde ik me niet fijn omdat ik me nog meer gevangen voelde en het concentreren vond ik erg moeilijk. Die gedachten aan letters bleven onbewust in mijn hoofd. En ja dat leidt weer tot stotteren..
Dit was zo’n beetje mijn del ferro avontuur. Voor diegenen die het willen doen: laat je niet beïnvloeden door anderen en als je het DE methode vindt ga ervoor, maar het is verstandig om stil te staan hoe het precies werkt en misschien een les bij te wonen. Wat ik niet heb gedaan.
Ik vind dit topic ook erg leuk! Zo zie je maar dat iedereen anders omgaat met het stotteren. Vind het ook top dat je als logopediste tips geeft. Die technieken die je beschrijft moet je wel eerst onder de knie krijgen denk ik… De technieken kreeg ik ook toegereikt van de logopediste, maar bij mij hielp het niet echt. Stotteren lijkt wel een gewoonte. Het is gewoon zo bizar dat het steeds gebeurd en soms zomaar vloeiend kan gaan! Ik hoor vaak dat mensen vastzitten bij medeklinkers, terwijl ik echt klinkervrees heb haha! Ben ik dan zo uniek? Als je meer tips hebt zijn ze altijd welkom! Ik zit vooral vast op de korte klinkers bv: appel en minder op aandacht.. Zou dat komen omdat daar de klemtoon op zit en je eerder teveel spieren aanspant? Soms probeer ik de spieren los te laten en het woord opnieuw te zeggen, maar vaak gaat het weer mis…
@ Temp: Mijn grote respect voor jou dat je het volhoudt met de del ferro! Je hebt ook al die moeilijke dingen in het begin meegemaakt vertel je. Erg fijn dat de methode je eigen is geworden! Langzamerhand zal je angst voor letters en woorden minder worden en misschien verdwijnen. Als je je helemaal aan de regels houdt is dit het eindpunt. Wat een vechtlust heb je. Het lijkt me echt niet makkelijk om het overal toe te passen, ik spreek uit ervaring. En natuurlijk weet ik niet hoe erg je stotterde maar je moet het stotteren wel zodanig haten dat je alles op alles zet en het overal toepast. Ook moet je erg sterk in je schoenen staan en werkelijk schijt eraan hebben. Dus je niets aantrekken van anderen.
Bij mij pakte het helaas anders uit. Spijt van del ferro heb ik niet. Nu weet ik hoe het is en ben ik erachter dat het niet voor mij is weggelegd. Ik heb het echt geprobeerd, maar zoals ik ook eerder beschreef is het concentratiegedeelte erg lastig voor mij en kreeg ik het maar niet voor elkaar. Daar bij del ferro ging het goed natuurlijk, maar in de boze buitenwereld pakte het anders uit. De reacties van anderen (er zaten ook leuke reacties tussen gelukkig) maakte mij machteloos. Ik wil me op zo’n moment verdedigen en natuurlijk moet ik er lak aan hebben en voor mezelf kiezen, maar dat lukte me echt niet.. Vrienden en kennissen wilden de oude Iremgul terug.. Misschien wel de af en toe stotterende maar wel de gezelligere. Natuurlijk zouden ze het me gunnen als ik had doorgezet, maar ik voelde me er niet fijn bij.
Ik hoop echt dat de anderen in mijn groep het net als jij wel halen. Er zaten mensen bij mij in de groep die erger stotterden en grimassen hadden toen ze stotterden. Iedere keer toen ik ze zo zag brak mijn hart. En als ze met de methode nog stotterden lag het aan hun. Ik hoop zo dat het ze lukt! Ook al is het bij mij niet gelukt, zullen er misschien mensen zijn die net als jij er helemaal in geloven (deed ik ook voordat ik de methode deed) en alles op alles zetten en het wel halen. Ik zou alleen maar blij voor ze zijn. Del ferro bestaat niet voor niets zolang denk ik maar.. Maar hoeveel mensen zouden het werkelijk redden? Daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Heb nogmaals echt respect voor ze, maar ook voor de mensen die het niet halen. Begrijp het al te goed!
Blijf je hier posten hoe het met je gaat? Vind het erg interessant om te lezen en echt super dat het bij jou beter heeft gewerkt. Blijf erin geloven en ik hoop dat je je doel zult bereiken!
@ Grasspriet: Jouw verhaal gaf me veel hoop! Lijkt me heerlijk om op een dag te realiseren dat je bijna niet meer stottert! Ik heb weleens gehoord dat je moet vergeten dat je stottert, want dan stotter je niet. Kon ik het maar, maar ik heb nog steeds hoop! Wat goed dat je presentaties geeft voor wel 100 man, dat moet in het begin wel even slikken zijn! Heb je werkelijk nooit weerhouden door je stotteren? Hoe ging het op werk toen je vastzat? Belemmerde het weleens je functioneren en hoe ging je ermee om? Ik krijg straks een baan waarin in vrij veel moet spreken en ik heb besloten om het te doen, maar lijkt me doodeng. Heb helaas geen andere keus anders word ik een grijze onzekere muis die stiekem wel een goede diploma heeft. Dat zou toch doodzonde zijn.. uit jouw verhaal blijkt dat je wel degelijk minder kan stotteren na een leeftijd van 26. Vaak wordt namelijk het integendeel gezegd..
@ Kitty74: Je hebt gelijk, als je iets voor een ander doet zal het nooit werken. Met de DFM voelde ik me natuurlijk op mijn gemak met groep. Zij hadden immers hetzelfde probleem, maar daarbuiten was het andere koek.. Ik voelde me op de een of andere manier verplicht. Ik MOEST het doen of anders mijn mond houden over het stotteren. Je doet het en je stottert niet of je doet het niet en je stottert (eigen schuld dikke bult). Gelukkig ben ik niet zo naïef om dit te geloven. Dat ik het niet gehaald heb wil niet zeggen dat het mijn schuld is.. Wel dat de methode niet bij mij past. Misschien wel bij anderen. Ik ben blij dat ik doorgezet heb en toch mijn best heb gedaan.
Je hebt zo gelijk met wat je zegt. Een methode hoeft niet bij iedereen te werken en ondanks dat ik het niet gehaald heb moet ik krachtig blijven. Af en toe is het wel moeilijk. Ik ben nu aan het solliciteren, maar af en toe valt het me zwaar. Bij iedere functie moet je wel telefoneren en ik heb besloten om het gewoon te doen en het stotteren gewoon aan te kaarten. Als ik daarop word afgewezen dikke pech, maar ik wil niet liegen. Vroeg of laat val ik dan toch door de mand..
Ik maak langzamerhand een einde aan mijn post. Het is erg lang geworden! Mocht ook wel na al die tijd! Laten jullie ook wat van jezelf horen. Altijd leuk om de vorderingen, tips en verhaaltjes te lezen !
Fijne dag allemaal! Liefs Irem
zaterdag 17 juli 2010 om 00:00
Hoii allemaal,
Even de laatste pagina doorgelezen, en een dikke voor Iremgul; ik vind het rot voor je dat DF niet heeft gebracht waar je op,gehoopt had.
*zwaait verders naar iedereen, jullie zijn toppers!!*
Moest trouwens nog even heul hard lachen om de tip van Sproet:
Als je Debby heet, uitspreken als Déééééééébby.
Hier gaat alles goed, ik moet voor mijn werk heel veel bellen, met vaak niet zulke leuke mededelingen, dus iedere dag een uitdaging. Maar trots dat ik ben dat ik dit kan! Dus Iremgul, ook jij kan dit, echt; geloof in jezelf is het halve werk!
Dikke knuffels voor iedereen hier.
Even de laatste pagina doorgelezen, en een dikke voor Iremgul; ik vind het rot voor je dat DF niet heeft gebracht waar je op,gehoopt had.
*zwaait verders naar iedereen, jullie zijn toppers!!*
Moest trouwens nog even heul hard lachen om de tip van Sproet:
Als je Debby heet, uitspreken als Déééééééébby.
Hier gaat alles goed, ik moet voor mijn werk heel veel bellen, met vaak niet zulke leuke mededelingen, dus iedere dag een uitdaging. Maar trots dat ik ben dat ik dit kan! Dus Iremgul, ook jij kan dit, echt; geloof in jezelf is het halve werk!
Dikke knuffels voor iedereen hier.
zaterdag 17 juli 2010 om 11:18
@ Mette Mare: Haha, als het zou helpen is het best een goede tip! De klank achter de moeilijke letter verlengen.. Maar eerst zien de D te overleven als je er moeite mee hebt! Oefenen baart kunst 
Ben gek op tips tegen stotteren, al werken ze niet echt bij mij. Denk echt dat het aan mij ligt
Wat een spirit! Moedig hoor dat je zoveel belt voor je werk! Stotter je veel? En hoe doe je het als je vastzit op bepaalde woorden? Duren de stotters lang? Ben er eigenlijk wel benieuwd naar! Zo te horen heb je er niet veel moeite mee en zie je het eerder als een uitdaging. Vind zulke mensen helemaal top!
Tsjah, Del Ferro heeft mij helaas niet gebracht wat ik wilde. Kon ik maar het geduld opbrengen, me niks aantrekken van de omgeving en een keer mijn waffel dichthouden en me concentreren! Ik geloof best dat er mensen zijn die er baat bij hebben hoor. Ik wil geen enkele methode aanvallen dat is respectloos. Mede omdat er mensen zijn die het wel gered hebben en er cursisten zijn die gewoon doorzetten. Soms denk ik weleens: het is of kiezen voor de methode en niet stotteren of de methode niet toepassen en wel stotteren. Is het stotteren dus mijn keuze?? Dacht het toch niet...
Wel ben ik weer begonnen met de ademhalingsoefeningen van Del Ferro. Ik heb het idee dat dat de boel wat losser maakt. Ik was ongeveer 2 weekjes gestopt en na een tijdje voelde ik me weer benauwder en zat ik vaker vast. De medeklinkers krijg ik er nog wel uit, maar die verdomde klinkers. Voel me af en toe toch machteloos. Ik wil zoveel zeggen, verhalen vertellen en praten praten en nog eens praten... Maar soms lukt het gewoon echt niet..
Ik heb zoveel bewondering voor jullie. Heb het idee dat jullie stappen verder zijn dan ik. Jullie doen alles wat je zonder stotteren ook zou doen. Ik probeer het ook, maar als ik erg vastzit raak ik teleurgesteld. Dan verschuil ik me weer achter de make up en leuke kleding. Zonder voel ik me onzekerder. Moet wel zeggen dat ik geen geheim meer maak van het stotteren. Zelfs in sollicitaties geef ik het aan. Alleen jammer dat er vaak wordt gezegd: valt toch mee? Als ze eens wisten hoe het is!
Gelukkig heb ik nu meer tijd om hier te posten. Zat erg met school, maar dat is nu afgerond. Dus mijn excuses dat ik zo weinig van me liet horen. Ik hoop dat dit topic blijft voortbestaan. Want het lijkt af en toe wel of een stotteraar alleen is op de wereld...
Allemaal een fijne zaterdag!
Liefs
Ben gek op tips tegen stotteren, al werken ze niet echt bij mij. Denk echt dat het aan mij ligt Wat een spirit! Moedig hoor dat je zoveel belt voor je werk! Stotter je veel? En hoe doe je het als je vastzit op bepaalde woorden? Duren de stotters lang? Ben er eigenlijk wel benieuwd naar! Zo te horen heb je er niet veel moeite mee en zie je het eerder als een uitdaging. Vind zulke mensen helemaal top!
Tsjah, Del Ferro heeft mij helaas niet gebracht wat ik wilde. Kon ik maar het geduld opbrengen, me niks aantrekken van de omgeving en een keer mijn waffel dichthouden en me concentreren! Ik geloof best dat er mensen zijn die er baat bij hebben hoor. Ik wil geen enkele methode aanvallen dat is respectloos. Mede omdat er mensen zijn die het wel gered hebben en er cursisten zijn die gewoon doorzetten. Soms denk ik weleens: het is of kiezen voor de methode en niet stotteren of de methode niet toepassen en wel stotteren. Is het stotteren dus mijn keuze?? Dacht het toch niet...
Wel ben ik weer begonnen met de ademhalingsoefeningen van Del Ferro. Ik heb het idee dat dat de boel wat losser maakt. Ik was ongeveer 2 weekjes gestopt en na een tijdje voelde ik me weer benauwder en zat ik vaker vast. De medeklinkers krijg ik er nog wel uit, maar die verdomde klinkers. Voel me af en toe toch machteloos. Ik wil zoveel zeggen, verhalen vertellen en praten praten en nog eens praten... Maar soms lukt het gewoon echt niet..
Ik heb zoveel bewondering voor jullie. Heb het idee dat jullie stappen verder zijn dan ik. Jullie doen alles wat je zonder stotteren ook zou doen. Ik probeer het ook, maar als ik erg vastzit raak ik teleurgesteld. Dan verschuil ik me weer achter de make up en leuke kleding. Zonder voel ik me onzekerder. Moet wel zeggen dat ik geen geheim meer maak van het stotteren. Zelfs in sollicitaties geef ik het aan. Alleen jammer dat er vaak wordt gezegd: valt toch mee? Als ze eens wisten hoe het is!
Gelukkig heb ik nu meer tijd om hier te posten. Zat erg met school, maar dat is nu afgerond. Dus mijn excuses dat ik zo weinig van me liet horen. Ik hoop dat dit topic blijft voortbestaan. Want het lijkt af en toe wel of een stotteraar alleen is op de wereld...
Allemaal een fijne zaterdag!
Liefs
zondag 18 juli 2010 om 10:38
Elke stottertherapie die slechts het symptoom bestrijdt heeft doorgaans een tijdelijk effect. Je moet op zoek gaan naar factoren die het stotteren bij jou in stand houden. Die zijn bij iedereen anders. Daarom heb je een vorm van psychotherapie nodig en is er geen kant-en-klaar recept.
Ikzelf en mijn vrouw zijn nu rond de 65 jaar, we hebben beiden een stotterverleden en hebben daar zo rond ons veertigste jaar mee afgerekend.
Vanaf 1969 deden we de Doetinchemse Methode, van 1974 tot 1978 gevolgd door "socialtherapie" in Duitsland.
In de jaren daarna gingen we steeds vloeiender spreken en vanaf ongeveer 1985 spreken we nagenoeg stottervrij.
[...]
Ikzelf en mijn vrouw zijn nu rond de 65 jaar, we hebben beiden een stotterverleden en hebben daar zo rond ons veertigste jaar mee afgerekend.
Vanaf 1969 deden we de Doetinchemse Methode, van 1974 tot 1978 gevolgd door "socialtherapie" in Duitsland.
In de jaren daarna gingen we steeds vloeiender spreken en vanaf ongeveer 1985 spreken we nagenoeg stottervrij.
[...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 08-07-2013 13:04
Reden: Spam
Reden: Spam
% gewijzigd
Je kunt alleen van fouten leren als je niet bang bent ze te maken.
donderdag 22 juli 2010 om 17:30
Hallo (ex)stotterkoppen!
Ik heb een tijdje niet gepost. Hoe gaat het met jullie? Het gaat even niet zo lekker met me.. Ik wilde jullie niet met mijn gezeur belasten dus besloot ik even niet te posten. Ik merk duidelijk dat iedereen anders met stotteren omgaat. Het is niet eens meer mijn punt om perfect te spreken als ik maar kan zeggen wat ik wil zeggen. Dat is toch niet teveel gevraagd..
@Adrie1945: Wat zal dat fantastisch zijn.. Stottervrij spreken. Helaas zijn veel therapieën alleen tijdelijk zinvol. Die vervelende stottermonster komt vaak weer om de hoek kijken. Heb enorm veel respect voor u en uw vrouw dat jullie van het stotteren af zijn. Dat moet een enorme strijd zijn geweest. U had daarbij het geluk dat uw vrouw hetzelfde meemaakte, daardoor konden jullie elkaar volop steunen. Bij mezelf merk ik dat mijn partner geen flauw benul heeft wat ik doormaak. Ik zie er immers normaal uit en heb zelfs afgelopen week netjes mijn HBO diploma behaald. Maar als hij eens wist wat ik van binnen doormaakte. Als ik zou weten dat de methode die u heeft gedaan ook voor mij zou werken had ik het gedaan. Helaas ben ik na Del Ferro een teleurstelling rijker en financieel veel armer. Dacht ik werk gevonden te hebben gaat het niet door. De voorwaarden die werden gesteld voldeed ik niet aan en bovendien stotter ik en bij deze functie is dat zeker een issue. Mag ik vragen hoe u dat deed met werken? Had u destijds geen last van het stotteren en hoe ging u hiermee om? Ik zou graag wat meer willen weten over hoe u ervoor was en wat er precies wordt gedaan binnen de therapie. Kortom, hoe kunnen stotteraars normaal praten..
Ik hoop niet dat jullie mij erg vinden klagen, maar ik kan verder nergens mijn ei kwijt. Ik voel me zo eenzaam en al dagen prikken de tranen achter mijn ogen. Eindelijk heb ik mijn diploma behaald, maar ik zit al een langere tijd zonder werk. Een van de beste methoden om te solliciteren is natuurlijk ook bellen naar uitzendbureau’s en bedrijven. Maar ik stotter de laatste tijd heel erg.. ik kan gewoon niet zeggen wat ik wil. Ik probeer rustig te blijven, goed adem te halen maar niks lijkt te helpen. Ik word er erg moedeloos ben. Ben zeker een vechter, maar zit er echt even doorheen. Voel me zo machteloos. Ik probeer te denken dat ik het WEL kan, enthousiast probeer ik het steeds opnieuw, maar ik blokkeer helemaal. Voor de rest ben ik helemaal gezond en KAN wel praten. Kijk maar, nu als ik alleen ben kan ik alles zeggen! Een blind persoon ziet ook niet als hij of zij alleen is, een doof iemand hoort niet als diegene alleen is en dit geldt ook voor iemand die niet kan lopen… Maar ik, als stotteraar meent niet te kunnen spreken. Maar toch wel als ik alleen ben? Soms probeer ik te doen alsof ik alleen ben zodat ik misschien kan spreken, maar dit lukt niet echt. Zit even echt in een dip. Solliciteren wordt er ook niet echt makkelijk op, maar ik moet blijven vechten. Denk dat ik voortaan maar werk ga zoeken beneden mijn niveau…
Hoe gaat het bij jullie? Ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Blijven jullie posten?
Liefs
Ik heb een tijdje niet gepost. Hoe gaat het met jullie? Het gaat even niet zo lekker met me.. Ik wilde jullie niet met mijn gezeur belasten dus besloot ik even niet te posten. Ik merk duidelijk dat iedereen anders met stotteren omgaat. Het is niet eens meer mijn punt om perfect te spreken als ik maar kan zeggen wat ik wil zeggen. Dat is toch niet teveel gevraagd..
@Adrie1945: Wat zal dat fantastisch zijn.. Stottervrij spreken. Helaas zijn veel therapieën alleen tijdelijk zinvol. Die vervelende stottermonster komt vaak weer om de hoek kijken. Heb enorm veel respect voor u en uw vrouw dat jullie van het stotteren af zijn. Dat moet een enorme strijd zijn geweest. U had daarbij het geluk dat uw vrouw hetzelfde meemaakte, daardoor konden jullie elkaar volop steunen. Bij mezelf merk ik dat mijn partner geen flauw benul heeft wat ik doormaak. Ik zie er immers normaal uit en heb zelfs afgelopen week netjes mijn HBO diploma behaald. Maar als hij eens wist wat ik van binnen doormaakte. Als ik zou weten dat de methode die u heeft gedaan ook voor mij zou werken had ik het gedaan. Helaas ben ik na Del Ferro een teleurstelling rijker en financieel veel armer. Dacht ik werk gevonden te hebben gaat het niet door. De voorwaarden die werden gesteld voldeed ik niet aan en bovendien stotter ik en bij deze functie is dat zeker een issue. Mag ik vragen hoe u dat deed met werken? Had u destijds geen last van het stotteren en hoe ging u hiermee om? Ik zou graag wat meer willen weten over hoe u ervoor was en wat er precies wordt gedaan binnen de therapie. Kortom, hoe kunnen stotteraars normaal praten..
Ik hoop niet dat jullie mij erg vinden klagen, maar ik kan verder nergens mijn ei kwijt. Ik voel me zo eenzaam en al dagen prikken de tranen achter mijn ogen. Eindelijk heb ik mijn diploma behaald, maar ik zit al een langere tijd zonder werk. Een van de beste methoden om te solliciteren is natuurlijk ook bellen naar uitzendbureau’s en bedrijven. Maar ik stotter de laatste tijd heel erg.. ik kan gewoon niet zeggen wat ik wil. Ik probeer rustig te blijven, goed adem te halen maar niks lijkt te helpen. Ik word er erg moedeloos ben. Ben zeker een vechter, maar zit er echt even doorheen. Voel me zo machteloos. Ik probeer te denken dat ik het WEL kan, enthousiast probeer ik het steeds opnieuw, maar ik blokkeer helemaal. Voor de rest ben ik helemaal gezond en KAN wel praten. Kijk maar, nu als ik alleen ben kan ik alles zeggen! Een blind persoon ziet ook niet als hij of zij alleen is, een doof iemand hoort niet als diegene alleen is en dit geldt ook voor iemand die niet kan lopen… Maar ik, als stotteraar meent niet te kunnen spreken. Maar toch wel als ik alleen ben? Soms probeer ik te doen alsof ik alleen ben zodat ik misschien kan spreken, maar dit lukt niet echt. Zit even echt in een dip. Solliciteren wordt er ook niet echt makkelijk op, maar ik moet blijven vechten. Denk dat ik voortaan maar werk ga zoeken beneden mijn niveau…
Hoe gaat het bij jullie? Ben benieuwd hoe het met jullie gaat. Blijven jullie posten?
Liefs
zondag 25 juli 2010 om 13:36
quote:Iremgul_22 schreef op 22 juli 2010 @ 17:30:
[...]
U had daarbij het geluk dat uw vrouw hetzelfde meemaakte, daardoor konden jullie elkaar volop steunen. Bij mezelf merk ik dat mijn partner geen flauw benul heeft wat ik doormaak. [...]
Hoe vreemd het ook klikt. In de jaren nadat we onze therapie hadden afgesloten - en beter gingen spreken, kregen we (daarvoor in de plaats) andere problemen. Stotteren is een deel van je persoonlijkheid dat je kennelijk niet ongestraft kan afleggen. Maar we hebben op dezelfde wijze aan deze andere problemen gewerkt.
Het gaat erom dat je zelfkennis verwerft. Dat je begrijpt waarom je doet wat je doet, maar ook dat je mag zijn zoals je bent, mét je stotteren.
Daarbij is én acceptatie van je huidige situatie, én eerlijk zijn tov jezelf - én de steun van je partner ontontbeerlijk.
Wij ontdekten van onszelf veel door al onze telefoongesprekken op te nemen om die later af te luisteren. Zo werd ons duidelijk wat er aan de hand was op het moment dat we een blokkade hadden. [...]
[...]
U had daarbij het geluk dat uw vrouw hetzelfde meemaakte, daardoor konden jullie elkaar volop steunen. Bij mezelf merk ik dat mijn partner geen flauw benul heeft wat ik doormaak. [...]
Hoe vreemd het ook klikt. In de jaren nadat we onze therapie hadden afgesloten - en beter gingen spreken, kregen we (daarvoor in de plaats) andere problemen. Stotteren is een deel van je persoonlijkheid dat je kennelijk niet ongestraft kan afleggen. Maar we hebben op dezelfde wijze aan deze andere problemen gewerkt.
Het gaat erom dat je zelfkennis verwerft. Dat je begrijpt waarom je doet wat je doet, maar ook dat je mag zijn zoals je bent, mét je stotteren.
Daarbij is én acceptatie van je huidige situatie, én eerlijk zijn tov jezelf - én de steun van je partner ontontbeerlijk.
Wij ontdekten van onszelf veel door al onze telefoongesprekken op te nemen om die later af te luisteren. Zo werd ons duidelijk wat er aan de hand was op het moment dat we een blokkade hadden. [...]
moderatorviva wijzigde dit bericht op 08-07-2013 13:03
Reden: Spam
Reden: Spam
% gewijzigd
Je kunt alleen van fouten leren als je niet bang bent ze te maken.
donderdag 12 augustus 2010 om 22:37
Hey Iremgul,
Jammer dat DF niet de hulp was die je hoopte te vinden.
Dank voor alle lof! Ik ga mijn doel zeker bereiken. Al is het nu zo dat ik niet zo heel nauwkeurig de methode toepas dus zal het wat langer duren voordat ik er hélemaal vanaf ben(mijn eigen keus), maar ik spreek gewoon bijna normaal, niemand merkt het meer dat ik stotter of een methode gebruik of wat dan ook. Heerlijk!
Ik denk niet dat ik hier nog veel ga posten, mijn naam zegt het al eigenlijk.. Temp(temporary). Ik heb me op dit (vrouwen)forum gewaagd:-D omdat er in mijn ogen veels te negatief over DF gesproken werd. Ik wilde de goede kant, en hoe het ook kan belichten. Dat heb ik nu gedaan.
Ik wens jou heel veel succes in het leven! Geniet van je krachten, en vier je overwinningen!
Veel liefs! Temp
Jammer dat DF niet de hulp was die je hoopte te vinden.
Dank voor alle lof! Ik ga mijn doel zeker bereiken. Al is het nu zo dat ik niet zo heel nauwkeurig de methode toepas dus zal het wat langer duren voordat ik er hélemaal vanaf ben(mijn eigen keus), maar ik spreek gewoon bijna normaal, niemand merkt het meer dat ik stotter of een methode gebruik of wat dan ook. Heerlijk!
Ik denk niet dat ik hier nog veel ga posten, mijn naam zegt het al eigenlijk.. Temp(temporary). Ik heb me op dit (vrouwen)forum gewaagd:-D omdat er in mijn ogen veels te negatief over DF gesproken werd. Ik wilde de goede kant, en hoe het ook kan belichten. Dat heb ik nu gedaan.
Ik wens jou heel veel succes in het leven! Geniet van je krachten, en vier je overwinningen!
Veel liefs! Temp
vrijdag 17 september 2010 om 11:59
Ik was eens benieuwd hoe het hier is!
Maar een maand stilte, hoop dat dat voor de meesten goed nieuws betekent!
Iremgul, wat een verdriet spreekt er uit je laatste bericht, het doet me zeer het te lezen!
Je schrijft dat je bent afgestudeerd nu, dus allereerst gefeliciteerd!
Maar nu dus een baan zoeken, ik kan me zo goed voorstellen hoeveel stress dat moet veroorzaken! En dat je juist daardoor alleen al blokkeert.
En je verloofde, je schrijft dat hij niet weet hoe jij je voelt. Vertel je dat wel aan hem inmiddels? Weet hij van het stotteren?
Je moet in het dagelijks leven wel een uitlaatklep hebben voor je spanning, gooi het er uit! Als je dat thuis al niet kan, waar dan wel??
Je schaamte is nog zo groot, je ziet het nog steeds als jouw schúld dat je stottert, of niet?
Maar dat is het niet!!!
Je kunt er niks aan doen dát je nou eenmaal een "stottert-gen" hebt.
Dat wil niet zeggen dat je in de toekomst niet beter met het stotteren zult kunnen omgaan, en dat het ook minder zal worden, maar weet gewoon dat dit altijd aan de oppervlakte loert en dat het bij emotionele spanning of stress weer kan toeslaan.
Maar dan is het nog altijd niet jouw fout!
Je vecht zo hard tegen het stotteren, maar waarom?
Waarom is het zó belangrijk vloeiend te spreken?
Waar ben je bang voor?
Dat mensen je dom zullen vinden? Uit zullen lachen? Niet serieus nemen?
Áls dat al zo is, dan is dat hún probleem, niet het jouwe.
Maar weet dat 99% van de mensen dat niet zo zullen zien. Die zullen meelevend reageren, vriendelijk en geduldig.
Wijze woorden van een stotterend jongetje van 10:
"Stotteren mag, stotteren moet, stotteren doet je goed!"
En met die instelling zul je zien dat de spanning rondom het spreken af zal nemen en daardoor het spreken ook zal verbeteren!
Maar een maand stilte, hoop dat dat voor de meesten goed nieuws betekent!
Iremgul, wat een verdriet spreekt er uit je laatste bericht, het doet me zeer het te lezen!
Je schrijft dat je bent afgestudeerd nu, dus allereerst gefeliciteerd!
Maar nu dus een baan zoeken, ik kan me zo goed voorstellen hoeveel stress dat moet veroorzaken! En dat je juist daardoor alleen al blokkeert.
En je verloofde, je schrijft dat hij niet weet hoe jij je voelt. Vertel je dat wel aan hem inmiddels? Weet hij van het stotteren?
Je moet in het dagelijks leven wel een uitlaatklep hebben voor je spanning, gooi het er uit! Als je dat thuis al niet kan, waar dan wel??
Je schaamte is nog zo groot, je ziet het nog steeds als jouw schúld dat je stottert, of niet?
Maar dat is het niet!!!
Je kunt er niks aan doen dát je nou eenmaal een "stottert-gen" hebt.
Dat wil niet zeggen dat je in de toekomst niet beter met het stotteren zult kunnen omgaan, en dat het ook minder zal worden, maar weet gewoon dat dit altijd aan de oppervlakte loert en dat het bij emotionele spanning of stress weer kan toeslaan.
Maar dan is het nog altijd niet jouw fout!
Je vecht zo hard tegen het stotteren, maar waarom?
Waarom is het zó belangrijk vloeiend te spreken?
Waar ben je bang voor?
Dat mensen je dom zullen vinden? Uit zullen lachen? Niet serieus nemen?
Áls dat al zo is, dan is dat hún probleem, niet het jouwe.
Maar weet dat 99% van de mensen dat niet zo zullen zien. Die zullen meelevend reageren, vriendelijk en geduldig.
Wijze woorden van een stotterend jongetje van 10:
"Stotteren mag, stotteren moet, stotteren doet je goed!"
En met die instelling zul je zien dat de spanning rondom het spreken af zal nemen en daardoor het spreken ook zal verbeteren!
dinsdag 26 oktober 2010 om 12:41
Herkenbare docu: http://dokument.ncrv.nl/ncrvgemist/als-adem-stokt
zaterdag 6 november 2010 om 00:30
Hee hallo,
Jeetje wat een verhaal, en zoo herkenbaar.
Bij mij is het precies hetzelfde.
Ik stotter al mijn hele leven, heb vroeger wel logopedie gehad, en ik heb de Del Ferro methode gevolgd(wat dus niks heeft geholpen)...
Ik durf ook niet te stotteren, ik vind het echt vreselijk!!
Dit is waarschijnlijk gekomen doordat ik op de middelbare school twee jaar ben gepest door heel veel mensen, en er heel weinig aan werd gedaan, ook mijn ouders wisten er niet echt raad mee.
Ik denk dat ik het afgelopen jaar hooguit twee keer heb gebeld?
Ik raak dan helemaal in paniek, en blokkeer dan helemaal, en moet dan vaak ook huilen!
Hoe gaat het nu met je?
Ben je nog steeds op zoek naar een baan?
Ik hoop dat het goed met je gaat.
Groetjes..
Jeetje wat een verhaal, en zoo herkenbaar.
Bij mij is het precies hetzelfde.
Ik stotter al mijn hele leven, heb vroeger wel logopedie gehad, en ik heb de Del Ferro methode gevolgd(wat dus niks heeft geholpen)...
Ik durf ook niet te stotteren, ik vind het echt vreselijk!!
Dit is waarschijnlijk gekomen doordat ik op de middelbare school twee jaar ben gepest door heel veel mensen, en er heel weinig aan werd gedaan, ook mijn ouders wisten er niet echt raad mee.
Ik denk dat ik het afgelopen jaar hooguit twee keer heb gebeld?
Ik raak dan helemaal in paniek, en blokkeer dan helemaal, en moet dan vaak ook huilen!
Hoe gaat het nu met je?
Ben je nog steeds op zoek naar een baan?
Ik hoop dat het goed met je gaat.
Groetjes..