Gevoel dat ik niets meer voel..

Pffff, weet niet zo goed waar ik moet beginnen of wat ik precies moet/wil kan schrijven.

Ik merk de laatste tijd dat ik een dof gevoel van binnen heb. Een gevoel alsof ik eigenlijk niets meer voel.

Helemaal niets is het niet, want ik ben (een gescheiden) moeder van een zoontje van 5. Voor hem voel ik nog wel degelijk wat (liefde), maar ik geloof dat dat wel zo'n beetje het enige is waar ik nog iets voor voel.



Zonder zielig te willen doen of medelijden op te willen wekken, weet ik dat ik behoorlijk wat heb meegemaakt. Van kinds af aan al (op jonge leeftijd - net 12 - mijn vader verloren en later - op mijn 18e - mijn gehandicapte zusje). Heb met mijn moeder altijd al een wat moeilijke relatie gehad. De praktijk is wel dat zij nu nog de enige is die nog over is van ons gezin (samen met mij dus). We moeten het dus samen zien te rooien. Mijn moeder is iemand die veel moeite heeft om haar gevoelens te uiten. Zo zal ze zelden of nooit tegen me zeggen dat ze van me houdt (ze mailt het soms) en ook IRL vindt ze het extreem moeilijk om gevoelens van affectie te tonen. Ze laat op andere manieren zien/merken dat ze van me houdt, door er bijv. te zijn als ik oppas nodig heb of door me financieel bij te staan.

Ik weet inmiddels dat dit is hoe ze is. In het verleden heb ik diverse gesprekken met haar gehad, ook onder professionele begeleiding en hebben we over mijn/ons leven gesproken. Heb ik uitgesproken waar ik mee zat en hoe ik me voelde. Zij heeft haar kant van het verhaal verteld, excuses aangeboden voor dingen die mis zijn gegaan. Op een gegeven moment moet je dan toch verder. Je kunt de tijd immers niet terug draaien. En toch merk ik dat ik nog altijd moeite met haar heb. Ze is zo anders dan ik. Ik mis een warme, liefdevolle moeder.

Maar goed, ik weet dat ze dit niet kan. Het zit er domweg niet in en ik waardeer wel dat ze op andere vlakken er wel voor me probeert te zijn.



Daarnaast heb ik 2 relaties gehad. Eén met een jongen die - achteraf - enorm misbruik van me heeft gemaakt, maar wat ik toen niet zag (of niet wilde zien.). Er zijn behoorlijk extreme dingen gebeurd, maar ondanks de toch wel pittige dingen die toen speelden, heb ik ergens wel het idee dat ik dit losgelaten heb. Ik heb niet het gevoel alsof ik hier nog last van heb.

Mijn 2e relatie, waar ik ook mee getrouwd ben na een paar jaar, was ook erg moeizaam. Met deze man heb ik een kind gekregen (zoontje wat nu 5 jaar is). Ik ben nu ruim een jaar officieel van hem gescheiden. Ons huwelijk was erg zwaar voor me. Al kort na de geboorte van onze zoon werd mijn ex overspannen en kwam depressief thuis te zitten. Hij weigerde elke vorm van hulp en uiteindelijk resulteerde het er in dat hij ruim 2,5 jaar doelloos thuis heeft gezeten. Hij was een nachtmerrie om mee samen te leven. Hij was extreem kritisch naar mij, ik kreeg op alle vlakken commentaar (hoe ik me verzorgde, hoe ik liep, praatte, kookte, schoonmaakte, alles..). Hij kon slecht omgaan met het vaderschap (verkoos de pc boven voor zijn zoon), ik werkte noodgedongen fulltime en hij zat hele dagen thuis en deed vrijwel niets. Ik heb op alle mogelijke manieren geprobeerd de situatie te veranderen, maar niets hielp. Inschakelen van professionele hulp stond hij niet voor open (het lag aan alles en iedereen, behalve aan hem), rustig praten, boos worden, verdrietig, het maakte niet uit. Er veranderde niets.

Uiteindelijk werd zijn gedrag onhoudbaar. Hij werd hoe langer hoe negatiever, werd extreem achterdochtig en jaloers en ik kreeg de meest onmogelijke en vernederende beschuldigingen naar mijn hoofd. Hij was er van overtuigd dat ik vreemd ging en deed alles om dit te 'bewijzen'.

Eind 2008 is de bom gebarsten nadat hij mij bijna in elkaar geslagen had. Ik ben toen met onze zoon vertrokken en heb de scheiding aangevraagd. Deze is begin vorig jaar uitgesproken.

Maar waar ik had gedacht dat het vanaf dan over zou zijn, dat we uitsluitend nog contact zouden hebben over onze zoon, daar ging het verhaal gewoon verder. Hij bleef me op de huid zitten, bleef me van alles en nog wat beschuldigen en controleren. Wanneer ik hier wat van zei, kwam hij met als argument dat ik onze zoon verwaarloosde 'door mijn losbollige' gedrag.

Het is vrij kort geleden allemaal extreem uit de hand gelopen. Zonder in detail te willen treden heeft hij al mijn grenzen van vrijheid overschreden en heeft hij al het mogelijke gedaan om mij kapot te maken. Onze zoon trok hij mee in zijn woede jegens mij. Een jongetje van net 5 belastte hij met zijn eigen gedachten over mij, waarmee hij ons kind enorm onzeker en bang maakte.



Inmiddels zijn we ruim een maand verder en is de rust weer 'hersteld'. Dat wil zeggen: ik hoor/zie niets meer van hem. Wanneer mijn zoontje voor zijn bezoekweekenden naar zijn vader gaat, gaat dit met hulp van anderen. Evt. noodzakelijke communicatie over onze zoongaat via de mail.

Maar ondanks deze radiostilte merk ik dat het niet goed met mij gaat. Alles wat er gebeurt is, zowel recentelijk als ook verder terug in mijn verleden, heeft me voor mijn gevoel lamgelegd. Ik weet niet goed hoe ik me moet omschrijven. Ik voel me doods, leeg, lamgeslagen.



Het is niet zo dat ik niet functioneer. Ik ga dagelijks naar mijn werk, ik verzorg mijn zoontje, voor hem ben ik vrolijk en opgewekt, maar van binnen voel ik me doods.

Ik mis de steun van vriendinnen. Een aantal van hen is op de hoogte en sommigen zijn er soms wel even voor me (m.u.v. 1 : zij is er altijd als ik haar nodig heb), maar voor mijn gevoel voel ik me erg alleen. Iedereen leeft zijn/haar eigen leven en is daar druk mee. Ik voel me erg alleen. Onbegrepen.



Met mijn ex is er zoveel gebeurd dat ik merk dat ik nog altijd angst voor hem heb, ondanks dus de huidige 'stilte'. Ik ben nog altijd bang dat hij me weer opnieuw op komt zoeken, dat hij 'achter de schermen' me nog altijd in de gaten houdt. Het geeft me een heel onrustig gevoel. Maar doordat hij zo enorm agressief en explosief is, durf ik niets te ondernemen.



Pff, een heel verhaal en tegelijkertijd klinkt het zo.. nietszeggend. Ik krijg niet goed op papier wat ik zeggen wil. Ik weet het niet. Ik merk dat ik me niet goed voel. Niet blij. Ik weet dat ik 'vroeger' een drukke, vrolijke meid was. Ik zie mezelf terug op foto's en herken mezelf niet meer. Ik voel me ... ik weet het niet, alsof ik iemand anders geworden ben. Heb ook nergens zin meer in. Ga niet uit, spreek niet af, doe eigenlijk niets. Heb er gewoonweg geen zin in. Ergens voelt het soms alsof er een enorme bol in mijn buik zit. Een bol vol met verdriet, boosheid, teleurstelling. Maar het komt er niet uit. Ondanks dat ik me zo rot voel, kan ik niet huilen. Het voelt gewoon alsof ik niets voel.. Klote!

Bedankt voor de reacties. Op dit moment ben ik te moe om er goed over na te kunnen denken. Voel me niet erg fijn.

Neemt niet weg dat ik zeker erg waardeer dat er hier toch steeds reacties blijven komen. Als ik me weer wat beter voel, kom ik er inhoudelijk op terug, goed?

Hallo,



Ben vandaag bij maatsch. werk geweest waar ik al een paar gesprekken had gehad. Wel een fijne hulp gevonden daar. Heb wel het idee dat ze goed in de gaten heeft hoe het met me gaat. Niet goed dus. Ze zei dat ze denkt dat ik op het randje balanceer en dat ik tegen een burn out aan zit. Ze gaat me helpen om bij mijn werkgever aan te geven dat het eigenlijk niet goed met me gaat. Mijn valkuil, volgens haar, is dat ik over kom als iemand die de zaken goed voor elkaar heeft, aan de buitenkant zie je niets aan me en oog ik rustig en kan ik goed mijn verhaal vertellen. Maar zij ziet dus wel dat het niet goed met me gaat. Ben er eigenlijk wel heel blij mee, ondanks dat ik het doodeng vind om het bij mijn werkgever aan te kaarten. Ben in het verleden al vaker door dit type problemen (toen was ik nog getrouwd met mijn ex) afwezig geweest.

Maar als ik eerlijk ben merk ik wel dat ik idd op mijn toppen loop. Ik ben zó ontzettend moe en ik kan het vaak gewoon niet meer opbrengen om nog te dénken aan oplossingen, laat staan om ze ten uitvoer te brengen. Ik weet gewoon niet meer waar ik moet beginnen, zie het niet meer, voel me aan alle kanten vast zitten en ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Het is zo vol in mijn hoofd..



Sorry dus Dubiootje dat ik nu ook even (weer) niet echt in ga op jouw aangedragen ideeën. Ik waardeer heel erg hoe je met me mee wilt denken en zeker ook je begrip, maar.. ik weet het niet.. ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen. Het lukt me gewoon even niet.

Aan de ene kant ben ik zo verdrietig, boos, pijn, teleurgesteld, kwaad. En aan de andere kant druk ik die gevoelens gelijk weer weg, want ik kan er niks mee. Ik kom er niet uit.

Het enige moment waarop ik merk dat er toch iets uit komt, is als ik 's nachts wakker word en merk dat ik mezelf aan het krabben ben. En dan zo hard dat het tot bloedens aan toe is en dat ik niet meer kan stoppen.

Denk dat dit waarschijnlijk, zoals zij zei, wel een uiting is van die stress. Word dan gek van de jeuk en moet me echt dwingen om te stoppen met krabben.



Pffff, het zou al fijn zijn als ik eens wat minder moe was.

Ga dus zo maar eens naar bed.



Sorry dat ik even niet meer doe met de gegeven adviezen hier.

Dubiootje, bedankt dat je mee blijft schrijven. Doet me goed!



Ja, ik wil ook wel gaan kijken naar de mogelijkheid om toch iets aan sport te gaan doen. Ondanks dat ik er niet echt veel zin in heb denk ik wel dat het goed is om actief iets te gaan ondernemen. Dit zei die mevrouw van het maatsch. werk ook al.



Pfff, wat vind ik het veel allemaal. Mijn hoofd zit zo vol en tegelijkertijd voelt het alsof ik op ben. Een heel tegenstrijdig gevoel.

Ik merk ook dat ik nog erg heftig reageer op zaken die mijn ex aan gaan. Vanochtend bijv. kreeg ik een smsje van iemand waarin een bepaald woord werd gebruikt. In het smsje werd het woord op een andere manier bedoeld, maar ik las het en dacht gelijk aan iets anders (iets wat met mijn ex te maken heeft). Ik werd acuut helemaal gespannen en kreeg hartkloppingen. Het duurde echt wel even voordat dit wegzakte, toen ik me realiseerde dat er iets anders werd bedoeld.

Ook nu ik weer iets moet regelen met mijn ex t.a.v. de omgangsregeling: als ik dan in gedachten mijn mail aan hem formuleer, dan merk ik dat ik vreselijk gespannen word en weer die hartkloppingen krijg. Pffff.. Ik blijf het extreem moeilijk vinden om met hem om te gaan/geconfronteerd te worden, merk ik. En dat terwijl ik hem niet eens in levende lijve voor me heb of zo. Het kost me bergen energie.



En je tip voor sauna of massage: ik heb onlangs mezelf een tegoedbon kado gedaan voor een gezichtsbehandeling en een handmassage. Lijkt me ook heerlijk.

Bedankt voor je berichten Dubiootje. Ik ben er erg blij mee.

Ik merk dat, doordat ik voor mijn gevoel zo vol zit en zo moe ben, dat andere dingen (werk, thuis) me extreem veel energie kosten. Ik wil niet klagen, want zo voelt het een beetje, maar het voelt alsof ik aan alle kanten zo veel moet. Ik vind alles dan zo veel..



Op dit moment bijvoorbeeld zit ik op mijn werk en heb het relatief rustig. Mijn directe collega's weten van mijn prive situatie, maar merken niets aan me. Ik vertel er ook niet veel meer over. Maar ik merk dat ik me vaak zo gespannen voel. Kort geleden is een andere collega met een burn out thuis komen te zitten en daar wordt nu regelmatig over gesproken. Bij mezelf denk ik dan: jullie moesten eens weten. Ik zit hier nog wel, ik doe mijn werk en oog ogenschijnlijk rustig, maar pfff.. wat kost het me een moeite allemaal.

Ik vind het moeilijk om te omschrijven waarom ik het allemaal zo moeilijk vind en als zo veel ervaar. En daarom zeg ik vaak maar niets, zeker op de werkvloer niet. Maar, hoewel waarschijnlijk niet terecht, ik voel me dan zo alleen en onbegrepen

Dubiootje,



Grappig dat je er naar vraagt: waarom ik het zo moeilijk vind om op mijn werk te vertellen hoe het met me gaat. Toevallig vroeg net mijn baas me hoe het ging. Ik heb verteld dat het nu weliswaar wat rustiger is in de zin dat er geen direct acute dreigingen meer spelen, maar dat ik het nog altijd wel erg moeilijk heb met de dagelijkse praktijk. Het moeten omgaan van alles wat gebeurt is en zoals zaken tegenwoordig gaan.

Maar echt keihard zeggen: het gaat niet goed met me, dat kan ik niet.. durf ik niet.. Ik weet niet goed wat het is, ik vind dat heel moeilijk om te zeggen. Ik weet niet waar dit vandaan komt. Het is niet zo, zoals je vroeg, dat ik dit van huis uit heb meegekregen. Toevallig afgelopen week nog een fijn gesprek met mijn moeder gehad die ditmaal gelukkig heel veel begrip toonde. Dat deed me erg goed.



Wel iets om over na te denken, waar dit gevoel vandaan komt. Waarom vind ik dit zo moeilijk? Voor ieder ander heb ik altijd begrip en vind ik ook echt dat ze bepaalde dingen moeten doen/niet moeten doen. Maar als het mezelf betreft.. ik vind het gewoon heel moeilijk om hardop te zeggen: het gaat niet goed met me.

Oh en ja, ik heb 2 adressen gebeld voor hapto therapie. Die blijken beiden alleen nog plaats te hebben onder werktijd. Dat is dus geen optie. En ook dit zorgt dan weer voor de nodige frustratie. Gevoel dat ik ook hier niet weet - net als de issues met mijn ex - hoe ik hier mee om moet gaan.



En wat de sauna betreft: ik heb een bon voor de schoonheidsspecialiste. Dit ga ik dus een keer alleen doen. Ooit, als ik tijd heb (ha ha)

Hallo Dubiootje, wat aardig dat je blijft reageren en vragen naar me.



Op het moment gaat het wel weer een stuk beter. Volkomen onverwacht en echt helemaal out of the blue ben ik zomaar ineens een beetje verliefd geworden.. ha ha. Had er geen moment rekening mee gehouden, maar het is er zo opeens. En dat geeft me een goeie boost. Ik heb er fijn wat afleiding aan en het zorgt er voor dat ik me een heel stuk vrolijker voel.



Dat neemt natuurlijk niet weg dat de situatie ineens helemaal anders is. Ik ben gisteren weer bij het maatsch. werk geweest. Die mevrouw aldaar is bezig met het opstellen van een brief aan mijn werkgever, waarin ze haar bevindingen over mij opschrijft en waarbij ze zich afvraagt of het wel verantwoord is dat ik op deze manier verder ga. Ik onderdruk mijn emoties en ga maar door. Ze vraagt zich af of ik deze facade nog lang zal kunnen volhouden.

Ik kan niet anders dan zeggen dat ik wel heel blij ben met haar. Ze draagt goede dingen aan en weet goed door zaken heen te prikken. Ook heeft ze bruikbare tips waar ik wat mee kan (t.a.v. de omgang met mijn ex bijvoorbeeld).



(maar zoals ik al aangaf: deze kriebels die ik nu sinds kort weer voel maken een hoop goed.. Het zorgt voor een welkome afleiding)