Gevoel dat ik niets meer voel..

Pffff, weet niet zo goed waar ik moet beginnen of wat ik precies moet/wil kan schrijven.

Ik merk de laatste tijd dat ik een dof gevoel van binnen heb. Een gevoel alsof ik eigenlijk niets meer voel.

Helemaal niets is het niet, want ik ben (een gescheiden) moeder van een zoontje van 5. Voor hem voel ik nog wel degelijk wat (liefde), maar ik geloof dat dat wel zo'n beetje het enige is waar ik nog iets voor voel.



Zonder zielig te willen doen of medelijden op te willen wekken, weet ik dat ik behoorlijk wat heb meegemaakt. Van kinds af aan al (op jonge leeftijd - net 12 - mijn vader verloren en later - op mijn 18e - mijn gehandicapte zusje). Heb met mijn moeder altijd al een wat moeilijke relatie gehad. De praktijk is wel dat zij nu nog de enige is die nog over is van ons gezin (samen met mij dus). We moeten het dus samen zien te rooien. Mijn moeder is iemand die veel moeite heeft om haar gevoelens te uiten. Zo zal ze zelden of nooit tegen me zeggen dat ze van me houdt (ze mailt het soms) en ook IRL vindt ze het extreem moeilijk om gevoelens van affectie te tonen. Ze laat op andere manieren zien/merken dat ze van me houdt, door er bijv. te zijn als ik oppas nodig heb of door me financieel bij te staan.

Ik weet inmiddels dat dit is hoe ze is. In het verleden heb ik diverse gesprekken met haar gehad, ook onder professionele begeleiding en hebben we over mijn/ons leven gesproken. Heb ik uitgesproken waar ik mee zat en hoe ik me voelde. Zij heeft haar kant van het verhaal verteld, excuses aangeboden voor dingen die mis zijn gegaan. Op een gegeven moment moet je dan toch verder. Je kunt de tijd immers niet terug draaien. En toch merk ik dat ik nog altijd moeite met haar heb. Ze is zo anders dan ik. Ik mis een warme, liefdevolle moeder.

Maar goed, ik weet dat ze dit niet kan. Het zit er domweg niet in en ik waardeer wel dat ze op andere vlakken er wel voor me probeert te zijn.



Daarnaast heb ik 2 relaties gehad. Eén met een jongen die - achteraf - enorm misbruik van me heeft gemaakt, maar wat ik toen niet zag (of niet wilde zien.). Er zijn behoorlijk extreme dingen gebeurd, maar ondanks de toch wel pittige dingen die toen speelden, heb ik ergens wel het idee dat ik dit losgelaten heb. Ik heb niet het gevoel alsof ik hier nog last van heb.

Mijn 2e relatie, waar ik ook mee getrouwd ben na een paar jaar, was ook erg moeizaam. Met deze man heb ik een kind gekregen (zoontje wat nu 5 jaar is). Ik ben nu ruim een jaar officieel van hem gescheiden. Ons huwelijk was erg zwaar voor me. Al kort na de geboorte van onze zoon werd mijn ex overspannen en kwam depressief thuis te zitten. Hij weigerde elke vorm van hulp en uiteindelijk resulteerde het er in dat hij ruim 2,5 jaar doelloos thuis heeft gezeten. Hij was een nachtmerrie om mee samen te leven. Hij was extreem kritisch naar mij, ik kreeg op alle vlakken commentaar (hoe ik me verzorgde, hoe ik liep, praatte, kookte, schoonmaakte, alles..). Hij kon slecht omgaan met het vaderschap (verkoos de pc boven voor zijn zoon), ik werkte noodgedongen fulltime en hij zat hele dagen thuis en deed vrijwel niets. Ik heb op alle mogelijke manieren geprobeerd de situatie te veranderen, maar niets hielp. Inschakelen van professionele hulp stond hij niet voor open (het lag aan alles en iedereen, behalve aan hem), rustig praten, boos worden, verdrietig, het maakte niet uit. Er veranderde niets.

Uiteindelijk werd zijn gedrag onhoudbaar. Hij werd hoe langer hoe negatiever, werd extreem achterdochtig en jaloers en ik kreeg de meest onmogelijke en vernederende beschuldigingen naar mijn hoofd. Hij was er van overtuigd dat ik vreemd ging en deed alles om dit te 'bewijzen'.

Eind 2008 is de bom gebarsten nadat hij mij bijna in elkaar geslagen had. Ik ben toen met onze zoon vertrokken en heb de scheiding aangevraagd. Deze is begin vorig jaar uitgesproken.

Maar waar ik had gedacht dat het vanaf dan over zou zijn, dat we uitsluitend nog contact zouden hebben over onze zoon, daar ging het verhaal gewoon verder. Hij bleef me op de huid zitten, bleef me van alles en nog wat beschuldigen en controleren. Wanneer ik hier wat van zei, kwam hij met als argument dat ik onze zoon verwaarloosde 'door mijn losbollige' gedrag.

Het is vrij kort geleden allemaal extreem uit de hand gelopen. Zonder in detail te willen treden heeft hij al mijn grenzen van vrijheid overschreden en heeft hij al het mogelijke gedaan om mij kapot te maken. Onze zoon trok hij mee in zijn woede jegens mij. Een jongetje van net 5 belastte hij met zijn eigen gedachten over mij, waarmee hij ons kind enorm onzeker en bang maakte.



Inmiddels zijn we ruim een maand verder en is de rust weer 'hersteld'. Dat wil zeggen: ik hoor/zie niets meer van hem. Wanneer mijn zoontje voor zijn bezoekweekenden naar zijn vader gaat, gaat dit met hulp van anderen. Evt. noodzakelijke communicatie over onze zoongaat via de mail.

Maar ondanks deze radiostilte merk ik dat het niet goed met mij gaat. Alles wat er gebeurt is, zowel recentelijk als ook verder terug in mijn verleden, heeft me voor mijn gevoel lamgelegd. Ik weet niet goed hoe ik me moet omschrijven. Ik voel me doods, leeg, lamgeslagen.



Het is niet zo dat ik niet functioneer. Ik ga dagelijks naar mijn werk, ik verzorg mijn zoontje, voor hem ben ik vrolijk en opgewekt, maar van binnen voel ik me doods.

Ik mis de steun van vriendinnen. Een aantal van hen is op de hoogte en sommigen zijn er soms wel even voor me (m.u.v. 1 : zij is er altijd als ik haar nodig heb), maar voor mijn gevoel voel ik me erg alleen. Iedereen leeft zijn/haar eigen leven en is daar druk mee. Ik voel me erg alleen. Onbegrepen.



Met mijn ex is er zoveel gebeurd dat ik merk dat ik nog altijd angst voor hem heb, ondanks dus de huidige 'stilte'. Ik ben nog altijd bang dat hij me weer opnieuw op komt zoeken, dat hij 'achter de schermen' me nog altijd in de gaten houdt. Het geeft me een heel onrustig gevoel. Maar doordat hij zo enorm agressief en explosief is, durf ik niets te ondernemen.



Pff, een heel verhaal en tegelijkertijd klinkt het zo.. nietszeggend. Ik krijg niet goed op papier wat ik zeggen wil. Ik weet het niet. Ik merk dat ik me niet goed voel. Niet blij. Ik weet dat ik 'vroeger' een drukke, vrolijke meid was. Ik zie mezelf terug op foto's en herken mezelf niet meer. Ik voel me ... ik weet het niet, alsof ik iemand anders geworden ben. Heb ook nergens zin meer in. Ga niet uit, spreek niet af, doe eigenlijk niets. Heb er gewoonweg geen zin in. Ergens voelt het soms alsof er een enorme bol in mijn buik zit. Een bol vol met verdriet, boosheid, teleurstelling. Maar het komt er niet uit. Ondanks dat ik me zo rot voel, kan ik niet huilen. Het voelt gewoon alsof ik niets voel.. Klote!

Dank je voor je reactie, Hangmat.

Ja, misschien (waarschijnlijk wel) zou het goed zijn om met een professional te gaan praten. Ik heb dit vorig jaar geprobeerd (toen een aantal dingen nog niet speelden die nu wel spelen), maar met alle respect voor de professional: ik ben er weinig mee opgeschoten. Ik kreeg te horen, en zo ervaar ik het zelf ook (en hoor dit vaker) dat ik in theorie heel goed weet hoe dingen in elkaar zitten, waarom dingen gaan zoals ze gaan. Maar dat neemt niet weg dat ik me in praktijk er heel rot onder voel, maar het me niet lukt om bij mijn gevoel te komen.



Ik denk dat je gelijk hebt dat ik misschien wel mijn gevoel heb afgesloten om te overleven. Het voelt soms net alsof ik in een film speel, terwijl ik mijn eigen leven leef. Ik sta erbij en ik kijk ernaar, maar voel ondertussen niks. Het is raar om me zo te voelen. Ja, zoals jij het zegt: alsof ik buiten mezelf sta. Jij zegt dat dit de manier was waarop een depressie zich bij jou uitte. Ik weet het niet: heb ik een depressie? Zo voelt het eigenlijk niet. Ik bedoel: aan de buitenkant lijk ik oke, zoals ik al zei doe ik mijn werk, ben ik daar redelijk opgewekt en denk ik dat ze niets aan me merken. Ook mijn zoontje omschrijft mij als blij (geeft hij weer middels tekeningen en vertelt hij). En toch voel ik me dood van binnen, gevoelloos.

Het voelt gek om niets te voelen, terwijl ik met mijn verstand weet dat er toch behoorlijk veel gebeurd is. Rationeel ben ik bijv. laaiend, ziedend, woedend op mijn ex. Maar ik voel er niets bij... Ja, wel wat verdriet, maar het komt er niet uit.



Onlangs kreeg ik de suggestie om haptotherapie te gaan doen. Dit zou helpen om bij je gevoel te komen. Heeft iemand hier ervaring mee?

Katoeneke, een depressie... ik weet het niet. Bij het idee van een depressie denk ik aan iemand die doelloos op de bank zit, die hele dagen nergens zin in heeft, niets doet, niets kan, niets wil, misschien wel veel huilt.

En dat is dus in mijn geval niet zo. Ik doe dus wel 'mijn ding' (werk, zoon verzorgen, dingen met hem ondernemen).

Het gevoel van nergens zin in hebben en niets ondernemen, dat herken ik wel. Voor mijn zoon doe ik dus wel bepaalde dingen (ben vanmorgen nog met hem naar het zwembad geweest met hem, doe spelletjes met hem) maar als hij er niet is (school/spelen) of op bed ligt, dan komt dat 'doodse' gevoel weer heel sterk terug. Dan 'hoef' ik niets meer en kan/wil ik ook niets meer.



Ik voe me zo alleen, zo onbegrepen. Ben boos, verdrietig, teleurgesteld. Maar de gevoelens die daar bij horen, die voel ik op de 1 of andere manier niet... Een beetje het gevoel van: tsja, zo is het nou eenmaal. En ondertussen me diep van binnen wel heel rot voelen, maar.. het komt er niet uit. Of zo...

Bedankt Dubiootje. Wel fijn dat je dingen herkent die ik beschrijf. Ik lees wel vaker hier en zie wel vaker dingen van jouw hand voorbij komen waar ik bewondering voor heb. Je hebt een scherp inzicht en kunt goed door dingen heen prikken.



Wat mijn huisarts betreft: ik denk dat ik via hem wel een verwijzing zou kunnen krijgen. Hij is op de hoogte van veel dingen en heeft me eerder ook al eens een verwijzing gegeven (waarbij ik dus bij de psycholoog kwam waar ik niet veel aan had, met alle respect).



En ja, je noemt zeker een goed punt: ik ben inderdaad bang dat áls ik mijn gevoelens uit, dat ik niet weet hoe dit zal gaan. Ik ben bang dat het te overweldigend zal zijn en dat ik het misschien niet kan handelen. Ik heb daarnaast nog wel een baan waar ik toe moet en een zoon voor wie ik er moet zijn. Ik kan me niet permitteren om 'om te vallen' , zeg maar. En dus ga ik dan maar door op de automatische piloot, zoals ik hierboven beschreef.

Voor mijn gevoel speelt er zó veel... Soms heb ik het gevoel dat ik zo ontzettend veel te vertellen heb, wil vertellen, dat ik dagenlang kan praten, maar dat niemand er tijd voor heeft of zin in heeft. Dus meestal/vrijwel altijd hou ik me dan maar stil en ga weer door. Vaak ook het gevoel dat mensen geen benul hebben van wat er allemaal speelt. En dat kan ik ze ook niet kwalijk nemen. Het merendeel van de mensen om mij heen weet het ook niet. Maar de paar mensen die het wel weten, of althans delen er van weten, die stellen me soms teleur. Die vragen ook niets, of alleen een beetje oppervlakkig. Zijn niet echt geïnteresseerd.

En dat zorgt dan vaak voor dat eenzame gevoel, die teleurstelling..



Maar goed, ik denk dat ik best baat kan hebben bij een goede psycholoog. Het probleem is alleen dat ik er geen ken.

Wandelen, een uur, dagroutine? Hoe moet ik dat inlassen met een zoontje van 5 thuis? Wij gaan 's ochtends vroeg de deur uit en komen 's avonds rond etenstijd weer thuis. Ik moet dan gelijk het eten koken en korte tijd daarna gaat hij naar bed. Mijn zoontje is nog dusdanig overstuur door bepaalde uitspraken van zijn vader dat hij bij vlagen erg bang is en in paniek raakt als hij mij niet ziet/hoort. Ik kan dus maar niet een uur weg als hij op bed ligt (al zou ik hier een oppas neer zetten).

Dat is tevens een ander probleem waar ik tegen aan loop. Ik voel me soms erg bekneld in mijn vrije tijd/mogelijkheden. Juist omdat mijn zoontje het soms moeilijk heeft en erg aan mij hangt, kan ik - als hij thuis is - niet weg. En hoewel ik ergens ook de behoefte niet voel (geen zin, zou niet weten waarheen), voelt het toch als een beklemming. Het voelt soms alsof ik aan huis gekluisterd zit. En aan de ene kant baal ik er van, en aan de andere kant denk ik: ach, wat maakt het ook uit?

Kichijoten, 'bedankt'! Dit is dus precies wat ik bedoel en waarom ik vaak maar niets zeg. Je had het niet beter kunnen verwoorden..



Dubiootje, dank je voor je uitgebreide reacties telkens. Wat ik van een psycholoog verwacht? Hmm.. ik denk iemand die door me heen prikt, ondanks dat ik dat idee tegelijkertijd doodeng vindt.

En ja, ik kan naar mijn huisarts, maar ik vind hem niet zo'n prettig persoon. Hij heeft me de vorige keer aangehoord kort nadat zaken geëxplodeerd waren. Ik zat daar heel verdrietig met stromende tranen mijn verhaal te doen. Hij gaf eigenlijk amper een reactie en kwam met de suggestie om contact op te nemen via het maatschappelijk werk. Ik heb hem letterlijk gezegd dat het niet goed met me gaat, dat het me bij vlagen niet lukt om goed voor mijn zoontje te zorgen, dat ik niet goed slaap. Hij heeft het aanhoort en deed/zei verder niet zo veel. Uiteindelijk kreeg ik oxezepam voorgeschreven om wat rustiger te worden en gaf hij me het nummer van het maatsch.werk. Dat was het dan voor zover mijn huisarts..



Nog even t.a.v. hoe ik zelf mijn verhaal vertel aan anderen: ik ben redelijk open, ook wel richting mensen die wat minder dicht bij me staan. Als het soms toevallig zo uitkomt vertel ik soms mijn verhaal wel. De reacties verschillen: mensen die niet weten hoe ze moeten reageren en wat lacherig worden (zoals: 'Goh, het lijkt wel een soap joh, ha ha'), maar soms tref ik ook wel iemand die er fijn op reageert en aangeeft te willen helpen, al was het maar om mijn zoontje op te vangen als dat een keer nodig is. Dat waardeer ik dan wel weer, maar in praktijk voel ik me vaak bezwaard om een beroep op ze te doen (weet dat dit mijn manco is..).



Het voelt soms alsof ik alleen maar in doemscenario's wil denken, alsof ik geen oplossing wíl. Maar dat is het niet. Bijv. t.a.v. het wandelen: ik waardeer je inlevingsvermogen Dubiootje en het mee denken, maar ik zie het niet werken. Zie teveel belemmeringen, waardoor me de energie/lust alweer vergaat en ik terugschiet in: laat maar..

Ik wil niet ondankbaar lijken, want dat is het absoluut niet. Maar het voelt soms alsof ik in kringetjes draai, legio dingen bedenk waar ik op vast loop en dus maar weer terug zak in de huidige situatie. Het lukt me niet om concreet iets te doen, zeg maar. Heb er ook de energie niet voor, ik weet het niet..



Als ik de reactie van Josske lees over de haptonome dan is dat misschien wel iets. Waar ik een beetje bang voor ben: stel dat er bij zo iemand gevoelens bij me los komen, kan zo iemand daar dan wel wat mee, of moet je dan echt bij een psycholoog zijn? Ik bedoel: wat als ik me daar vreselijk verdrietig zou voelen en me een beetje over zou geven aan wat ik voel, kan zo iemand daar mee omgaan? Maar misschien moet ik dat gewoon eens vragen daar..



Goh, ik weet gewoon niet goed hoe ik het/me moet omschrijven. Diep van binnen heb ik vaak een rotgevoel, een gevoel dat als ik écht 'tot de bodem zou gaan' dat ik dan dagenlang kan huilen. Maar hier geef ik om verschillende redenen niet aan toe. Met als gevolg dat dit gevoel vaak aan de oppervlakte sluimert, maar dat ik het wegdruk en mijn pokerface weer opzet.

Soms denk ik wel eens: was er maar iets van een 'centrum' of zo waar ik bijv. voor een week of twee weken misschien naar toe zou kunnen. Waar ze dan bijv. heel intensief 1:1 met je aan de slag gaan en dat ik na die tijd daar voor een heel deel 'geholpen' zou zijn. Want dat is ook iets wat me tegenstaat in de reguliere hulpverlening: dat het allemaal uurtjes zijn, een uurtje hier, een uurtje daar.. Heb het idee dat het op die manier vreselijk lang gaat duren en dat ontneemt me alweer een beetje de moed, de zin..

Maar ja, al zou er zo'n 'centrum' zijn, dan nog.. dan nog zit ik met mijn werk, mijn zoontje. Maar.. ik denk eerlijk gezegd dat zoiets me wel zou kunnen helpen. Het zou heftig zijn denk ik, maar wel goed..

Dubiootje, bedankt voor je reactie. Ik heb vrij goed geslapen vannacht, en ik merk dat dat al een stuk scheelt.



Het gekke is dat ik overdag minder last heb van deze gevoelens dan wanneer ik 's avonds alleen ben. Door de weeks ben ik overdag op mijn werk en heb ik afleiding dmv mijn werk en de contacten met collega's. Toch merk ik dat dit gevoel er dan ook wel zit, maar komt veel minder aan de oppervlakte.

Wat ik met name voel is een lusteloos gevoel, nergens meer echt enthousiast over kunnen zijn, me snel storen aan mensen, erg moe zijn.



Ik heb wat rondgekeken op internet, gezocht op bijv. 'gedeeltelijke dissosiatie' en herken daar wel het een en ander in. Heb ook gekeken naar het begrip haptotherapie en een evt. vergoeding daarvan via mijn ziektekosten verzekering. Er zit iemand in mijn woonplaats die dit geeft, dus ik denk dat ik die deze week eens bel en wat informatie vraag.



Het topic waar je naar verwijst heb ik wel eens gelezen en is op punten erg herkenbaar. Ik merk dat met name mijn (voorbije) relatie/huwelijk en alles wat er daarna gebeurt is, enorme impact op me heeft gehad en dat juist daar mijn gevoelloosheid bij hoort. Op dit vlak zou ik iets kunnen denken bij het begrip 'gedeeltelijke dissosiatie'. Inderdaad alsof ik mijn gevoelens heb uitgeschakeld om te overleven. Ik vind het jammer om te constateren dat er in praktijk zo weinig mensen zijn die oprecht geïnteresseerd zijn. Mensen die dus wel weten wat er allemaal gebeurd is, maar die zich niet of nauwelijks laten zien/horen.

(daarom ben ik des te blijer met jouw berichten!)

Ik vind het moeilijk om een goede balans te vinden soms, in de omgang met mensen. Zoals ik al aangaf merk ik dat ik snel geïrriteerd ben. De dingen die ik recentelijk heb meegemaakt (m.n. met mijn ex) hebben voor veel problemen gezorgd en hebben een enorme impact op me (gehad). Ik merk dat ik er erg door uit balans ben. Er zit zó ontzettend veel boosheid in me waar ik niets mee kan (uit angst voor verdere escalatie gezien zijn woede).

Ik ervaar het als dat ik erg veel problemen met hem heb gehad en nog altijd heb, ondanks dat we gescheiden zijn. Het kost me enorm veel energie om bepaalde zaken te organiseren. Ik kan niet van mijn ex op aan, maar wil voor mijn zoontje wel proberen om zijn vader toch steeds zoveel mogelijk in te lassen in bezoek momenten (weekenden, vakanties e.d.). Dit resulteert er in dat ik vaak niet weet waar ik aan toe ben, niets in het voren kan plannen omdat ik niet weet of/wanneer mijn ex mijn zoon kan/wil zien. Het voelt erg frustrerend dat ik voor mijn gevoel steeds naar zijn pijpen moet dansen. Ik kan er voor kiezen om mijn eigen plan te trekken, maar dit zou dan betekenen dat mijn zoontje zijn vader niet/minder zou zien en dat vind ik erg. Zeker omdat hij zo gek met zijn vader is en hem al zo mist. Dus omwille van mijn zoontje hou ik er toch steeds zoveel mogelijk rekening mee, maar ik merk dat het mij bij tijden opvreet.



Door dit type dingen (kan er zo nog tig andere bij bedenken) ben ik snel geïrriteerd, ook naar andere mensen. Ik praat er wel met sommigen over (over dit soort situaties), maar ik merk dat ik zo boordevol frustratie en boosheid zit, dat ik niet opensta voor evt. oplossingen waar zij soms mee komen. Ik heb voor mijn gevoel al zoveel geprobeerd en het loopt steeds op niets uit. Dan raak ik nog meer geïrriteerd en begin dan te snauwen tegen anderen. Ik baal hier dan van, maar voel me vaak gewoon zó onbegrepen! (op zulke momenten voel ik dan dus wel degelijk iets, haha, maar het zijn geen goede gevoelens. Gevoelens van boosheid, frustratie, verdriet). Ik snap dan ook wel Dubiootje dat mensen niet meer positief op mij reageren als ik zo doe, maar ik kan het er dan gewoon niet meer bij hebben. Als ik daar dan ook nog eens rekening mee moet gaan houden (en ondertussen voel ik me dan daar ook weer bezwaard over). Ik bied dan wel mijn excuus aan aan deze mensen, maar het voelt gewoon niet goed. Wéér ik die rekening moet houden met anderen (en ik weet dat het niet terecht is, zij proberen dan soms alleen maar te helpen, maar pff..)



Soms heb ik echt het idee dat ik gek word van dit leven.. Ik loop steeds tegen dezelfde muren op en kan er geen vrede mee krijgen dat de dingen gaan zoals ze gaan. Het is 1 grote brok van frustratie.

Erg fijn dat je blijft reageren Dubiootje. Het lijkt alsof je me goed begrijpt en aanvoelt. Dat is fijn om te lezen. Dank je wel voor je tijd en je adviezen en het delen van je eigen ervaringen.



Je hebt helemaal gelijk voor wat betreft mijn gevoelens van boosheid ri. mijn ex. Er zit al enorm veel woede en de huidige omgangsregeling is 1 van de dingen die me veel energie kost en die vaak zorgt voor een extra gevoel van onmacht. Waar jij aangeeft dat jij bepaalt of iets uitkomt voor je of niet en zo niet, dan bied je een ruildag aan, daar is dit in mijn geval niet echt mogelijk. Mijn ex heeft een baan waarbij hij steeds maar voor korte periodes weet op welke momenten hij moet werken en welke hij vrij is. Dit weet hij pas kort van tevoren (hooguit voor een periode van 2 weken). Deze baan heeft hij nog niet zo lang en hij zegt er geen invloed op te hebben hoe hij wordt ingedeeld. Hij is allang blij dat hij een baan heeft in deze tijd en zegt er niets aan te kunnen doen als hij bijv. moet werken op een moment dat het mij niet uitkomt.

Daar zit dus mijn probleem. Ik kan niet vasthouden aan het vaste stramien van 1x per 2 wkn een weekend, zolang zijn werkrooster om de 2 weken wisselt en hij soms ook in de weekenden moet werken.

De praktijk is dat ik dus steeds maar moet afwachten waar hij mee komt en omwille van mijn zoontje probeer ik dan steeds maar om hier zoveel mogelijk invulling aan te geven.

Ik snap dat je zegt dat het niet mijn verantwoording is, maar ik vind wel dat ik mede verantwoordelijk ben voor het feit dat hij zijn vader kan zien. Het voelt voor mij alsof ik moet proberen om te doen wat ik kan, nu de mogelijkheden van zijn vader schijnbaar zo beperkt zijn.

Dus dit is voor mij een situatie waar ik niet of nauwelijks invloed op heb, maar wat me soms erg stoort. Zeker als het niet strookt met mijn eigen planning. Ik kan vaak op het laatste moment weer van alles omgooien.



Wel fijn hoe je beschrijft hoe mijn reacties zijn weerslag hebben op goedbedoelende mensen om mij heen. Ik denk dat je gelijk hebt in de manier waarop dit werkt bij me. Ik zal proberen me er meer bewust van te zijn en te kijken of ik ergens een andere uitlaatklep kan vinden. Bedankt hiervoor.



Bedankt voor je mededenken en adviezen. Dit doet me erg goed!

Jeempie, wat een lange mail waarin je zoveel betrokkenheid toont Dubiootje. Ik moet er echt even aan wennen dat je zo doorvraagt en echt gedetailleerd dingen in optie geeft. Ik waardeer dit enorm, want feitelijk zijn we mensen die elkaar niet kennen, toch? Zelfs mensen in mijn eigen omgeving die mij en de problematiek wél kennen, doen nog niet zoveel moeite...

Dank dus hiervoor!



Je vragen/opmerkingen even beantwoordend:

mijn ex heeft een tijdelijk contract. Hij werkt er nog niet zo lang en er is hem alles aan gelegen om deze baan te behouden, zeker in deze tijden waarin hij niet of nauwelijks ander werk kan vinden. Vandaar dat hij zich 'dient te schikken' zoals hij het zegt en geen invloed heeft. Hij wil niet moeilijk doen en eigenlijk overal zoveel mogelijk mee instemmen zodat hij een prettige werknemer blijft (iemand die altijd kan en niet zeurt, zeg maar).

Dit is en blijft dus een heel moeilijk punt. Hij krijgt tot op heden steeds verlenging van zijn contract. Ik weet niet hoe vaak het nog verlengd mag worden. Maar het geeft mij steeds het gevoel alsof ik niets kan, ik heb er maar in mee te gaan.

Ik zal nog eens nadenken over jouw voorstellen, misschien kan ik daar iets mee, want dit voelt echt niet prettig zo.



In ons convenant is opgenomen dat mijn zoontje zijn vader 1x per 14 dagen een weekend ziet. Dit is dus het uitgangspunt, maar tijdens eerdere periodes bleek dit ook al niet altijd mogelijk vanwege zijn werk.

En wat alimentatie betalen betreft: hij betaalt (een schijntje) als hij van mening is dat hij het kan missen. Dit is een passage in het convenant wat - achteraf gezien - heel slecht geregeld is. Toen dit werd opgesteld had mijn ex nl. nog geen vast inkomen. Er is dus geen minimumbedrag in het convenant vastgesteld, alleen dat 'partijen in onderling overleg een bedrag overeen zullen komen'. De praktijk is dus, omdat er niet een minimumbedrag is benoemd, ik geen instanties in kan schakelen op het moment dat hij niet betaalt (dit is een voorwaarde voor dit type bedrijven). Daarnaast heb ik de financiën niet om er een advocaat op te zetten (mijn scheiding heb ik zelf moeten betalen en nu is er echt geen geld meer over voor een advocaat), dus ook op dit gebied voel ik me klem gezet. Hij bepaalt feitelijk wat hij betaalt. Is wel een vast bedrag, maar echt te weinig voor de reeële kosten die zoon met zich meebrengt. Hij vindt echter dat dit voldoende is en volgens zijn zeggen kan hij niet meer missen (wederom betwijfel ik dit ten zeerste. Sterker nog, ik weet dat het niet zo is). Maar eigenlijk mag ik gewoon al blij zijn als hij uberhaupt maar iets betaalt. Hij weet dat de scheiding mij al mijn geld heeft gekost en weet dus dat ik geen advocaat meer in de arm kan nemen. Ik heb al een lening ergens lopen, dus wil me niet nog verder in de schulden storten. Ik kan nu net mijn hoofd boven water houden, alhoewel ik ook vaak genoeg niet uit kom met mijn geld, omdat ik het merendeel van de kosten voor zoon alleen moet ophoesten (en soms zelfs alles).



Er zijn zoveel dingen die gewoon niet kloppen en niet goed voelen, maar waarbij ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan.

En dat zorgt er bij tijden voor dat ik op ben, uitgedacht, uitgeblust, uitgevochten. Wat dan uiteindelijk weer leidt tot een teneergeslagen, doof, gevoelloos leven. Zoals ik mijn titel hier begon: een gevoel alsof ik gewoon niets meer voel. Het gevoel dat ik op zoveel fronten vastloop omdat ik ofwel vanwege de ontbrekende financiën niet verder kan, ofwel vanwege zijn explosiegevaar.



Niettemin bedankt hoor Dubiootje. Het heeft me echt goed gedaan om mijn verhaal hier kwijt te kunnen. En zoals gezegd heb ik zeer gewaardeerd hoe je mee hebt willen denken en je eigen ervaringen neergepend hebt. Fijn om te merken dat er toch ook mensen zijn (die je weliswaar niet eens kennen) die toch mee willen denken.